Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бейсбол немесе софтболда бастапқы шайқастан кейін ойынға түсетін шайқас.
A baseball or softball pitcher that enters a game to pitch after a starting pitcher
the video game
Бейсбол мен софтболда рельефтік шайқас немесе резервтік шайқас – бұл бастапқы шайқас шаршағандықтан, тиімсіз болғандықтан, жарақат алғандықтан немесе қатыстырылғандықтан, сондай-ақ қолайсыз ауа-райы немесе ойыншыны алмастыру сияқты стратегиялық себептермен ойыннан алынғаннан кейін ойынға кіретін шайқас. Рельефтік шайқастар жабушылар, орнатушылар, ортаңғы резервтік шайқастар, сол/оң қолды мамандар және ұзақ резервтік шайқастар сияқты түрлі рөлдерге бейімделеді. Бастапқы шайқастар көбінесе бір ойында көп доп тастайды, сондықтан келесі ойынға қатысудан бұрын бірнеше күн демалуға тиіс, ал рельефтік шайқастар икемдірек болуы керек және әдетте питчерлік аралықтары қысқарақ болатын, бірақ әр ойында аз тастайтын көп ойындарда ойнайды. Команданың резервтік шайқастар тобы әдетте команданың "бульпені" деп аталады, бұл резервтік шайқастардың ойын кезінде отыратын және ойынға түсер алдында жылынатын аймағын білдіреді.
In baseball and softball, a relief pitcher or reliever is a pitcher who pitches in the game after the starting pitcher has been removed because of fatigue, ineffectiveness, injury, or ejection, or for other strategic reasons, such as inclement weather delays or pinch hitter substitutions. Relief pitchers are further divided informally into various roles, such as closers, setup men, middle relief pitchers, left/right handed specialists, and long relievers. Whereas starting pitchers usually throw so many pitches in a single game that they must rest several days before pitching in another, relief pitchers are expected to be more flexible and typically pitch in more games with a shorter time period between pitching appearances but with fewer innings pitched per appearance. A team's staff of relievers is normally referred to metonymically as a team's bullpen, which refers to the area where the relievers sit during games, and where they warm up prior to entering the game.
Алдын ала қақпақтар
Басты Лига Бейсболының (MLB) алғашқы күндерінде ойыншыны ауыстыруға рұқсат етілмейтін, тек ауру немесе жарақат алған жағдайда ғана мүмкіндік болатын. Тиімсіз питчер алаңдағы басқа ойыншымен орнын ауыстыратын. Басты лигалардағы алғашқы рельефтік ойын 1876 жылы «Бостон Ред Капс» командасының аутфилдері Джек Мэннинг пен питчер Джо Борденнің орнын ауыстыруымен тіркелді. Осы ерте дәуірде, питчерлердің позициялық ойыншы рөлінен питчерлікке ауысуы жиі «өзгеріс» питчерлері деп аталатын. Ойыншыларды үйінді мен аутфилд арасында ауыстыру стратегиясы қазіргі бейсболда да кейде қолданылады, әсіресе командада ойыншылардың қоры таусылып бара жатқан ұзақ қосымша иннингтерде. 1889 жылы ережелер өзгеріліп, кез келген уақытта ойыншыны ауыстыруға рұқсат берілгеннен кейін алғашқы «булпен» пайда болды. Ертедегі рельефтік питчерлер әдетте старттар арасында бір немесе екі иннинг тастайтын бастапқы питчерлер болатын. 1903 жылы, бірінші Дүниежүзілік серияның екінші ойынында «Питтсбургтің» Бэки Вейл Дүниежүзілік серия тарихындағы алғашқы рельефтік питчер атанды.
In the early days of Major League Baseball (MLB), substituting a player was not allowed except for sickness or injury. An ineffective pitcher would switch positions with another player on the field. The first relief appearance in the major leagues was in 1876 with Boston Red Caps outfielder Jack Manning switching positions with pitcher Joe Borden. In this early era, relief pitchers changing from a position role to the pitcher's box in this way were often called "change" pitchers. This strategy of switching players between the mound and the outfield is still occasionally employed in modern baseball, sometimes in long extra inning games where a team is running out of players. In 1889, the first bullpen appearance occurred after rules were changed to allow a player substitution at any time. Early relief pitchers were normally starting pitchers pitching one or two innings in between starts. In 1903, during the second game of the inaugural World Series, Pittsburgh's Bucky Veil became the first relief pitcher in World Series history.
Қазіргі заманғы ертедегі құтқарушылар / "өрт сөндірушілер"
Фирпо Марберри алғашқы танымал рельефші деп есептеледі. 1923 жылдан 1935 жылға дейін ол 551 ойын өткізді, оның 364-і рельефте болды. Бейсбол тарихшысы Билл Джеймс Марберриді "қазіргі заманғы рельефші – тек рельефте жұмыс істейтін, жиі жұмыс істейтін және жеңіске жету үшін пайдаланылатын, күшті лақтыратын жас жігіт" деп сипаттады. Тағы бір рельефші, Джонни Мерфи, қиын жағдайларда ("өрт сөндіру") ойынға түскендегі тиімділігі үшін "Өрт сөндіруші" деп аталды. Дегенмен, маңызды жағдайларға сеніп тапсырылған толық уақытты рельефші сол кезде сирек кездесетін құбылыс болды. Көбінесе команданың бірінші нөмірлі стартері ойынды "жабу" үшін старттары арасында пайдаланылатын. Кейінгі зерттеулер Лефти Гроувтің сол кезде сақталған ойындар бойынша лигадағы алдыңғы үштікке кіретінін көрсетті, егер бұл статистика сол уақытта ойлап табылар болса. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін толық уақытты рельефшілер біртіндеп қабылданып, стандартқа айналды. Рельефшілер көбінесе стартқа лайық емес питчерлер болатын. 1950 жылдары рельефшілер өздерін стартерлерден ерекшелендіру үшін ерекше лақтыру стилін дамыта бастады. 1969 жылы питчерлер төбесі төмендетілді және төрешілерге соққы берушілерге артықшылық беру үшін аз соққы шақыруға кеңес берілді. Қарсыластың шабуылына қарсы тұру үшін арнайы мамандар пайдаланылды. 1980 жылдары МЛБ-да сақталған ойындардың саны алғаш рет толық ойындардың санын басып өтті. 1995 жылы әрбір толық ойынға шамамен төрт сақталған ойын келді. Рельефшілерге деген мамандану мен сенімділік соққы санын есептеуге және толық ойындардың азаюына әкелді ме, әлде соққы санын есептеу рельефшілерді көбірек пайдалануға әкелді ме, әлі белгісіз. Көрсетілген питчерлер бір иннингке ғана маманданғандықтан, баптаушылар мен ортаңғы рельефшілер маңыздырақ бола бастады. Бұрынғы онжылдықтарда рельефші жарақат алғанда, тиімділігі төмендегенде немесе шаршағанда ғана старттық питчердің орнына түсетін бұрынғы старттық питчер болатын. Булпен – бұрынғы старттық питчерлерге арналған орын, олар тиімді лақтыру қабілетін жоғалтқан. Осы жаңа рөлде көптеген питчерлер өркендей алды. Мысалы, Деннис Экерсли сияқты көптеген питчерлер мансаптарын ұзартып, оларға жаңа өмір сыйлады. Олардың қолдарына қосымша демалыс берілуі және олардың қабілеттерін көрсету мүмкіндігінің азаюы көптеген питчерлерге тиімді болды. Бұл питчерлер қарсылас шабуылшыларға бір маусымда бір рет қана кездесетін болғандықтан, оларға қарсы дайындалу қарсылас жақ үшін қиынға соқты. Соңғы жылдары рельефші болу мансапқа айналды, емес, төмендеуге. Бүгінгі таңдағы көптеген жас үміткерлердің басты назары рельефтік питчинг дағдыларына аударылады. Жеңіске жету үшін менеджерлер уақыт өте келе булпенде көбірек питчерлерді алып жүреді және оларды арнайы жағдайларда пайдаланады. Платондық артықшылықты мойындау менеджерлерді қарсыласатын сол жақтан соққы беретін ойыншыларға қарсы сол жақтан соққы беретін питчерлерді, ал оң жақтан соққы беретін ойыншыларға қарсы оң жақтан соққы беретін питчерлерді пайдалануға итермеледі. Тони Ла Русса осы негізде жиі питчерлерді ауыстыруымен танымал болды. Майк Маршалл 1974 жылы 106 ойын өткізіп, барлық уақыттағы рекордты орнатты, ол 208.1 иннинг лақтырды. Қазіргі уақытта, кейбір рельефшілер әлі де маусым сайын көптеген ойындарға қатысса да, әрбір питчердің жүктемесі айтарлықтай азайды. 2008 жылдан бері Педро Фелисиано 92, 88 және 86 ойынмен ең көп ойын өткізген төрт маусымның үшеуін иеленеді. Алайда Фелисиано сол маусымдарда барлығы 58 иннинг лақтырды. Ойынды бастамай-ақ, бір маусымда 100 немесе одан да көп иннинг лақтырған соңғы питчер – 2006 жылы Скотт Проктор. 2010 жылдардың ортасынан бастап, МЛБ командалары бейсбол ойынының жоғары ауытқуға қарай жылжуына байланысты старттық питчерлердің есебінен рельефшілерге көбірек иннинг берді, ал икемді булпен менеджерге жоғары тәуекелді шабуыл стратегиясынан қорғанудың көбірек мүмкіндіктерін береді. Осыған жауап ретінде кейбір командалар "супер-булпен" құру үшін қаражат бөлді және сауда жасады, бірақ бұл табысқа кепілдік бермейді, өйткені рельефшілердің өнімділігі старттық питчерлерге қарағанда әлдеқайда өзгеріп отыратыны көрсетілді. Мысалы, 2016 және 2017 жылдары Кливленд Индиандары лигадағы ең мықты булпенге ие болды, бірақ 2018 жылы олардың булпені қиындыққа тап болды және Индиандар старттық ротацияның күші арқасында өз дивизионын жеңді. Сол сияқты 2019 жылы Вашингтон ұлттық құрамасы 2019 жылғы әлем чемпионатында жеңіске жетті, олардың рельефтік питчинг құрамы сол маусымдағы ең нашар ERA (5.66) көрсеткеніне қарамастан.
Firpo Marberry is credited with being the first prominent reliever. From 1923 to 1935, he pitched in 551 games, 364 of which were in relief. Baseball historian Bill James wrote that Marberry was "a modern reliever—a hard throwing young kid who worked strictly in relief, worked often, and was used to nail down victories". Another reliever, Johnny Murphy, became known as "Fireman" for his effectiveness when inserted into difficult situations ("put out fires") in relief. Nonetheless, the full time reliever who was entrusted with important situations was more the exception than the rule at this point. Often, a team's ace starting pitcher was used in between his starts to "close" games. Later research would reveal that Lefty Grove would have been in his league's top three in saves in four different seasons, had that stat been invented at the time. Gradually after World War II, full time relievers became more acceptable and standard. The relievers were usually pitchers that were not good enough to be starters. Relievers in the 1950s started to develop oddball pitches to distinguish them from starters. In 1969, the pitcher's mound was lowered and umpires were encouraged to call fewer strikes to give batters an advantage. Relief specialists were used to counter the increase in offense. The 1980s were the first time in MLB that the number of saves outnumbered complete games. In 1995, there were nearly four saves for every complete game. It is unclear whether the specialization and reliance on relief pitchers led to pitch counts and fewer complete games, or whether pitch counts led to greater use of relievers. As closers were reduced to one inning specialists, setup men and middle relievers became more prominent. In past decades, the relief pitcher was merely an ex starter who came into a game upon the injury, ineffectiveness, or fatigue of the starting pitcher. The bullpen was for old starters who had lost the ability to throw effectively. Many of these pitchers would be able to flourish in this diminished role. Those such as Dennis Eckersley, as with many others, actually prolonged their tapering careers and often sparked them to new life. The added rest to their arms as well as the lessened exposure of their abilities became an advantage many would learn to capitalize on. Because these pitchers only faced some batters once a season, the opposing side would have greater difficulty preparing to face relief pitchers. Recently, being a relief pitcher has become more of a career, rather than a reduced position. Many of today's top prospects are considered mainly for their relief pitching skills. In the quest for a managerial edge, managers as time goes on have carried more pitchers in the bullpen, and used them in more specialized situations. Acknowledgment of the platoon edge has prompted managers to ensure that opposing lefty hitters face as many lefty pitchers as possible, and that the same occur with respect to righty hitters and pitchers. Tony La Russa was particularly well known for making frequent pitching changes on this basis. When Mike Marshall set the all time record with 106 games pitched in 1974, he threw 208.1 innings. Currently, although some relievers still do appear in a large number of games per season, the workload for each individual pitcher has been much reduced. Since 2008, Pedro Feliciano has three of the top four seasons in games pitched, with 92, 88 and 86. However, Feliciano only averaged 58 innings pitched during those seasons. The last pitcher to throw 100 or more innings in a season without starting a game was Scott Proctor in 2006. From the mid 2010s onward, MLB teams have given relievers an increasing number of innings at the expense of starters, due to the baseball game moving towards higher variance, and a flexible bullpen does give the manager more options of defending against high risk offensive strategies. In response, some teams have allocated funds and made trades to create a "super bullpen", nonetheless this is no guarantee of success since the performance of relief pitchers has been shown to fluctuate much more wildly than starting pitchers. For instance the 2016 and 2017 Cleveland Indians had the strongest bullpen in the league, however their bullpen in 2018 struggled and the Indians won their division thanks to the strength of their starting rotation. Similarly the 2019 Washington Nationals won the 2019 World Series in spite of their relief pitching staff having the worst ERA (5.66) that season.
Қазіргі рельсті рөлдер
МЛБ командаларының питчинг құрамы 9 немесе 10-нан 12 немесе 13 питчерге дейін өсті, себебі рельефтік питчингтің маңызы артты. Құрам әдетте бес бастапқы питчерден тұрады, ал қалған питчерлер рельефтер ретінде тағайындалады. Команданың рельефтік құрамында әдетте тоғызыншы иннингті аяқтайтын жабылушы (closer), сегізінші иннингті аяқтайтын орнатушы (setup pitcher) және сол қолды соққышыларды тоқтатуға маманданған сол қолды питчер болады. Булпеннің (bullpen) қалған бөлігі ортаңғы рельефтерден тұрады, олар қалған жағдайларда қолданылады, сондай-ақ қосымша сол және оң қолды мамандар да болуы мүмкін. Жақсы көрсеткен ойыншылар әдетте кешкі иннингтердегі рөлдерге көтеріледі. Бұрын рельефтер көп мақсатты болған, бірақ кейін бір иннингке маманданған. Орнатушы және жабылушы әдетте тек еңбектеуді сақтау үшін қолданылады, бірақ олар тартысты ойынды (егер есеп тең болса немесе команда бірнеше ұпаймен қалып қойса) сақтау үшін де кіре алады, әсіресе плей-офф кезінде. Егер команда сегізінші немесе тоғызыншы иннингке қарай айқын артықшылықпен келмесе және рельефтік питчер қажет болса, әдетте ортаңғы рельефтер немесе екеуі иннингтерді «сіңіру» үшін таңдалады, ал орнатушы және жабылушы келесі жеңіске жету үшін қажет болады. Булпенді тиімді пайдалану үшін тиімді рельефтің төмен маңызды жағдайларда қолданудан аулақ болу керек, оның орнына оларды жоғары маңызды жағдайлар үшін «өрт сөндіруші» ретінде сақтау керек (мысалы, базалар толы, ауттар жоқ). 2018 жылы кейбір МЛБ командалары «ашушымен» (opener) тәжірибе жасауды бастады – әдетте рельефтік питчер, ол ойынды бір-екі иннингке бастап, содан кейін әдеттегідей бастапқы питчерге жол береді. Кейде менеджер ашушыны басқа рельефтермен ауыстырады, олар ойынның бір-екі иннингін ғана тастайды, әдетте команданың бастапқы питчерлеріне жарақат немесе шаршау әсер еткендіктен немесе басқа стратегиялық себептерден. Бұл тәсіл «булпен ойыны» деп аталды. Бұл тәсілдің бір артықшылығы – ашушы, көбінесе күшті лақтыруға маманданған, соққы беру реті бойынша алдыңғы қатардағы ең қауіпті соққышыларға қарсы шақырылуы мүмкін. Ашушы 2018 жылы ғана ресми түрде рельефтік рөл ретінде қарастырылса да, менеджерлер бұрын бастапқы питчерден бұрын рельефті пайдаланған. Мысалы, 1990 жылғы Ұлттық лига чемпионатының 6-ойынында Питтсбург Пайрэтс бас бапкері Джим Лейланд Цинциннати Редстің сәтті құрамын пайдалануына жол бермеу үшін Тед Пауэрді бастады (Пауэр үшінші иннингте сол жақтан бастапқы питчер Зейн Смиттен бұрын 2 1/3 иннинг тастады) және стратегия Редсті тек екі ұпаймен ұстап тұруға көмектесті; қарсыластарын алдау үшін Лейланд 6-ойынның бастапқы питчерін баспасөз конференциясында жариялады, сонда Редс Смиттен бағытталған соққы беру ретін құрастырды.
Pitching staffs on MLB teams have grown from 9 or 10 to as many as 12 or 13 pitchers, due to the increased importance of relief pitching. The staff generally consists of five starting pitchers, with the remaining pitchers assigned as relievers. A team's relief staff usually contains a closer who generally pitches the ninth inning, a setup pitcher who generally pitches the eighth, and a left handed specialist whose job is to retire left handed batters. The rest of the bullpen then consists of middle relievers who are used in the remaining situations, and perhaps additional left handed or right handed specialists. The closer is usually the best relief pitcher, followed by the setup man. Players typically get promoted into later inning roles as they succeed. Relievers were previously more multipurpose before becoming one inning specialists. The setup man and closer will normally only be used to preserve a lead, although they may enter to maintain a close game (where the score is tied or if their team is trailing by only a few runs) particularly in the playoffs. If the team is significantly behind going into the eighth or ninth inning and a relief pitcher is required, usually a middle reliever or two will be chosen to soak up innings, while the setup man and closer are saved for the next time they are needed to preserve a win. The proper use of the bullpen is to avoid using an effective reliever on a low leverage situation, instead saving them as "fireman" for high leverage situations (such as bases loaded, no outs). In 2018, some MLB teams began experimenting with an opener – a pitcher who is normally a reliever that starts the game for an inning or two before yielding to someone who would normally be a starter. Sometimes the manager replaces an opener with a series of other relievers who would only pitch one or two innings in a game, usually due to injury or fatigue affecting the team's starters or other strategical reasons; this approach became known as a bullpen game. One advantage of this approach is that the opener, who is often a hard throwing specialist, can be called in to face the most dangerous hitters, who are usually near the top of the batting order, the first time they come to bat. Although the opener has only been formally regarded as a relief role in 2018, managers have sporadically used a reliever before a starter. A good example is Game 6 of the 1990 National League Championship Series when Pittsburgh Pirates manager Jim Leyland started a set up man, Ted Power, in order to keep the Cincinnati Reds from employing their successful platoon (Power pitched 2 1/3 innings prior to giving way to lefty starter Zane Smith in the third inning) and the strategy worked in holding the Reds to only two runs; to deceive his opponents Leyland had announced the Game 6 starter at a press conference so that the Reds would set their batting order around Smith.