Солтүстік Курилск қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Северо-Курильск (Се́веро Кури́льск; 柏原, Кашивабара) – Ресейдің Сахалин облысы Северо-Курильск ауданының әкімшілік орталығы, Курил аралдарының солтүстік бөлігінде, Парамушир аралында орналасқан қала. Халық саны:

Тарих

Айнулар – 18 ғасырдың ортасында Ресей империясының бақылауына түскен Парамушир аралының алғашқы тұрғындары. Ресейдің егемендігі бастапқыда 1855 жылғы Шимода шартының шарттарымен расталды, бірақ арал 1875 жылы Санкт-Петербург шарты бойынша Жапон империясына берілді. Жапондықтар ең ірі айну ауылының (Оттомай) орнында Кашивабара елді мекенін салған, ол аралдағы маңызды портына және, әсіресе, сельдь балық аулау өнеркәсібінің орталығына айналды. Ауылға 1875 жылы аралдың жағалауын картаға түсірген «Иваки» зерттеу кемесінің капитанының есімі берілді. Бұл ауылда Жапонияның ең солтүстік почта бөлімшесі орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кашивабара Жапон императорлық армиясының мықты гарнизоны болды және IJA 91-ші жаяу әскер дивизиясының штабы ретінде пайдаланылды. Ауыл сыртында Кашивабара әуежайы салынды, көптеген бекіністер мен артиллериялық позициялар құрылды. 1943 жылдан соғыс аяқталғанға дейін бұл аймақ Алеут аралдарында орналасқан АҚШ Әскери-әуе күштері мен АҚШ Әскери-теңіз күштерінен сирек әуе шабуылдарына ұшырады. Курил аралдарына жасалған шабуыл кезінде кеңес әскерлері 1945 жылдың 18 тамызында Парамуширге десант түсірді, ал жауынгерлік операциялар 23 тамызға дейін жалғасты, нәтижесінде жапондық гарнизонның қалған мүшелері капитуляциялады. Кеңес үкіметі қалған жапон азаматтарын күштеп жер аударып, соғыс тұтқындарын еңбек лагерлеріне жіберді. 1946 жылы Кашивабара Северо-Курильск (Солтүстік Курил қаласы) деп аталды және арал Совет Одағының құрамына қосылды. 1952 жылдың 5 қарашасында Северо-Курильскіде болған цунами қаланы толығымен қиратты, нәтижесінде қаланың 6000 тұрғынының кем дегенде 2336-сы қаза тапты. Северо-Курильск жоғарақ жерде қайта салынды, халық саны тез өсті, бірақ Кеңес Одағының тарауынан және 1990 жылдардағы экономикалық дағдарыстан кейін қала халқы тағы да азайды. Айналасындағы аумақта жапондық бекіністердің іздері сақталған. 2020 жылдың 25 наурызында Северо-Курильск қаласының жанында 7.5 балдық жер сілкінісі болды.

The Ainu are the original inhabitants of Paramushir, which came under the control of the Russian Empire in the mid 18th century. Russian sovereignty was initially confirmed under the terms of the Treaty of Shimoda in 1855, but the island was transferred to the Empire of Japan per the Treaty of Saint Petersburg in 1875. The Japanese established a settlement, Kashiwabara, on the site of the largest Ainu village (Ottomai), which became the major port on the island, and a center for the commercial fishing industry, particularly for herring. The village was named for the captain of the survey vessel Iwaki, which charted the coasts of the island in 1875. The village had the northernmost post office in Japan. During World War II Kashiwabara was strongly garrisoned by the Imperial Japanese Army and served as the headquarters of the IJA 91st Infantry Division. Kashiwabara Airfield was established in the outskirts of the village, and numerous fortifications and gun emplacements were built. The area was subject to sporadic air raids from the US Army Air Force and US Navy based in the Aleutian Islands from 1943 until the end of the war. During the Invasion of the Kuril Islands, Soviet forces landed on Paramushir on August 18, 1945, and combat operations continued through August 23, ending with the surrender of the surviving members of the Japanese garrison. The Soviets forcibly deported the remaining Japanese civilian inhabitants and sent the prisoners of war to labor camps. Kashiwabara was renamed Severo Kurilsk (Northern Kuril Town) and the island annexed by the Soviet Union in 1946. On November 5, 1952 the town was completely destroyed by the 1952 Severo Kurilsk tsunami, with at least 2,336 of the town's 6,000 inhabitants killed. Severo Kurilsk was rebuilt on higher ground, and the population soon rose above its original level, however in the years since the dissolution of the Soviet Union and the associated economic crisis of the 1990s, the town's population has again declined. The surrounding area has some remaining Japanese fortifications visible. On 25 March 2020, an earthquake of magnitude 7.5 struck near the town of Severo Kurilsk.

Әкімшілік және муниципалдық мәртебе

Әкімшілік-территориялық бөлініс шеңберінде Северо-Курильск қаласы Северо-Курильск ауданының әкімшілік орталығы болып табылады және оған бағынышты. Муниципалдық құрылым ретінде Северо-Курильск қаласы және Северо-Курильск ауданының бір ауылдық мекені Северо-Курильск қалалық округіне біріктірілген.

Экономика

Қаланың негізгі және дерлік жалғыз кәсібі – балық аулау.

Климат

Северо-Курильск қаласында субарктикалық климат (Кёппен Dfc) басым. Орташа айлық температура тек тамыз және қыркүйек айларында 10 градустан аспайды. Оясио ағысының салдарынан жыл бойы суық әрі ылғалды болады. Северо-Курильск 0°C изотермасының үстінде орналасқан және қыс айларында сирек, бірақ эпизодтық мәңгі муздар кездеседі. Солтүстік ендікте орналасқандықтан қарағанда, температура мұхиттың температураны реттеуіне байланысты өте жұмсақ. Жылдық жауын-шашын мөлшері Сібірдегіден бес есе көп. Қыс желтоқсаннан сәуірге дейін созылады, осы айларда температураның орташа көрсеткіші нөлден төмен болады. Жаздар қысқа, суық және көбінесе бұлтты. Қыстар ұзақ, аязды, қарлы, қатты желді және көк жамылғылы болады. Қыс мезгілінде қар жиі жауады және жер бетін жауып тұрады. Жыл бойы температура әдетте 6,4°C-тан 15,2°C-қа дейін өзгереді, және сирек 15°C-тан төмен немесе 22°C-тан жоғары болады. Туризм көрсеткішіне сүйенсек, Северо-Курильске жылы ауа-райында демалу үшін ең қолайлы уақыт – тамыз айының толық кезеңі.