Кертис Флуд: Бейсболшы және құқық қорғаушысы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1938–1997)

Кертис Чарльз Флуд аға (18 қаңтар 1938 – 20 қаңтар 1997) – американдық кәсіби бейсболшы және белсенді. Ол орталық қорғаушы болып, Басты Лига бейсболында 15 маусым бойы «Синсинати Редлегс», «Сент-Луис Кардиналс» және «Вашингтон Сенаторс» командаларында ойнады. Флуд үш рет «All Star» атанды, жеті мәрте «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды және алты маусымда .300-ден жоғары көрсеткіш көрсетті. Ол 1964 жылы Ұлттық лигада (NL) соққылар бойынша (211) көш бастады, сондай-ақ 1963, 1964 және 1968 жылдары жеке соққылар бойынша да көшбасшы болды. Флуд Ұлттық лигада орталық қорғаушы ретінде төрт рет және орталық қорғаушы ретінде үш рет алаңдағы тиімділік пайызы бойынша да жеңіске жетті. Ол NL тарихында орталық алаңда өткізген үшінші көп ойынмен (1683) зейнеткерлікке шықты, Вилли Мейс пен Ричи Эшберннен кейін. Флуд 1969 жылғы маусымнан кейін ауысудан бас тартқанда спорттың еңбек тарихындағы маңызды тұлғалардың біріне айналды, соңынан өзінің мәселесін АҚШ Жоғарғы сотына апелляциялады. Оның заңдық шағымы сәтсіз аяқталғанымен, ол бейсболдың резервтік ережесіне қарсы күресіп, еркін агенттікке ұмтылған ойыншылар арасындағы ынтымақты арттырды.

Алғашқы жылдар

Хьюстон, Техас қаласында дүниеге келген және Калифорния штатының Окленд қаласында өскен Флад Окленд техникалық жоғары мектебіне ауысып, оны бітірді.

МЛБ мансабы

Флад в 1956 году подписал контракт с «Цинциннати Редлегс» и в сезонах 1956–57 несколько раз вышел на поле за команду. Однако, с подготовкой будущего звездного игрока центрального поля Вады Пинсона к переходу в основную лигу, Флад был признан невостребованным. В декабре 1957 года его обменяли в «Сент-Луис Кардиналс». В течение следующих 12 сезонов он стал ключевым игроком в центре поля «Сент-Луис»; хотя с 1958 по 1960 год он испытывал трудности с отбиванием, его оборонительные навыки были очевидны. Его прорывной год на бите наступил после того, как Джонни Кин занял пост менеджера в 1961 году: он отбил .322, а затем .296 в 1962 году, добавив 11 хоум-ранов. В 1963 году он продолжал улучшать свои показатели в атаке, отбивая .302 и набрав рекордные для своей карьеры 112 очка, что было третьим результатом в Национальной лиге; он также показал лучшие результаты в своей карьере по даблам (34), триплам (9) и украденным базам (17), набрав 200 хитов в 662 подходах к бите, что было лучшим показателем в Национальной лиге. В том же году он получил свою первую из семи подряд «Золотых перчаток». В 1964 году он впервые был выбран на Матч всех звезд, отбив .311. Его 679 подходов к бите снова возглавили Национальную лигу и были пятым по величине показателем в истории лиги на тот момент, установив командный рекорд, превзойдя 664 подхода к бите Тейлора Даутита в 1930 году; Лу Брок побил командный рекорд три года спустя, набрав 689. Он разделил лидерство по количеству хитов с Роберто Клементе из «Питтсбург Пайрэтс», набрав 211. Выступая в качестве лидирующего отбивающего в Мировой серии против «Нью-Йорк Янкиз», он отбил всего .200, но забил в трех победных матчах «Кардиналс», которые выиграли серию в семи играх и завоевали свой первый чемпионат с 1946 года. В 1965 году Флад показал свою наибольшую мощь, отбив 11 хоум-ранов и набрав 83 RBI, отбивая .310. Он снова попал в команду All-Star в 1966 году, в сезоне, в котором не совершил ни одной ошибки в аутфилде; его рекордная серия без ошибок в 226 играх (рекорд Национальной лиги для аутфилдера) и 568 общих возможностей (рекорд Высшей лиги) продолжалась с 3 сентября 1965 года по 4 июня 1967 года. В 1967 году он показал свой наивысший процент отбивания, составивший .335 (хотя его другие показатели отбивания снизились по сравнению с предыдущими годами), помогая «Кардиналс» завоевать еще один чемпионат. В Мировой серии против «Бостон Ред Сокс» он отбил жалкие .179, но внес важный вклад. В первом матче он дважды продвинул Брока на третью базу, поставив его в положение для набора обоих очков в победном матче со счетом 2:1; в третьем матче он привел Брока к первому очку в победном матче со счетом 5:2. В качестве со-капитана команды (вместе с Тимом Маккарвером) в 1968 году он, возможно, провел свой лучший год, получив свой третий выбор на Матч всех звезд и заняв четвертое место в голосовании за MVP (который выиграл его товарищ по команде Боб Гибсон) благодаря среднему проценту отбивания .301 и 186 бейс-хитов. В матче против «Сан-Франциско Джайентс» в том же году Флад участвовал в последних аутах первого бэк-ту-бэк ноу-хиттера в истории Высшей лиги. 17 сентября он выбил страйк-аут в последнем ауте драгоценного камня Гейлорда Перри со счетом 1:0. На следующий день он поймал летучий мяч Уилли МакКовея в последнем ауте ноу-хиттера Рэя Уошберна со счетом 2:0. Проливные дожди накануне промочили поле стадиона Буш, и если бы он не потерял равновесие, преследуя летучий мяч Джима Нортрапа (признанный триплом) с двумя аутами в седьмом иннинге Мировой серии против «Детройт Тайгерс», «Кардиналс», возможно, выиграли бы свой третий чемпионат десятилетия; «Детройт» набрал два очка в этом розыгрыше, а Нортрап позже вышел вперед со счетом 3:0 и выиграл игру со счетом 4:1. К тому времени Флад наслаждался лучшей серией в своей карьере, несмотря на личные проблемы дома, отбив .286 с тремя украденными базами. После окончания сезона Флад был расстроен, когда президент «Кардиналс» Гасси Буш и генеральный директор владельца команды Anheuser Busch предложили ему всего лишь повышение на 5000 долларов, что было далеко от зарплаты в 90 000 долларов, которую он считал заслуженной после своего выдающегося регулярного сезона. Он считал, что Буш, с которым у него ранее были близкие личные отношения, выражал свое недовольство ошибкой, которая, вероятно, стоила команде победы в Серии. Хотя Буш в конечном итоге уступил, Флад воспринял это на свой счет, когда Буш публично отчитал команду после того, как большинство игроков бойкотировали весенние тренировки перед сезоном 1969 года в течение недели, обвинив игроков в том, что они забыли, что именно фанаты поддерживают этот вид спорта (хотя он не называл ни одного игрока по имени). В 1969 году, несмотря на более низкую высоту питчерской горки, введенную в том сезоне, что привело к общему повышению среднего процента отбивания по всей лиге, средний процент отбивания Флада снизился до .285. Его брат был арестован во время сезона. Некоторые сообщения утверждают, что он также был раздражен тем, что узнал о переходе от репортера; но Флад написал в своей автобиографии, что ему сообщили руководством «Кардиналс» среднего звена, и он был зол тем, что звонок не поступил от генерального менеджера, что еще больше отдалило его от Буша. Буш сообщил ему, что профсоюз готов финансировать судебный иск, и он решил воспользоваться своими юридическими возможностями.

Flood signed with the Cincinnati Redlegs in 1956 and made a handful of appearances for the team in 1956–57. However, Flood was deemed expendable with future star centerfielder Vada Pinson preparing to be promoted to the majors. He was traded to the St. Louis Cardinals in December 1957. For the next 12 seasons, he became a fixture in center field for St. Louis; although he struggled at the plate from 1958 to 1960, his defensive skill was apparent. He had his breakthrough year at the plate after Johnny Keane took over as manager in 1961: he batted .322, followed by .296 in 1962 with 11 home runs. He continued to improve offensively in 1963, hitting .302 and scoring a career high 112 runs, third most in the NL; he also had career bests in doubles (34), triples (9) and stolen bases (17) and collected 200 hits in an NL leading 662 at bats. In that year he received the first of his seven consecutive Gold Gloves. He earned his first All Star selection in 1964. He batted .311. His 679 at bats led the NL again and were the fifth highest total in league history to that point, setting a team record by surpassing Taylor Douthit's 1930 total of 664; Lou Brock broke the team record three years later with 689. He tied for tops in hits with The Pittsburgh Pirates' Roberto Clemente with 211. Batting leadoff in the World Series against the New York Yankees, he hit only .200 but scored in three of the Cardinal victories as the team won in seven games for its first championship since 1946. In 1965, Flood had his greatest power output with 11 home runs and 83 runs batted in while he was hitting .310. He made the All Star team again in 1966, a season in which he did not commit a single error in the outfield; his record errorless streak of 226 games (NL record for an outfielder) and 568 total chances (major league record) ran from September 3, 1965, to June 4, 1967. In 1967, he had his highest batting mark with a .335 average (though his other batting totals fell off from previous years), helping the Cardinals to another championship. In the World Series against the Boston Red Sox, he hit a woeful .179 but made some crucial contributions. In game 1, he advanced Brock to third base twice, putting him in position to score both runs in a 2–1 victory; in game 3, he drove Brock in with the first run of a 5–2 win. As team co captain (with Tim McCarver) in 1968 he had perhaps his best year, earning his third All Star selection and finishing fourth in the MVP balloting (won by teammate Bob Gibson) on the strength of a .301 batting average and 186 base hits. Against the San Francisco Giants that year, Flood was involved in the final outs of the first back to back no hitters in major league history. On September 17, he struck out for the final out of Gaylord Perry's 1–0 gem. The next day, he caught Willie McCovey's fly ball for the final out of Ray Washburn's 2–0 no hitter. Torrential rains the night before had soaked the Busch Stadium field, and had he not momentarily lost his footing chasing a Jim Northrup fly ball (ruled a triple) with two out in the seventh inning of game 7 of the World Series against the Detroit Tigers, the Cardinals might have won their third championship of the decade; Detroit scored twice on the play, with Northrup later coming in for a 3–0 lead, and won the game, 4–1. Up to that point, Flood had been enjoying the best series of his career despite dealing with personal problems at home, hitting .286 with three steals. After the season ended, Flood was upset when Cardinals' president Gussie Busch, and CEO of team owner Anheuser Busch, offered him only a $5,000 raise, far short of the $90,000 salary he believed he deserved after his stellar regular season. He believed Busch, with whom he had previously enjoyed a close personal friendship, was expressing his displeasure over the error that had likely cost the team the Series. While Busch eventually relented, Flood took it personally when Busch publicly chewed the team out after most players boycotted spring training before the 1969 season for a week, accusing players of forgetting that fans were what kept the sport going (although he did not mention any player by name). In 1969, despite the lower pitching mound instituted that season, which saw a general rise in batting average league wide, Flood's batting average slipped to .285. His brother was arrested during the season. Some reports say he was also irritated that he had learned of the trade from a reporter; but Flood wrote in his autobiography that he was told by midlevel Cardinals management and was angry that the call did not come from the general manager, further alienating him from Busch. who informed him that the union was prepared to fund a lawsuit, he decided to pursue his legal options.

Flood v. Kuhn

Комиссия мүшесі Кун Фладтың еркін агенттікке қатысты өтінішін қабылдамады, резервтік баптың дұрыстығын және оның Фладтың 1969 жылғы шартына енгізілуін негіздеді. 1970 жылдың 16 қаңтарында Флад Кунға және Бас лигаға қарсы 1 миллион долларлық талап арыз берді, федералдық монополияға қарсы заңдарды бұзғанын мәлімдеді. Флад резервтік бапты құлдыққа теңеді. Оның атынан куәлік бергендердің қатарында бұрынғы ойыншылар Джеки Робинсон мен Хэнк Гринберг, сондай-ақ бұрынғы иесі Билл Вик болды. Ойыншылар одағының өкілдері бірауыздан Фладты қолдауға дауыс бергенімен, қатардағы ойыншылар екі топқа бөлінді, көптеген ойыншылар резервтік бапты жою ойынға зиян келтіреді деп ойлады. Дик Аллен және бұрынғы командаласы Лу Брок Фладты ашық түрде қолдаған белгілі ойыншылардың арасында болды. Бірнеше қосалқы ойыншылар да Фладты қолдады, оның ішінде Пит Рихерт: "Менің ойымша, Курт Флад көп мақтауға лайық. Оның батылдығы бар. Мен принцип үшін жақсы жалақыдан бас тарта аламын ба, білмеймін. Мен оның жағындамын". Сондай-ақ, 1966 жылғы маусым алдында командаласы Дон Драйсдейлмен бірлесіп, көпшілік назарына іліктірген ұстанымды ұйымдастырған бұрынғы «Доджерс» жұлдызы Сэнди Куфакс Фладты мақтады: «Курттің оның істегеніне сенгені үшін оған ең көп құрмет көрсетуім керек. Ол тапқан ақшаны ешқашан қайтарып ала алмайтын сома». «Фладқа қарсы Кун» (407 U. S. 258) ісі 1972 жылдың 20 наурызында Жоғарғы Сотта қарастырылды. Фладтың адвокаты, бұрынғы Жоғарғы Сот судьясы Артур Голдберг резервтік бап жалақыны төмендетіп, ойыншыларды өмір бойына бір командаға шектейтінін мәлімдеді. Бас лиганың кеңесшісі Луис Хойнс Флад ісін жеңсе, «бұл тоталдық құлдырауға» әкеледі деп қарсылық білдірді. 1972 жылдың 19 маусымында Жоғарғы Сот «stare decisis» («қабылданған шешімдерге сүйену») принципін қолданып, Бас лиганың пайдасына 5:3 шешім шығарды, 1922 жылғы «Federal Baseball Club v. National League» (259 U. S. 200) ісі бойынша шешімді прецедент ретінде келтірді. Әділет министрі Льюис Пауэлл «Анхаузер Буш» компаниясының акцияларына ие болғандықтан, өзін істен шеттетіп алды, ол «Кардиналс» клубына иелік етті. 1998 жылы федералдық үкімет 1998 жылғы Курт Флад заңын қабылдады. 105-ші Конгресс қабылдаған және президент Клинтон қол қойған заң бейсболдың монополияға қарсы мәртебесін (кеңейту, екінші лигалар және франшизаны көшіруден басқа) жойды. Бұл мәртебе бейсболдың штаттар аралық саудаға қатысуға құқығы бар екендігі туралы Жоғарғы Сот шешімінен кейін жетпіс бес жыл бойы бейсбол лигасына тиесілі болды. Бұл заң Фладтың қалағанын іске асырды; ол иелердің ойыншылардың келісімшарттары мен мансабын бақылауына тоқтатты. Флад 10/5 ережесінің қабылдануына да көмектесті, ол Курт Флад ережесі деп те аталады. Бұл ережеге сәйкес, ойыншы командада бес жыл қатарынан ойнап, MLB-де барлығы он жыл ойнаған жағдайда, клубқа ауысуға келісімін беруі керек.

Commissioner Kuhn denied Flood's request for free agency, citing the propriety of the reserve clause and its inclusion in Flood's 1969 contract. On January 16, 1970, Flood filed a $1 million lawsuit against Kuhn and Major League Baseball, alleging violation of federal antitrust laws. Flood likened the reserve clause to slavery. Among those testifying on his behalf were former players Jackie Robinson and Hank Greenberg, and former owner Bill Veeck. Although players' union representatives had voted unanimously to support Flood, rank and file players were divided, with many players believing that eliminating the reserve clause would hurt the game. Notable players who openly supported Flood included Dick Allen and former teammate Lou Brock. Several bench players supported Flood as well, including pitcher Pete Richert who stated, "As far as I'm concerned, I think Curt Flood deserves a lot of praise. He has guts. I don't know if I could give up a good salary for a principle. I'm behind him." Additionally, former Dodgers star pitcher Sandy Koufax, who staged a highly publicized joint holdout with teammate Don Drysdale before the 1966 season, praised Flood: "I have to give Curt the greatest amount of credit for believing in what he's doing. At the salary he's making, that's the kind of money which he's never going to get back." Flood v. Kuhn (407 U. S. 258) was argued before the Supreme Court on March 20, 1972. Flood's attorney, former Supreme Court Justice Arthur Goldberg, asserted that the reserve clause depressed wages and limited players to one team for life. Major League Baseball's counsel, Louis Hoynes, countered that if Flood won his case, "it would be a shambles." On June 19, 1972, the Supreme Court, invoking the principle of stare decisis ("to stand by things decided"), ruled 5–3 in favor of Major League Baseball, citing as precedent a 1922 ruling in Federal Baseball Club v. National League (259 U. S. 200). Justice Lewis Powell recused himself owing to his ownership of stock in Anheuser Busch, which owned the Cardinals. In 1998, the federal government passed the Curt Flood Act of 1998. The act, passed by the 105th Congress and signed into law by President Clinton, revokes baseball's antitrust status (save for expansion, minor leagues, and franchise relocation), a status that major league baseball had enjoyed for seventy five years after the Supreme Court had ruled that baseball was eligible for the status under interstate commerce. This act did exactly what Flood wanted; it stopped owners from controlling the players' contracts and careers. Flood also helped bring about the 10/5 Rule, also known as the Curt Flood Rule. The rule states that when a player has played for a team for five straight years and played in MLB for a total of ten years, they have to give the club their consent to be traded.

Бейсболдағы соңғы жылдары

Флудтың ісі сәтсіз аяқталғаннан кейін, Флод бейсболдан шеттетілді. "Енді ешқашан MLB-де ойнамайтыныңызды түсінесіз бе?" немесе "Жұмысыңызды жоғалтатыныңызды білесіз бе?" сияқты сұрақтар қойылды. Флудпен кеңескендердің барлығы оның бейсболдан шеттетілетініне көз жеткізді. Флуд өзінің мансабының аяқталғанын тез түсінді, кейін ол былай деді: "Қайта оралу қиын болады. Оның үстіне, мен енді ойнау мүмкіндігіне ие болмаймын деп ойлаймын". Бейсбол өте үлкен болғанымен, тығыз байланысты ұжым. Ойынды басқаратын 24 адамның бірі маған он метрлік таяқпен тиіспейді деп күмәнім бар. Құрылысқа қарсы тұруға болмайды. Флуд 1970 жылғы маусымды толығымен өткізіп жіберді. "Кардиналс" Флудтың есеп беруден бас тартқаны үшін өтемақы ретінде "Филлис" клубына екі кіші лига ойыншысын жіберді. Олардың бірі – орта қорғаушы Вилли Монтанез 14 жыл бойы үлкен лигада ойнады. 1970 жылдың қараша айында "Филлис" Флудты және тағы төрт ойыншыны "Вашингтон Сенаторларына" сатты. Ол "Вашингтонмен" 110 000 долларлық келісімшартқа қол қойды, бірақ 1971 жылғы маусымда бар болғаны он үш ойын ойнады, оның соққан доптың орташа көрсеткіші .200 болды және орта алаңдағы ойыны көңіл көншітпеді. Бас жаттықтырушы Тед Уильямстың сенім білдіруіне қарамастан, Флуд сәуір айының соңында команданы тастап, зейнеткерлікке шықты. Оның мансабындағы соққан доптың орташа көрсеткіші .293 болды, 1861 соққан доп, 85 хоум-ран, 851 ұпай және 636 RBI. Қорғаныс бойынша Флуд өзінің үлкен лигалық мансабында .987 пайыздық көрсеткіш көрсетті. Кейін сол жылы Флуд "Осылай болды" атты естеліктер жинағын жариялады, онда ол резервтік шартқа қарсы аргументтерін егжей-тегжейлі түсіндірді. Бос уақытында ол сурет салды; оның 1989 жылғы Джо ДиМаджионың майға салынған портреті 2006 жылы аукционда 9500 долларға сатылды.

Жеке өмірі мен денсаулығы

Флад екі рет үйленген және бес баласы болған. Оның алғашқы некесі 1959 жылдан 1966 жылға дейін Беверли Коллинзбен (С) болды, олардың бес баласы болды: Дебби (R), Гэри (Тұрған), Шелли (Төменгі оң), Скотт (Төменгі сол) және Курт Флод-младший (L). Флад кейіннен 1986 жылы актриса Джуди Пейсқа үйленді, ол оны 1960 жылдары танысқан (жақында ажырасқан Пейс бұрын актер Дон Митчеллге 13 жыл үйленген болатын). Олар Фладтың өліміне дейін (10 жыл) некеде тұрды. 1995 жылы Фладқа жұтқыншақ рагы диагнозы қойылды, алғашқыда оның аман қалу мүмкіндігі 90-95 пайыз деп бағаланды. Ол сәулелік терапия, химиотерапия және жұтқыншаққа операция жасады, нәтижесінде сөйлей алмады.

Өлім және мұра

1997 жылдың 20 қаңтарында, 59 жасқа толғаннан кейін екі күн өткен соң Флод Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласындағы UCLA медициналық орталығында пневмонияға шалдығып қайтыс болды және Ингелвудтағы Ингелвуд паркі зиратына жерленді. Өліміне аз уақыт қалғанда, Флодтың мұрасы 1997 жылы Конгресте «Бейсбол жанкүйерлерін және қауымдастықтарды қорғау туралы заң» арқылы мойындалды. HR 21 (Флодтың «Cardinals» формасының нөмірі) деп белгіленген және 105-ші Конгрестің бірінші күні Джон Конирс-младший (D–Мичиган) өкілі ұсынған заң, бас лигалық бейсбол ойыншыларына басқа кәсіби спортшыларға берілгендей федералды монополияға қарсы заңмен қорғау құқығын берді. Курт Флод – Филип Роттың «Біздің топ» кітабындағы қатыспағанмен, маңызды рөлдегі кейіпкер. Флодтың еркін агент болуы үшін күресі Кен Бернстің 1994 жылғы «Бейсбол» деректік фильмінде көрсетілді. 1999 жылы ол Бейсбол реликвиариясының «Мәңгіліктер ғибадатханасына» енгізілді. 2020 жылы АҚШ Конгресінің 102 мүшесі, NFL, NHL, NBA және MLS ойыншылар кәсіби одақтарымен бірлесіп, Бейсбол Даңқы залына хат жолдап, Флодты қабылдауды сұрады.