Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Клинтон-Каламазу каналы – Мичиган штатында жартылай ғана аяқталғаннан кейін тасталған канал. Бұл канал Сент-Клэр көлі мен Мичиган көлін байланыстыруы тиіс болған. Жобаны қолдаушылар 1825 жылы аяқталған Нью-Йорктегі Эри каналының табысынан шабыттанды. 1837 жылы штат мәртебесін алғаннан кейін Мичиган өзінің алғашқы губернаторы Стивенс Томсон Мейсонды сайлады, ол үш теміржол және екі каналды қамтитын ішкі жақсартулардың амбициялық бағдарламасын бастады. 1837 жылдың 21 наурызында заң шығарушы орган губернатор Мейсонға Маунт-Клеменс пен Рочестер арасында канал құрылысы үшін қарыз алуға рұқсат берді, сондай-ақ Шелбиден Детройтке, Детройттен штат бойынша (Мичиган Орталық) және Порт-Хуроннан ішкі аймаққа теміржол салуға, бұл Порт-Хурон және Гранд-Ривер жолы деп аталады. 1838 жылдың көктемінде канал жұмысын басқару үшін жеті адамнан тұратын комиссия тағайындалды.
The Clinton–Kalamazoo Canal is a canal in Michigan that was abandoned after being only partially completed. The canal was to connect Lake St. Clair with Lake Michigan. Project backers were inspired by the success of the Erie Canal in New York, which was completed in 1825. After gaining statehood in 1837, Michigan elected its first governor, Stevens Thomson Mason, who initiated an ambitious program of internal improvements, including three railroads and two canals. On March 21, 1837, the Legislature authorized Governor Mason to contract a loan for the construction of the canal from Mt. Clemens to Rochester, a railroad from Shelby to Detroit, a railroad from Detroit across the State (the Michigan Central) and a railroad from Port Huron into the interior, to be known as the Port Huron & Grand River road. In the spring of 1838, a Board of Commissioners composed of seven men, was appointed to take charge of the canal work.
Тарих
Маккомб округіне негізгі ішкі су жолы ретінде Клинтон өзені Мичиган территориясының алғашқы күндері маңызды рөл атқарды. Клеменс тауы мен Утика қалалары Клинтон өзеніндегі кедергілерді жою және Клеменс тауының ауылынан Окленд округіне дейінгі Мактың төменгі диірмендеріне (осылай аталған) қайықтарға арналған өзенді жүзеліс жағдайын жасау үшін рұқсат алды. Бұл ұсынылатын жеке кәсіпорынның ұзындығы шамамен отыз мильді құрады және оның бай ауыл шаруашылығы өңірінің үлкен бөлігіне баға жетпес кеме қатынасы мүмкіндіктерін ұсынуы күтілді. Бұл компанияның негіздеушілері Натаниел Миллард, Джонатан Кирсли, Леви Кук, Чарльз Ларнед, Эллис Доти, Джон Р. Шелдон, Кристиан Клеменс, Альфред Эшли, Джейкоб Такер, Игнас Морас және Джозеф Хейс болды. Компания 1827 жылдың 1 шілдесіне дейін немесе одан бұрын Окленд округінің шығыс шекарасына дейін өзенді тазалауға міндеттелді, және олар оны жазық түбі бар қайықтар немесе катерлер үшін жүзуге жарамды еткеннен кейін, бүкіл қашықтық үшін тоннасына елу центтен аспайтын және қысқа қашықтықтар үшін пропорционалды түрде жол ақысын алуға құқылы болды. Өзен Мактың диірменіне дейін жүзуге жарамды болғанда және бір жағалауда жақсы сүйрейтін жол салынғанда, компания бүкіл қашықтық үшін тоннасына жетпіс бес центтен аспайтын және қысқа қашықтықтар үшін пропорционалды жол ақысын алуға құқылы болды. Ал қарызды төлеу мемлекеттік жерлерді сатудан түсетін қаражат есебінен жүзеге асырылуы тиіс болды. Клинтон-Каламазу каналы Клинтон өзенінің жағалауындағы Клеменс тауынан басталып, Утика, Рочестер, Понтиак, Хауэлл, Гастингс арқылы және ақырында Каламазу өзенінің сағасына дейін жалғастырылуы жоспарланған. Барлығы, каналдың ұзындығы 216 мильді құрады. Понтиактан батысқа қарай канал жаңа қоныс аударушылар мен жабдықты штаттың ішкі аймақтарына жеткізіп, ақырында Мичиган көлінің «дами жұзып жатқан» Сингапур портына (қазіргіде құмға көмілген қала) қосылуы тиіс болды. Сингапур Мичиган көлі арқылы Чикагоға жолаушылар мен жүктерді тасымалдауды жоспарлаған. Құрылыс 1838 жылы зор қызығушылықпен басталды. 1838 жылдың 8 тамызында өткен негізгі тас қалау рәсіміне көптеген танымал тұрғындар мен қатысушылар қатысты, губернатор Мейсон да қатысып, салтанатты бірінші құрлысты бастады. 1837 жылғы үрейге байланысты қаржылық қиындықтар каналға қаржыландыруды тоқтатты. Барлық құрылыс 1843 жылы тоқтатылды, тек 13 миль аяқталғаннан кейін. Жасырын қалған көптеген жұмысшылар каналдың бір бөлігін бұзып, жабдықтарды ұрлады. Каналдың сәтсіздігіне инженерлік есептегі қателіктер де себеп болды, өйткені канал ауыр жүк баржалары үшін тым беткей және тым тар қазылған. Шамамен 1844 жылы Рочестердегі Амос Браун бір ағаш қайық жасап, суға жіберді, достарын шақырып, каналда үлкен саяхатпен осы оқиғаны тойлады. Бірақ олар бірінші шлюзге келгенде, олардың кемесі өте кең екенін анықтады. Шлюздер ағаштан салынған, ал олардың қабырғаларына жоғарыдан келген топырақтың қысымы оларды бұзып, кеңістікті едәуір тарылтқан. Мемлекеттік түрмеде мерзімін өткерген бір адам шлюздердің бірнешеуін өртеп, ескі темірді сату арқылы үлкен пайда тапты.
As the primary inland waterway into Macomb County; the Clinton River served an essential role in the early days of the Michigan Territory. Both the cities of Mt Clemens and Utica authorized for the purpose of removing obstructions from the Clinton river, and making such river navigable for boats from the village of Mount Clemens to Mack's lower mills (so called), in the county of Oakland." The length of this proposed private enterprise was about thirty miles, and it was calculated that it would afford invaluable shipping facilities to a large extent of rich agricultural country. The incorporators of this company were Nathaniel Millard, Jonathan Kearsley, Levi Cook, Charles Larned, Ellis Doty, John R. Sheldon, Christian Clemens, Alfred Ashley, Jacob Tucker, Ignace Morass, and Joseph Hayes. The company were required, under the act of incorporation, to clear out the river to the east line of Oakland County, commencing on or before the first day of July, 1827, and when they had made it navigable for flat bottomed boats or bateaux to the line of the county, they were to be entitled to collect toll, not exceeding fifty cents per ton for the whole distance and proportionally for less distances. When the river was made navigable as far as Mack's mill, and a good towpath constructed on one bank, the company were entitled to demand toll not exceeding seventy five cents per ton for the whole distance and in proportion for a less distance. and payment for the loan would be funded through the states portion on future sale of public lands. The Clinton–Kalamazoo Canal was to begin in Mount Clemens on the banks of the Clinton River and continue through Utica, Rochester, Pontiac, Howell, Hastings, and finally to the mouth of the Kalamazoo River. In all, the canal was to span 216 miles. From Pontiac westward, the canal would carry new settlers and supplies to the interior of the state and eventually connect with the "thriving" Lake Michigan port of Singapore (now a ghost town). Singapore was to ship passengers and freight to Chicago across Lake Michigan. Construction began in 1838 with much fanfare. The groundbreaking ceremony, held on August 8, 1838 was attended by many notable residents and involved parties; with Governor Mason attending, and taking the ceremonial first shovel. Financial troubles related to the Panic of 1837 caused funding for the canal to disappear. All construction stopped in 1843 after only 13 miles had been completed. Many workers who were unpaid destroyed parts of the canal and stole supplies. Engineering miscalculations also contributed to the canal's failure, as the canal was dug too shallow and too narrow for heavy freight barges. About 1844, Amos Brown, of Rochester, constructed and launched a log flatboat, and collecting a party of his friends, they proceeded to celebrate the occasion by a grand ride on the canal, but when they came to the first lock, they found their craft too wide to admit of a passage. The locks were constructed of logs, and the pressure of the super incumbent earth against their sides had sprung them in, narrowing the space considerably. A fellow who had served a term in the State prison made quite a speculation by burning some of the locks and selling the old iron.