Стив Мариуччи: Американ футбол жаттықтырушысы және сарапшысы
Steve Mariucci
Стив Мариуччи – бұрынғы NFL футбол жаттықтырушысы, «49ers» және «Lions» командаларын басқарған. Биографиясы, жетістіктері мен Том Иззомен достығы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футбол жаттықтырушысы және талдаушысы Стивен Рэй Мариуччи (4 қараша 1955 жылы туған), "Муч" лақап атымен танымал, американдық спорт комментаторы және бұрынғы футбол жаттықтырушысы. Ол Ұлттық футбол лигасының (NFL) екі командасы – Сан-Франциско 49ers (1997–2002) және Детройт Lions (2003–2005) бас жаттықтырушысы болды, сондай-ақ Калифорния университетінде (Беркли) бір жыл жаттықтырды.
American football coach and analyst
Stephen Ray Mariucci (born November 4, 1955), nicknamed "Mooch", is an American sportscaster and former football coach who was the head coach of two National Football League (NFL) teams, the San Francisco 49ers (1997–2002) and the Detroit Lions (2003–2005), and for a year at the University of California, Berkeley.
Алғашқы жылдар
Мариуччи Мичиган штатының Жоғарғы түбек аймағында, Айрон Маунтин қаласында туып өсті, сол жерде ол ең жақын досы және қазіргі Мичиган штаты университетінің баскетбол командасының бас жаттықтырушысы Том Иззомен танысты. Екеуі де Айрон Маунтин орта мектебінде оқыды, футбол, баскетбол және жеңіл атлетика командаларында бірге ойнады. Маркеттедегі Солтүстік Мичиган университетінде (NMU) бір бөлмеде тұрғанда, Мариуччи үш рет All-America (II дивизион) квотербегі атанды. 1975 жылы екінші курста ол «Уайлдкэтс» командасын үш постмаусымдық жеңіске жеткізіп, ұлттық чемпионатты жеңіп алды. Мариуччи 1978 жылдың мамыр айында Канада футбол лигасының «Хамильтон Тайгер Кэтс» командасымен келісімшарт жасады, бірақ бір айдан кейін, 9 маусымда босатылды.
Mariucci was born and raised in Iron Mountain, Michigan, in the Upper Peninsula, where he met best friend and current Michigan State University basketball head coach Tom Izzo. Both attended Iron Mountain High where they were teammates on the football, basketball, and track teams. At Northern Michigan University (NMU) in Marquette, where they were roommates, Mariucci was a three time All America (Division II) quarterback. As a sophomore in 1975, he led the Wildcats to three postseason wins and the national championship. Mariucci signed with the Hamilton Tiger Cats of the Canadian Football League in May [[1978 CFL season but was released a month later on June 9.
Ерте мансап
Ол жаттықтырушылық мансабын өзінің альма-матерінде (1978–79) бастады, содан кейін Кал Стейт Фуллертонға (1980–82) және Луисвиллге (1983–84) ауысты. Мариуччидің алғашқы кәсіби қызметі 1985 жылы USFL-дің «Орландо Ренегадес» клубында қабылдаушылар жаттықтырушысы болып жұмыс істеу болды. Сол күздің соңында ол NFL-де «Лос-Анджелес Рамс» командасында сапаны бақылау жаттықтырушысы ретінде қысқа уақыт жұмыс істеді. Мариуччи колледж футболына оралып, 1986 жылы USC құрамына қосылды және кең қабылдаушы Кен Генриді 7 TD-мен 807 ярдқа жеткен маусымға дайындады; WR Рэнди Таннер де 3 TD-мен 408 ярдқа жетті. Кейін ол 1987 жылы Берклидегі Калифорния университетінің (Cal) жаттықтырушыларына көшті. Сол бірінші маусымда WR Брайан Бедфорд 4 TD-мен 515 ярдқа, ал WR Майк Форд 3 TD-мен 479 ярдқа жетті. 1989 жылы WR Брайан Треггс 4 TD-мен 746 ярдқа ие болды. 1990 және 1991 жылдары ол «Алтын аюлардың» шабуылдық үйлестірушісі болды. Квартербек Майк Паулавски 17 TD-мен 2069 ярдқа лақтырды, ал RB Энтони Уоллес пен Рассел Уайт бірлесіп 16 TD-мен 2002 ярдқа жүгірді. 1991 жылы Паулавски 21 TD-мен 2517 ярдқа лақтырды, ал Уайт 14 TD-мен 1177 ярдқа жүгірді; WR Шон Докинс 11 TD-мен 723 ярдқа жетті. Содан кейін Мариуччи NFL-ге ауысып, 1992 жылы жаңа бас жаттықтырушы Майк Холмгреннің басшылығымен «Грин-Бэй Пэкерс» клубының квотербек жаттықтырушысы болды. «Пэкерс» командасымен төрт жыл жұмыс істегеннен кейін, ол 1996 жылы Cal-ға бас жаттықтырушы ретінде оралды және 6–6 есебімен ойынды аяқтады, Алоха Боулында 1996 жылғы Әскери-теңіз күштерінің футбол командасына есе жіберді.
He began his coaching career at his alma mater (1978–79), and moved to Cal State Fullerton (1980–82) and Louisville (1983–84). Mariucci's first pro position was as a receivers coach for the USFL's Orlando Renegades in 1985. Later that fall, he had a brief stint in the NFL with the Los Angeles Rams as quality control coach. Mariucci returned to college football and joined the USC staff in 1986 and coached wide receiver Ken Henry to a season where he had 807 yards with 7 TDs; WR Randy Tanner also had 408 yards with 3 TDs. He then moved to the coaching staff at the University of California, Berkeley (Cal) in 1987. that first season, WR Brian Bedford had 515 yards with 4 TDs and WR Mike Ford had 479 yards with 3 TDs. In 1989, WR Brian Treggs had 746 yards with 4 TDs. In 1990 and 1991, he was the Golden Bears' offensive coordinator. Quarterback Mike Pawlawski threw for 2,069 yards with 17 TDs and RBs Anthony Wallace and Russell White combined to run for 2,002 yards with 16 TDs. In 1991, Pawlawski threw for 2,517 yards with 21 TDs and White ran for 1,177 yards with 14 TDs; WR Sean Dawkins had 723 yards with 11 TDs. Mariucci then moved to the NFL, and became the quarterback coach for the Green Bay Packers in 1992 under new head coach Mike Holmgren. After four years with the Packers, he returned to Cal as head coach in 1996 and went 6–6, ending with an Aloha Bowl loss to [[1996 Navy Midshipmen football team
Кәсіби футболдағы жаттықтырушылық мансабы
"Алтын аюлар" командасындағы маусымынан кейін Мариуччи бірнеше NFL бас бапкерлігіне басты кандидат саналды және Джордж Сейферттің орнын басу үшін Сан-Франциско 49ers клубына шақырылды. 1997 жылғы алғашқы маусымында 49ers тұрақты маусымда 13-3 есебімен жеңіске жетіп, Ұлттық футбол лигасының (NFC) плей-офф кезеңінде өз алаңында ойнау құқығын алды. Дивизиондық раундта Миннесота Викингстерін жеңгеннен кейін Сан-Франциско NFC чемпионатында Грин-Бэй Пэккерсті қабылдады, бірақ Candlestick Park стадионындағы лайлы, жаңбырлы ойында 23:10 есебімен жеңілді. Бұл жеңіліс 49ers үшін 1990-шы жылдардағы NFC титулы үшін төртінші жоғалту болды, бұған дейін 1990 жылы Нью-Йорк Гиантс клубына, ал 1992 және 1993 жылдары Даллас Ковбойс клубына есе жіберген еді. Бұл Пэккерске қарсы үшінші плей-офф жеңілісі болды. 1998 жылы 49ers 12-4 есебімен плей-оффқа жабайы карта командасы ретінде оралды, ақыры жабайы карта ойынында Грин-Бейді жеңіп, бірақ дивизиондық раундта NFC чемпионы Атланта Фалконс клубынан 20-18 есебімен жеңілді. Wild Card ойынында Террелл Оуэнс бірнеше пасқа қабылдамады, бірақ "The Catch II" арқылы өзін құтқарып, жеңіс голын соқты. Содан кейін екі өте көңіл көншітпейтін маусым болды, команда 4-12 және 6-10 есебімен аяқтады. 2001 жылы команда қайта жанданды, 12-4 есебімен плей-оффқа оралды, бірақ Пэккерстерден жеңілді. Мариуччидің Сан-Францискодағы соңғы маусымы 2002 жылы болды. 49ers 10-6 есебімен NFC West дивизионында жеңіске жетіп, жабайы карта ойынында Нью-Йорк Гиантс клубын жеңіп, NFL тарихындағы үшінші ең үлкен плей-офф жеңісін (сол кезде екінші ең үлкен) көрсетті. Алайда, дивизиондық раундта Супер Боулдың болашақ чемпионы Тампа Бэй Буканерс клубынан 31-6 есебімен ойсырап жеңілді. 2003 жылдың 15 қаңтарында 49ers Мариуччиді жұмыстан босатты, бұл бас жаттықтырушы Терри Донахьюмен билік үшін күресте жеңілгенінен кейін болды. Сан-Францисконың бас жаттықтырушысы ретінде ол 60-43 (.583) есебімен жеңіске жетті, ал оның командалары төрт рет плей-оффқа қатысты. Оның жұмыстан босатылуы 49ers клубының жанкүйерлері арасында наразылық тудырды. Клуб Мариуччи кеткеннен кейін ауыр күреске түсті, келесі 10 жылдың әрқайсысында жеңіске жете алмады. 2003 жылдың 4 ақпанында Мариуччи Детройт Лайонс клубының 22-ші бас жаттықтырушысы болып тағайындалды және 2005 жылдың 28 қарашасында жұмыстан босатылды. Детройттегі үш жылдық қысқа маусымында ол көңіл көншітпейтін нәтижелер көрсетті. Мариуччидің Детройттегі қиындықтары көптеген жанкүйерлер мен сарапшылар тарапынан Лионс клубының бас менеджері Мэтт Милленнің нашар кадрлық саясатына байланысты болды, ол Мариуччиге бес жылдық 25 миллион долларлық кепілдік берілген келісімшарт ұсынды, ол сол кезде NFL-дегі ең жоғары жаттықтырушылық келісімшарт еді. Детройтте болған кезде "Арыстан" командасы өз дивизионында үшінші орыннан жоғары көтеріле алмады және плей-оффқа қатысуға ешқашан таласпады. Мариуччиді жұмыстан босату шешімі ұлттық теледидарда Алғыс айту күнінде Атланта Фалконс клубына 27-7 есебімен ұтылғаннан кейін қабылданды. 2008 жылғы маусымда Брет Фавр мен Грин-Бэй Пэккерс арасындағы дау кезінде Фавр 2006 жылы Пэккерстердің Мариуччимен бас жаттықтырушылық лауазымына сұхбат алмағаны үшін сынады. Бұрын Фаврмен жұмыс істеген Мариуччи Грин-Бэйде қолданылатын Батыс жағалау шабуыл стиліне лайықты кандидат деп есептелді. Мариуччи 1970 жылы AFL-NFL біріккеннен бері командасын алғашқы маусымында дивизиондық титулға жеткізген он үш бас жаттықтырушының бірі. Мариуччи NFL-де жаңа бас жаттықтырушы үшін рекордтық 11 ойын жеңіп, үздіксіз жеңіс тізімін жасады, бірақ бұл көрсеткіш 2009 жылғы маусымда Индианаполис Колтс клубымен Джим Колдуэллтің 14-0 есебімен жеңіске жеткенімен төмендетілді. Мансабы барысында Мариуччи Кантон, Огайо штатындағы Профутбол даңқы залына енгізілген көптеген ойыншыларды (9) жаттықтырды. Мариуччидің позициялық немесе бас жаттықтырушы ретінде жаттықтырған даңқ залына енгендер: Тони Гонсалес, Брет Фавр, Стив Янг, Джерри Райс, Кевин Грин, Род Вудсон, Крис Доулман, Чарльз Хейли және Террелл Оуэнс.
Following his season with the Golden Bears, Mariucci was considered a leading candidate for several NFL head coaching positions, and was hired by the San Francisco 49ers to succeed George Seifert. In his first season in 1997, the 49ers went 13–3 during the regular season, earning home field advantage in the playoffs in the National Football Conference (NFC). After defeating the Minnesota Vikings in the divisional round, San Francisco hosted the Green Bay Packers in the NFC Championship Game, but lost 23–10 in a muddy, rainy contest at Candlestick Park. The defeat was the 49ers' fourth NFC title loss of the 1990s, following losses to the New York Giants in 1990 and the Dallas Cowboys in 1992 and 1993, and it was their third playoff loss to the Packers in as many seasons. In 1998, the 49ers posted a 12–4 record and returned to the playoffs as a wild card team, finally beating Green Bay in the Wild Card game but lost 20–18 in the divisional round to the eventual NFC champion Atlanta Falcons. The Wild Card Game saw Terrell Owens drop several passes but redeem himself with The Catch II, scoring the winning touchdown. Two highly disappointing seasons followed, with the team finishing 4 12 and 6 10 respectively. The team bounced back in 2001, posting a 12 4 record and returning to the playoffs, only to be eliminated by the Packers. Mariucci's final season in San Francisco was 2002. The 49ers won the NFC West with a 10–6 record and beat the New York Giants in a wild card game, posting the third biggest comeback playoff victory in NFL history (second biggest at the time). However, they were crushed 31–6 by the eventual Super Bowl champion Tampa Bay Buccaneers in the divisional round. On January 15, 2003, the 49ers fired Mariucci, reportedly after the coach lost a power struggle with general manager Terry Donahue. As San Francisco's coach, he compiled a 60–43 (.583) record, while his teams earned playoff berths four times. His firing caused an uproar among 49er fans. The franchise struggled heavily following Mariucci's departure, finishing without a winning season for each of the subsequent 10 years. Mariucci was named the Detroit Lions' 22nd head coach on February 4, 2003, and was fired on November 28, 2005. In his abbreviated three seasons in Detroit, he compiled a disappointing record. Mariucci's troubles in Detroit were partially attributed by many fans and experts to poor personnel evaluations by then Lions' general manager Matt Millen, who had signed Mariucci to a five year $25 million guaranteed contract, the NFL's highest coaching contract at the time. During his time in Detroit, the Lions finished no higher than third in their division and never contended for a playoff berth. The decision to fire Mariucci came after a 27–7 blowout loss on national television on Thanksgiving Day to the Atlanta Falcons. During the Brett Favre–Green Bay Packers dispute throughout the 2008 off season, Favre criticized the Packers for not interviewing Mariucci for their head coaching job in 2006. Mariucci, who previously worked with Favre, was figured to be a great candidate for the West Coast Offense style played in Green Bay. Mariucci is one of thirteen head coaches since the AFL–NFL merger in 1970 to lead his team to a division title in his first season. Mariucci established an NFL mark for consecutive wins by a rookie head coach with an 11 game winning streak, which has since been trumped by Jim Caldwell's 14–0 start with the Indianapolis Colts during the 2009 season. Throughout his career, Mariucci coached a high number of players (9) inducted into the Pro Football Hall of Fame in Canton, Ohio. Hall of Fame inductees coached by Mariucci as either their position or head coach include: Tony Gonzalez, Brett Favre, Steve Young, Jerry Rice, Kevin Greene, Rod Woodson, Chris Doleman, Charles Haley, and Terrell Owens.