Кіріспе
Канадалық саясаткер Лесли Мискампелл Фрост (20 қыркүйек 1895 – 4 мамыр 1973) – Канаданың Онтарио провинциясының 16-шы премьер-министрі, 1949 жылдың 4 мамырынан 1961 жылдың 8 қарашасына дейін қызмет еткен. Ұзақ жыл қызмет еткендіктен, ол "Онтарионың қарт адамы" деген лақап атын алды; сондай-ақ ол "Күміс түлкі" деп те белгілі болды.
Leslie Miscampbell Frost (September 20, 1895 – May 4, 1973) was a politician in Ontario, Canada, who served as the province's 16th premier from May 4, 1949, to November 8, 1961. Due to his lengthy tenure, he gained the nickname "Old Man Ontario"; he was also known as "the Silver Fox".
Алғашқы жылдар
Ол Орильяда (Онтарио) Уильям Сворд Фрост пен Маргарет Джейн Баркердің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі зергер және Ориллияның мэрі болды; анасы Құтқару Армиясының алғашқы күндеріндегі маңызды тұлға еді. Торонто университеті мен Осгуд Холл заң мектебінде оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол "С" компаниясының 157-ші батальонының (Симко Форестерс) офицері болды, CEF, және Франция мен Бельгияда 20-шы батальон, Королеваның Йорк рейнджерлерінде қызмет етті. 1918 жылы жараланғаннан кейін капитан шенімен запасқа шығарылды. 1921 жылы адвокаттық практикамен айналыса бастады. 1926 жылы Гертруд Джейн Кэруге үйленді. Олардың балалары болмады. Жұбайлар Онтарионың Линдсей қаласында тұрды, бірақ Фрост Линдсейдің солтүстігіндегі Стерджон көлінің жағасындағы Плезант-Пойнттағы мүлігін көбірек ұнатар еді. Фрост пен оның інісі Сесил Грей Фрост заңгерлік практика ашу үшін Линдсейге алғаш көшіп келгенде, Плезант-Пойнттағы бұрынғы дүкен ғимаратын жалға алып, қалаға кемемен қатынайтын. Фрост 1925 жылы мүлікті сатып алды, ал шамамен 1950 жылы жанындағы жерді сатып алып, онда премьер болған кезде және зейнеткерлікке шыққанда паналаған қысқа уақытқа дайындалған ағаш үй салды.
Алғашқы саяси мансап
1937 жылы ол алғаш рет Онтарио провинциясының заң шығарушы жиналысына сайланды және одан кейін ешбір сайлауда жеңіліс көрмеді. 1943 жылдан 1955 жылға дейін ол Онтарионың қазынашысы және тау-кен министрі қызметін атқарды. Премьер-министр Джордж Дрюдің федералды саясатқа өту туралы шешімінен кейін Фрост Онтарио прогрессивті консервативтік партиясының ("Торилер") басшысы болып тағайындалды.
Онтарионың премьер-министрі
"Онтарионың қарт адамы" және "Линдсейдің иесі" аталған Фрост 1950 жылдардың экономикалық өркендеу кезеңінде провинцияны басқарды. Оның қарапайым мінезінен "Ұлы тыныштандырушы" деген лақап есім алды. Шағын қалалық құндылықтарды прогрессивті саясатпен үйлестіре отырып, ол Торилерді 1951, 1955 және 1959 жылдары үш рет сайлауда жеңіске жеткізіп, көпшілік дауыспен үкімет құруға әкелді.
Экономикалық саясат
Фрост үкіметі сондай-ақ федералды үкіметтен табыс салығын алуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, нәтижесінде провинциялық сату салығы енгізілді. Фрост Онтарионың ауруханалық қызметтер комиссиясы туралы заң мен Онтарио ауруханалық сақтандыру жоспарын құру арқылы Онтарио тұрғындары үшін денсаулық сақтау қамсыздауын кеңейтті. 1960 жылға қарай Онтарио халқының 94% Онтарио ауруханалық сақтандыру жоспарына тіркелді. Фрост үкіметі мемлекеттік қызметтерді едәуір кеңейтті, экономикаға мемлекеттік инвестицияларды күрт арттырды, сондай-ақ тиімді қаржылық саясатты жүзеге асырды.
Білім беру саясаты
Фросттың басшылығымен Онтариодағы университеттердің саны төрттен он екіге дейін өсті. 1943 жылы қаржы министрі ретінде білім беруге бөлінген провинциялық инвестициялардың жалпы сомасы 13 миллион доллардан асып түсті. 1961 жылы зейнеткерлікке шыққанда Онтарионың білім беру бюджеті 250 миллион долларды құрады. Ол Онтарио саясатында қозғалыс бастады, нәтижесінде 1962 жылы Онтарионың Адам құқықтары кодексі және одан кейін басқа да заңдар қабылданды. Фрост үкіметі әйелдерге тең жалақы беруді қамтамасыз ететін заңнаманы енгізді. Оның үкіметі сондай-ақ, бірінші ұлт өкілдеріне дауыс беру құқығын берді. Фрост үкіметі мемлекеттің рөлінің үлкен кеңеюін қамтамасыз етті. Оның басшылығымен Онтарио мектептер, тас жолдар және ауруханалар желісін кеңейтті. Оның басшылығымен Онтарио 400 сериялы тас жолдарды құрды, ең танымалсы – Макдональд-Картье тас жолы, бұл 401-ші тас жол ретінде белгілі. Фрост үкіметі ескі Торонто қаласының және оны қоршаған он екі муниципалитеттің бірігуіне қадағалау жасады, осылайша Торонто метрополитені құрылды.
Саясатта
Саясаттан зейнетке шыққаннан кейін Фрост Торонто университетінің басқару кеңесінде қызмет етті. Сонымен қатар, ол Монреаль банкі, KVP, Canada Life және Trans Canada Air директорлар кеңесінің мүшесі болды. 1954-1969 жылдары ол Шамплен қоғамының вице-президенті, ал 1969-1973 жылдар аралығында – құрметті вице-президенті болды. 1967 жылдан 1973 жылға дейін Трент университетінің канцлері қызметін атқарды. Зейнетке шыққаннан кейін де ол табиғатқа деген қызығушылығын жоғалтпады. Өмірінің соңында Онтарио үкіметі тапсырмасымен Алгонкин провинциялық паркінің жағдайы мен мүмкіндіктерін жан-жақты зерттеді. Өлер алдында "Торонто Стар" газетіне берген соңғы сұхбатында: "Мен – қоршаған ортаны қорғаушымын" деді. Фрост – керемет әуесқой тарихшы еді. Оның "Күрескен ерлер" атты кітабында Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде Ориллиа, Онтарио қаласынан шыққан Симко Форестер полкінің 35-ші взводының тарихы баяндалған. Ол осы арқылы Канаданың ішкі жағдайын Франциядағы соғыс майданымен байланыстырады және полк ішіндегі оқиғаларды соғыс пен Канаданың әлемдік саясаттағы рөлінің жалпы картинасына қосады. Оның "Тренттің ұмытылған жолдары" (авторы қайтыс болғаннан кейін жарық көрген) Оңтүстік Онтариодағы үндістердің сауда және соғыс жолдары туралы тарихшылардың бұрынғы пікірлеріне қарсы шықты. Ол АҚШ Азамат соғысының жанкүйері болды және үлкен кітапханасында Абрахам Линкольннің алғашқы шатыр үйінен алынған деген ағаш бөлігін сақтап ұстады.