Уилвер Старгелл: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық кәсіби бейсболшы және жаттықтырушы (1940–2001)

Уилвер Дорнелл Старгелл (6 наурыз 1940 – 9 сәуір 2001), мансабының соңында "Попс" деген лақап атымен танымал болған, американдық кәсіби бейсболшы, сол жақ қорғаушы және бірінші базалық ойыншы. Ол өзінің 21 маусымын Мейджор Лигасының бейсболында (MLB) (1962–1982) Питтсбург Пираттары сапында өткізді. Бейсбол тарихындағы ең қауіпті күшті соққышылардың бірі саналатын Старгелл 1970-ші жылдардағы кез келген ойыншыдан көп үй ішіндегі соққылар (296) жасады. Мансабында ол .282 орташа көрсеткішпен 2,232 соққы, 1,194 ұпай, 423 қос соққы, 475 хоум-ран және 1,540 ұпай жинап, командасына алты Ұлттық лиганың (NL) Шығыс дивизионының титулын, екі NL байрағын және 1971 және 1979 жылдары екі Дүниежүзілік серия чемпионы атағын жеңуге көмектесті, екеуі де Балтимор Ориолс клубынан басым түсті. Старгелл жеті мәрте All-Star және екі мәрте NL хоум-ран көшбасшысы атанды. 1979 жылы ол бір маусымда NL ең құнды ойыншы (MVP) сыйлығын, NL Чемпионат сериясының MVP сыйлығын және Дүниежүзілік серияның MVP сыйлығын жеңіп алған бірінші және қазірге дейін жалғыз ойыншы болып табылады. 1982 жылы Пираттар оның 8-ші нөмірі бар формасын зейнеткерлікке шығарды. Ол 1988 жылы Бейсбол Даңқы залына енгізілді.

Ерте өмір

Старгелл Оклахома штатының Эрлсборо қаласында дүниеге келді, бірақ кейін ата-анасы ажырасқан соң Флоридаға тәтесімен көшіп кетті. Кейін ол Калифорния штатының Аламеда қаласында анасымен бірге тұрды. Ол Энцинал орта мектебінде оқыды, оның бейсбол командасында болашақ MLB ойыншылары Томми Харпер мен Курт Моттон болды. Старгелл «Питтсбург Пайрэтс» ұйымымен келісімшарт жасады және 1959 жылы кіші лигалық бейсболға қадам басты. Кейбір командалармен саяхаттап жүргенде, Старгеллге ақ терілі ойыншылармен бірге тұруға рұқсат берілмеді. Қара терілі ойыншыларға арналған жатақханалар сол қалалардың кедей аудандарында орналасқан еді. Тексас штатының Плейнвью қаласында ол қарулы адамнан шабуылға ұшырады, ол сол түнігі ойынға қатысса, өміріне қауіп төнетінін айтты. Старгелл ойынға қатысты, бірақ ештеңе болған жоқ. Ол «Пайрэтс» сапында көптеген жоғары деңгейдегі хоум-рандар соқты, ал оның мұрагері «Үш өзендер стадионында» да соқты. Көп ұзамай оны Вилли Старгелл деп атай бастады, бірақ оның қолтаңбасы оның Wilver есімін ұнатқанын көрсетеді. Биограф Франк Гарланд Старгеллдің отбасы мен достары оны Уилвер деп атағанын, ал «Доджерс» командасының комментаторы Вин Скулли де Старгеллдің нақты есімін қолданатынын айтады. Скуллидің айтуынша, ол Вилвер есімін қолданғандықтан Старгеллдің анасының сүйікті комментаторына айналған. Ол сол жылы алғашқы, жалпы жеті рет «Жұлдыздар ойынына» (All-Star Game) қатысты. Ол келесі екі маусымда да «Жұлдыздар ойынына» оралды, екі жылдың ішінде 100-ден астам ұпай (RBI) жинады және MVP дауыс беруде тиісінше 14-ші және 15-ші орындарды иеленді. 1965 жылдың маусым айында ол NL айының үздік ойыншысы атағын жеңіп алды (.330, 10 HR, 35 RBI). Маусым арасындағы жаттығуларға байланысты проблемалар 1967 жылы күрделеніп, Старгелл жаттығу лагеріне 235 фунт салмақта келді. Команда оның салмағын 215 фунтқа дейін төмендету үшін диета ұстауын талап етті. Оның соққы беру орташа көрсеткіші сол маусымда 40 ұпайдан астам төмендеді – 1966 жылы .315 болса, 1967 жылы .271-ге дейін түсті; ал хоум-рандар саны 1966 жылы 33 болса, 1967 жылы 20-ға дейін азайды. 1968 жылғы маусымға дейін команда Старгеллмен жеке жаттықтырушы жұмыс істеді, оны өміріндегі ең жақсы формаға келтіру үшін, бірақ Старгелл нашар маусым өткізді, ал менеджер Ларри Шепард Старгеллдің дене бітімін тым мықты деп сынға алды. Ол 1969 жылы жақсы өнер көрсетіп, онжылдықты сәтті аяқтады (.307, 29 HR, 92 RBI) және MVP дауыс беруде 21-ші орынды иеленді.

Stargell was born in Earlsboro, Oklahoma, but later moved to Florida with an aunt after his parents divorced. Later, he returned to Alameda, California, to live with his mother. He attended Encinal High School, where his baseball teammates included future MLB players Tommy Harper and Curt Motton. Stargell signed with the Pittsburgh Pirates organization and entered minor league baseball in 1959. While on the road with some of those teams, Stargell was not allowed to stay in the same accommodations as the white players. Lodging for black players was located in the poor black areas of those towns. While in Plainview, Texas, he was accosted at gunpoint by a man who threatened his life if he played in that night's game. Stargell played and nothing came of the incident. and several of the upper tier home runs at its successor, Three Rivers Stadium. Though he became quickly known as Willie Stargell, his autograph suggests that he preferred his given name, Wilver. Biographer Frank Garland relates that Stargell's family and friends called him Wilver and that Dodgers broadcaster Vin Scully also made a point of using Stargell's given name. Scully said that because he used the name Wilver, he became Stargell's mother's favorite broadcaster. He made his first of seven trips to the All Star Game that year. He returned to the All Star Game the next two seasons, recording over 100 runs batted in (RBI) in both years, and finishing respectively 14th and 15th in MVP voting. He won the first of the three NL Player of the Month awards of his career in June 1965 (.330, 10 HR, 35 RBI). Frequent offseason conditioning problems came to a head in 1967, when Stargell showed up to spring training at a weight of 235 pounds. The team mandated that he diet to get down to a weight of 215 pounds. His batting average dropped more than 40 points that season from .315 in 1966 to .271 in 1967; his home run total was reduced from 33 in 1966 to 20 in 1967. The team had a personal trainer work with Stargell before the 1968 season to get him in the best shape of his career, but Stargell had a poor season and manager Larry Shepard criticized Stargell's physique as too muscular. He finished out the decade with a strong performance in 1969 (.307, 29 HR, 92 RBI), and finished 21st in MVP voting.

1970 жылдар

1970 жылы Старгелл тағы бір жарқын маусымды өткізді, .264-ке дейін соғып, 31 хоумран мен 85 RBI жинап, MVP дауыс беруде 15-ші орынды иеленді. Сол жылдың 1 тамызында Старгелл «Фултон округі» стадионында «Атланта Брейвз» командасына қарсы өткен матчта «Пиратс» командасының 20:10 есебімен жеңіске жетуіне үш дабл және екі хоумраннан тұратын бес қосымша соққы жасады. Ол Лу Бодроу мен Джо Адкоктан кейін бір ойында бес қосымша базаға жеткен үшінші ойыншы болды. Сол ойында командаласы Боб Робертсон да бес соққы жасады, оның ішінде хоумран соқты; бірақ Эндрю Маккатчен мен Гаррет Джонс бір ойында бес соққы жасаған екі «Пиратс» ойыншысы болған жоқ. 1970 жылғы «Пиратс» командасы Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңіске жетіп, 1960 жылғы Әлем сериясінде жеңгеннен бері алғаш рет постсезонға қатысты. Олар сол жылы NLCS-де «Цинциннати Редс» командасынан жеңіліске ұшырады, бірақ Старгелл 12 соққыда 6 соққы жасады, бұл серияда екі команданың ең көп соққысы болды. 1971 жылы Старгеллтің мансабы жаңа деңгейге көтерілді. 31 жасында ол өзінің екі хоумран титулының біріншісін жеңіп алды; оның 48 хоумраны маусымның соңғы аптасында Хэнк Ааронның 47 хоумранынан асып түсті және бүгінгі күнге дейін «Пиратс» командасының бір маусымдағы ең көп хоумраны бойынша Ральф Кинердің 54 және 51 хоумранынан кейін екінші орында тұрады. Ол сәуір айында (.347, 11 HR, 27 RBI) және маусымда (.333, 11 HR, 36 RBI) екі рет NL Player of the Month сыйлығын жеңіп алды; бірақ MVP сыйлығын жеңіп алмады, Джо Торредан кейін екінші орынды иеленді. Сәуір айында Старгелл 10 сәуірде «Атлантада» және 21 сәуірде үйде екі рет бір ойында 3 хоумран соқты. Келесі тоғыз маусымның жетісінде Старгелл MVP дауыс беруде алғашқы ондыққа кірді, оның мансабы ғалымына айналды. Ол «Пиратс» командасының мүшесі болды, «Пиратс» командасы «Балтимор Ориолс» командасын жеті ойында жеңді. «Пиратс» командасы осы серияның алғашқы екі ойынында жеңіліске ұшырады, бұл туралы Старгеллдің айтуынша, Питтсбургтің қайта оралуынан бұрын бұқаралық ақпарат құралдары «Валентин күні қырғыны» деп атаған. 1972 жылы Старгелл үздік көрсеткіштерді жариялай берді (.293, 33, 112) және Джонни Бенч пен Билли Уильямстан кейін MVP дауыс беруде үшінші орын алды. 1973 жылы Старгелл лигада дабл және хоумрандар бойынша бірдей көшбасшы болды. Старгеллдің әрқайсысынан 40-тан астам дабл және хоумран болды; ол 1940 жылы Хэнк Гринбергтен кейін бұл «40-40» жетістігін алғаш рет орындаған ойыншы болды; басқа ойыншылар да содан бері солай етті (әсіресе Альберт Белл, жалғыз «50-50» ойыншы). Сол жылы Старгелл өзінің екінші хоумран титулын жеңіп алды, ол үш «Атланта Брейвз» командасын жеңді: Дейви Джонсон 43, Даррел Эванс 41 және Аарон 40 хоумран соқты. Сонымен қатар, ол лиганың ұпай жинауы мен соққы беру көрсеткіші бойынша көшбасшы болды. Үшінші жыл қатарынан ол MVP сыйлығына ие болмады, ал Пит Роуз осы құрметке ие болды. 1975 жылдан бастап, осы позицияда бірнеше жыл тәжірибе жинағаннан кейін, Старгелл бірінші базаға тұрақты түрде көшті. Ол енді ешқашан аутфилдте ойнаған жоқ. 1977 жылы 29 маусымда Старгелл «Сент-Луис Кардиналс» командасына қарсы өткен матчта өзінің 400-ші хоумранын соқты. Старгелл командаластарына жақсы ойыннан кейін шапшақтарына «Старгелл жұлдыздарын» кестелеп беру дәстүрін қалыптастырды. Бұл дәстүр 1978 жылғы қиын маусымда басталды, ол кезде «Пиратс» командасы тамыздың ортасында төртінші орында тұрып, 11,5 ойынмен алға шыққан «Филадельфия Филлис» командасына қарсы дивизиондық титул үшін күресті. Маусым Питтсбургте «Филлис» командасына қарсы төрт ойындық жекпе-жекте аяқталуы керек болды, онда «Пиратс» командасы титулды иелену үшін төрт ойынды да жеңуі керек болды. Жұма күнгі екі ойынды «Пиратс» жеңіп алғаннан кейін, Старгелл маусымның соңғы ойынының бірінші кезеңінде үлкен шлем соқты, бұл «Пиратс» командасына 4:1 есебімен ерте басымдық берді, бірақ «Пиратс» командасы ойынның соңында осы басымдықты жоғалтып, тоғызыншы кезеңде төрт ұпай жинағаннан кейін екі ұпаймен жеңіліске ұшырады, осылайша өздерін флагбаум үшін күрестен шығарды. Старгелл 1978 жылғы команданы өзінің сүйікті командасы деп атады және келесі жылы «Пиратс» командасы Әлем сериясінде жеңіске жететінін болжады. «Пиратс» командасы 1979 жылы Әлем сериясінде 1978 жылғы маусымды аяқтағандай стильде жеңіске жетті: сәуір айының соңында NL East-те соңғы орында болғаннан бастап, «Пиратс» командасы маусымның соңғы жартысында «Монреаль Экспоз» командасымен бірінші орынға таласты. Олар көптеген жаугершілерді жеңіп, жанкүйерлерді қуантты (көптегендері соққы кезінде) және маусымның соңғы күні дивизиондық жеребеге ие болды. Оның капитандық міндетін атқаруына байланысты команда «Біз отбасымыз» әнін командалық әнұран ретінде қабылдады. Содан кейін оның алаңдағы ойыны командаластарын шабыттандырды және оған NLCS және Әлем сериясінде MVP сыйлығын жеңіп алды. Старгелл жылды Балтиморда өткен жақын ойынның соңғы кезеңінде соққан драматикалық хоумранмен аяқтады, бұл «Пиратс» командасының жеңісін қамтамасыз етті. Осы хоумран сериядағы үшінші хоумраны болды және сәйкес келіп, «Пиратс» және «Ориолс» командалары арасындағы екі постсезондық кездесудің (1971 және 1979) екеуінің де жетінші ойынында жеңіске жеткен командаға ұпай берді. 1979 жылғы Әлем сериясіндегі жеңіс «Пиратс» командасын бейсбол тарихында үш ойыннан бірге жеңіліске ұшырап, Әлем сериясінде жеңіске жеткен жалғыз команда етіп белгіледі (бұрын олар 1925 жылы «Вашингтон Сенаторс» командасына қарсы солай еткен). Серияда Старгелл 30 соққыдан 12 соққы жасады; оның үш хоумранымен қатар, ол төрт дабл соқты, бұл 25 ұпайға тең, бұл Әлем сериясіндегі рекорд, ал 1977 жылғы Әлем сериясінде Регги Джексон осы көрсеткішті орнатқан, ал оның жеті қосымша базалық соққысы (үш хоумран және төрт дабл) 1979 жылғы Әлем сериясінде де рекордты орнатты. NLCS және Әлем сериясінде MVP сыйлығын алғаннан кейін, Старгелл соңғы рет MVP сыйлығын жеңіп алды (39 жасында Сент-Луис командасының Кит Эрнандеспен бірге жеңіске жетті). Старгелл бір жылдың ішінде үш MVP сыйлығын жеңіп алған жалғыз ойыншы. Ол «Спортс Иллюстрейтед» журналының «Жыл спортшысы» сыйлығын Питтсбург Стиллерс командасының NFL ойыншысы Терри Брэдшоумен бөлісті, ол да «Три Риверс» стадионында ойнады. «Пиратс» командасының бас жаттықтырушысы Чак Таннер Старгелл туралы: «Оны командада ұстау – саусағыңа алмаз сақина тағу сияқты», – деді. Командаласы Ал Оливер бірде: «Егер ол бізден Форт Питт көпірінен секіруді сұраса, біз одан қандай суға түсуді қалағанын сұраймыз. Біз осы адамға соншалықты құрмет етеміз», – деді.

Stargell enjoyed another fine season in 1970, batting .264 with 31 home runs and 85 RBIs and finishing 15th in MVP voting. On August 1 of that year, Stargell collected five extra base hits—three doubles and two home runs—in the Pirates' 20–10 victory over the Atlanta Braves at Fulton County Stadium. He became the third player, after Lou Boudreau in and Joe Adcock in , to collect five extra base hits in one game. In the same game, teammate Bob Robertson also collected five hits, including a home run; not until Andrew McCutchen and Garrett Jones in would two Pirates collect five hits in the same game. The 1970 Pirates won the National League East title for their first postseason berth since winning the 1960 World Series. They were swept in that year's NLCS by the Cincinnati Reds, but not before Stargell collected six hits in 12 at bats, the most hits by either team in this series. Stargell's career moved to another level in 1971. At age 31, he won the first of his two home run titles in 1971; his 48 edged out Hank Aaron's 47 on the final week of the season and, to date, trail only Ralph Kiner's 54 and 51 in and , respectively, for most by a Pirate in one season. He won the final two NL Player of the Month awards of his career in April (.347, 11 HR, 27 RBI) and in June (.333, 11 HR, 36 RBI); yet he did not win the MVP award, finishing second to Joe Torre. Also in April, Stargell hit 3 home runs in a game twice, on April 10 at Atlanta and on April 21 at home. In seven of the next nine seasons, Stargell finished in the top 10 in MVP voting, as his career moved onto a Hall of Fame track. He was a member of the Pirates' World Championship team, the Pirates defeating the Baltimore Orioles in seven games. The Pirates lost the first two games of that series, which Stargell said that media began referring to as "the St. Valentine's Day Massacre" before Pittsburgh's comeback. Stargell continued to post excellent numbers in 1972 (.293, 33, 112) finishing third in MVP voting behind Johnny Bench and Billy Williams. In 1973, Stargell achieved the rare feat of simultaneously leading the league in both doubles and homers. Stargell had more than 40 of each; he was the first player to chalk up this 40 40 accomplishment since Hank Greenberg in 1940; other players have done so since (notably Albert Belle, the only 50 50 player). Stargell won his second home run title that year, edging out three Atlanta Braves: Davey Johnson's 43, Darrell Evans' 41 and Aaron's 40. He also led the league in runs batted in and slugging percentage. For the third year in a row, he was narrowly edged out of the MVP award, as Pete Rose took the honor. Beginning in 1975, after years of experimenting at the position, Stargell moved permanently to first base. He never played another game in the outfield. In 1977, Stargell hit his 400th career home run on June 29 against the St. Louis Cardinals. Stargell originated the practice of giving his teammates embroidered "Stargell stars" for their caps after a nice play or a good game. The practice began during the turbulent 1978 season, when the Pirates came from fourth place and 11.5 games behind in mid August, to challenge the first place Philadelphia Phillies for the division title. The season was scheduled to end in a dramatic, four game showdown against the Phillies in Pittsburgh, in which the Pirates had to win all four games to claim the title. Following a Pirate sweep of the Friday night double header, Stargell belted a grand slam in the bottom of the first inning of the season's penultimate game to give the Pirates an early 4–1 lead, although the Pirates relinquished that lead later in the game and fell two runs short after a four run rally in the bottom of the ninth inning, thus eliminating themselves from contention for the pennant. Stargell called that 1978 team his favorite team ever, and predicted that the Pirates would win the World Series the following year. The Pirates did win the World Series in 1979, in a similar style as they had ended the 1978 season: from last place in the NL East at the end of April, the Pirates clawed their way into a first place battle with the Montreal Expos during the latter half of the season. They excited fans with numerous come from behind victories along the way (many during their final at bat) to claim the division pennant on the last day of the season. At his urging as captain, the team adopted the Sister Sledge hit song "We Are Family" as the team anthem. Then, his play on the field inspired his teammates and earned him the MVP awards in both the NLCS and the World Series. Stargell capped off the year by hitting a dramatic home run in Baltimore during the late innings of a close Game 7 to seal a Pirates' championship. The home run was his third of the series and, coincidentally, credited Stargell with the winning runs in both Game 7s of the two postseason meetings between the Pirates and the Orioles (1971 and 1979). The 1979 World Series victory also made the Pirates the only franchise in baseball history to twice recover from a three games to one deficit and win a World Series (previously they had done so in 1925 against the Washington Senators). For the series, Stargell went 12 for 30; along with his three home runs, he also recorded four doubles for 25 total bases, which remains tied as a World Series record, Reggie Jackson having set it in the 1977 World Series, and his seven extra base hits (three HRs and four doubles) in the 1979 World Series also set a record. In addition to his NLCS and World Series MVP awards, Stargell finally took home the elusive MVP award (as co winner along with St. Louis' Keith Hernandez) at the age of 39. Stargell is the only player to have won all three MVP trophies in a single year. He shared the Sports Illustrated magazine's "Sportsmen of the Year" award with NFL quarterback Terry Bradshaw, who also played at Three Rivers Stadium, for the Pittsburgh Steelers. Pirates manager Chuck Tanner said of Stargell, "Having him on your ball club is like having a diamond ring on your finger." Teammate Al Oliver once said, "If he asked us to jump off the Fort Pitt Bridge, we would ask him what kind of dive he wanted. That's how much respect we have for the man."

1980 жылдар

Старгелл 1982 жылға дейін ойнады, бірақ 1979 жылдан кейін 74 ойыннан аспады. Ол мансабының көп бөлігін «Форбс Филд» стадионында өткізгеніне қарамастан, 475 хоум-ранмен зейнеткерлікке шықты, оның орталық алаңының қашықтығы 457 фут (139 м) құрады. Даңқ залының мүшесі Роберто Клементе, мүмкін, жомарттықпен, Старгеллдің парктегі сегіз маусымда сол және орта алаңдағы ескерту жолағына 400 ұшқыш допты соққанын бағалады. «Форбс Филд» стадионындағы оң жақ қабырғадағы қысқа қоршау (91 м қашықтықтағы бағанаға дейін 300 фут) 20 футтан (6 м) биік экранмен қоршалған, ол оң алаң сызығынан оң-орталыққа дейін созылған. «Три Риверс» стадионы, бейтарап ойыншыларға қолайлы стадион, Старгеллдің күш көрсеткіштерін арттырды. «Пиратс» командасы 1970 жылдың ортасында «Три Риверс» стадионына көшті, ол 1970 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін, 1970 жылы 30 жасқа толғанына қарамастан, 475 хоум-ранының 310-ын соқты. Старгеллдің екі хоум-ранмен үздік ойыншы атағын алған кезі «Три Риверс» стадионындағы алғашқы үш жылына сәйкес келді. Старгеллдің соңғы ойыны 1982 жылғы 3 қазанда «Три Риверс» стадионында «Монреаль Экспос» командасына қарсы өтті. Бастапқы соққыны жасаған ол Стив Роджерстен бір рет хоум-ран соқты. Содан кейін Дуг Фробель оның орнына жүгірді, ал бірінші базада Ричи Хебнермен ауыстырылды.

Ұзақ үй жүгірулер

Бір кезде Старгелл NL парктерінің шамамен жартысындағы ең ұзақ хоум-ран рекордын ұстаған. 1969 жылдың 5 тамызында Старгелл Алан Фостерге қарсы соққан хоум-ран стадионнан шығып, 507 фут (шамамен 154 метр) қашықтыққа ұшқан, бұл Доджер стадионындағы ең ұзақ хоум-ран болды. Ол 1973 жылдың 8 мамырында Энди Мессерсмитке қарсы Доджер стадионында тағы бір хоум-ран соқты, ол 470 фут (143 метр) өлшенді. Доджерлердің Даңқ залының мүшесі Дон Саттон Старгел туралы: «Мен мұндай нәрсені ешқашан көрген емеспін. Ол тек питчерлерді жеңіп қана қоймайды, олардың беделін де түсіреді». Доджер стадионынан тағы төрт хоум-ран соғылған. 1971 жылдың 25 маусымында Старгелл «Пираттардың» «Филадельфия Филлиз» командасын 14:4 есебімен жеңген кезде «Ветерандар» стадионының тарихындағы ең ұзақ хоум-ранды соқты. Бұл соққы екінші иннингте соғылды және старттық питчер Джим Баннингті алаңнан шығарды. Доп түскен жерге ақ шеңбердің ішінде сары жұлдызбен қара «S» әрпі белгіленді, бірақ 2001 жылы ақ шеңбер қараға боялды. Жұлдыз 2004 жылы стадионның бұзылуына дейін сол жерде тұрды. 1978 жылы «Монреаль Экспос» командасының Уэйн Твичеллге қарсы ойында Старгелл Олимпиадалық стадионның клуб деңгейіне жеткен жалғыз дұрыс допты соқты. Доп түскен орындық (хоум-ран 535 фут, немесе 163 метрге дейін өлшенді) сары орындыққа ауыстырылды, ал жоғарғы деңгейдегі басқа орындықтар қызыл болды. 2004 жылы «Экспос» командасы кеткеннен кейін орындық алынып, Канада Бейсбол Даңқы залына жіберілді. «Пираттардың» ұзақ жылдар бойы радио комментаторы болған Боб Принс Старгелл хоум-ран соққанда «Төбедегі тауық» фразасымен қарсы алатын. Бұл Питтсбургтің Хилл ауданындағы тауық ресторанының Старгелге тиесілі екендігіне сілтеме жасады. Бір кезде ол хоум-ран соққан сайын Старгелдің рестораны «Уиллмен төбедегі тауық» акциясы аясында хоум-ран соққан кезде ресторанда болған барлық клиенттерге тегін тауық таратқан. Принс өзі бір рет Старгелл хоум-ран соқса, тыңдаушыларға тегін тауық беретініне уәде берген; Старгелл хоум-ран соқты және Принс рестораннан 400 долларлық шот алды.

At one time, Stargell held the record for the longest home run in nearly half of the NL parks. On August 5, 1969, Stargell hit a home run off Alan Foster that left the stadium and measured 507 feet, the longest home run hit at Dodger Stadium. He hit a second home run out of Dodger Stadium on May 8, 1973, against Andy Messersmith, measured at 470 feet (143 m). Dodger Hall of Famer Don Sutton said of Stargell, "I never saw anything like it. He doesn't just hit pitchers, he takes away their dignity." Only four other home runs have been hit out of Dodger Stadium. On June 25, 1971, Stargell hit the longest home run in Veterans Stadium history during a 14–4 Pirates win over the Philadelphia Phillies. The shot came in the second inning and chased starting pitcher Jim Bunning out of the game. The spot where the ball landed was eventually marked with a yellow star with a black "S" inside a white circle until Stargell's 2001 death, when the white circle was painted black. The star remained in place until the stadium's 2004 demolition. In 1978, against Wayne Twitchell of the Montreal Expos, Stargell hit the only fair ball to reach the club deck of Olympic Stadium. The seat where the ball landed (the home run was measured at 535 feet (163 m)) was replaced with a yellow seat, while the other seats in the upper deck are red. Upon the Expos departure in 2004, the seat was removed and sent to the Canadian Baseball Hall of Fame. Bob Prince, the colorful longtime Pirate radio announcer, would greet a Stargell home run with the phrase "Chicken on the Hill". This referred to Stargell's ownership of a chicken restaurant in Pittsburgh's Hill District. For a time, whenever he homered, Stargell's restaurant would give away free chicken to all patrons present in the restaurant at the time of the home run, in a promotion dubbed "Chicken on the Hill with Will". Prince himself once promised free chicken to listeners if Stargell hit a home run; Stargell did homer and Prince picked up a $400 bill at the restaurant.

Кейінгі өмірі

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Старгелл 1986 жылдан 1988 жылға дейін «Атланта Брейвз» командасының бірінші базалық жаттықтырушысы болып екі жыл қызмет етті, әдеттегі #8 нөмірін киіп. Ол Чиппер Джонстың кіші лигадағы алғашқы соққы жаттықтырушысы болды. 1988 жылы, бірінші мүмкіндігінде, ол Бейсбол Даңқы залына енгізілді. Сол маусымда «Пиратс» командасы оның Даңқ залына сайлануын құрметтеу үшін «Уилли Старгелл кешін» өткізуді жоспарлағанда, ол командамен керісіп қалды. Старгелл команданың жоспарларына қатысудан бас тартты, себебі сол маусымда бас жаттықтырушы лауазымына оны қарастырмауы оны әлі де ренжітіп тұрды. Старгелл бұл айыптауларды күшпен жоққа шығарды. Комиссар Питер Уберрот кейіннен Старгелл мен Мэдлокты қандай да бір құқықбұзушылық жасағаны үшін кінәлі деп таба алмады. Бүйрек ауруымен ұзақ жылдар күрескеннен кейін, ол 2001 жылдың 9 сәуірінде Солтүстік Каролина штатының Вилмингтон қаласында инсульт салдарынан қайтыс болды. Өмірінің соңғы жылдары Старгелл гипертония және жүрек жеткіліксіздігінен де зардап шекті. Ол қайтыс болғанға дейін екі жылдан астам уақыт бұрын ішегінің бір бөлігі алынып тасталған. Өлген кезде ол өт қабығы операциясынан кейін ауруханада жатқан. 2001 жылдың 7 сәуірінде, Старгелл қайтыс болғанға екі күн бұрын, «Пиратс» командасының жаңа стадионы – PNC Park-та ашылу салтанатының аясында оның алып мүсіні ашылды. 1999 жылы «The Sporting News» журналының «100 ең ұлы бейсболшы» тізімінде ол 81-орынды иеленді және MLB All Century командасының финалисі ретінде ұсынылды. 1994 жылғы Бейсбол лигасының Жұлдыздар ойынында салтанатты бірінші допты лақтырды. «Үш өзен» стадионында команда 2000 жылғы маусымнан кейін көшірілгенге дейін соңғы допты лақтырды. Старгелл қайтыс болғаннан кейін Джо Морган: «Мен ойнаған кезде 600 бейсболшы болды, олардың 599-ы Уилли Старгелді жақсы көретін. Мен осылай айта алатын жалғыз адам ол еді. Ол ешкімді ұятқа қалдырмады және ешкім туралы жаман сөз айтпады» деді. Уилли Старгелл қоры бүйрек ауруларын зерттеу және емдеуді қолдау мақсатымен құрылды. «Champion Enterprises» компаниясы Питтсбургтегі мұқтаж балаларға көмек көрсету үшін Уилли Старгелл атындағы естелік банкетін де демелеуде. Сондай-ақ, Старгелл серпалы жасушалы анемия туралы хабардарлықты арттыру үшін жұмыс істеді. 1970 жылдардың басында президент Ричард М. Никсон бұл ауруды «ұлттық денсаулық проблемасы» деп атағаннан кейін ол «Қара спортшылар» қорын (BAF) құрды. Он жыл бойы BAF, кейіннен Уилли Старгелл қоры болып қайта аталды, ауру туралы зерттеулерге ақша жинады және жұртшылықты хабардар етті. 1981 жылдан бастап серпалы жасушалы анемия туралы хабардарлық пен қаржы жинау ісі біртіндеп «The Sickle Cell Society Inc.» қорына көшті. Уилли Старгелл қоры бүйрек ауруларын емдеу және зерттеуге ақша жинауға көшті. Уилвер «Уилли» Старгелл даңғылы (бұрынғы Тинкер даңғылы) – Калифорния штатының Аламеда қаласындағы оның жасөспірімдік шағындағы үйіне жақын маңызды көше, бұрынғы Әскери-теңіз әуе станциясы Аламедамен байланысты, ал Старгелл Бесінші көшемен қиылысқан жерде тақташа және алаңмен құрметтеледі.

After retirement, Stargell spent two years as a first base coach for the Atlanta Braves from 1986 to 1988, wearing his customary #8. He was the first minor league hitting coach for Chipper Jones. He was inducted into the Baseball Hall of Fame in 1988, his first year of eligibility. He had an awkward interaction with the Pirates that season when the team wanted to schedule a Willie Stargell Night to honor his Hall of Fame election. Stargell refused to participate in the team's plans, still stinging from the team's refusal to even consider him for its managerial job that season. Stargell strongly denied these accusations. Commissioner Peter Ueberroth later cleared Stargell and Madlock of any wrongdoing. After years of suffering from a kidney disorder, he died of complications related to a stroke in Wilmington, North Carolina, on April 9, 2001. In his later life, Stargell had also suffered from hypertension and heart failure. A segment of Stargell's bowel was removed more than two years before he died. He had been in the hospital recovering from gallbladder surgery at the time of his death. On April 7, 2001, two days before Stargell died, a larger than life statue of him was unveiled at the Pirates' new stadium, PNC Park, as part of the opening day ceremonies. In 1999, he ranked 81st on The Sporting News list of the 100 Greatest Baseball Players, and was also nominated as a finalist for the MLB All Century Team. He threw out the ceremonial first pitch at the 1994 Major League Baseball All Star Game. Stargell also threw out the ceremonial last pitch at Three Rivers Stadium before the team's move after the 2000 season. After Stargell died, Joe Morgan said, "When I played, there were 600 baseball players, and 599 of them loved Willie Stargell. He's the only guy I could have said that about. He never made anybody look bad and he never said anything bad about anybody." The Willie Stargell Foundation was established to promote research and treatment for kidney disease. Champion Enterprises sponsors a Willie Stargell Memorial Awards Banquet which raises money for disadvantaged children in Pittsburgh. Stargell also worked to raise awareness of sickle cell anemia. He formed the Black Athletes Foundation (BAF) shortly after President Richard M. Nixon identified the disease as a "national health problem" in the early 1970s. For a decade, BAF, renamed the Willie Stargell Foundation, raised research money and public awareness about the disease. Starting in 1981, sickle cell awareness and fundraising was gradually being assumed by The Sickle Cell Society Inc. The Willie Stargell Foundation transitioned to raising money for treatment of and research into kidney disease. Wilver “Willie” Stargell Avenue (formerly Tinker Avenue) is a major thoroughfare in his adolescent home of Alameda, California, connecting to the former Naval Air Station Alameda, and Stargell is honored with a plaque and plaza at its intersection with Fifth Street.