Пол Юджин Браун: Американ футбол тарихындағы жаңашыл жаттықтырушы

Кіріспе

Американдық футбол жаттықтырушысы және басшысы (1908–1991) – американдық футбол жаттықтырушысы және команда иесі.

Пол Юджин Браун (7 қыркүйек 1908 – 5 тамыз 1991) – All America Football Conference (AAFC) және National Football League (NFL) лигаларындағы американдық футбол жаттықтырушысы және басшысы. Браун өзінің есімімен аталатын «Кливленд Браунс» командасының негізін қалаушы және алғашқы жаттықтырушысы болды, содан кейін «Цинциннати Бенгалс» командасын құруға бірге қатысты. Оның командалары 25 маусымдық кәсіби жаттықтырушылық мансабында жеті лига чемпионатында жеңіске жетті. Браун 1931 жылы «Severn School» мектебінде жаттықтырушылық мансабын бастады, ал кейін өскен «Massillon, Ohio» қаласының «Massillon Washington High School» футбол командасының бас жаттықтырушысы болды. Оның мектеп командасы 11 маусымда бар болғаны 10 ойында жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол «Огайо штаты университетіне» жұмысқа орналасып, 1942 жылы команданы алғашқы ұлттық футбол чемпионатына жеткізді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол «Браунс» командасының бас жаттықтырушысы болды, бұл команда 1950 жылы NFL-ге қосылмас бұрын төрт AAFC чемпионатында жеңіске жетті. Браун «Браунс» командасын үш рет NFL чемпионатында жеңіске жеткізді – 1950, 1954 және 1955 жылдары, бірақ 1963 жылғы қаңтарда команда иесі Арт Моделлмен билік үшін күресте жұмыстан босатылды. 1968 жылы Браун «Бенгалс» командасын құрып, оның алғашқы жаттықтырушысы болды. 1975 жылы жаттықтырушылық қызметтен кетті, бірақ 1991 жылы қайтыс болғанға дейін «Бенгалс» командасының президенті қызметін атқарды. «Бенгалс» командасы өз стадионына оның құрметіне «Пол Браун стадионы» деп ат қойды. 1967 жылы ол Профессионалдық футболдың Даңқ залына енгізілді. Браун американдық футболға көптеген жаңалықтар енгізгенімен танымал. Ол қарсыластарды зерделеу үшін ойын жазбаларын қолданған, толық штатты көмекшілерді жұмысқа алған және ойыншылардың ойын жоспары туралы білімін тексерген алғашқы жаттықтырушы болды. Ол қазіргі заманғы бет маскасын, жаттығулар жасағын және алдау ойынын ойлап тапты. Сонымен қатар, ол кәсіби футболдағы түрлі дискриминацияны жоюға үлкен үлес қосты, қазіргі заманда кәсіби футбол ойнаған алғашқы афроамерикандықтарды өз командасына шақырды. Осы жетістіктеріне қарамастан, Браунды барлығы ұнатқан жоқ. Ол қатал және басқаруға ұмтылған, бұл көбінесе ойынды қабылдауда көбірек қатысуды қалаған ойыншылармен келіспеушіліктерге әкеп соқты. Бұл даулар, Браунның Моделлмен маңызды кадрлық мәселелерді талқыламауымен бірге, 1963 жылы оның «Браунс» командасының жаттықтырушысы қызметінен босатылуына себеп болды.

Paul Eugene Brown (September 7, 1908 – August 5, 1991) was an American football coach and executive in the All America Football Conference (AAFC) and National Football League (NFL). Brown was both the co founder and first coach of the Cleveland Browns, a team named after him, and later co founded the Cincinnati Bengals. His teams won seven league championships in a professional coaching career spanning 25 seasons. Brown began his coaching career at Severn School in 1931 before becoming the head football coach at Massillon Washington High School in Massillon, Ohio, where he grew up. His high school teams lost only 10 games in 11 seasons. He was then hired at Ohio State University and coached the school to its first national football championship in 1942. After World War II, he became head coach of the Browns, who won all four AAFC championships before joining the NFL in 1950. Brown coached the Browns to three NFL championships — in 1950, 1954 and 1955 — but was fired in January 1963 amid a power struggle with team owner Art Modell. In 1968, Brown co founded and was the first coach of the Bengals. He retired from coaching in 1975 but remained the Bengals' team president until his death in 1991. The Bengals named their home stadium Paul Brown Stadium in his honor. He was inducted into the Pro Football Hall of Fame in 1967. Brown is credited with a number of American football innovations. He was the first coach to use game film to scout opponents, hire a full time staff of assistants, and test players on their knowledge of a playbook. He invented the modern face mask, the practice squad and the draw play. He also played a role in breaking professional football's color barrier, bringing the first African Americans to play pro football in the modern era onto his teams. Despite these accomplishments, Brown was not universally liked. He was strict and controlling, which often brought him into conflict with players who wanted a greater say in play calling. These disputes, combined with Brown's failure to consult Modell on major personnel decisions, led to his firing as the Browns' coach in 1963.

Ерте өмір

Браун Огайо штатының Массиллон қаласында өсті. Ол тоғыз жасында отбасымен бірге Норвок қаласына көшіп келді. Оның әкесі Лестер Уилинг және Эри көлінің темір жолында диспетчер болып жұмыс істеген. Массиллон – кеме қатынасы және болат өндірісімен әйгілі қала, сонымен қатар жоғары мектептері мен кәсіби футбол командаларына деген құштарлығымен танымал, екеуі де «Тигрлер» деп аталды. Массиллонның екі деңгейдегі басты қарсыласы – жақын орналасқан, үлкен әрі бай Кантон қаласы болды. 1920 жылдары кәсіби командалар тарағаннан кейін, жоғары мектеп командалары арасындағы бәсекелестік күшейді. Браун 1922 жылы Массиллон Вашингтон жоғары мектебіне қабылданды. Бала кезінде футбол ойнағанмен, салмағы 150 фунттан (68 кг) аспағандықтан, ол дене шынықтыруға баса назар аудармай, таяқпен секірумен айналысты. Кейін Нотр-Дамның әйгілі «Төрт атты жауынгерлерінің» бірі атанған Гарри Стулдрехер сол кезде жоғары мектеп командасының қақпашысы болды. Бірақ Массиллонның жаттықтырушысы Дейв Стюарт Браунның кішкентай болғанына қарамастан, таяқпен секіруде жақсы нәтижелерге қол жеткізуге деген құлшынысын байқап, оны футбол командасына қабылдады. 1924 жылы ол кіші курс студенті ретінде бастапқы қақпашы болып тағайындалды. Браун бастапқы құрамда ойнаған кіші және аға курстарында Массиллон командасы 15–3 есебімен жеңіс тіркеді. Браун 1925 жылы мектепті бітіріп, келесі жылы Огайо мемлекеттік университетіне түсті, онда «Buckeyes» командасына ілігуді үміттенеді. Бірақ ол іріктеу кезеңінен өте алмады. Бірінші курс бітірген соң, ол Огайо штатының Оксфорд қаласындағы Майами университетіне ауысты, онда Уиб Эвбанктан кейін команданың бастапқы қақпашысы болды. Бас жаттықтырушы Честер Питцердің басшылығымен Браун 1928 жылдың соңында Associated Press агенттігінің нұсқасы бойынша «Огайоның шағын колледждерінің» екінші командасының құрамына енді. Майами университетінде өткізген екі маусымда Браун команданы 14–3 есебімен жеңіске жеткізді. Ол «Дельта Каппа Эпсилон» қауымдастығының КАППА бөлімінің мүшесі болды. Келесі жылы ол мектептегі сүйіктісі Кэти Кестерге үйленді. Браун Майами университетінде құқық маманына дейінгі білім алып, Родс стипендиясы бойынша тарихты оқуды жоспарлаған, бірақ колледжді бітіргеннен кейін алғашқы жұмысы жаттықтырушы болуға шешім қабылдады. Стюарттың ұсынысымен, Мэриленд штатындағы жеке дайындық мектебі – Северн мектебі 1930 жылы оны жұмысқа қабылдады.

Brown grew up in Massillon, Ohio, where he moved with his family from Norwalk when he was nine years of age. His father, Lester, was a dispatcher for the Wheeling and Lake Erie Railroad. Massillon was a shipping and steel town obsessed with its high school and professional football teams, both called the Tigers. Massillon's main rival at both levels was nearby Canton, a bigger and richer city. When the professional teams folded in the 1920s, the rivalry between the high school teams took center stage. Brown entered Massillon Washington High School in 1922. Although he played football as a child, Brown was undersized for the game at less than 150 pounds and at first focused his athletic energies on the pole vault. Harry Stuhldreher, who went on to be one of Notre Dame's legendary Four Horsemen, was then the high school quarterback. But Massillon coach Dave Stewart saw Brown's determination to be a good vaulter despite his small size and brought him onto the football team; as a junior in 1924, he took over as the starting quarterback. Massillon posted a win–loss record of 15–3 in Brown's junior and senior years as the starter. Brown graduated in 1925 and enrolled at Ohio State University the following year, hoping to make the Buckeyes team. He never got past the tryout phase. After his freshman year, he transferred to Miami University in Oxford, Ohio, where he followed Weeb Ewbank as the school's starting quarterback. Under Coach Chester Pittser, Brown was named to the All Ohio small college second team by the Associated Press at the end of 1928. In two seasons at Miami, Brown guided the team to a 14–3 record. He was a member of the Kappa chapter of Delta Kappa Epsilon. He married his high school sweetheart Katie Kester the following year. Brown had taken pre law at Miami and considered studying history on a Rhodes Scholarship, but after college he instead took his first job as a coach. On Stewart's recommendation, Severn School, a private prep school in Maryland, hired him in 1930.

Северн мектебі

Браун «Северн» командасында екі өте табысты жыл өткізді. Оның алғашқы маусымында команда жеңіліске ұшырамады және Мэриленд штатының чемпионатында жеңіс оді. 1931 жылы команданың жеңіс-жеңіліс-тең түсу көрсеткіші 5–2–1 болды. Браунның жалпы көрсеткіші 12–2–1 құрады. Екінші жылынан кейін «Массиллон» командасының бас бапкерлігі бос орынға ие болды, және Браун бұл қызметке тағайындалды.

Массильон жолбарыстары

Браун 1932 жылы 24 жасында және колледжді бітіргеннен кейін екі жыл өткен соң Массильонға оралды. Оның міндеті – Браунның бұрынғы жаттықтырушысы Стюарт кеткеннен бері алты маусым бойы орташа деңгейге түскен «Тайгерс» командасын жаңару еді. 1931 жылы, Браун келгенге бір жыл бұрын, «Тайгерс» 2–6–2 есебімен аяқтады. Браунның стратегиясы – тәртіпті және жақсы жаттығумен дайындалған команда құру болды. Ол фермасында жұмыс істеуге мәжбүр болғандықтан жаттығуға кешіккен ассистентін жұмыстан босатты. Ойын кезінде «Тайгерс» ойыншыларына орындыққа отыруға рұқсат етілмеді, Браун оларды тұруға мәжбүр етті. Массильонда Браун Дьюктің Джимми ДеХарт және Пердудің Нобель Кизерінен үйренген шабуыл және блоктау схемаларын енгізді. Ол күштен гөрі жылдамдыққа басымдық берді. Массильондағы алғашқы маусымында Браунның командасы 5–4–1 есебін көрсетті, бұл өткен жылмен салыстырғанда жақсырақ болғанымен, Браунның жоғары стандарттарынан алыс еді. 1933 жылы «Тайгерс» 8–2 есебімен аяқтады, бірақ бас қарсыластары Кантон МакКинли орта мектебінің «Булдогстарына» жеңілді. 1934 жылы Массильон маусымның соңғы ойынында Кантонға 21–6 есебімен ұтылғанға дейін барлық ойындарында жеңіске жетті. Кантонға қарсы жағдайды өзгерту үшін Браунға қысым артқанда, Массильон келесі жылы жеңіліссіз маусымда осы міндетті орындады, Браун басшылығымен алғашқысы. Ол кезде Браун өз жүйесін құрды: қатаң, жүйелі жаттықтыру тәсілі және Массильонның орта мектеп футбол бағдарламасынан жас дарынды ойыншыларды тартатын жақсы ұйымдастырылған іздеу желісі. Ол нәсілге назар аудармады және солтүстік мектептерінен шығарылған көптеген афроамерикандық ойыншыларды командаға алды. Келесі бес маусымда Массильон тек бір ойында жеңілді, 1937 жылы Нью-Касл, Пенсильванияда 7–0 есебімен, бірнеше ойыншы тұмауға шалдыққаннан кейін. «Тайгерс» беделі артып, Браун 1936 жылы мектепті қазіргі 7000 орындық стадионнан үш есе үлкен жаңа стадион салуға көндірді. Стадион 1939 жылы аяқталды және қазір Браунның құрметіне аталған. Браунның Массилондағы мансабының шыңы 1940 жылы Толедоның Уэйт орта мектебіне қарсы жеңіс болды. «Тайгерс» және Уэйт 1939 жылы маусымды жеңіліссіз аяқтады және екеуі де штаттағы чемпиондыққа таласты. Командалар келесі жылы есепті реттеуге келісті, және Браунның командасы 28–0 есебімен жеңіске жетті. Тарихшылар Массилонның 1940 жылғы құрамын штаттағы мектеп футболы тарихындағы ең жақсылардың бірі деп санайды. Маусымға дейінгі жаттығуда «Массилон Тайгерс» Кент мемлекеттік университетінің «Алтын Шамырауымен» ойнады және ескі колледж командасын 47–0 есебімен жеңді. Массилондағы тоғыз жылында Браун формациялар мен ойын комбинацияларын егжей-тегжейлі сипаттайтын ойын кітабын ойлап тапты және ойыншыларының оны білуін тексерді. Ол сондай-ақ қол сигналдарын пайдаланып, қақпашыға ойынды жіберу тәжірибесін енгізді. Мектептегі жалпы есебі 80–8–2, соның ішінде 35 ойыннан тұратын жеңіс тізбегі бар. 1935 және 1940 жылдар аралығында команда бес рет штаттағы футбол чемпионатында және төрт рет жоғары мектеп футбол ұлттық чемпионатында жеңіске жетті, осы кезеңде қарсыластарын 2393–168 есебімен ұтты. Кантонға қарсы алғашқы жеңілістерден кейін «Тайгерс» «Булдогтарды» қатарынан алты рет жеңді. Браунның Массилондағы мұрасы бүгінгі күнге дейін құрметтеледі: «Тайгерс» командасының ойыншылары өздерінің формаларының иықтарында оның әріптерін тағайындайды, ал Браунның суреті Пол Браун «Тайгерс» стадионының таблосында тұрақты түрде көрсетіледі.

Brown returned to Massillon in 1932, when he was 24 years old and barely two years out of college. His assignment was to turn around a Tigers team that had fallen into mediocrity over the six seasons since the departure of Stewart, Brown's old coach. In 1931, the year before Brown arrived, the Tigers finished with a 2–6–2 record. Brown's strategy was to build up a disciplined, hard working team. He fired an assistant early on for arriving at a practice late because he had to work on his farm. No Tigers player was allowed to sit on the bench during a game; Brown made them stand. At Massillon, Brown put in an offense and blocking scheme he learned from Duke's Jimmy DeHart and Purdue's Noble Kizer. He emphasized quickness over strength. In his first season at Massillon, Brown's team posted a 5–4–1 record, better than the previous year but far from Brown's exacting standards. The Tigers improved again in 1933, ending with an 8–2 record but losing to their chief rivals, the Canton McKinley High School Bulldogs. In 1934, Massillon won all of its games until a 21–6 defeat to Canton in the final game of the season. As the pressure on Brown grew to turn the tables on Canton, Massillon finally accomplished the feat the following year in an undefeated season, the first of several with Brown at the helm. By then, Brown had put his system into place: a strict, systematic approach to coaching combined with a well organized recruitment network that drew promising young players from Massillon's junior high school football program. He paid no attention to race, and brought several African American players onto the team at a time when many northern schools excluded them. In the ensuing five seasons, Massillon lost only one game, a 7–0 defeat at New Castle, Pennsylvania, in 1937 after several players came down with the flu. As the Tigers' prestige grew, Brown in 1936 convinced the school to build a new stadium almost triple the size of the existing 7,000 seat facility. The stadium was finished in 1939, and is now named after Brown. The pinnacle of Brown's career at Massillon was a victory in the 1940 season against Toledo's Waite High School. The Tigers and Waite both went undefeated in the 1939 season, and both claimed the state championship. The teams decided to settle the score the following year, and Brown's team won 28–0. The Massillon 1940 squad is still regarded by historians as one of the best in the history of state high school football. In a pre season scrimmage, the Massillon Tigers played the Kent State University Golden Flashes, and defeated the older college team 47–0. During his nine years at Massillon, Brown invented the playbook, a detailed listing of formations and set plays, and tested his players on their knowledge of it. He also originated the practice of sending in plays to his quarterback from the sideline using hand signals. His overall record at the school was 80–8–2, including a 35 game winning streak. Between 1935 and 1940, the team won the state football championship five times and won the High School Football National Championship four times, outscoring opponents by 2,393 points to 168 over that span. After the early losses to Canton, the Tigers beat the Bulldogs six straight times. Brown's legacy in Massillon is still honored to this day: the Tiger teams wear his initials on the front shoulder of their uniforms, and a portrait of Brown is permanently displayed on the scoreboard of Paul Brown Tiger Stadium.

Огайо штатының "Бакиз" командасы

Браунның Массильондағы жетістігі Огайодағы беделін едәуір арттырды; оны «Массильонның ғажайаты» деп атай бастады. 1940 жылы Огайо штаты жаңа бапкер іздегенде – Фрэнсис Шмидт қарсыласы Мичиган Вулверинс клубына үш рет қатарынан жеңіліп кеткен соң – Браун үміткер болды. Огайо штатының шенеуніктері 33 жастағы бапкердің колледж футболына ауысуына күмәнданды, бірақ оны жалдамаса, Браунға адал жоғары сынып оқушыларын жоғалтудан қорқады. Огайо штаты Браунға 6500 доллар (доллармен) жалақы ұсынды, бұл оның Массильондағы жалақысынан шамамен 1500 долларға жоғары. Ол 1941 жылдың қаңтарында ұсынысты қабылдады және бірден қатаң жүйе енгізе бастады. Ойыншылар жаттығулар мен тестілеулерден өтті, ал Браун бітірушілер кеткеннен кейін бірінші курс студенттерінің бастапқы құрамға ілігуіне дайындық жасауға баса назар аударды. Ол ойыншыларын жылдамдыққа баса назар аударуға үйретті, жылдамдықты өлшеу үшін 40 ярдты қабылдады, себебі ойыншылар бір шайбаны жабу үшін осы қашықтықты жүгіруі керек болды. Браунның Огайо штатындағы алғашқы жылы сәтті өтті. 1941 жылы «Букиз» сегіз ойынның алтысында жеңіске жетті; жалғыз жеңіліс Солтүстік-Батыс университеті мен оның жұлдызды квотербегі Отто Грэмге болды. Маусымның соңғы ойыны Мичиганмен 20:20 тең түсті, бұл Огайо штатының ауыр қарсыласы екенін ескергенде, команда жақтастары үшін жақсы нәтиже деп есептелді. «Букиз» Батыс конференциясында екінші орынды бөлісті (қазіргі Big Ten), ал AP сауалнамасында 13-ші орынды иеленді. Браун Ұлттық жыл бапкері аталымына дауыс беруде төртінші орынды иеленді. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасауы 1942 жылғы маусымды тоқтату қаупін тудырды, бірақ көптеген колледж командалары ойынды жалғастырды, кестелерді әскери командаларды қосатын етіп түзетті. «Букиз» маусымды Форт-Нокс командасын 59:0 есебімен жеңіп, содан кейін Оңтүстік Калифорния және Индиана университетіне қарсы тағы екі ойында жеңіске жетті. Маусымның алғашқы AP сауалнамасында Огайо штаты елдегі ең жақсы команда деп танылды, бұл мектептің бұл көрсеткішке алғаш рет қол жеткізгені еді. 1942 жылғы команда Браунның таңдаған ойыншыларынан тұрды, олардың ішінде Билл Уиллис, Данте Лавелли және жұлдызды жартылай қорғаушы Лес Хорват болды. Маусымның ортасында «Букиз» Висконсин университетінен жеңілді, себебі көптеген ойыншылар нашар су ішіп ауырды. Бұл команданың маусымдағы жалғыз жеңілісі болды, ол Мичиганға қарсы 21:7 есебімен жеңіспен аяқталды. «Букиз» Батыс конференциясында жеңіске жетіп, AP сауалнамасының жоғарғы жағында маусымды аяқтағаннан кейін алғашқы ұлттық титулын иеленді. 1943 жылғы маусым Браун мен «Букиз» үшін апатқа ұшырады. Әскери шақырудан қысылған және армия мен теңіз күштері базаларындағы командалардың күшті бәсекелестігіне тап болған Браун әлі де әскери қызметке жазылмаған 17 жасар рекруттерді ойнауға мәжбүр болды. Огайо штаты Армияның мамандандырылған оқу бағдарламасына қосылды, ол оқушыларға университет спорт түрлеріне қатысуға рұқсат бермеді, ал Мичиган және Перду сияқты мектептер Теңіз күштерінің V 12 оқу бағдарламасының бөлігі болды. «Букиз» 3:6 есебімен аяқтады. Огайо штатындағы үш маусымда Браун 18–8–1 рекорд көрсетті.

Brown's success at Massillon raised his profile in Ohio considerably; people started calling him the "Miracle Man of Massillon." When Ohio State was looking for a new coach in 1940 – Francis Schmidt left after losing to the rival Michigan Wolverines three times in a row – Brown was a candidate for the job. Ohio State officials were skeptical about the 33 year old making the transition to college football but were worried that they might lose talented high school recruits loyal to Brown if they did not sign him. Ohio State offered Brown a $6,500 salary ($ in dollars), about $1,500 above his Massillon pay. He accepted in January 1941 and immediately began to institute his rigorous system. Players were drilled and quizzed, and Brown focused on preparing the freshmen to take starting roles as graduating seniors left. He conditioned his players to emphasize quickness, adopting the 40 yard dash as a measure of speed because that was the distance players needed to run to cover a punt. Brown's first year at Ohio State was a success. The Buckeyes won six of eight games in 1941; the only loss was to Northwestern University and its star quarterback, Otto Graham. The final game of the season was a 20–20 tie with Michigan, which the school's supporters saw as a good outcome given that Ohio State was a heavy underdog. The Buckeyes tied for second place in the Western Conference, a grouping of college teams from the Midwestern United States (now known as the Big Ten), and finished 13th in the AP Poll. Brown was fourth in balloting for national Coach of the Year. Japan's attack on Pearl Harbor on December 7, 1941, threatened to derail the 1942 season, but most college teams played on, adjusting schedules to include military teams composed of players serving in the military. The Buckeyes opened the season by beating a Fort Knox team 59–0, followed by two more wins against Southern California and Indiana University. In the first AP Poll of the season, Ohio State was ranked best in the nation, the first time the school had achieved that mark. The 1942 team was the first composed mainly of players hand picked by Brown, including Bill Willis, Dante Lavelli and star halfback Les Horvath. In the middle of the season, the Buckeyes lost to the University of Wisconsin after numerous players drank bad water and got sick. That was the team's only loss of the season, which culminated with a 21–7 victory over Michigan. The Buckeyes won the Western Conference and claimed their first ever national title after finishing the season at the top of the AP Poll. The 1943 season was a disaster for Brown and the Buckeyes. Depleted by the military draft and facing tough competition from teams on Army and Navy bases, Brown was forced to play 17 year old recruits who had not yet enlisted. Ohio State had affiliated itself with the Army Specialized Training Program, which did not allow its trainees to participate in varsity sports, while schools such as Michigan and Purdue became part of the Navy's V 12 training program, which did. The Buckeyes ended with a 3–6 record. In three seasons at Ohio State, Brown amassed an 18–8–1 record.

Ұлы көлдер көкжақындары

Браун 1944 жылы 1А санатына енгізіліп, АҚШ Әскери-теңіз күштерінде лейтенант болып тағайындалды. Ол Чикагодан тыс орналасқан Ұлы көлдер әскери-теңіз оқу станциясындағы Bluejacket футбол командасының бас жаттықтырушысы болып қызмет етті, команда басқа әскери командалармен және колледждермен жарысты. Станция екінші дүниежүзілік соғыста әскери дайындықтан өткен және активті қызметке кірген теңізшілер үшін маңызды тоқталған жер болды, бірақ станция командирлері спортқа үлкен мән берді және жеңіске жетуді моральдық көтеріңкілік пен жеке мақтаныш ретінде қарастырды. Браун активті қызметке шақырылуы мүмкін еді – оның алдыңғы жаттықтырушысы Тони Хинкл Тынық мұхитында қызмет етіп жатқан, бірақ Браун келген кезде соғыс аяқталуға жақын болды. Браун өзінің жүйесін енгізуге үлкермеді, орнына Чикаго Беарс командасынан алынған Хинклдің шабуылдық схемасын қабылдады. Оның құрамында Джордж Янг (қорғаныс шебі) және Ара Парсегиан (жартылай қорғаушы) сияқты талантты ойыншылар бар еді. 1944 жылы команда Огайо штатына және Нотр-Дамға ұтылып, 9–2–1 есебімен аяқтады және AP сауалнамасындағы ең үздік 20 команданың қатарына енді. 1944 жылдың қыркүйегінде Чикаго Трибьюн газетінің ықпалды спорт редакторы Арч Уорд соғыс аяқталғаннан кейін Ұлттық футбол лигасына (NFL) қарсы бәсекелесетін "Барлық Америка футбол конференциясы" (AAFC) деп аталатын жаңа сегіз командалық кәсіби футбол лигасы құруды ұсынды. Уорд Лос-Анджелес, Нью-Йорк, Сан-Франциско және Кливленд қалаларындағы командаларды қамтитын жаңа лигаға бай демеушілерді тартты. Артур Б. "Микки" Макбрайд, газет бизнесінде байлыққа ие болған такси компаниясының иесі, Кливленд франшизасының иесі болды. Браун 1945 жылғы Bluejackets маусымына дайындалып жатқанда, Уорд Макбрайдтың тапсыруымен Брауннан жаңа команданы жаттықтыруға келісіп-келіспеуін сұрады. Макбрайд жылына 17 500 доллар (қазіргі ақшамен) ұсынды – бұл кез-келген деңгейдегі кез-келген жаттықтырушының табысынан жоғары, сонымен қатар футбол мәселелері бойынша толық өкілеттік берді. Ол командадағы үлесіне және әскери қызметте болған кезде алатын жәрдемақыға да ие болды. Бұл оқиға қазірге дейін қалалық аңыз ретінде сақталған. Алайда Пол Браун Джо Луис туралы әңгімені ешқашан мойындаған емес, кейін өмірінің соңында оның жалған екенін, команданың аты оның атымен аталуына байланысты туындаған күдікті назарды аудару үшін ойлап табылғанын мойындады. Қазір "Браунз" және NFL екеуі де команданың атының нақтыда Пол Браунның атына берілгенін жақтайды. Құрамы бекітіліп, команданың аты таңдалғаннан кейін Браун династия құруға кірісті. "Мен бейсболдағы Нью-Йорк Янкисі немесе гольфтегі Бен Хоган сияқты болғым келеді", - деді ол. Боулинг Грин мемлекеттік университетіндегі жаттығу лагерінен кейін "Браунз" өзінің алғашқы ойынын 1946 жылдың қыркүйегінде Кливленд стадионында өткізді. 60 135 көрермен "Браунздың" "Майами Сихокс" командасын 44:0 есебімен жеңгенін көруге келді, бұл кәсіби футбол үшін рекордтық көрсеткіш болды. Бұл жеңістер тізбегін бастады; команда маусымды 12–2 есебімен және AAFC батыс дивизионында бірінші орынмен аяқтады. Содан кейін "Браунз" AAFC Нью-Йорк Янкисін чемпиондық ойында жеңді. Кливленд 1947 жылы AAFC чемпионатын қайта жеңіп алды, бұл кезде алға қарай жылдам және тиімді шабуыл жасады. "Браунздың" шабуылдағы табысы Браунның Т формациясының нұсқасымен байланысты болды, ол футболдың ең танымал және тиімді схемасы ретінде бір қанатты формацияны ығыстырып шығарды. "Браунз" 1948 жылы барлық ойындарында жеңіске жетті, бұл жетістік 1972 жылға дейін Майами Дельфинс (Браунның шәкірті Дон Шула жаттықтырған) командасы бұрынғыдан озғанша қайталанбады. Кейін Кливленд 1949 жылы төртінші рет AAFC чемпионатын жеңіп алды. Алайда, сол кезде лига өмір сүру үшін күресіп жатты, бұл "Браунздың" үстемдігіне байланысты болды. 1948 және 1949 жылдары ойынға қатысушылар азайды, өйткені жанкүйерлер теңдессіз жеңістерге қызығушылық танытпады, ал 1949 жылғы маусымның соңында AAFC таратылды. Оның үш командасы – Сан-Франциско 49ers, Балтимор Колтс және "Браунз" NFL-ге қосылды. "Браунз" басқа командалардан бірнеше жақсы бұрынғы AAFC ойыншыларын, соның ішінде шабуылдаушы күзетші Абе Гиброн мен қорғаныс шебі Лен Фордты алды, бірақ кейбір бақылаушылар Браунның командасын басқаша кіші лигадағы жалғыз ерекшелік ретінде қарастырды.

Brown was classified 1 A in 1944 and commissioned as a lieutenant in the U. S. Navy. He served at the Great Lakes Naval Training Station outside Chicago as head coach of its Bluejacket football team, which competed against other service teams and college programs. The station was a waypoint for Navy recruits between training and active service in World War II, but its commanders took athletics seriously and saw winning as a morale booster and a point of personal pride. Brown could have been called up for active duty – Tony Hinkle, his predecessor, was already serving in the Pacific – but the war began to wind down as Brown arrived. Brown had little time to institute his system, and instead adopted Hinkle's offensive scheme, borrowed from the Chicago Bears. He had a smattering of talented players, including defensive end George Young and halfback Ara Parseghian. In 1944, the team lost to Ohio State and Notre Dame, but finished with a 9–2–1 record and was among the top 20 teams in the AP Poll. In September 1944, Arch Ward, the influential sports editor of the Chicago Tribune, proposed a new eight team professional football league called the All America Football Conference (AAFC) to compete against the more established National Football League (NFL) once the war was over. Ward lined up wealthy owners for the new league, which included teams in Los Angeles, New York City, San Francisco and Cleveland. Arthur B. "Mickey" McBride, a taxi cab magnate who made a fortune in the newspaper business, was the owner of the Cleveland franchise. As Brown was preparing for the 1945 Bluejackets season, Ward came on McBride's behalf to ask Brown if he wanted to coach the new team. McBride offered $17,500 a year ($ in today's dollars) – more than any coach at any level and full authority over football matters. He also received a stake in the team and a stipend while he was still in the military. and it continues as an urban legend to this day. However, Paul Brown never held fast to the Joe Louis story, and later in his life admitted that it was false, invented to deflect unwanted attention arising from the team being named after him. The Browns and the NFL now both support the position that the team was indeed named after Paul Brown. With the roster fixed and the team's name chosen, Brown set out to build a dynasty. "I want to be what the New York Yankees are in baseball or Ben Hogan is in golf", he said. After a training camp at Bowling Green State University, the Browns played their first game in September 1946 at Cleveland Stadium. A crowd of 60,135 people showed up to see the Browns beat the Miami Seahawks 44–0, then a record attendance mark for professional football. That touched off a string of wins; the team ended the season with a 12–2 record and the top spot in the AAFC's western division. The Browns then beat the AAFC's New York Yankees in the championship. Cleveland won the AAFC championship again in 1947 behind an offensive attack that employed the forward pass more frequently and effectively than was typical at the time. The Browns' offensive success was driven by Brown's version of the T formation, which was gradually replacing the single wing formation as football's most popular and effective scheme. The Browns won every game in the 1948 season, a feat that went unmatched until the Miami Dolphins (coached by Brown disciple Don Shula) did it in 1972. Cleveland then won the AAFC championship for the fourth time in a row in 1949. By then, however, the league was struggling for survival, due in part to the Browns' dominance. Attendance at games dwindled in 1948 and 1949 as fans lost interest in lopsided victories, and at the end of the 1949 season the AAFC dissolved. Three of its teams, the San Francisco 49ers, the Baltimore Colts and the Browns, merged into the NFL. The Browns picked up a few good former AAFC players from other teams, including offensive guard Abe Gibron and defensive end Len Ford, but some observers saw Brown's team as the lone standout in an otherwise minor league.

Мұра

Браун жоғары мектеп, колледж және кәсіби деңгейдегі көптеген табысты командаларды жаттықтырғанмен, оның билеп-төстеуші мінезі мен өткір сын-ескертпелері оны көптеген ойыншылар арасында ұнатпайтын етті. Браун – әдістемелі және тәртіпті жаттықтырушы, ол өз жүйесінен ешқандай ауытқуға жол бермеді. Оның кәсіби командаларының ұшақтары кешіккен ойыншыларды күтпеді; рейстен қалып қойған әркім өздігінен билет алып, Браунға айып төлеуге міндетті болды. «Браунз» командасы жаттығу лагерінде күніне екі рет жаттығу өткізсе, әр сеанс дәл 55 минутқа созылды. Маусымдық тұрақты жаттығулар бір сағат 12 минутқа созылды. Ойында қате жіберген ойыншылар бейнежазбаларды қарау кезінде қорлауға ұшырады. «Бір сөз болуы керек», - деді ұзақ жылдар бойы «Браунз» командасының қауіпсіз ойыншысы Кен Конц. «Дұрыс жол бар, бұрыс жол бар және Пол Браунның жолы бар». Егер сіз Пол Браунның әдісімен жасасаңыз, дұрыс едіңіз. Ол өте қатаң жаттықтырушы еді және сіздің талаптарға сай болуыңызды күтті». Браун жалақы бойынша келіссөздерде де қатал болды, жақсы өнер көрсетуіне қарамастан ойыншыларға жалақыны көтеруден жиі бас тартты. Спорт журналистері оны «суық және қатыгез» деп сипаттады және ойыншыларға «өз қаржылық өміріңіз үшін күресуге дайын болуды» айтты. «Мен Полмен келісімге келгенімде, ол 1000 доллар 10 миллион доллардай сезілді», - деді 1950-1960 жылдары «Браунз» үшін ойнаған күзетші Джин Хикерсон. Браунның жалақыға қатысты қисық мінезі ойыншыларын ренжітті және Ұлттық футбол лигасы ойыншылар қауымдастығының құрылуына түрткіс болды, ол лигамен келісімдерде ойыншылардың мүдделерін қорғайды. «Браунз» командасының ойыншылары, соның ішінде Данте Лавелли және Абе Гиброн, 1956 жылы заңгер және бұрынғы «Браунз» командасының көмекші жаттықтырушысы Крейтон Миллермен бірге одақты құруға көмектесті. Браун кәсіподаққа қатты ашуланды, сондықтан ол Миллерді алып тастау үшін 1946 жылғы команда суретін өз кеңсесінде өзгертті. Браунның Кливлендтен кетіп қалуы да сынға ұшырады. Оның командасының жеңіске жетуі оның қатал әдістерін және бақылау қажеттілігін жасыруға көмектесті, бірақ Моделлдің командаға белсенді қатысуы оларды әшкереледі. Моделл команданың иесі болғанына қарамастан, Браун Моделлмен қарым-қатынасында ешқандай билікті немесе дипломатиялық тәсілді беруден бас тартты. Моделл Браунның 1960-шы жылдардың басында футболдың қалай ойналатынына бейімделуге дайын еместігін сезінді. Сол кездегі көптеген ойыншылар осы пікірмен келісті. «Пол ойынның өзгеруіне бейімделмеді», - деді 1997 жылы «Браунз» командасының бұрынғы бұрыш қорғаушысы Берни Пэриш. «1962 жылға қарай, ол атақ алудан гөрі, өзінің «барлық уақыттағы ең ұлы жаттықтырушы» деген беделін сақтауға көбірек алаңдады. 1962 жылғы маусымның соңында біздің көпшілігіміз Пол Браунсыз ешқашан чемпион бола алмаймыз деп сендік және Пол Браун ешқайда кетпейтініне сендік». Браун жұмыстан босатылғаннан кейін Моделлге өмір бойы реніш сақтады. Ол Коллиердің кеткен кезде жаттықтырушы болғаны үшін оны ешқашан кешірмеді, тіпті Коллиер оның батасын сұрап алғанмен. Автократиялық жаттықтырушылық стилі мен шиеленіскен қарым-қатынастары үшін сынға ұшыраса да, Браун футболдың дамуы мен жаңғыруында маңызды рөл атқарды. Ол ойлап тапқан теңдік ойыны – квотербек пас беруге кері шегінген, бірақ кейін допты жүгірушіге тапсырған формация әлі де кеңінен қолданылады. Өзінің өмірбаянында Браун ойынды 1946 жылы Грэхам ойынды бұзып, Марион Мотлиге кеш тапсыру арқылы импровизациялаған кезде, кездейсоқ пайда болған деді, ол қорғаушылардың қасынан жүгіріп өткенде үлкен пайда әкелді. Ол қорғаныстағы осалдықтарды пайдалану үшін жасалған егжей-тегжейлі өткізу үлгілерін жасады. Браун сонымен қатар пассивтің қалтасын, қорғану сызығының шабуылдау схемасын жасады, ол квотербекке ашық қабылдаушыны табу үшін бірнеше қосымша секунд сатып алу үшін жасалған. Алайда Браунның ойынға қосқан негізгі үлесі жаңа ойын түрлерін әзірлеуге емес, командаларды ұйымдастыруға және басқаруға қатысты болды. Брауннан бұрын футбол жеңіске жету негізінен физикалық күштің нәтижесі ретінде қарастыратын хаотикалық іс ретінде қарастырылған. Жарысқа дайындық пен стратегияны көңіліне алған жаттықтырушылар аз болды. Браун, керісінше, толық уақытты көмекшілерді жалдады, ойыншыларын ақыл-ойыны мен ойынды білуі бойынша сынады, жаттығуларды қатаң ұйымдастырды және қарсыластарынан басымдық алу үшін ойын фильмдерін талдады. Браун «Браунз» командасының дараптық дағдыларын жақсарту үшін колледж таланттарын іздеу үшін егжей-тегжейлі жүйені құрды. Осы жүйелі тәсілдің табысы басқа командаларды да осылай істеуге мәжбүр етті. Браунның ұйымдастырушылық жаңалықтарының көпшілігі бүгінге дейін қолданылып келеді. «Ешкім, ешкім Пол Браун сияқты толық билікке және құрметке ие болған емес», - деді 1997 жылы «Браунз» командасының бұрынғы қорғаушысы Пол Виггин. «Менің ойымша, Пол Браун армияда генерал бола алатын еді – сіз Пол Браунды еңбекке қойсаңыз, ол ұйымдастыра және басқара алатын ерекше адамдардың бірі болар еді». Браунның тәсілі қазіргі күнге дейін болашақ жаттықтырушылардың буындарына әсер етті. Олмен тікелей жұмыс істеген адамдар, соның ішінде Дон Шула, Уиб Эубанк, Чак Нолл және Билл Уолш, оның жүйесін белгілі бір деңгейде қабылдады. Браунның Кливлендтегі қызметі ащылықпен аяқталғанымен, жаттықтырушы командамен бірге өте табысты болды. Браунның табысының бір факторы – толық уақытты, арнайы позициялық жаттықтырушыларды жалдауы, ол штаттан тыс жұмыс істейтін көмекшілердің көпшілігінен айырмашылықты білдірді. Браун сонымен қатар резервке алынған, бірақ тізімге енбеген перспективті ойыншылар тобын, «такси бригадасы» деп белгіленген жаттығу отрядын ойлап тапты. Команда иесі Мики МакБрайд оларды өзінің такси компаниясының штат есебіне қосты, бірақ олар такси жүргізбеді. Браун ойыншыларын оқу бөлмелеріне отыртып, оқулықтарды жақсырақ есте сақтау үшін әр ойынды жеке дәптерге көшіруді талап етіп, олардың білімін қатаң сынады. Ол аз сөзді адам еді және ойыншыларға айтқан сын-ескертпелері көбінесе қатал және бейшара болды. Ол ойыншыларға ішімдік ішуге тыйым салды, қоғамда темекі шекпеуді талап етті және саяхаттарда пальто мен галстук киюді міндетті етті. Маусым ішінде сейсенбі күнінен кейін жыныстық қатынасқа түруге рұхсат етілмеді. Пат Саммерллдың сөзіне сәйкес, Браун бір ойыншыны, болашақ зал дәулеті Дог Аткинсты, команда жиналысында кеуекті шығарғаны үшін саудалаған. Ол ойыншыларды бағалау үшін интеллект сынақтарын қолданған, қарсыластарды ойын фильмдерін пайдаланып зерттеген және күзетшілерді хабаршы ретінде пайдаланып, квотербекке ойынды шақыруға алғашқылардың бірі болды. Ол теңдік ойынын ойлап тапты және Лен Форд пен Отто Грэхам бет жарақаттарын алғаннан кейін қазіргі бет маскасын дамытуға көмектесті. Браунның жаттықтырушылық стиліне сын айтса да, Джим Браун футболды дұрыс жолмен біріктіргенін айтты:

Although Brown coached dozens of successful teams at the high school, college and professional levels, his controlling personality and sharp criticisms made him unpopular with many players. Brown was a methodical and disciplined coach who tolerated no deviation from his system. His professional teams' planes did not wait for players who were late; anyone who missed the flight was forced to find one on his own and pay a fine to Brown. When the Browns practiced twice in a day in training camp, each session was exactly 55 minutes. Regular practices during the season lasted an hour and 12 minutes. Players who made mistakes in games were held up for ridicule during film review sessions. "There got to be a saying", longtime Browns safety Ken Konz said years later. "'There's a right way, a wrong way and the Paul Brown way.' If you did it the Paul Brown way, you were right. He was a very strict coach, and he expected you to toe the line." Brown was also a tough negotiator over salaries, often refusing to give players raises despite strong performance. He was called "cold and brutal" by sportswriters, and told players to be "ready to fight for your financial lives". "When I signed with Paul, he felt that $1,000 was $10 million", said Gene Hickerson, a guard who played for the Browns in the late 1950s and 1960s. Brown's stingy approach to salaries frustrated his players and was a motivating force behind the formation of the National Football League Players Association, which represents players' interests in dealings with the league. Browns players including Dante Lavelli and Abe Gibron helped found the union in 1956 along with lawyer and former Browns assistant coach Creighton Miller. Brown was so annoyed by the union that he had a 1946 team photo in his office touched up to remove Miller. Brown's acrimonious departure from Cleveland was another source of criticism. His teams' winning ways had helped obscure his harsh methods and need for control, but Modell's active involvement in the team exposed them. Despite that Modell owned the team, Brown refused to cede any authority or be diplomatic in his relationship with Modell. Modell felt Brown was unwilling to adapt to the way football was played in the early 1960s. Many players from that time agreed. "Paul didn't adjust to the changes in the game", former Browns cornerback Bernie Parrish said in 1997. "By 1962, he was more worried about protecting his reputation as the Greatest Coach Who Ever Lived than he was about winning a title. By the end of the 1962 season, a lot of us wanted to be traded because we were convinced that we'd never win a title with Paul Brown – and we never believed Paul Brown was going anywhere." After his firing, Brown held a grudge against Modell for the rest of his life. He never forgave Collier for taking over as coach when he left, even though Collier had asked for and received his blessing. Although he was criticized for his autocratic coaching style and strained relationships, Brown played a significant role in the evolution and modernization of football. The draw play he invented – a formation in which the quarterback drops back to pass but then hands off the ball to a running back – is still in wide use. In his autobiography, Brown said the play came about by accident in 1946 when Graham botched a play and improvised by making a late handoff to Marion Motley, who ran past the onrushing defenders for a large gain. He developed detailed passing patterns that were designed to exploit vulnerabilities in the defense. Brown is also credited with the creation of the passer's pocket, an offensive line protection scheme that is designed to buy a quarterback a few extra seconds to find the open receiver. Brown's main contribution to the game, however, was not to the development of new plays but to the organization and administration of teams. Before Brown, football was seen as a chaotic affair where winning was a product mostly of physical prowess. Few coaches took strategy and preparation seriously. Brown, by contrast, hired a full time staff of assistants, tested his players on their intelligence and their knowledge of plays, instituted strict organization of practices and analyzed game film to get an edge on opponents. Brown created a detailed system for scouting college talent as a means to improve the Browns' college draft. The success of this systematic approach forced other teams to follow. Most of Brown's organizational innovations are still in use today. "No one, I mean no one, has ever had total command and respect like Paul Brown", Paul Wiggin, a former Browns defensive end, said in 1997. "I believe that Paul Brown could have been a general in the Army you put Paul Brown in charge of anything and he would have been one of those special people who could organize and lead." Brown's approach influenced future generations of coaches down to the present day. Men he worked directly with, including Don Shula, Weeb Ewbank, Chuck Noll and Bill Walsh, all adopted his system to some degree. While Brown's tenure in Cleveland ended in bitterness, the coach was a prolific innovator with the team. One factor in Brown's success was his decision to hire a full time staff of dedicated position coaches, a break from the norm in an era when most assistants took second jobs in the offseason to make ends meet. Brown also invented the practice squad, known in that era as the taxi squad, a group of promising players who did not make the roster but were kept on reserve. Team owner Mickey McBride put them on the payroll of his taxi company, although they did not drive cabs. Brown sat his players down in classrooms and relentlessly tested them on their knowledge of the playbook, requiring them to copy down every play in a separate notebook for better retention. He was a terse man, and his criticisms of players were often withering and ruthless. He prohibited players from drinking, told them not to smoke in public, and made coats and ties mandatory on road trips. They were not to have sex after Tuesday night during the season. According to Pat Summerall, Brown once traded a player, future Hall of Famer Doug Atkins, for burping out loud during a team meeting. He was the first coach to use intelligence tests to evaluate players, scout opponents using game films and call plays for his quarterback using guards as messengers. He invented the draw play and helped develop the modern face mask after Len Ford and Otto Graham suffered facial injuries. Although critical of Brown's coaching, Jim Brown said he integrated football in the right way:

Пол Браун интеграция туралы бір сөз айтпастан кәсіби футболды біріктірді. Ол жай ғана көптеген талантты қара атлеттерді іздеп, жеңіске жетті. Міне, осылай жасау керек. Бұл туралы сөйлеудің қажеті жоқ. Пол бірде-бір сөз айтқан емес. Бірақ сол кезде спортта сіз кейбір қалаларда ойнағанда ақ терілі ойыншылар жақсы қонақүйлерде тұра алатын, ал қаралар қаланың қара отбасыларының үйлерінде тұруға мәжбүр болды. Бірақ Полмен ешқашан олай болған емес. Біз әрқашан команданың барлығын қабылдайтын қонақүйлерде тұрдық. Тағы да, ол бір сөз айтқан жоқ. Бірақ өзінің жолымен ол футболды дұрыс біріктірді және ешкім оны тоқтата алмады. «Бенгалс» стадионы 2022 жылға дейін оның құрметіне аталды. Ол 2021 жылы «Бенгалс» командасының құрметті залдарының бірінші класына енді.