Кіріспе

SS және нацистік Германиядағы нацистік партияның барлау қызметі Sicherheitsdienst ("Қауіпсіздік қызметі"), толық атауы Sicherheitsdienst des Reichsführers SS ("Райхсфюрер СС-тің қауіпсіздік қызметі"), немесе SD, нацистік Германиядағы СС және нацистік партияның барлау қызметі болды. 1931 жылы құрылған СД алғашқы нацистік барлау ұйымы болды, ал Гестапо (1933 жылы құрылған) СС мүшелері мен операциялық процедураларды біріктіру арқылы оның серіктес ұйымы деп есептелді. СД 1933-1939 жылдар аралығында тәуелсіз СС кеңсесі ретінде басқарылды. Сол жылы СД жеті бөлімнің бірі ретінде Рейх қауіпсіздік бас басқармасына (Reichssicherheitshauptamt; RSHA) ауыстырылды. Оның алғашқы директоры Рейнхард Гейдрих СД-ның Үшінші рейхтің қол жеткізіміндегі әрбір адамды "үздіксіз бақылауда" ұстауын мақсат етті. Германияның Екінші дүниежүзілік соғыста жеңілгенінен кейін Нюрнберг процесіндегі трибунал СД-ні қылмыстық ұйым деп жариялады, Гейдрихтің RSHA-сының (Гестапоны қоса) барлығын жеке және СС-тің бөлімдері ретінде жаппай түрде мойындады. Гейдрих 1942 жылы өлтірілді; оның орнын басып алған Эрнст Кальтенбруннер Нюрнберг процесінде соғыс қылмыстары және адамзатқа қарсы қылмыстар үшін кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесіліп, 1946 жылы дарға асылды.

Шығу тегі

СС-тің ең көне қауіпсіздік ұйымдарының бірі – СД 1931 жылы Ic Dienst (Ақпараттық қызмет) ретінде құрылды. Ол бір пәтерден жұмыс істеп, тікелей Генрих Гиммлерге есеп берді. Гиммлер бұл шағын агенттікті ұйымдастыру үшін бұрынғы кішігірім теңіз офицері Рейнхард Гейдрихті тағайындады. 1932 жылғы жазда кеңсе Sicherheitsdienst (SD) деп аталды. 1933 жылы нацистік партия Германияны бақылауға алғаннан кейін СД-нің ықпалы артты және СС Рейх қауіпсіздік аппаратының барлық басшы лауазымдарына еніп кірді. 1933 жылғы қаңтарда Гитлер канцлер болғанға дейін СД, СС және нацистік партия мүшелеріне қатысты нағыз "күзетші" рөлін атқарды және Гиммлер мен Гейдрихтің қолына саяси полиция билігін шоғырландыруда маңызды рөл ойнады.

SD және SS қуаттарының өсуі

Гитлер Германия президенті Пауль фон Гинденбургтің канцлері болып тағайындалғаннан кейін, ол қартайған президентті тез арада өз ықпалына алуға тырысты. 1933 жылдың 28 ақпанында Гитлер Гинденбургті Германиядағы барлық азаматтық бостандықтарды тоқтататын төтенше жағдай жариялауға көндірді, бұл алдыңғы түні Рейхстагтағы өртке байланысты болды. Гитлер Гинденбургті Германиядағы тұрақсыз саяси жағдайды бақылауға тырысып жатқанына сендірді, мемлекетке қауіп төндіретін коммунистік зорлық-зомбылық әрекеттеріне қарсы "қорғаныс шараларын" қабылдап отырғанын айтты. Гиммлер уақытты өткізбей, СД-ны жұмыластырды, олар нацистік режимнің саяси қарсыластарының кең ауқымды тізімін жасауға кірісті, соның ішінде еңбек ұйымдастырушыларын, социалистерді, еврей басшыларын, журналистерді және коммунистерді тұтқындап, Мюнхенге жақын жердегі жаңа түрмеге, Дахауға жіберді. Гиммлердің СС және СД бірден өздерін сезіндірді, режимді белгілі саяси жаулардан және күдіктілерден тазартуға көмектесті. Гейдрих пен Гиммлер үшін СД өз міндетін "келешектегі барлық жағдайларға жарамды құрал ретінде қалу" үшін нақтыламады. Мұндай жағдайлардың бірі көп ұзамай туды. Біраз уақыт бойы СС Германиядағы ықпал үшін Штурмбайтюльмен (SA) бәсекелесті. Гиммлер SA-ға сенімсіздікпен қарады және олардың басшылығындағы "халықты қоздыратын" қоңыр көйлектерді (өз уақытында мүше болғанына қарамастан) және олардың әдепсіздікке толы мінез-құлқынан жиренді. Гиммлердің СС және Гейдрихтің СД-сы Гитлерді "қорғауда" және олардың барлау қабілеттеріне сенімді болуын қамтамасыз ету үшін қосымша ықпал етудің бір себебі Эрнст Ремнің SA-сының құлақтандыру әрекеттерін болдырмау болды. 1934 жылдың 20 сәуірінде Герман Геринг Гегеме Штатсполицейін (Гестапо) Гиммлерге тапсырды. 1934 жылдың 22 сәуірінде Гиммлер Гестапоның басшысы етіп тағайындаған Гейдрих СД басшысы болып қалды. Бұл оқиғалар Гиммлердің Рейхтің қауіпсіздік механизміне бақылауын одан әрі кеңейтті, бұл Гейдрихтің СД қадағалау күшін де күшейтті, өйткені екі ұйым да Германияның барлық полиция органдарына жүйелі түрде еніп кірді. Кейіннен, 1934 жылдың 9 маусымында СД жалғыз "партиялық ақпарат қызметі" болып бекітілді. Рейхсвер (неміс қарулы күштерінің) басшылығының қысымымен (оның мүшелері SA-ның орасан зор қарулы күштерін өмірлік қауіп ретінде қарастырды) және Геринг, Йозеф Геббельс, Гестапо және СД-нің келісімімен Гитлер Ремнің SA-сы қатаң және дереу шешімді қажет ететін қауіпті қастандық жоспарлап отырғанына сендірілді. СД өз кезегінде Гитлердің өміріне қастандық жасалатындығы және SA қару-жарақ жинап жатқандықтан билікті басып алуға әрекеттенетіні туралы жалған ақпарат берді. Сонымен қатар, СД мен Гестапоға SA-ның ұятсыз мінез-құлқы партияға зиян келтіріп, тіпті антисемитизмді нашарлатады деген хабарлар келіп түсті. 1934 жылдың 30 маусымында СС және Гестапо екі күнге созылған үйлестірілген жаппай тұтқындауларға қатысты. СС Германиядағы қауіпсіздікті басқарудағы бәсекелестікті жоюдағы ең шешуші қадамдарының бірін жасады және СС және оның барлау органы СД-ні тек Фюрерге ғана бағынышты етіп, нацистік иерархияда өзін нық орнықтырды. Бұл тазалау "Ұзақ пышақтар түні" деп аталды, оның барысында 200-ге жуық адам қаза тапты. Сонымен қатар, SA мен оның басшылығын аяусыз қырып-жоюдың Гитлер режиміне қарсы тұрудың өлімге әкелуі мүмкін екендігі туралы бәріне айқын ескерту болды. Бұл Химмлердің барлау және полициялық өкілеттіктерінің ауқымы мен ықпалынан туындаған нақты қорқыныштан нацистік басшылардың арасында үрей тудырды.

СД және Австрия

1937 жылдың күзінде Гитлер Австрияны аннексиялау үшін Муссолинидің қолдауын қамтамасыз етті (Муссолини бастапқыда Австрияның нацистер тарапынан басып алынуынан сескенді) және өзінің генералдарына Австрия мен Чехословакияны басып алу ниеті туралы хабарлады. Муссолиниді Австрияға қарсы саяси интригаларды мақұлдауға көндіру – үлкен жетістік болды, себебі итальяндық Дуче бұған дейін Австрияның СС бөлімшесінің Рём ісінен кейін үш апта ішінде төңкеріс жасауға тырысқанына байланысты үлкен алаңдаушылық білдірген еді. Бұл оқиға СС-ті ұятқа қалдырып, Гитлерді ашуландырды және 1934 жылдың 25 шілдесінде Австрия канцлері Энгельберт Доллфустың қанымен аяқталды. Дегенмен, Австрияны Ұлы Рейхке қосылуына көмектесу үшін СД мен Гестапо Гайдрих құрастырған тізімдерді пайдаланып, дереу адамдарды қамауға кірісті. Гайдрихтің СД және австриялық СС мүшелері 1937 жыл бойы Австрия канцлері фон Шушнигтің үкіметін қиындыққа салу үшін Берлиннен қаржыландырылды. СД-ның бір бөлімі, шын мәнінде Австрияға қарсы қосымша әрекеттер үшін құрылған, ирониялық түрде «Германия-Австрия бейбітшілігін» жарнамалады. Аншлюске әкелген оқиғалар барысында және тіпті 1938 жылдың 12 наурызында нацистер Австрияға кіргеннен кейін де Гайдрих – тек оның СД-і ғана екі неміс тілді елдің бейбіт бірігуін қамтамасыз ете алады деп сеніп, демонстрациялар ұйымдастырды, жасырын операциялар жүргізді, террорлық шабуылдар жасады, үгіт материалдарын таратты, қарсыластарды қорқытуға шақырды және өзінің СС және СД қызметкерлері арқылы көрнекті антинацистерді ұстады, олардың көпшілігі Маутхаузен концлагеріне жіберілді. Аншлюстің алғашқы күндері SiPo және Гайдрихтің СД-нің үйлестірілген күш-жігері Австриядағы саяси, әскери және экономикалық қарсылықтың барлық түрлерін тиімді түрде жойды. Аннексия ресми түрде жарияланғаннан кейін Австрия полициясы дереу Гайдрихтің СД, СС және Гестапоға бағынды. СД, Гестапо және СС-тің амалдары Австрияны Гитлердің толық бақылауына енгізуге көмектесті және 1938 жылдың 13 наурызында ол Австриямен бірігу туралы заңға қол қойды, көздерінен жас мөлдіреп ағып тұрды.

"Жасыл жағдай" және Судеттер аймағы

Австрияға қарсы іс-қимылдарымен қатар, SD бүкіл Чехословакияда диверсиялық әрекеттерге де қатысты. 3 миллион этникалық неміс тұратын Судет аймағына және чех үкіметі түзетуге тырыспаған жағдайға назар аударған Гитлер, Гейдрихтің SD-ін "Жасыл жоспар" деп аталған операцияға кірістірді. Судет немістерін чехтардың күш көрсетуінен құтқару миссиясы ретінде көрсетілген "Жасыл жоспар" шын мәнінде Гитлердің "Чехословакияны картадан жою" ниетімен елді басып алу және жою жоспары болды. Бұл операция Австриядағы SD-нің бұрынғы әрекеттеріне ұқсас болды; алайда, Австриядан өзгеше, чехтар өздерінің құпия қызметін ұстады, ал Гейдрих олармен күресуге мәжбүр болды. "Жасыл жоспар" басталғаннан кейін, Гейдрихтің SD шпиондары құпия түрде ақпарат жинауға кірісті, тіпті SD агенттері өздерінің жұбайлары мен балаларын жасырын схема ретінде пайдаланды. Операцияда барлық түрлі барлау деректері қамтылды, көптеген камералар мен фотосурет техникаларын қолданып, үкіметтік ғимараттар, полиция бөлімдері, пошта қызметтері, коммуналдық қызметтер, логистикалық бағыттар және, ең бастысы, әуежайлар сияқты маңызды стратегиялық нысандарға басымдық берілді. Гитлер Судет аймағын басып алу үшін күрделі жоспар жасады, оған словак ұлтшылдарын тәуелсіздікке ұмтылуға және чех үкіметінің осы қозғалысты басуын қамтады. Гейдрихтің нұсқауымен SD операторы Альфред Науйокс словактар мен чехтардың қарсы әрекетін қоздыру мақсатында диверсиялық әрекеттерге қатысу үшін қайтадан жұмылдырылды, бірақ бұл миссия сәтсіз аяқталды. 1938 жылдың маусым айында SD бас кеңсесінен алынған директивада Гитлер Чехословакияға шабуылға дайындық жасау үшін генералдарына бұйрық бергені айтылды. Француз, британдық және чехтардан күшті жауап күтіп, Гитлер жағдайды ушықтырып, чехтар Судет немістерін қырғынға ұшыратты деп мәлімдеді. Ол Германияға Судет аймағын шартсыз және дереу беруді талап етті, осылайша қауіпті жағдайдағы этникалық немістердің қауіпсіздігін қамтамасыз етуді көздеді. Осы кезеңде Германия Бас штабының кейбір мүшелерінің алғашқы жоспарлары пайда болды, олар Гитлерден құтылуды көздеді. Соңында Гитлер Чехословакия, Ұлыбритания және Франция үкіметтерімен дипломатиялық қақтығысқа түсті, олардың Австрияны аннексиялауға салқын қарайтындығы осы дағдарыстың туындауына белгілі бір дәрежеде себеп болды. Судет дағдарысы 1938 жылдың 29 қыркүйегінде Невилл Чемберлен мен Гитлердің Мюнхен келісіміне қол қоюымен аяқталды, нәтижесінде Судет аймағы нацистік Германияға берілді. SD-нің халықаралық істерге қатысуы осымен тоқтаған жоқ, ал агенттік шетелдегі операциялармен осылайша белсенді айналысты, тіпті Рейх Сыртқы істер министрлігі кеңсе басшысы Йоахим фон Риббентроп олардың араласуына наразылық білдірді, себебі Гитлер SD есептеріне сүйене отырып шешімдер қабылдады және онымен кеңеспеді. Тарихшы Ричард Брайтман айтқандай, СС жетекшілері мен Риббентроптың Сыртқы істер министрлігі арасында "компетенциялық даулардың" үстінде антагонизм болды.

Польшаға қарсы интрига

СА-ның күшін әлсіретуге және Рёмді өлтіруге қатысудан басқа, СД халықаралық интригаларға қатысты, бастапқыда Австрияда, содан кейін Чехословакияда, ал кейін Польшаға қарсы «қарсы соғыс» тудыруға көмектесті. «Гиммлер операциясы» деп аталған бұл жоспар Гитлердің Польшаға шабуыл жасауын ақтау мақсатын көздеді. СД-нің осы миссияға арналған құпия қызметіне Глейвицтегі неміс радиостанциясына «күнәсіз немістерге» қарсы поляк шабуылы жасалғандай көрінуі кірді. СД концлагерьде өлім жазасына кесілген тұтқындарды алып, оларды Хайнц Йост адмирал Вильгельм Канаристің Abwehr (әскери барлау) қызметінен алған поляк армиясының формасымен жарақтандырды. Бұл миссияны басқарған және Гайдрих жеке таңдаған СС ардагері Альфред Науйокс кейіннен соғыс қылмыскерлерінің ісінде поляк тілінде сөйлейтін неміс тілді адамды әкелгенін, осылайша неміс радиостанциясынан «қоршауда» поляк тілінде хабар тарата алатынын, немістер мен поляктар арасында толыққанды қақтығыс уақыты жеткенін мәлімдеді. Осы шабуылдың құжатталған дәлелін ұсыну үшін СД оперативтік қызметкерлері ойдан шығарылған поляк әскерлерін (өлім инъекциясы арқылы өлтірілген, содан кейін көріну үшін атып өлтірілген) «шабуылға ұшыраған» радиостанцияның маңына орналастырды, мақсаты – баспасөз өкілдерін оқиға орнына жеткізу болды. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде жасалған бұл қосақталған оқиғалардан кейін Гитлер Рейхстагтан жасаған танымал радио сөйлеуінде неміс сарбаздары таңғы сағат 5:45-тен бастап «жауап атып» келе жатқанын жариялап, Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыстың бастауын берді.

СД-ның Einsatzgruppen-пен қарым-қатынасы

СД – қауіпсіздік полициясы мен СД-нің Einsatzgruppen, сондай-ақ Einsatzgruppen деп аталатын, бағынысты болған, бұл ұйымға қарсы одақтастардың соғыс қылмыстарына қатысты айыптауларының басты себептерінің бірі болды. Эйнзатсгруппаның Холокосттағы үлесі жақсы құжатталған. Оның ұтқыр өлтіру бөлімшелері нацистік соғыс машинасы басып алған аумақтарда «Соңғы шешімді» (геноцид жоспарын) жүзеге асыруда белсенді болды. Бұл СД бөлімшесі еврейлерді, коммунистерді, партизандарды және басқа топтарды қудалауда Вермахтпен тығыз жұмыс істеді. Польшаға шабуылдан бастап, шығыстағы науқан барысында Einsatzgruppen режиміне қарсы шыққаны күдіктілердің бәрін аяусыз өлтірді, нақты немесе елестетілген. Эйнзатцгруппендердің адамдары СД, Гестапо, Крипо, Орпо және Вафен СС-тен шақырылған. 1941 жылдың 31 шілдесінде Геринг SD бастығы Гейдрихке Германияның бақылауындағы аумақтарда еврей мәселесінің соңғы шешімін іске асыруда үкіметтің кең ауқымды ынтымақтастығын қамтамасыз ету үшін жазбаша рұқсат берді. SD штаб-пәтерінде SD-ның әскери шабуылдарды сүйемелдеу және бейбітшілікке қол жеткізуге көмектесу міндеті берілгені көрсетілген. Меморандумда нақты былай деп жазылған: СД мүмкіндігінше әскерлердің артына тез арада ілесіп, Рейхтегідей саяси өмірдің қауіпсіздігі үшін жауапкершілікті мойнына алады. Рейхтің ішінде қауіпсіздік шаралары СД-мен бірлесіп, Гестапоның жауапкершілігіне жатады. Оккупацияланған аумақтардағы шаралар СД-ның жоғары тұрған командирі басшылығымен жүргізіледі. Гестапо қызметкерлері жеке Einsatzstäbe-ге бөлінеді. Арнайы мақсаттар үшін Verfügungstruppe немесе Totenkopf [Өлім бас] құрамаларының бірлігін пайдалануға қажет болады. СД-ға жататын бөлімшелер, соның ішінде Einsatzgruppen Германия әскерлерінің соңынан Австрияға, Судеттер аймағына, Богемияға, Моравияға, Польшаға, Литваға, сондай-ақ Ресейге кірді. Олардың міндетіне әскери басшылармен және керісінше ынтымақтастық кіргендіктен, оккупацияланған аумақтардағы қарсылықты басу бірлескен іс болды. Осы саясаттың кейбірін қалай жүзеге асыру керектігі туралы аумақтық даулар мен келіспеушіліктер болды. 1941 жылдың маусым айына қарай СС және СД арнайы топтары әскер жасына толған еврей ер адамдарды жүйелі түрде атып өлтірді, бұл көп ұзамай қоныстанған аймақтардағы қарттар, әйелдер мен балаларды «атып өлтіруге» айналды. 1942 жылдың 20 қаңтарында Хайдрих жоспарды жүзеге асыру туралы талқылау үшін қазір Ванзее конференциясы деп аталатын кездесуге төрағалық етті. Хелмно, Майданек, Собибор, Треблинка және Аушвиц сияқты нысандар Хайдрихтің жоспарлау іс-әрекеттерінен бастау алады. 1942 жылы қаза тапқанға дейін Гейдрих қауіпсіздік полициясының (SiPo) және СД (РСХА арқылы) бастығы болды, содан кейін Эрнст Кальтенбруннерді Гиммлер 1943 жылы 30 қаңтарда бас деп атады және соғыс аяқталғанға дейін сол жерде қалды. СД соғыстан кейін қылмыстық ұйым деп жарияланды және оның мүшелері Нюрнбергте соғыс қылмыскерлері ретінде сотталды. Олардың бастапқы мақсаты қандай болса да, СД және СС мемлекеттің ішкі жауларын анықтау және жою үшін, сондай-ақ жаулап алынған аумақтар мен халықтарды тыныштық орнату, бағындыру және пайдалану үшін құрылды.

Ұйым

SS қауіпсіздік қызметі, SS SD Amt деп танылатын, 1934 жылы нацистік партияның ресми қауіпсіздік ұйымына айналды. Алғашқыда Германия бойынша шашыраңқы орналасқан ақылы агенттер мен бірнеше жүз ақысыз хабаршылардан құралған СД, Гейдрих басшылығымен тез кәсіби деңгейге жеткізілді. Ол СС және оның қауіпсіздік қызметінің, әсіресе, "ұлттық-социалистік идеология шеңберінде" жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін ұлттық-социалистік ғалымдар мен заңгерлерді шақырды. Гейдрихке СС қауіпсіздік қызметіне кез келген СС бөлімшелерінен адамдарды іріктеу өкілеттігі берілді, себебі Гиммлер СД ұйымын маңызды деп есептеді. 1939 жылдың қыркүйегінде СД екі бөлімге бөлінді: ішкі бөлім (Ішкі СД) және сыртқы бөлім (Сыртқы СД), және Рейх қауіпсіздік бас басқармасының (RSHA) бағынысына берілді.

Қауіпсіздік күштері

SD және SiPo басылып алынған аумақтардағы қауіпсіздік күштерінің офицерлерінің басты көзі болды. SD SiPo басқарған батальондар көбінесе SS және полиция басшыларының бағынысында болды және тікелей Берлиндегі RSHA-ға есеп берді. SD сондай-ақ барлық концлагерьлерде өкілдік етті және Einsatzgruppen сияқты арнайы топтарға қажеттілікке қарай персоналмен қамтамасыз етті. Шындығында, Einsatzgruppen-нің барлық мүшелері өз формаларында SD жең белгісін тақты. SD SiPo, Ordnungspolizei-мен бірлесіп, Германияның шығыс Еуропасының барлық аймақтарындағы нацистік геттоларда тәртіп пен қауіпсіздікті сақтауға жауапты болған басты мекеме болды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында, Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасаған күні, Эрнст Дамзог, басылып алынған Познаньдегі (Позен) SD және SiPo командирі, Лодзь маңындағы Челмнода алғашқы жойқын лагерін ашты. Дамзог өлім орталығының қызметкерлерін жеке таңдап, кейін Герберт Ланге басқаратын лагерьдің күнделікті жұмысын қадағалады. Шамамен 15 ай ішінде онда 150 мың адам қаза тапты.

Кіру

"Райхты тесіп өту" кітабында айтылғандай, 1944 жылы СД-ге америкалықтарға жұмыс істейтін бұрынғы орыс азаматы енген. Агенттің ата-анасы орыс революциясынан қашқан, ол Берлинде өскен, содан кейін Парижге көшкен. Ол Стратегиялық қызметтер кеңсесінің (OSS) жетінші армиялық бөлімінің Альберт Жолиспен жұмыс істеген. Операцияның кодолық аты RUPPERT болды. СД-ның Гитлерді өлтіруге жасалған алғашқы қастандықтар туралы қаншалықты білгені күмәнді мәселе болып қалады және толыққанды белгісіз. Британдық тарихшы Джон Уилер Беннеттің сөзіне қарағанда, "Гестапо мұрағаттарының толық жойылғандығына байланысты, бұл ақпарат ешқашан жарияланбауы мүмкін. Билік өкілдері "әлсіздікке" куә болғаны анық, бірақ олар ешкімді тікелей сатқындықпен күдікпен қарағаны күмәнді".

Қызметкерлер

SD-ге жүктелген барлау операцияларының ерекшелігін ескере отырып, SD-нің толық мүшесі (Mitglied) мен «қатысушы» (Mitarbeiter) санатындағы адамдар арасында айқын шекаралар болды. Әрі олардан бөлек, кеңсе жұмысын атқарушы персонал (теңкеушілер, файлдармен жұмыс істейтіндер және т.б.) V тұлғалары (Vertrauensleute) деп белгіленді. SD-нің барлық қызметкерлері – қарапайым қатысушылар не толық мүшелер болса да – құпия сақтауға ант беруге міндетті болды, SS мүшелігіне қойылатын барлық талаптарға сай болуы керек еді, оларға SD кодтық нөмірлер (Chiffre Nummer) тағайындалды, ал егер олар «V деңгейінен жоғары болса», «SD табельдік куәлігін» міндетті түрде алып жүруі керек еді. SD-нің алғашқы мүшелерінің көп бөлігі жас болды, бірақ офицерлер олардан едәуір үлкен болды; дегенмен, SD мүшесінің орташа жасы нацистік партия мүшесінен шамамен 2 жасқа жоғары болды. Нацистік революция сияқты, SS және SD мүшелігі көбінесе әсерге оңай түсетін жастарға тартымды болды. SD мүшелерінің көпшілігі протестант дінін ұстанды, әскери қызметтен өткен және жалпы алғанда, жоғары білім алған, «білімді элита» құрады – олардың шамамен 14 пайызы докторлық диссертация қорғаған. Гейдрих SD-ні SS ішіндегі рухани элиталық жетекшілер және «НСДАП-тың ең үздіктерінің ең үздігі» деп қарастырды. Тарихшы Джордж Браудердің сөзіне сүйенсек, «SD өкілдері патологиялық немесе психикалық тұрғысынан осал топты құраған жоқ. Олардың арасында экстремист немесе жанкешті нацисттердің саны аз болды. Осы жағынан алғанда, олар «қалыпты адамдар» еді. Бірақ басқа жағынан қарағанда, олар ерекше миссиялармен біріктірілген ерекше адамдар тобы болды». Гестапо мүшелерімен бірге SD қызметкерлері «қорқыныш пен алакөздікпен» қарастырылды, сондықтан адамдар олармен қарым-қатынас жасаудан мүмкіндігінше аулақ болды. Нацистік Германияның қауіпсіздік аппаратына қатысудың өз артықшылықтары болғанымен, ол кәсіби байланысты әлеуметтік қиындықтарға да толы болды. Егер тарихшылардың соғыстан кейінгі SD сипаттамаларына сүйенсек, оған мүше болу – «көптеген құпия қоғамның» құрамына кіруді білдірді, ол «жаман» және «террордің хабаршысы» ретінде танылды, бұл тек неміс халқы үшін ғана емес, «нацистік партияның қатарында» да сезілді.