Шарлтон Хестон: Өмірі мен шығармашылығы

Чарльтон Хестон: Американдық актер, «Есімдер кітабы», «Бен-Хур» фильмдеріндегі рөлдерімен танымал. Oscar жүлдесінің иесі, көптеген наградаларға ие болған.

22 мин оқу

100%

Дереккөз: Charlton Heston — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық актер және саяси белсенді (1923–2008)

Чарльтон Хестон көптеген Голливуд фильмдеріндегі басты рөлдермен, оның ішінде библиялық эпостарда, ғылыми фантастикада және әрекет фильмдерінде танымал болды. Ол «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ үш «Алтын глобус» және үш «Эмми» сыйлығына ие болды. Ол 1978 жылы Жан Хершольт гуманитарлық сыйлығы, 1967 жылы «Алтын глобус» Сесил Б. Демилль сыйлығы, 1971 жылы «Экран актерлері гильдиясының өмірлік жетістіктері» сыйлығы, 1997 жылы Кеннеди орталығының құрметі және 2003 жылы Президенттік бостандық медалі сияқты көптеген құрметті марапаттарға ие болды. Хестон «Он есім» (1956) фильміндегі Мұса және «Бен-Хур» (1959) фильміндегі басты рөлдерімен танылды, соңғысы оған «Үздік актер» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын әкелді. Оның басқа да танымал туындылары: «Жер бетіндегі ең ұлы шоу» (1952), «Инкалардың құпиясы» (1954), «Зұлымдыққа тиісу» (1958), «Үлкен ел» (1958), «Эль-Сид» (1961), «Ел бойына таралған ең ұлы оқиға» (1965), «Хартум» (1966), «Маймылдар планетасы» (1968), «Юлий Цезарь» (1970), «Омега адамы» (1971), «Антоний және Клеопатра» (1972), «Сойлент жасыл» (1973), «Үш мұшкер» (1974), «Аэропорт 1975» (1974), «Зілзала» (1974) және «Қылыштардың кесісуі» (1978). Кейіннен ол «Аналық кен» (1982), «Тумбстоун» (1993), «Нағыз жалғандық» (1994), «Аляска» (1996) және «Гамлет» (1996) фильмдерінде ойнады. 1950-ші және 1960-шы жылдарда ол расизмге қарсы ашық сөйлеген және азаматтық құқықтар қозғалысын қолдаған Голливуд актерлерінің санатында болды. 1987 жылы Демократиялық партиядан шығып, республикашыл болды, консервативті саяси іс-қимыл комитетін құрды және Рональд Рейганды қолдады. Хестон 1998 жылдан 2003 жылға дейін Ұлттық мылтық қауымдастығының (NRA) бес мерзімге президенті болды. 2002 жылы Альцгеймер ауруына шалдыққанын хабарлағаннан кейін, ол актерлік мансабынан және NRA президенті лауазымынан қанағаттанды.

Отбасы

Джон Чарльз Картер өзінің Вилметте, Иллинойс штатында туғанын айтады, ал көптеген дереккөздер оның Иллинойс штатының Эванстон қаласында туғанын көрсетеді. Оның 11 күндік кезінде тіркелген туу туралы куәлігінде Чарлтон Картер деген есім жазылған, және ол Эванстонда туылғаны көрсетілген. 1995 жылғы сұхбатында Хестон мекенжайларды немесе балалық шағын жақсы есте сақтамайтынын айтты. Хестонның шотланд тегі де бар, оның ішінде Фрейзер тайпасынан шыққандар да бар, бірақ оның көптеген ата-бабалары ағылшын халқынан. Оның алғашқы ата-бабалары 1600 жылдары Англиядан Америкаға келген. Оның анасының әжесі мен атасы – ағылшын Уильям Чарльтон және шотланд Мэри Драйсдейл Чарльтон болған. Олар Канадаға көшіп, онда оның әжесі Мариан Эмили Чарльтон 1872 жылы дүниеге келді. Өзінің өмірбаянында Хестон әкесінің отбасының құрылыс бизнесіне қатысқанын айтады. Хестон нәресте кезінде әкесінің жұмысы оларды Мичиган штатының Сент-Хелен қаласына көшірді. Бұл штаттың ауылдық, тығыз орманды бөлігі болды, және Хестон оқшауланған, бірақ сұлу өмір сүрді, көп уақытын аймақтың шетінде аң аулау мен балық аулаумен өткізді. Ол сол жерде өмір сүргенін еске алып: "Барлық балалар ойын-құдақ ойнайды, бірақ мен оны көптеген балалардан гөрі көбірек ойнадым. Тіпті Чикагоға көшкеннен кейін де мен өзімді жалғыз сезіндім. Біз Солтүстік жағалаудағы қалашықта тұрдық, мен орманнан келген бойжеткен едім, ал қалған балалардың барлығы бай және қыздар туралы білгендей көрінетін". Туу туралы куәліктерде және сұхбатта "Шарлтон" есімінің Хестонның бірінші аты болғандығы туралы қайшылықтар бар. Оның туу туралы куәлігінде оның есімі Чарлтон Картер деп көрсетілген, ал 1930 жылғы АҚШ халық санағында Мичиган штатының Роскоммон округіндегі Ричфилд қаласы бойынша, оның алты жасында Чарлтон Дж. Картер екені көрсетілген. Кейінгі мәліметтер мен киностудиялардың өмірбаяндары оның Джон Чарльз Картер болып туғанын айтады. 1966 жылы Расселл Картер қайтыс болғаннан кейін, Чарлтонның ағасы мен апасы келесі жылы өздерінің тегін Картерден Хестонға өзгертті, бірақ Чарлтон өз тегін өзгертпеді. 1900 жылдардың басында ажырасып кеткен немесе бөлек тұрған Мариан (туған аты Чарльтон) Бэйнс 1907 жылы Уильям Генри Лоутонға үйленді. Чарлтон Хестонның анасы, Лилла, және оның қарындасы Мэйді олардың әкесі асырап алды және биологиялық әкесі, мистер Бэйнстен, қашықтау үшін тегін Чарлтон деп өзгертті, ол жағымсыз тұлға болған. Картерлер 1933 жылы ажырасып, Лилла Картер Честер Хестонға үйленді. Жаңа үйленген Г-жа Хестон балаларының тегі өзінің тегімен бірдей болуын қалады. Сөйтіп, ол өзінің кіші інісі Алан Картермен бірге (кіші рөлде) Хенрик Ибсеннің "Пир Гинт" (1941) пьесасының бейімделуімен бірге алғашқы фильмінде Чарлтон Хестон ретінде пайда болды. Оның лақап аты әрқашан Чак болды.

John Charles Carter states that he was born in Wilmette, Illinois, while most sources state he was born in adjacent Evanston, Illinois. His birth certificate, registered when he was 11 days old, gives his name as Charlton Carter and says he was born in Evanston. Heston said in a 1995 interview that he was not very good at remembering addresses or his early childhood. Heston was partially of Scottish descent, including from the Clan Fraser, but the majority of his ancestry was English. His earliest colonial ancestors arrived in America from England in the 1600s. His maternal great grandparents and namesakes were Englishman William Charlton from Sunderland and Scotswoman Mary Drysdale Charlton. They emigrated to Canada, where his grandmother, Marian Emily Charlton, was born in 1872. In his autobiography Heston refers to his father participating in his family's construction business. When Heston was an infant, his father's work moved the family to St. Helen, Michigan. It was a rural, heavily forested part of the state, and Heston lived an isolated yet idyllic existence, spending much time hunting and fishing in the backwoods of the area. He recalled living there, "All kids play pretend games, but I did it more than most. Even when we moved to Chicago, I was more or less a loner. We lived in a North Shore suburb, where I was a skinny hick from the woods, and all the other kids seemed to be rich and know about girls". Contradictions on paper and in an interview surround when "Charlton" became Heston's first name. His birth certificate lists his name as Charlton Carter, and the 1930 United States Census record for Richfield, Michigan, in Roscommon County, shows his name as being Charlton J. Carter at age six. Later accounts and movie studio biographies say he was born John Charles Carter. When Russell Carter died in 1966, Charlton's brother and sister changed their surname from Carter to Heston the following year; Charlton did not. separated or divorced in the early 1900s, Marian (née Charlton) Baines married William Henry Lawton in 1907. Charlton Heston's mother, Lilla, and her sister May were adopted by their grandfather and changed their last name to Charlton in order to distance themselves from their biological father, Mr. Baines, who was an undesirable father figure. The Carters divorced in 1933 and Lilla Carter married Chester Heston. The newly married Mrs. Heston preferred her children use the same last name as hers. It was thus as Charlton Heston that he appeared in his first film with younger brother Alan Carter (small role), an adaptation of Henrik Ibsen's Peer Gynt (1941). His nickname was always Chuck.

Білім

Хестон Мичиган штатының солтүстігінде, сирек қоныстанған аймақта өскен кезінде, ол жиі орманға аралап, оқыған кітаптарының кейіпкерлерін сомдайтын. Кейін, орта мектепте Нью-Триердің драма үйірмесіне қатысып, болашақ киноактивист Дэвид Брэдлидің 1941 жылы түсірген Ибсеннің "Пир Гинт" пьесасының 16 мм үнсіз фильмінің бейімделуінде басты рөлді ойнады. Ол Виннетка қауымдастық театрында (немесе сол кездегі Виннетка драматургтерінің гильдиясында) белсенді қатысып, Солтүстік-Батыс университетіне драма бойынша стипендия жеңіп алды. 1941-1943 жылдары колледжде оқыды, оның актерлік шеберлігін жетілдірген ұстаздарының бірі Альвина Краузе болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс қызметі

1944 жылдың наурыз айында Гестон Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласының орталығындағы Грейс методист шіркеуінде Солтүстік-Батыс университетінің студенті Лидия Мари Кларкқа үйленді. Сол жылы ол әскерге шақырылды. Хестон АҚШ Әскери-әуе күштеріне қосылып, екі жыл бойы Алясканың Алеут аралдарында орналасқан B-25 Митчелл орта бомбардировщигінде радиооператор және әуе пулеметшісі ретінде қызмет етті. Ол штаб-сержант шеніне жетті. Ол атаққа ие болғаннан кейін, АҚШ Қарулы Күштері мен Энергетика министрлігі үшін жоғары құпия, әсіресе ядролық қаруларға қатысты оқу фильмдерін түсірді, және "алты жыл бойы Хестон елдің ең жоғары қауіпсіздік деңгейіне" немесе Q деңгейіне ие болды. Q деңгейі Қорғаныс министрлігінің немесе DIA-ның жоғары құпия деңгейіне ұқсас.

1947-1955: Театр мен кинодағы алғашқы рөлдері

Соғыстан кейін Хестондар Нью-Йорк қаласындағы Хеллз Китченде тұрды, онда олар суретшілердің модельдері ретінде жұмыс істеді. Театр сахнасында танылуға тырысып, 1947 жылы Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласындағы ойын үйін басқаруға бел буды, аптасына 100 доллар таба отырып. 1948 жылы олар Нью-Йоркке оралды, онда Хестонға Кэтрин Корнеллдің қатысуымен Шекспирдің «Антоний мен Клеопатра» пьесасының Бродвейдегі қайта қойылымында екінші рөл ұсынылды. Телевизияда Хестон 1950 жылдардың ең танымал антологиялық драмаларының бірі – CBS-тің «Studio One» арнасында бірнеше рөлдерді ойнады. 1949 жылы Хестон «Юлий Цезар» (1950) фильмінде Марк Антоний рөлін сомдады. 1950 жылы фильм продюсері Хэл Б. Валлис Хестонды «Утерлинг Хайтс» телеспектаклінде көріп, оған келісімшарт ұсынды. Әйелі театр мен теледидар саласын жалғастыру туралы шешімдерін еске салғанда, ол: «Жәй ғана бір фильмге түсіп, оның қалай екенін көрейін» деді. Хестонның кәсіби кинодағы алғашқы рөлі – 26 жасында Хал Валлис түсірген 1950 жылғы «Қараңғы қала» фильміндегі басты рөл. Оның шығармашылық жолындағы үлкен жетістігі Сесил Б. Демилл оны «Жердегі ең үлкен шоу» фильміне цирк директоры рөліне шақырғанда болды, бұл фильм 1952 жылдың үздік картинасы деп танылды. Бұл сол жылғы ең танымал фильм болды. Король Видор Хестонды Дженифер Джонспен бірге «Руби Джентри» (1952) мелодрамасында түсірді. Одан кейін Paramount студиясында «The Savage» (1952) вестерніне түсіріліп, үндістер тәрбиелеген ақ адамның рөлін ойнады. 20th Century Fox оны 1953 жылы Сьюзан Хейвардпен бірге «Президенттің әйелі» фильмінде Эндрю Джексон рөліне шақырды. Paramount студиясында ол 1953 жылы «Pony Express» фильмінде Буффало Билл рөлін ойнады. Содан кейін тағы бір вестерн – «Arrowhead» (1953) фильміне түсірілді. 1953 жылы Хестон Билли Уайлдердің «Stalag 17» фильмінде Сефтон рөліне бірінші кандидат болды. Алайда, бұл рөл Уильям Холденге берілді, ол осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Хэл Валлис Хестонды Лизабет Скоттпен «Бір-біріне жарамайтын» (1953) мелодрамасында қайта біріктірді. 1954 жылы Paramount Pictures үшін екі приключенческий фильм түсірді. «Жылаңаш орманда» ол құртқа қарсы күресті. «Инкалардың құпиясы» фильмінде басты рөлді ойнады, ол археологиялық Мачу-Пикчу жерінде түсірілді және ширек ғасырдан кейін пайда болған «Жоғалған сандықтың іздеушілері» фильміне ұқсас еді. Хестон «Алыстағы көкжиектер» (1955) фильмінде Фред Макмерреймен бірге Мериуэтер Льюис рөлінде Уильям Кларкты сомдады. «Universal» студиясында «The Private War of Major Benson» (1955) комедиясын түсіріп, кейін «Lucy Gallant» (1955) драмасында Джейн Уайманды қолдады. Хестон режиссер Сесил Б. Демилл таңдаған, өте табысты «Он өсиет» (1956) библиялық эпосында Мұса рөлін ойнағаны үшін әйгілі болды, режиссер Хестонның Микеланджелоның Мұса мүсініне ұқсас екенін айтқан. Демилл Хестонның үш айлық ұлы Фрейзер Кларк Хестонды нәресте Мұса рөліне шақырды. «Он өсиет» киносы барлық уақыттағы ең табысты фильмдердің біріне айналды және инфляцияға байланысты ең көп табыс әкелген фильмдердің сегізінші орында тұр. Оның еврей пайғамбары мен құтқарушыны бейнелеуі кино сыншыларының мақтауына ие болды. The Hollywood Reporter оны «жас жігіт ретінде өзін суреттеген көріністерде керемет, әдемі және әміршілік (және адам) ретінде, ал рөлі талап еткендей, салтанатты және қорқынышты» деп сипаттады. Нью-Йорк Daily News газетінде ол «жас, әмірші Мұса ретінде де, өз халқының патриархалды құтқарушысы ретінде де ерекше тиімді» деп жазылған. Мұса рөлін орындауы оған «Алтын глобус» сыйлығының «Ең үздік актер» номинациясын және Испанияның «Фотограммас де Плата» сыйлығын «Ең үздік шетелдік актер» номинациясы бойынша әкелді. 1998 жылдың желтоқсан айында Египет театры қайта ашылғанда, онда Сесил Б. Демилдің 1923 жылғы «Он өсиет» фильмі көрсетілді, ол 75 жыл бұрын осы жерде көрсетілген. Чарлтон мен Лидия Хестон бұл ашылу салтанатында құрметті қонақтар болды және олардың ұзақ жылдардан бері танысқан достары Чарльз Элиас Дисней мен Дэниел Х. Диснеймен бірге отырды. Хестон «Үш зұлым адам» (1957) фильмдерімен қайтадан вестерн жанрына оралды. Universal студиясы оны Орсон Уэллс басты рөлді ойнаған «Зұлымдықтың жанасуы» триллеріне қызықтыруға тырысты; Хестон Уэллс режиссерлік еткен жағдайда, оған қатысуға келісті. Фильм классикалық шедевр ретінде танымал. Ол сондай-ақ Уильям Уайлердің «The Big Country» фильмінде Грегори Пек пен Берл Айвспен бірге сирек кездесетін екінші рөлді ойнады. Хестон «Буканер» (1958) фильмінде Эндрю Джексон рөлін ойнауға тағы бір мүмкіндік алды, оны Де Милль продюсерлік етіп, Юл Брыннер қатысты.

After the war, the Hestons lived in Hell's Kitchen, New York City, where they worked as artists' models. Seeking a way to make it in theatre, they decided to manage a playhouse in Asheville, North Carolina, in 1947, making $100 a week. In 1948, they returned to New York, where Heston was offered a supporting role in a Broadway revival of Shakespeare's Antony and Cleopatra, starring Katharine Cornell. In television, Heston played a number of roles in CBS's Studio One, one of the most popular anthology dramas of the 1950s. In 1949 Heston played Mark Antony in an independent film adaptation of Julius Caesar (1950). Film producer Hal B. Wallis spotted Heston in a 1950 television production of Wuthering Heights and offered him a contract. When his wife reminded Heston they had decided to pursue theater and television, he replied, "Well, maybe just for one film to see what it's like." Heston's first professional movie appearance was the leading role at age 26 in Dark City, a 1950 film noir produced by Hal Wallis. His breakthrough came when Cecil B. DeMille cast him as a circus manager in The Greatest Show on Earth, which was named by the Motion Picture Academy as the Best Picture of 1952. It was also the most popular movie of that year. King Vidor used Heston in a melodrama with Jennifer Jones, Ruby Gentry (1952). He followed it with a Western at Paramount, The Savage (1952), playing a white man raised by Indians. 20th Century Fox used him to play Andrew Jackson in The President's Lady (1953) opposite Susan Hayward. Back at Paramount he was Buffalo Bill in Pony Express (1953). He followed this with another Western, Arrowhead (1953). In 1953, Heston was Billy Wilder's first choice to play Sefton in Stalag 17. However, the role was given to William Holden, who won an Oscar for it. Hal Wallis reunited Heston with Lizabeth Scott in a melodrama Bad for Each Other (1953). In 1954, he made two adventure films for Paramount Pictures. The Naked Jungle had him battle a plague of killer ants. He played the lead in Secret of the Incas, which was shot on location at the archeological site Machu Picchu and has numerous similarities to Raiders of the Lost Ark, which appeared a quarter of a century later. Heston played William Clark, the explorer, in The Far Horizons (1955) alongside Fred MacMurray as Meriwether Lewis. He tried a comedy The Private War of Major Benson (1955) at Universal, then supported Jane Wyman in a drama Lucy Gallant (1955). Heston became an icon for playing Moses in the hugely successful biblical epic The Ten Commandments (1956), selected by director Cecil B. DeMille, who thought Heston bore an uncanny resemblance to Michelangelo's statue of Moses. DeMille cast Heston's three month old son, Fraser Clarke Heston, as the infant Moses. The Ten Commandments became one of the greatest box office successes of all time and is the eighth highest grossing film adjusted for inflation. His portrayal of the Hebrew prophet and deliverer was praised by film critics. The Hollywood Reporter described him as "splendid, handsome and princely (and human) in the scenes dealing with him as a young man, and majestic and terrible as his role demands it". The New York Daily News wrote that he "is remarkably effective as both the young, princely Moses and as the Patriarchal savior of his people". His performance as Moses earned him his first nomination for the Golden Globe Award for Best Actor – Motion Picture Drama and Spain's Fotogramas de Plata Award for Best Foreign Performer. When the Egyptian Theater reopened in December 1998, it screened Cecil B. DeMille's 1923 original The Ten Commandments, which had premiered there 75 years earlier. Charlton and Lydia Heston were honored guests at this opening showing and were seated with their longtime friends, brothers Charles Elias Disney and Daniel H. Disney. Heston went back to Westerns with Three Violent People (1957). Universal tried to interest him in a thriller starring Orson Welles, Touch of Evil; Heston agreed to be in it if Welles directed. The film has come to be regarded as a classic masterpiece. He also played a rare supporting role in William Wyler's The Big Country opposite Gregory Peck and Burl Ives. Heston got another chance to play Andrew Jackson in The Buccaneer (1958), produced by De Mille and starring Yul Brynner.

1956-1970: Кино жұлдызы

Марлон Брандо, Бёрт Ланкастер және Рок Хадсон ойнаған туындыны "Time" журналы "көңілді, әдемі стильдік драма" деп атағаннан кейін, қойылым Бостондағы сынақ кезеңінен өтіп, 1960 жылдың ақпан айында Бродвейде бес көрсетілімнен кейін жабылды. Оливьеге деген құрметі зор болған Хестон актермен режиссер ретінде жұмыс істеуге ниеттенді. Пьеса сәтсіз аяқталған соң, Хестон журналист Джо Хаймске: "Мен өзімді пайда тапқан жалғыз адам деп санаймын. Мен Оливьемен жұмыс істеу мүмкіндігі үшін бардым, сонымен де айналыстым. Одан алты апта ішінде басқаша ешқашан білмейтін нәрселерді үйрендім. Менің ойымша, мен одан да жақсы актер болдым". Хестон сахнада ойнауды ұнатты, себебі ол актерлік өнеріне жаңаша күш берді деп сенді. Ол Бродвейге қайта оралмады, бірақ аймақтық театрларда ойнады. Сахнадағы ең көп ойнаған рөлдері – "Макбет" және "Юлий Цезарь" мен "Антоний мен Клеопатра" фильмдеріндегі Марк Антоний болды. Хестон өзін Шекспир актерлерінің бірі санайтын және Уильям Шекспирдің және оның туралы маңызды еңбектерін жинады. Ол 1970 және 1980 жылдары бірнеше аймақтық қойылымдарда "Барлық маусымдар үшін адам" пьесасындағы сэр Томас Мор рөлін ойнады, соңында оны Лондонның Вест-Эндінде орындады. Пьеса сәтті аяқталды және Вест-Энд қойылымы Шотландияның Абердин қаласына бір аптаға жеткізілді, онда ол Ұлы патша театрында қойылды. Сэмюэл Бронстон Хестонды Испанияда түсірілген, эпикалық "Эль Сид" (1961) фильміндегі басты рөлге шақырды, ол үлкен жетістікке ие болды. Ол Paramount компаниясының "Римді басып алған көгершін" (1962) соғыс фильмінде және Гавайиде түсірілген "Алмастың басы" (1963) мелодрамасында ойнады. Бронстон оны тағы бір эпикалық фильмге қалаған, нәтижесінде "Пекинде 55 күн" (1963) фильмі түсірілді, бірақ ол кассада сәтсіз болды. Хестон эпикалық фильмдерге көбірек назар аударды: ол "Әлемдегі ең ұлы оқиға" (1965) фильміндегі Шомылдыру рәсімін жасаушы Джонды, "Агония және экстаз" (1965) фильмінде Микеланджелоны Рекс Харрисонмен бірге, Сэм Пекинпа режиссерлік еткен "Мейджор Данди" (1965) фильміндегі басты рөлді ойнады. Франклин Дж. Шаффнер режиссерлік еткен "Соғыс әміршісі" (1965) кішкентай масштабта түсіріліп, сыншылардан жақсы баға алды, бірақ коммерциялық тұрғыдан нашар болды. "Хартумда" (1966) Хестон генерал Чарльз Гордон рөлін ойнады. 1965 жылдан 1971 жылға дейін Хестон Экрандағы актерлер гильдиясының президенті болды. Гильдия 1933 жылы кино өнері мен ғылымын басқаратын продюсерлер мен режиссерлерден өзге мүдделері бар актерлердің игілігі үшін құрылған. Ол көптеген актерлерге қарағанда консервативті болды және Эд Аснер сияқты ашық либералды актерлермен пікір келіспеді. "Контрпункт" (1968) соғыс фильмі кассада үлкен табыс әкелмеді. Том Гриз режиссерлік еткен "Уилл Пенни" (1968) де солай болды, алайда Хестон тамаша пікірлер алды және бұл оның сүйікті фильмдерінің бірі болды. Хестон бірнеше жыл бойы үлкен жетістікке ие болмады, бірақ 1968 жылы ол Шаффнер режиссерлік еткен "Апилар планетасы" фильмінде ойнады, ол өте танымал болды. Грис режиссерлік еткен "Бірінші нөмір" (1969) футбол драмасы да одан кем емес. Хестон "Апилар планетасының астында" (1970) кішігірім рөлде ойнады, ол танымал болды. Алайда, Грис режиссерлік еткен "Гавайиліктер" (1970) ондай емес. 1970 жылы ол Шекспирдің "Юлий Цезарь" пьесасының тағы бір бейімделуінде Марк Антоний рөлін қайта ойнады. Оның серіктестері Джейсон Робардс Брут рөлінде, Ричард Чемберлен Октавиус рөлінде, Роберт Вон Каска рөлінде, ал Ричард Джонсон Кассиус рөлінде, Джон Гилгуд Цезарь рөлінде және Диана Ригг Порция рөлінде болды.

After Marlon Brando, Burt Lancaster, and Rock Hudson Called a "harrowingly pretentious verse drama" by Time, the production went through a troubled out of town tryout period in Boston and closed after five performances on Broadway in February 1960. Heston, a great admirer of Olivier the actor, took on the play to work with him as a director. After the play flopped, Heston told columnist Joe Hyams, "I feel I am the only one who came out with a profit. I got out of it precisely what I went in for—a chance to work with Olivier. I learned from him in six weeks things I never would have learned otherwise. I think I've ended up a better actor." Heston enjoyed acting on stage, believing it revivified him as an actor. He never returned to Broadway but acted in regional theatres. His most frequent stage roles included the title role in Macbeth, and Mark Antony in both Julius Caesar and Antony and Cleopatra. Heston considered himself to be a Shakespearean actor and collected significant works by and about William Shakespeare. He played Sir Thomas More in A Man for All Seasons in several regional productions in the 1970s and 1980s, eventually playing it in London's West End. The play was a success and the West End production was taken to Aberdeen, Scotland, for a week, where it was staged at His Majesty's Theatre. Samuel Bronston pursued Heston to play the title role in an epic shot in Spain, El Cid (1961), which was a big success. He was in a war film for Paramount, The Pigeon That Took Rome (1962), and a melodrama shot in Hawaii, Diamond Head (1963). Bronston wanted him for another epic and the result was 55 Days at Peking (1963), which was a box office disappointment. Heston focused on epics: he was John the Baptist in The Greatest Story Ever Told (1965); Michelangelo in The Agony and the Ecstasy (1965) opposite Rex Harrison; the title role in Major Dundee (1965), directed by Sam Peckinpah. The War Lord (1965), directed by Franklin J. Schaffner, was on a smaller scale and critically acclaimed, though commercially it fared poorly. In Khartoum (1966) Heston played General Charles Gordon. From 1965 until 1971, Heston served as president of the Screen Actors Guild. The Guild had been created in 1933 for the benefit of actors, who had different interests from the producers and directors who controlled the Academy of Motion Picture Arts and Sciences. He was more conservative than most actors and publicly clashed with outspoken liberal actors such as Ed Asner. Counterpoint (1968) was a war film that was not particularly successful at the box office. Neither was the Western Will Penny (1968), directed by Tom Gries; however, Heston received excellent reviews and it was one of his favorite films. Heston had not been in a big hit for a number of years but in 1968 he starred in Planet of the Apes, directed by Schaffner, which was hugely popular. Less so was a football drama, Number One (1969) directed by Gries. Heston had a smaller supporting role in Beneath the Planet of the Apes (1970), which was popular. However, The Hawaiians (1970), directed by Gries, was not. In 1970, he portrayed Mark Antony again in another film version of Shakespeare's Julius Caesar. His co stars included Jason Robards as Brutus, Richard Chamberlain as Octavius, Robert Vaughn as Casca, and English actors Richard Johnson as Cassius, John Gielgud as Caesar, and Diana Rigg as Portia.

1971-1984 жж. - Белгілі жұлдыз

1971 жылы ол апокалиптикалық ғылыми фантастика фильмінде ойнады, фильм сыншылар тарапынан әртүрлі бағаланды, бірақ танымал болды және шыққаннан кейін культты фильмге айналды. Осы кезеңде ол қару құқықтарын қолдаушыға айналды. 1972 жылы Хестон режиссерлік дебютін жасады және Уильям Шекспирдің «Антоний мен Клеопатра» пьесасының бейімделуінде Марк Антоний рөлін ойнады, бұл рөлді ол театр карьерасының басында орындаған болатын. Хильдегард Нил Клеопатра рөлінде, ал ағылшын актері Эрик Портер Ахенобарб рөлінде ойнады. Фильмге жасалған қатал сыннан кейін, ол кинотеатрларда көрсетілмеді және теледидарда сирек көрінеді. Оның келесі фильмі «Skyjacked» (1972) табысқа ие болды. Дегенмен, «The Call of the Wild» (1972) сәтсіз аяқталды, бұл Хестонның ең ұнатпаған фильмдерінің бірі болды. Ол көп ұзамай есте қаларлық табыстармен қайтадан өрге жүрді: «Soylent Green» (1973), тағы бір антиутопиялық ғылыми фантастикалық фильм, ол культты мәртебеге ие болды; «Үш мушкетер» (1973), онда ол барлық жұлдыздардан құралған актерлік топтың бір бөлігі ретінде кардинал Ришелье рөлін ойнады; екі апат фильмі, өте сәтті «Earthquake» (1974) және «Airport 1975» (1974), сондай-ақ сәтті аяқталды; және «Midway» (1976) – соғыс фильмі. Хестонның прокаттағы ұзақ жолы «Two Minute Warning» (1976) – триллер және «The Last Hard Men» (1976) – вестерн фильмдерімен аяқталды. Ол «Мушкетерлер» командасынан король Генри VIII рөлін «Принц және кедей» (1977) фильмінде ойнады, содан кейін апаттық фильмде «Gray Lady Down» (1978) фильмінде ойнады. Хестон ұлы жазған «The Mountain Men» (1980) вестернінде және қорқыныш фильмі «The Awakening» (1980) фильмінде ойнады. Ол режиссер ретінде екінші фильмін жасады – ұлының жазған «Mother Lode» (1982) фильмі, ол коммерциялық сәтсіздікке ұшырады.

1985-2000: Кейінгі кинодағы рөлдері

1985 жылдан 1987 жылға дейін ол өзінің жалғыз прайм-таймдық рөлін "Колбилер" телесериалында ойнады. Ұлы Фрейзермен бірге ол бірнеше телефильмдерде ойнады және продюсерлік жасады, соның ішінде "Асыл мұра аралы" және "Барлық маусымдар үшін адам" фильмдерінің жаңа нұсқалары. 1992 жылы Хестон A&E кабельдік арнасында "Charlton Heston Presents the Bible" атты қысқаша видеосериясында пайда болды, онда King James нұсқасынан үзінділерді оқыды. 1993 жылы Хестон Джон Энтони Уэст пен Роберт М. Шохпен бірлесіп, "Эмми" сыйлығын жеңіп алған NBC арнаулы бағдарламасы "Сфинкс құпиясы" фильмінде жұмыс істеді. Уэст пен Шох Ұлы Сфинкстің салыну мерзімін қалыпты қабылданған мерзімнен әлдеқайда ертерек деп ұсынды. Олар Ұлы Сфинксте және оны қоршаған қоршау қабырғаларында байқалатын ауа райының негізгі түрі ұзақ және мол жауын-шашынның салдарынан ғана пайда болуы мүмкін екенін, ал бүкіл құрылым ежелгі дамыған мәдениет (мысалы, ауыр неолиттік Қарауан мәдениеті) тарапынан әктас тастан қазылған болуы мүмкін екенін айтты. Өзін тым қатық қабылдамайтын ол сахнада да, теледидарда да Эдна Эвередждің шоуларында "Чак" рөлінде кейде пайда болды. 1993 жылы Хестон "Уэйннің әлемі 2" фильмінде эпизодтық рөлде ойнады, онда Уэйн Кэмпбелл (Майк Майерс) кішкентай рөлге жақсы актер шақыруды сұрайды. Хестонмен қайта түсірілгеннен кейін Кэмпбелл қуаныштан жылайды. Сол жылы Хестон "Saturday Night Live" бағдарламасын жүргізді. Ол "Гамлет", "Томбстоун" және "Нағыз жалғандық" фильмдерінде эпизодтық рөлдерде ойнады. Лос-Анджелес музыка орталығында көптеген театрлық қойылымдарда ойнады, онда ол "Детектив тарихы" және "Кейн бүлігі" әскери сотында, сондай-ақ Ричард Джонсонмен бірге доктор Уотсон рөлінде "Қанның тәресі" пьесасында Шерлок Холмс рөлінде ойнады. 2001 жылы ол Тим Бертонның "Адамзат планетасы" фильмінің жаңа нұсқасында қарт, өліп бара жатқан шимпанзе рөлінде эпизодтық түсірілімге қатысты. Оның соңғы фильмдегі рөлі – 2003 жылы фестивальдарда ғана көрсетілген "Rua Alguem 5555: My Father" фильмінде Йозеф Менгеле рөлі. Хестонның ерекше дауысы оған фильмнің баяндаушысы рөлін берді, соның ішінде "Армагеддон" және Disney-дің "Геркулесі" фильмдерінің кіріспе сахналарында. Ол "Мистер Робертс" рөлін үш рет ойнады және оны өзінің сүйікті рөлдерінің бірі деп атады. 1990 жылдардың басында ол Том Селлек бас рөлде ойнаған шоуды қайта жандандыруға және режиссерлік жасауға тырысты, бірақ сәтті болмады. 1998 жылы Хестон "Достар" американдық телесериалының "Джоуидің кірлі күні" эпизодында өзін ойнап, эпизодтық рөлде пайда болды. 2000 жылы ол "The Outer Limits" эпизодындағы "Соңғы шағым" эпизодында Бас судья Хаден Уэйнрайт рөлін ойнады.

From 1985 until 1987, he starred in his only prime time stint on a television series in the soap, The Colbys. With his son Fraser, he produced and starred in several TV movies, including remakes of Treasure Island and A Man For All Seasons. In 1992, Heston appeared on the A&E cable network in a short series of videos, Charlton Heston Presents the Bible, reading passages from the King James version. In 1993, Heston teamed up with John Anthony West and Robert M. Schoch in an Emmy Award winning NBC special, The Mystery of the Sphinx. West and Schoch had proposed a much earlier date for the construction of the Great Sphinx than the one which is generally accepted. They had suggested that the main type of weathering evident on the Great Sphinx and surrounding enclosure walls could only have been caused by prolonged and extensive rainfall and that the whole structure was carved out of limestone bedrock by an ancient advanced culture (such as the Heavy Neolithic Qaraoun culture). Never taking himself too seriously, he also made a few appearances as "Chuck" in Dame Edna Everage's shows, both on stage and on television. Heston appeared in 1993 in a cameo role in Wayne's World 2, in a scene where Wayne Campbell (Mike Myers) requests casting a better actor for a small role. After the scene is reshot with Heston, Campbell weeps in awe. That same year, Heston hosted Saturday Night Live. He had cameos in the films Hamlet, Tombstone, and True Lies. He starred in many theatre productions at the Los Angeles Music Center, where he appeared in Detective Story and The Caine Mutiny Court Martial, and as Sherlock Holmes in The Crucifer of Blood, opposite Richard Johnson as Dr. Watson. In 2001, he made a cameo appearance as an elderly, dying chimpanzee in Tim Burton's remake of Planet of the Apes. His last film role was as Josef Mengele in Rua Alguem 5555: My Father, which had limited release (mainly to festivals) in 2003. Heston's distinctive voice landed him roles as a film narrator, including the opening scenes of Armageddon and Disney's Hercules. He played the title role in Mister Roberts three times and cited it as one of his favorite roles. In the early 1990s, he tried unsuccessfully to revive and direct the show with Tom Selleck in the title role. In 1998, Heston had a cameo role playing himself in the American television series Friends, in the episode "The One with Joey's Dirty Day". In 2000, he played Chief Justice Haden Wainwright in The Outer Limits episode "Final Appeal".

Актерлік еңбегі мен марапаттары

Ричард Корлис Time журналында былай деп жазды: "Басталуынан аяғына дейін Хестон – ұлы, қиын мінезді анахронизм болды, Голливуд өзін жекелей қабылдаған, батырлар тарих кітаптарынан, емес комикстерден туған шақтың күшті символы. Бен-Хур немесе Эль-Сид сияқты эпостар бүгін жасалмайды, себебі халық мәдениеті саяси мода сияқты өзгерді. Бірақ, ең бастысы, Шарлтон Хестон сияқты осы формаға биіктігімен, жалынмен және қайраттылығымен тыныс беруге болатын ешкім жоқ." Актердің қайтысы жөнінде киносыншы Роджер Эберт: "Хестон кем дегенде үш фильм түсірді, оларды барлығы көреді: Бен-Хур, Он Буйрық және Маймылдар планетасы" деді. Хестонның кинематографиялық мұрасы "Киноатлас: Шарлтон Хестонның жеңістері" тақырыбында зерттелді, бұл Линкольн орталығының киноқоғамы ұйымдастырған 11 фильмнен тұратын ретроспектива, ол 2008 жылдың 29 тамызынан 4 қыркүйегіне дейін Уолтер Рид театрында көрсетілді. 2010 жылдың 17 сәуірінде Хестон Ұлттық Каубойлар және Батыс мұражайының Ұлы Батыс өнерпаздарының залына енгізілді. Оның балалық шағының туған жері Мичиган штатының Сент-Хелен қаласында 2012 жылдың 4 қыркүйегінде Чарлтон Хестон академиясы (жекеменшік) ашылды. Ол бұрынғы Сент-Хелен бастауыш мектебінің ғимаратында орналасқан. Бірінші күні балабақшадан 8-ші сыныпқа дейін 220 оқушы тіркелді. Чарлтон Хестон 2014 жылдың 11 сәуірінде шыққан АҚШ пошта маркасында бейнеленді. Чарлтон Хестон Иллинойс Линкольн академиясының лауреаты атанды және 1977 жылы Иллинойс губернаторы Джеймс Р. Томпсон сахна өнері саласында Линкольн орденімен (штаттың ең жоғары наградасы) марапатталды.

Саяси көзқарастар

Гестонның саяси белсенділігі төрт кезеңнен тұрды. Бірінші кезеңде, 1955–1961 жылдары, ол президенттікке либералды демократтық кандидаттарды қолдады және либералды саяси мақсаттарға қол қойды. 1961 жылдан 1972 жылға дейін, екінші кезеңде, ол президенттікке демократ кандидаттарды қолдауын жалғастырды. Голливудтан тыс ол 1963 жылы 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қолдап, еліне танымал болды. 1965 жылдан 1971 жылға дейін ол Экран актерлары гильдиясының сайланған президенті болды және либералды қарсыласы Эд Аснермен қақтығысты. 1968 жылы ол 1968 жылғы қаруді бақылау туралы заңды жариялауға көмектесті, осы заңға қолдау білдіру үшін басқа Голливуд жұлдыздарымен бірге қосылды. Үшінші кезең 1972 жылы басталды. Гестон Джордж Макговерннің либерализмін қабылдамады және 1972 жылы республикашыл Ричард Никсонды президенттікке қолдады. 1980 жылдары ол Рональд Рейганды консервативті президенттігі кезінде күшті қолдады. 1995 жылы Гестон төртінші кезеңге қадам басты, өзінің саяси әрекеттерді қаржыландыру комитетін құрды және Ұлттық мылтық қауымдастығының ішкі саясатына белсенді түрде араласты. Ол көптеген мәдени соғыстар туралы баяндамалар жасады және консервативті ұстанымды қорғаған сұхбаттар берді, бұқаралық ақпарат құралдары мен академияны бейімділік шараларын таңу үшін кінәлады, оны әділетсіз кері дискриминация деп есептеді.

Азаматтық құқық қорғаушы

Хестон 1956 жылы президенттікке кандидат Адлай Стивенсон үшін үгіт жүргізді, бірақ 1960 жылы Испанияда «Эль-Сид» фильмін түсіріп жатқандықтан Джон Ф. Кеннеди үшін үгіт жүргізе алмады. 1961 жылы Оклахома штатындағы бір кинотеатр оның «Эль-Сид» фильмін алғаш рет көрсеткен кезде, ол сол жердегі наразылыққа қатысты деген хабар бар. Хестон бұл туралы өзінің өмірбаянында ештеңе айтпады, бірақ Оклахома-Ситиге барып, сегрегациялық мейрамханаларға қарсы пикетке қатысқанын айтты, бұл «Эль-Сид» фильмінің, Allied Artists продюсерлерінің наразылығын тудырды. 1963 жылы Вашингтон қаласында өткен Жұмыс және Азаттық үшін науқанға ол Мартин Лютер Кингтің қасында болды. Кейінгі сөздерінде ол азаматтық құқықтарды қорғау ісін «Голливуд бұл іске ден қойғанға дейін» қолдағанын айтты. 1964 жылғы сайлауда ол оңтүстік демократтардың қарсылығына қарамастан, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның Конгресс арқылы қабылдануын қамтамасыз еткен Линдон Б. Джонсонды қолдады. Сол жылы Хестон Калифорния штатының 14-ші ұсынысына қарсы шықты, ол штаттың әділ тұрғын үй заңын, Рамфорд әділ тұрғын үй заңын кері қайтарды.

Консервативті көзқарастар

1995 жылы консервативті республикашыл болғаннан кейін жазған "Аренада" атты автобиографиясында Хестон "Соғыс әміршісі" фильмінің түсірілімінен қайтып келе жатып, "Барри Голдуотер президенттікке" деген жарнама тақтасын көріп, оның "Жүрегіңмен білесің, ол дұрыс" деген ұранына "Шіркін, ол дұрыс екен!" деп ойлады. Кейін Хестон Голдуотерге қолдау көрсетуі оны қару-жараққа бақылау заңдарына қарсы шығуға түрткен оқиға болғанын айтты. 1968 жылы сенатор Роберт Ф. Кеннедиге жасалған қастандықтан кейін Хестон, Грегори Пек, Кирк Дуглас және Джеймс Стюарт президент Джонсонның 1968 жылғы қаруді бақылау заңына қолдау білдіретін мәлімдеме жасады. Джонсонның әкімшілігі Хестоннан қолдау сұрады. Ол 1968 жылғы президенттік сайлауда Хьюберт Хамфриді жақтады.

Вьетнам соғысы

Хестон Вьетнам соғысы барысында оған қарсы болды (бірақ соғыстан кейінгі жылдары пікірін өзгертті) және 1969 жылы Демократиялық партия оны АҚШ Сенатына үкімді Джордж Мерфиге қарсы сайлауға шақырды. Ол ұзақ ойланып, шешім қабылдау қиын болды, бірақ актерліктен бас тарта алмайтынына көз жеткізді. 1972 жылы ол Ричард Никсонға дауыс бергені хабарланды, алайда Никсон оның өмірбаяндығында есімдері тізілмеген.

Қару құқығы

1980 жылдары Хестон қару ұстау құқығын қолдады және саяси көзқарасын Демократтықтан Республикалыққа өзгертті. Саяси одағын неге ауыстырғаны туралы сұраққа Хестон: "Мен өзгерген жоқпын. Демократтық партия өзгерді" деп жауап берді. 1987 жылы ол алғаш рет Республикалық партияға тіркелді. Ол Республикалық партия мүшелері мен президенттер Рональд Рейган, Жорж Буш әкесі және Жорж Буш үшін үгіт жүргізді.

Мәдениет соғысы

Гестон «Мисс Сайгон» қойылымында ақ түсті актердің еуразиялық рөлін ойнауына рұқсат бермеген актерлар бірлестігінен наразылық білдіріп, отставкаға кетті және бұл шешімді «адамгершіліксіз нәсілшілдік» деп атады. Хестон CNN телеарнасының 1990-1991 жылдардағы Құрмет соғысы кезінде Бағдадтан жасаған хабарлары одақтастардың күш-жігеріне «күмән тудырып отыр» деп айыптады. Time Warner акционерлерінің отырысында Хестон компанияны полиция қызметкерлерін өлтіру туралы «Cop Killer» әні бар Ice T альбомын шығарғаны үшін сынады. «The Savage» фильмін түсірілімі кезінде Хестон Миниконжу Лакота тайпасына қан арқылы қабылданды, өзінің табиғи американдық түбі жоқ екенін айтты, бірақ «туған американдық» болуды таңдады, бұл терминді американдық үндістерге ғана қатысты етуді тоқтату үшін. Ол студенттерге былай деді: «Сіздер ең жақсыларыңыз, ең дарындыларыңыз. Сіздер, американдық академияның осы құнарлы ошағында, Чарльз өзенінің бойындағы білім сарайында отырсыз. Сіздер – ең бағалыларыңыз. Бірақ сіздер де, елдің басқа аймандарындағы сіздермен теңдес жандар да Конкорд көпірінен бері әлеуметтік тұрғыдан ең бейімделген және саяси тұрғыдан ең үнсіз ұрпақсыз деп есептеймін. Егер сіздер осыны мойындап, оған бойын салсаңыз, онда ата-бабаларыңыздың көзқарасымен қарағанда, сіздер – қорқақтарсыз». Брандейс университетінде сөйлеген сөзінде ол: «Саяси дұрыс болу – әдептілікпен жасырылған тирандық» деді. 1997 жылы Ұлттық баспасөз клубында сөйлеген сөзінде Хестон: «Ешкімнің диктаторға немесе қылмыскерге қарсы қару ретінде оралған газетті пайдалануды ұнатпайтынына күмәнім бар» деді.

ҰҚА президенті

Хестон 1998 жылдан бастап 2003 жылы отставкаға кеткенге дейін NRA президенті (көбінесе рәсімдік лауазым) және бас сөйлеушісі болды. 2000 жылы NRA съезінде ол мылтықты басына көтеріп, Аль Гордың болашақ әкімшілігі оның Екінші түзетуге сәйкес құқықтарын "мұздай суық, өлген қолымнан" тартып алатынын мәлімдеді. 2003 жылы отставкаға кету туралы хабарлағанда, ол тағы да мылтықты басына көтеріп, 2000 жылғы сөзіндегі бес атақты сөзді қайталап айтты. Хестон құрметті өмірлік мүше атанды. 2002 жылы түсірілген "Колумбайнға боулинг" фильмінде Майкл Мур Хестонның үйінде оған сұхбат алып, 1999 жылдың сәуір айында Колорадо штатының Денвер қаласында өткен NRA жиыны туралы сұрады, бұл жиын Колумбайн орта мектебіндегі трагедиядан кейін өткен. Мур Хестонды жиынның уақыты мен орнының ойсыздығы үшін сынады. Мур Хестоннан АҚШ-та басқа елдерге қарағанда қару қолданып жасалған кісі өлтірулердің неге көп екендігі туралы сұрағанда, Хестон "бізде, мүмкін, этникалық құрамы көбірек араласқан" және/немесе "біздің зорлық тарихымыз бар, бәлкім, көптеген елдерден де артық" деді. Содан кейін Хестон камера алдында өзін ақтауға тырысып, кетіп қалды. Кейін Мур сұхбатты тұзаққа түсіру секілді өткізгені үшін сынға ұшырады. Сұхбат 2001 жылдың басында, Хестон Альцгеймер диагнозын жариялағанға дейін жүргізілді, бірақ фильм кейін шықты, соның салдарынан Мур сұхбатты фильмнен алып тастауы керек еді деген пікірлер пайда болды.

Ирак соғысы

2003 жылғы сәуірде ол Ирак соғысындағы американдық күштерге қолдау хабарламасы жолдады және соғысқа қарсыларға "нағыз патриот емес" деп шабуыл жасады.

Абортқа қатысты көзқарастар

Хестон абортқа қарсы болды және Бернард Нейтансонның 1987 жылғы абортқа қарсы деректі фильмі "Ақылдың тоқырауы" ("Eclipse of Reason") фильмін таныстырды, ол кешкі мерзімдегі аборттарға бағытталған. Хестон Рид Ирвин негіздеген консервативті медиа бақылау ұйымы Accuracy in Media-ның кеңесші кеңесінде қызмет етті.

Неке

1944 жылдың наурыз айында Гестон Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласы орталығындағы Грейс методист шіркеуінде Солтүстік-Батыс университетінің студенті Лидия Мари Кларкқа үйленді.

Діндік наным-сенімдер

Гестон епископальдық дін өкілі болған және "рухани адам" деп сипатталған, оның "жерге байланысты ерекшелігі" болған, ол "діни дәстүрлерді құрметтеген" және "әсіресе христиан дінінің тарихи жақтарын ұнатқан".

Ауру және өлім

1996 жылы Хестон жамбас сүйегін алмастырды. 1998 жылы оған простата қатерлі ісігі деген диагноз қойылды. Сәулелік терапиядан кейін қатерлі ісігі ремиссияға енді. 2000 жылы ол сол жылдың мамыр-маусым айларында Юта штатындағы клиникада алкоголизмнен емделгенін жариялады. 2002 жылдың 9 тамызында ол (жазылған хабарлама арқылы) Альцгеймер ауруына ұқсас белгілерге шалдыққандығын мәлімдеді. 2003 жылдың шілдесінде ол Ақ үйde Президент Джордж Буштан Президенттік бостандық медалін алды – ол оның соңғы ресми пайда болуы болды. 2005 жылдың наурыз айында түрлі газеттер оның ауруының күрделіне түскенін және кейде төсектен тұра алмағанын хабарлады, бұл оның отбасы мен достарын қатты таңқалдырды. Хестон 2008 жылдың 5 сәуірінде Калифорния штатының Беверли-Хиллс қаласындағы үйінде, 64 жылға созылған әйелі Лидияның қасында қайтыс болды. Ол 84 жаста еді. Хестоннан кейін ұлы Фрейзер Кларк Хестон мен қызы Холли Энн Хестон қалды. Отбасы оның өлімінің себебін жарияламады. Бір айдан кейін БАҚ оның пневмониядан қайтыс болғанын хабарлады. Бірінші болып құрмет көрсеткендердің қатарында Президент Джордж Буш болды, ол Хестонды "мінез-құлқы мен адалдығымен, үлкен жүрегімен ерекшеленетін адам" деп сипаттады. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде елге қызмет етті, азаматтық құқықтар қозғалысына қатысты, кәсіподақты басқарды және америкалықтардың Екінші түзетуге құқығын қорғады. Бұрынғы бірінші ханым Нэнси Рейган Хестонның өліміне өте қайғырысты екенін айтты және былай деді: "Мен Чакты үлкен экрандағы кейіпкер ретінде ешқашан ұмытпаймын, бірақ одан да маңыздысы, ол Ронниге көмектескен сайын мен оны өмірдегі батыр деп есептедім". Хестонның қоштасу рәсімі 2008 жылдың 12 сәуірінде өтті, онда Нэнси Рейган, Калифорния губернаторы Арнольд Шварценеггер, Оливия де Гавиленд, Кит Каррадин, Пэт Бун, Том Селек, Оливер Стоун (Хестонды 1999 жылғы "Any Given Sunday" фильміне шақырған), Роб Райнер және Кристиан Бэйл сияқты 250 адам қатысты. Қоштасу рәсімі Пасифик Палисадес қаласындағы Сент-Мэтью шіркеуінде өтті, онда Хестон 1980 жылдардың басынан бері жексенбі күндері үнемі ғибадат ететін. Ол кремацияланды және күлі отбасына тапсырылды.

In 1996, Heston had a hip replacement. He was diagnosed with prostate cancer in 1998. Following a course of radiation treatment, the cancer went into remission. In 2000, he publicly disclosed that he had been treated for alcoholism at a Utah clinic in May–June of that year. On August 9, 2002, he publicly announced (via a taped message) that he had been diagnosed with symptoms consistent with Alzheimer's disease. In July 2003, in his final public appearance, Heston received the Presidential Medal of Freedom at the White House from President George W. Bush. In March 2005, various newspapers reported that family and friends were shocked by the progression of his illness and that he was sometimes unable to get out of bed. Heston died on the morning of April 5, 2008, at his home in Beverly Hills, California, with Lydia, his wife of 64 years, by his side. He was 84 years old. Heston also survived by their son, Fraser Clarke Heston, and daughter, Holly Ann Heston. The cause of death was not disclosed by the family. A month later, media outlets reported his death was due to pneumonia. Early tributes came in from leading figures; President George W. Bush called Heston "a man of character and integrity, with a big heart He served his country during World War II, marched in the civil rights movement, led a labor union and vigorously defended Americans' Second Amendment rights." Former First Lady Nancy Reagan said that she was "heartbroken" over Heston's death and released a statement, reading, "I will never forget Chuck as a hero on the big screen in the roles he played, but more importantly I considered him a hero in life for the many times that he stepped up to support Ronnie in whatever he was doing." Heston's funeral was held a week later on April 12, 2008, in a ceremony which was attended by 250 people including Nancy Reagan and Hollywood stars such as California Governor Arnold Schwarzenegger, Olivia de Havilland, Keith Carradine, Pat Boone, Tom Selleck, Oliver Stone (who had cast Heston in his 1999 movie Any Given Sunday), Rob Reiner, and Christian Bale. The funeral was held at Episcopal Parish of St. Matthew's Church in Pacific Palisades, the church where Heston had regularly worshipped and attended Sunday services since the early 1980s. He was cremated and his ashes were given to his family.