Родни Стейгер: Американдық актер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Родни Стивен Штайгер (14 сәуір 1925 – 9 шілде 2002) – американдық актер. «Голливудтың ең харизматикалық және динамикалық жұлдыздарының бірі» деп есептелетін ол, әдіспен ойнау өнерімен тығыз байланысты болды, кейде режиссерлер мен әріптестерімен қақтығыстарға себеп болатын ерекше, көбінесе жарылқақ мінезді кейіпкерлерді сомдады. Ол Марлон Брандоның мафиялық ағасы Чарли рөлінде «Водопроводшы» (1954) фильмінде, «Ең үздік актер» сыйлығының күміс аюын жеңіп алған «Пайыздық дүкеннің иесі» (1964) фильміндегі Сол Назерман рөлінде және Сидни Пуатьемен бірге «Түннің ыстығы» (1967) фильмінде полиция бастығы Билл Гиллеспи рөлінде ойнады, бұл рөлі үшін ол «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Штайгер Нью-Йорк штатының Уэстхэмптон қаласында дүниеге келген. Ол 16 жасында алкоголизмнен зардап шеккен анасынан қашып, қиын балалық шағын бастан кешірді. Екінші дүниежүзілік соғыста Оңтүстік Тынық мұхитында қызметтенгеннен кейін, 1947 жылы телевизиядағы рөлдермен актерлік карьерасын бастады және 1953 жылғы «Марти» телеспектакліндегі басты рөлі үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Ол 1946 жылы «Сені қарға, Джек Далтон!» қойылымында сахнаға тұңғыш рет шықты, Ньюарк қаласының Азаматтық репертуарлық театрында өнер көрсетті, содан кейін «Халық жауы» (1950), Клиффорд Одетстің «Түннің музыкасы» (1951), «Сорренто үстіндегі шағалалар» (1952) және «Рашомон» (1959) сияқты қойылымдарда ойнады. Штайгер 1951 жылы Фред Зиннеманның «Тереза» фильмінде киноға дебют жасады, содан кейін «Ұлы пышақ» (1955), «Оклахома!» (1955), «Жубал» (1956), «Көпірдің арғы жағы» (1957) және «Аль Капоне» (1959) фильмдерінде ойнады. 1964 жылы «Пайыздық дүкеннің иесі» фильмінде Нью-Йорктегі пайыздық дүкеннің иесі, Холокосттан аман қалған еврейді сомдағаннан кейін, ол Дэвид Линнің «Доктор Живаго» (1965) фильмінде мүмкіндік іздеуші орыс саясаткерін бейнеледі. «Түннің ыстығы» (1967) фильмі бес «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, соның ішінде «Ең жақсы фильм» және Штайгер үшін «Ең жақсы актер» сыйлығы, ол Миссисипи штатының полиция бастығы рөлі үшін мақталып, афроамерикандық офицерге (Пуатье) деген құрметін білдірді. Келесі жылы ол «Қызды қалай ұстамайсың» фильмінде көп бейнелі серийлі кісі өлтірушінің рөлін ойнады. 1970 жылдары Штайгер көбірек талапты рөлдерді іздеу үшін еуропалық туындыларға көбірек жүгінді. Ол «Ватерлоо» (1970) фильмінде Наполеон Бонапарт, Серджио Леоненің «Качка, ты суккар!» (1971) фильмінде мексикалық қарақшы, «Муссолинидің соңғы күндері» (1975) фильмінде Бенито Муссолини рөлін сомдады және онжылдықты «Амитивилл қорқынышы» (1979) фильмінде мазасы бұзылған дін қызметкерінің рөлімен аяқтады. 1980 жылдары жүрек аурулары мен депрессия Штайгердің мансабына кері әсер етті, ол жұмыс табуда қиындыққа тап болды және төмен бюджетті B фильмдерінде ойнауға келісті. Штайгер бес рет үйленді, оның опера әншісі Анна Штайгер және Майкл Штайгер есімді ұлы болды. Ол 2002 жылы 77 жасында Лос-Анджелесте өкпе қабынуынан және бүйрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды, өлімге себепкер болған өт ісігіне жасалған операцияның салдарынан. Ол бесінші әйелі Джоан Бенедикт Штайгерді қалдырды.

American actor (1925–2002)

Rodney Stephen Steiger ('/s//t//aɪ//g//ər/ STYgər; April 14, 1925 – July 9, 2002) was an American actor, noted for his portrayal of offbeat, often volatile and crazed characters. Ranked as "one of Hollywood's most charismatic and dynamic stars", he is closely associated with the art of method acting, embodying the characters he played, which at times led to clashes with directors and co stars. He starred as Marlon Brando's mobster brother Charley in On the Waterfront (1954), the title character Sol Nazerman in The Pawnbroker (1964) which won him the Silver Bear for Best Actor, and as police chief Bill Gillespie opposite Sidney Poitier in the film In the Heat of the Night (1967) which won him the Academy Award for Best Actor. Steiger was born in Westhampton, New York, the son of a vaudevillian. He had a difficult childhood, running away from home to escape an alcoholic mother at the age of 16. After serving in the South Pacific during World War II, he began his acting career with television roles in 1947, and went on to garner critical acclaim for his portrayal of the main character in the teleplay "Marty" (1953). He made his stage debut in 1946, in a production of Curse you, Jack Dalton! at the Civic Repertory Theatre of Newark, and subsequently appeared in productions such as An Enemy of the People (1950), Clifford Odets's Night Music (1951), Seagulls Over Sorrento (1952), and Rashomon (1959). Steiger made his film debut in Fred Zinnemann's Teresa in 1951, and subsequently appeared in films such as The Big Knife (1955), Oklahoma! (1955), Jubal (1956), Across the Bridge (1957), and Al Capone (1959). After his performance in The Pawnbroker in 1964, in which he played an embittered Jewish Holocaust survivor working as a pawnbroker in New York City, he portrayed an opportunistic Russian politician in David Lean's Doctor Zhivago (1965). In the Heat of the Night (1967) won five Academy Awards, including Best Picture and Best Actor for Steiger, who was lauded for his performance as a Mississippi police chief who learns to respect an African American officer (Poitier) as they search for a killer. The following year, he played a serial killer of many guises in No Way to Treat a Lady. During the 1970s, Steiger increasingly turned to European productions in his search for more demanding roles. He portrayed Napoleon Bonaparte in Waterloo (1970), a Mexican bandit in Sergio Leone's Duck, You Sucker! (1971), Benito Mussolini in Last Days of Mussolini (1975), and ended the decade playing a disturbed priest in The Amityville Horror (1979). By the 1980s, heart problems and depression took their toll on Steiger's career, and he found it difficult to find employment, agreeing to appear in low budget B movies. One of his final roles was as judge H. Lee Sarokin in the prison drama The Hurricane (1999), which reunited him with In the Heat of the Night director Norman Jewison. Steiger was married five times, and had a daughter, opera singer Anna Steiger, and a son, Michael Steiger. He died of pneumonia and kidney failure as a result of complications from surgery for a gallbladder tumor in 2002, aged 77, in Los Angeles, and was survived by his fifth wife Joan Benedict Steiger.

Ерте өмір және актерлік білімі

Штайгер 1925 жылдың 14 сәуірінде Нью-Йорктің Вестгемптон қаласында дүниеге келді. Ол француз, шотланд және неміс тегінен таралған Лорейн (құрметті есімі Драйвер) мен Фредерик Штайгердің жалғыз баласы еді. Род лютеран дінінде тәрбиеленді. Әкесін ешқашан таныған жоқ, ол вадевильде әнші болған, анасымен бірге ән мен би тобының құрамында болған. Соның салдарынан ол шоу-бизнестен кетіп, ұлын өсіру үшін Уэстгемптоннан көшіп кетті. Олар Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласына қоныстанғанға дейін Ирвингтон және Блумфилдті қоса алғанда, бірнеше қалаларда тұрды. Оның ішімдікке тәуелділігі Штайгерді ұялтты, ал отбасын басқа балалар мен олардың ата-аналары жиі мазақтап жүрді. Бес жасында ол көбелектер жинағымен сүйкімділікпен ұстап алған педофилдің зорлық-зомбылығына ұшырады. Штайгер өзінің қиын отбасылық тарихы туралы былай деді: "Егер сізде қазіргідей алкогольге құмар анасыңыз бен әйгілі актер болу мүмкіндігі болса, немесе сүйіспеншілікке толы, қауіпсіз балалық шаққа ие болсаңыз, бірақ әйгілі болмасаңыз, қайсысын таңдар едіңіз? Нью-Йорк минутында сүйіспеншілікке толы, қауіпсіз балалық шақ". Өмірінің соңғы 11 жылында Штайгердің анасы ішімдік ішпеді және Анонимді алкоголиктер клубына үнемі қатысты. Штайгер былай деп есіне алды: "Мен оның өзгеруіне қатты риза болдым. Ол қайтадан жанданды". Бала кезінде, айтарлықтай күш-қуаты мен дене бітіміне байланысты Штайгер "Тас" деп аталды. Анасының ішімдікке құмарлығынан мазаққа ұшырағанына қарамастан, ол мектепте танымал болды және софтболда жақсы ойнады. Ол жасөспірім шағында өлең жазуға және актерлік өнерге қызығушылық танытты және Ньюарктағы Вест-Сайд орта мектебінде оқыған кезінде бірнеше мектеп спектакльдерінде ойнады. Анасымен ұрысудан шаршаған ол он алты жасында үйден қашып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылды. 1999 жылы BBC News-ке берген сұхбатында Штайгер, егер Қазан сол кезде коммунистер деп күдіктенгендердің есімдерін Америкалық қызметтер комитетіне бергенін білген болса, "Он-уотерфронтта" түспейтінін айтты. Штайгер Роджерс пен Хаммерштейннің "Оклахома!" мюзиклінің фильм нұсқасында Джуд Фрай рөлін ойнады (1955), онда ол өзінің әнін орындады. Бұл 1950 жылдардың ең ірі локациялық фильмдерінің бірі болды, Ногалес, Аризона маңында 325 адамнан тұратын топ және 70 жүк көлігімен түсірілді. Штайгер Джудтің эмоционалды жағынан оқшауланған, көңіл-күйі бұзылған түрінде бейнеледі, бұл Turner Classic Movies (TCM) телеарнасы "музыкалық зұлым кейіпкерден әлдеқайда асып түсетін кейіпкерге күрделілік" әкелді деп сенді. Сэмюэл Фуллердің "Жебектің жүгіруі" фильмінде Конфедерация армиясының ардагері рөлін ойнаған ол Америка Азамат соғысының соңында Аппоматтокста генерал Роберт Лидің капитуляциясынан кейін жеңіліске мойын бұғып, түсірілім алдында білігін қатты жарақаттады және жүре алмады, тіпті жүгіре алмады. Фуллердің орнына ол Штайгердің орнына америкалық туындылардың біріне жүгіруді ұсынды, сондықтан көрініс тек аяқтарды көрсету үшін түсірілді, жақын тұста емес. Штайгер фильмнің тарихын зерттеді және кейіпкерді ирландтық ретінде ойнауға шешім қабылдады, ол "бірінші ирландтық ковбой" болды. Сол жылы Штайгер британдық триллердегі басты рөлді сомдады. Ол британ азаматтығына ие неміс алаяқ болып, компания қаражатын ұрлап, Мексикада жасырынып жүрді. Фильм сыншысы Деннис Шварц Штайгердің "өзінің ең үздік қойылымдарының бірін" көрсеткенін айтты. Штайгер Эндрю Л. Стоунның "Қорқыныш айғайла!" (1958) фильмінде Джеймс Мейсон мен Ингер Стивенспен бірге 500 000 доллар көлеміндегі құн төлемін алуға тырысатын қылмыскерді бейнеледі. Пол Бекли Herald Tribune басылымынан Штайгерді "өте лаконикалық" деп ойлады, бірақ Деннис Шварц фильмді "жақсы ойластырылмаған әрекет" деп қабылдады, "қызығушылықты сақтау үшін тым көп кездейсоқтықтар мен ойлап тапқан сюжеттік бұрылыстар". Келесі жылы Штайгер Клэр Блуммен (содан кейін ол үйленді) Фэй мен Майкл Каниннің 1950 жылғы Акира Куросаваның "Рашомон" фильмінің сахналық қойылымында пайда болды, онда ол бастапқыда Тоширо Мифунэ ойнаған қарақшының рөлін сомдады. Ол үлкен жетістікке қол жеткізді, оны сыншылар мақтады және үш Тони сыйлығына ұсынылды. Daily Mirror газетінің Роберт Коулмен Штайгердің өнерін "көрнекті жануарлық" деп сипаттаса, The New Yorker журналының Кеннет Тайнан актерлік өнер Бродвей үшін жаңа стандарттар орнатуға көмектесті деп ойлады. Сол жылы Штайгер сол аттас фильмдегі әйгілі мафия басшысы Ал Капоне рөлін сомдады. Штайгер Капоненің көрсеткіштігін көрсетуге ерекше көңіл бөлді, дауыстап сөйледі, деве қотырдан пальтосын иығына лақтырып, шляпасын көңілді бұрышта киді. Фильм, тақырыбының дегламоризацияланған бейнеленуімен ерекшеленеді, Штайгерге "Ең жақсы ер адамдық драмалық рөл" номинациясымен Laurel Award сыйлығын жеңіп алды. Алайда, Штайгердің достығы туралы "Род Штайгер: Достықтың естеліктері" кітабының авторы Хатчинсон, Штайгердің Капоне бейнесін карикатура ретінде қарастырды, ал Джордж Анастазия мен Глен Макноу, "Гангстерлік фильмдердің соңғы кітабы" кітабының авторлары, оны Капоненің ең жақсы экрандық бейнелеулерінің бірі деп сипаттады. "Ал Капоне" фильмінің сәттілігінен кейін Штайгер Генри Хатауэйдің "Жеті ұры" (1960) тонау фильмінде Монте-Карло казиноның жер астындағы қазынасынан 4 миллион француз франкісін ұрлауға жоспарлаған тәжірибелі ұры Пол Мейсон рөлін ойнады. Босли Краузер The New York Times газеті фильм туралы жағымды пікір білдірді, "қатты қысымға түсіретін нәзік сюжетті" және Штайгер мен оның әріптесі Эдвард Г. Робинсонның "ең күрделі рөлдерін" мақтады. Келесі жылы ол Стюарт Уитманның кейіпкерінің психологиялық қиындықтарын емдеуге тырысатын түрме психиатры рөлін ойнады. "Белгі" фильмінен кейін Штайгер Надя Тиллермен бірге "Дүние менің қалтамда" еуропалық фильмде түсті. Ол осы кезеңде Италия мен Франциядағы фильмдерде көбірек ойнады. Ол Еуропада актер ретінде одан да беделді және құрметті болады деп сенді, сонымен қатар ол сол кездегі олардың көңіл көтеруші түсірілім кестесін жақсы көрді. 1962 жылы Штайгер Этель Барримор театрында "Моби Дик - Репетиция" спектаклінде ойнады, сонымен қатар Филип Ликокпен бірге Колумбия Суреттері үшін ғалымның (Алан Лэдд) ұрысын іздеген детектив рөлін ойнады. Штайгер Джон Уэйн, Ричард Тодд, Роберт Митчем, Ричард Бертон, Шон Коннери және Генри Фондадан тұратын үлкен актерлік құрамның бір бөлігі болған "Ең ұзақ күн" фильміндегі эсминец командирінің шағын рөлін ойнады. Ко-жұлдыз Ричард Бертонға сәйкес, Штайгер оған сол кезде қаржылық қиындыққа тап болғанын және бетке операция жасағанын жеке түрде мойындады, бұл Бертонның пікірінше, оны "жалаңаш мойнақтың жартысы" сияқты көрінеді. Келесі жылы Штайгер Франческо Розидің "Қала үстінен қолдар" (1963) итальяндық туындысындағы тәлкектеп, жеке пайда табу үшін саяси билігін пайдаланатын Неапольдік жер дамытушы және қалалық кеңес мүшесі Эдоардо Ноттола рөлін ойнады. Биограф Франческо Болзонидың сөзіне сәйкес, Рози Штайгерді итальян тіліндегі фильмге шақырды, өйткені ол жер дамытушы рөлінде "үлкен қабілеті бар бай интерпретаторды" қалады.

Steiger was born on April 14, 1925, in Westhampton, New York, the only child of Lorraine (née Driver) and Frederick Steiger, of French, Scottish, and German descent. Rod was raised as a Lutheran. He never knew his father, a vaudevillian who had been part of a travelling song and dance team with Steiger's mother, As a result, she quit show business and moved away from Westhampton to raise her son. They moved through several towns, including Irvington and Bloomfield, before settling in Newark, New Jersey. Her alcoholism caused Steiger much embarrassment, and the family was frequently mocked by other children and their parents within the community. At the age of five he was sexually abused by a pedophile who lured him in with a butterfly collection. Steiger said of his troubled family background: "If you had the choice of having the childhood you experienced, with your alcoholic mother and being the famous actor you are today, or having a loving, secure childhood and not being famous, which would you take? A loving, secure childhood in a New York minute". During the last 11 years of her life, Steiger's mother stayed sober and regularly attended Alcoholics Anonymous meetings. Steiger recalled: "I was so proud of her. She turned herself around. She came alive again". During his childhood, and owing to his considerable strength and bulk, Steiger became known as "The Rock". Despite being mocked over his mother's alcoholism, he was a popular figure at school and an able softball player. He displayed an interest in writing poetry and acting during his adolescent years, and appeared in several school plays while at West Side High School in Newark. Tired of fighting with his mother, he ran away from home at age sixteen to join the United States Navy during World War II. In a 1999 interview with BBC News, Steiger said he probably would not have done On the Waterfront if he'd known at the time that Kazan had provided the House Un American Activities Committee with names of performers suspected of being Communists. Steiger played Jud Fry in the film version of the Rodgers and Hammerstein musical Oklahoma! (1955), in which he performed his own singing. It was one of the biggest location film productions of the 1950s, shot near Nogales, Arizona with a crew of 325 people and some 70 trucks. Steiger portrayed a disturbed, emotionally isolated version of Jud, which television channel Turner Classic Movies (TCM) believed brought a "complexity to the character that went far beyond the stock musical villain". During the production of Samuel Fuller's Run of the Arrow, in which he played a Confederate army veteran who refuses to accept defeat following the surrender of General Robert E. Lee at Appomattox at the end of the American Civil War, Steiger badly sprained his ankle before shooting one of the battle scenes and was unable to walk, let alone run. Fuller instead got one of the Native American extras to run in Steiger's place, which is why the scene was shot showing only the feet, instead of using close ups. Steiger had researched the history behind the film and decided to play the character as an Irishman, becoming "the first Irish cowboy" as he put it. Later that year, Steiger took the lead role in the British thriller Across the Bridge, in which he played a German conman with British citizenship who goes into hiding in Mexico after embezzling company funds. Film critic Dennis Schwartz stated that Steiger gave "one of his greatest performances". Steiger portrayed a mastermind criminal seeking to obtain a $500,000 ransom, opposite James Mason and Inger Stevens, in Andrew L. Stone's Cry Terror! (1958) for Metro Goldwyn Mayer. Paul Beckley of the Herald Tribune had thought Steiger "superbly laconic", but Dennis Schwartz dismissed the film as "an ill conceived attempt" with "too many coincidences and contrived plot points to sustain interest". The following year, Steiger appeared with Claire Bloom (whom he later married) in a Fay and Michael Kanin stage production of Akira Kurosawa's 1950 film, Rashomon, where he enacted the role of the bandit originally played by Toshiro Mifune. A major success, it was lauded by critics and nominated for three Tony awards. Robert Coleman of the Daily Mirror described Steiger's performance as "magnificently animalish", while Kenneth Tynan of The New Yorker thought the acting helped set new standards for Broadway. The same year, Steiger portrayed iconic mobster Al Capone in the film of the same name. Steiger was particularly keen on demonstrating the showiness of Capone, speaking thunderously, slinging a camel hair coat over his shoulders and wearing his hat at a jaunty angle. The film, noted for its deglamorized portrayal of the subject, earned Steiger a Laurel Award for Best Male Dramatic Performance nomination. Although Hutchinson, author of Rod Steiger: Memoirs of a friendship, perceived Steiger's portrayal of Capone to be more of a caricature, George Anastasia and Glen Macnow, authors of the book The Ultimate Book of Gangster Movies, described it as one of the best screen portrayals of Capone. Following the success of Al Capone, Steiger played sophisticated thief Paul Mason, who masterminds a caper to steal $4 million in French francs from the underground vault of the casino of Monte Carlo, in the Henry Hathaway heist film Seven Thieves (1960). Bosley Crowther of The New York Times gave a positive review of the film, praising the "nerve rackingly delicate plot" and the "most elaborate roles" of Steiger and his co star, Edward G. Robinson. The following year, he took the part of a prison psychiatrist who tries to cure the psychological demons of Stuart Whitman's character in The Mark. Steiger's performance was so convincing that, after the film was released, he received a call from a psychiatric institution asking him to attend one of their board meetings. The Mark was followed by a role in the European film production of World in My Pocket alongside Nadja Tiller. Steiger increasingly played in films in Italy and France during this period. Not only did he believe he had greater credibility and esteem as an actor in Europe, but he approved of the more relaxed filming schedule prevalent there at that time. In 1962, Steiger appeared on Broadway in Moby Dick—Rehearsed, at the Ethel Barrymore Theatre, as well as playing a detective searching for a scientist's (Alan Ladd) mugger in Philip Leacock's 13 West Street for Columbia Pictures. Steiger played a small role of a destroyer commander among the large ensemble cast of The Longest Day, which included John Wayne, Richard Todd, Robert Mitchum, Richard Burton, Sean Connery, and Henry Fonda. According to co star Richard Burton, Steiger had privately admitted to him that he was in financial trouble at the time and had a face lift, which Burton thought made him look like "one half of a naked ass hole". The following year, Steiger played ruthless Neapolitan land developer and city councilman Edoardo Nottola, who uses his political power to make personal profit in a large scale suburban real estate deal, in Francesco Rosi's Italian production, Hands over the City (1963). According to biographer Francesco Bolzoni, Rosi had cast Steiger in the Italian language film because he had wanted "a rich interpreter of great capacity" in the part of the land developer.

Үлкен кинодағы танымалдық (19641969)

Олар ешқашан кетіп қалмады. "Армангер" Сидни Люметтің режиссерлік жұмысы, ал "Сержант" тәуелсіз фильм болды. Олар бұрынғыдан да күштірек қайта оралуда, себебі ашкөздік соңында кедергіге тап болды. Бұл осылай дәлелденді – көптеген кішкентай тәуелсіз фильмдер номинациялар алып, жүлделер жеңіп алды, ал миллиондаған долларлық фильмдер ештеңе жасай алмады, бұл оларды қатты шайқалтты. Мен әдетте айтамын, бюджеті қанша үлкен болса, қиялымыз сонша аз болады. Ескі кезде, егер соғыс кемесін жасау қажет болса, дизайнерлер тор мен тақтадан жасап шығаратын. Енді қиялданудың қажеті жоқ. Егер олар қазір эсминец алғысы келсе, үкіметке қоңырау шалып, нағыз эсминец алады. Енді ешқандай қиындықтар жоқ; олар үйді безендірушілер ғана. Меніңше, ең жақсы жұмысым – "Армангер" фильміндегі рөлім. Соңғы сахнада, көшеде өлген баланы табамын. Меніңше, бұл менің талантымның ең биік нүктесі. Актерлік құрамдағы екі американдықтан бірі болған Стайгер бастапқыда Ральф Ричардсон мен Алек Гиннес сияқты ұлыбританиялық актерлермен жұмыс істеуден қорқып, фильм аяқталғаннан кейін американдық ретінде ерекше көзге түспегеніне қуанды. Фильм дүниежүзінде 200 миллион доллар табыс әкелді. Содан бері ол жасалған ең ұлы фильмдердің бірі деп танылды және 1998 жылы Америка кино институтының "100 жыл 100 фильм" тізімінде 39-шы орынға ие болды. Стайгер сахнаға оралуды жоспарлаған және 1967 жылдың сәуір айында Линкольн орталығындағы репертуарлық компанияда Бертольт Брехттің "Галилей" пьесасындағы басты рөлді ойнауға келісім берген, бірақ ауруға шалдыққандықтан қойылым тоқтатылды. Стайгер "Түннің ыстығында" Сидни Пуатьемен бірге полиция бастығы Билл Гиллеспи рөлін сомдағаны үшін "Ең үздік актер" сыйлығын жеңіп алды. Ол кісі өлтірушіні іздеп жүрген оңтүстік полиция бастығының рөлін ойнады. Оңтүстікке тән нәсілшілдік көзқарастарға ие болған ол, күдікті Виргиль Тиббс (Поатье) деген қорытындыға келді – афроамерикалық, анасын зияраттап, қаладан өтіп бара жатқан адам. Кейіннен ол Филадельфиядан келген тәжірибелі кісі өлтіру детективі екені белгілі болды. Фильмде екі адамның өзара қарым-қатынасы мен қылмысты ашудағы бірлескен күштері көрсетіледі, соның нәтижесінде Стайгердің Гиллеспиі бастапқыда қылмыскер деп ойлаған қара нәсілді адамға деген құрметі артады. Стайгер әскери қызметте танысқан "Кинг" есімді оңтүстік адамының акцентін еске түсірді. Variety журналының А. Д. Мерфи Стайгердің өнерін "керемет" деп сипаттап, былай деп жазды: "Стайгердің Дикси фанатигінен Пуатьеге құрмет көрсетуге үйренген адамға айналуы, кісі өлтірудің шешімін табумен салыстырғанда ерекше көзге түседі". Стайгер BAFTA, "Алтын глобус", сондай-ақ Ұлттық кино сыншылары қоғамы мен Нью-Йорк кино сыншылары шеңберінен "Ең үздік актер" сыйлықтарын қоса алғанда, көптеген басқа да сыйлықтарды жеңіп алды. 1968 жылы Стайгер Джек Смайттың "Құдайына қалай қарауға болмайды" атты қара комедиялық триллерінде Джордж Сегалмен бірге серийлі кісі өлтірушінің рөлін ойнады. Time Out журналының бір жазушысы оны "ұлы актрисаның ұлы, анасына деген құмарлықпен қалған Бостондық құбыжық" деп сипаттады. Кейін 1968 жылы Стайгер Джон Флинннің "Уорнер Брос" киностудиясының "Сержант" фильмінде Джон Филлип Лоумен бірге жасырын гей-офицер рөлін ойнады. Ол "Жеті өнер" сыйлығында "Ең үздік шетелдік актер" атанды. Сыйлық жеңіп алуына қарамастан, The New Yorker журналының кино сыншысы Паулин Каел Стайгердің гомосексуал рөлінде түсірілуін сынап, оның "өз шегінен мүлдем шығып кеткенін" айтты, ал Стайгер оның тиімсіз болғандығымен келісті. Стайгер 1969 жылы "Суреттелген адам" ғылыми-фантастикалық фильмінде Клэр Блуммен бірге әйелінен ажырасып жатқан, татуировкасы бар, ызалы адам рөлін ойнады. Фильм сыншылар тарапынан да, коммерциялық тұрғыдан да сәтсіз аяқталды, ал сценарийді жазған Рей Брэдбери: "Род өте жақсы ойнады, бірақ фильм жақсы болған жоқ – сценарий қорқынышты болды" деді. Содан кейін сол жылы Питер Холлдың "Екіге үш кірмейді" британдық драмасында Блуммен бірге Стайгердің сәттілігі арта түсті, ол әйеліне опасыздық жасайтын ирландты ойнады. Фильм Берлиндегі Халықаралық кинофестивальге қатысты және 1969 жылы Ұлыбританиядағы ең танымал фильмдердің 19-ы болды.

quote box|width=30em|bgcolor=#c6dbf7|align=right|quote=Well they never went away. 'The Pawnbroker', directed by Sidney Lumet, was an independent, so was 'The Sergeant'. They're just coming back stronger because the greed finally ran into a wall, and what proved it was all these small independent films getting nominations and winning awards where all these multi million dollar films did nothing, and that really shook them up. I would always say the bigger the budget, the less imagination. In the old days, they had designers who, if they had to create a battleship, would get a bit of net and a bit of board and make one. Now there is no imagination. If they want a destroyer now, they ring up the government and get a real one. There aren't any challenges any more; they're home decorators.|source= — Steiger on appearing in independent films

Steiger remarked of the film: "I think my best work is in The Pawnbroker. The last scene, where I find the boy dead on the street. I think that's the highest moment, whatever it may be, with my talent." Steiger, one of only two Americans in the cast, was initially apprehensive about working with such great British actors as Ralph Richardson and Alec Guinness, and was pleased when the film was completed that he did not stand out as an American. grossing $200 million worldwide. It has since been acclaimed as one of the greatest films ever made, and in 1998 was selected as the 39th best American film in the original AFI's 100 Years 100 Movies list by the American Film Institute. Steiger had intended returning to the stage, and had signed on to play the title character in Bertolt Brecht's Galileo, at the Lincoln Center Repertory Company in April 1967, but the production was cancelled when he became ill. Steiger won the Best Actor Oscar for his portrayal of Chief of Police Bill Gillespie in In the Heat of the Night, opposite Sidney Poitier. He played a Southern police chief searching for a murderer. A stereotypical Southern racist, he jumps to the conclusion that the culprit is Virgil Tibbs (Poitier), an African American man passing through town after visiting his mother, who later turns out to be an experienced homicide detective from Philadelphia. The film deals with the way the two men interact and join forces in solving the crime, as Steiger's Gillespie learns to greatly respect the black man he initially took to be a criminal. Steiger drew upon his experience in the Navy with a Southerner named "King", remembering his accent. A. D. Murphy of Variety described Steiger's performance as "outstanding", writing: "Steiger's transformation from a diehard Dixie bigot to a man who learns to respect Poitier stands out in smooth comparison to the wandering solution of the murder." Steiger won a plethora of other awards, including a BAFTA, a Golden Globe, and awards for Best Actor from the National Society of Film Critics and the New York Film Critics Circle. In 1968, Steiger played a serial killer opposite George Segal in Jack Smight's black comedy thriller No Way to Treat a Lady. and a writer for Time Out describing him as "brilliant as a sort of Boston strangler, son of a great actress who has left her boy with a mother fixation". Later in 1968, Steiger played a repressed gay non commissioned officer opposite John Phillip Law in John Flynn's The Sergeant for Warner Bros. Seven Arts, which earned him the David di Donatello Award for Best Foreign Actor. Despite the award win, film critic Pauline Kael of The New Yorker was particularly critical of the casting of Steiger as a homosexual and felt that he was "totally outside his range", to which Steiger concurred that he was ineffective. Steiger was cast as a short tempered tattooed man with soon to be ex wife Claire Bloom in the science fiction picture The Illustrated Man (1969). The film was a critical and commercial failure, and Ray Bradbury, who wrote the screenplay, said: "Rod was very good in it, but it wasn't a good film the script was terrible". Steiger had better luck alongside Bloom later that year in Peter Hall's British drama Three into Two Won't Go, playing an Irishman who cheats on his wife with a young hiker. It was entered into the Berlin International Film Festival and became the 19th most popular film at the UK box office in 1969.

Тарихи рөлдер мен құлдыраудағы табыстар (1970-1981)

Стайгерге «Паттон» (1970) фильмінде басты рөл ұсынылды, бірақ ол соғысты дәріптеуді қаламай, одан бас тартты. Рөл кейін Джордж С. Скоттқа берілді, ол өзінің рөлі үшін «Үздік актер» сыйлығын жеңіп алды. Штайгер бұл бас тартуды өзінің «өміріндегі ең ақымақ қадамы» деп атады, «Мен жоғарыдан қарадым. Мен өзімді бейбітшіл деп ойладым». Оның орнына ол Кристофер Пламмердің қарсыласы ретінде Сергей Бондарчуктың «Ватерлоо» (1970) фильмінде Наполеон Бонапарт рөлін таңдады, бұл туынды Кеңес Одағы мен Италияның бірлескен өндірісі болды. Анатолий Ефрос: «Мен Род Штайгердің «Ватерлоо» фильміндегі Наполеон рөлін ерекше құрметпен, жоқ, дұрыс айтқанда, құлшыныспен тамашаладым», - деп жазды, ал әдеби сыншы Дэниел С. Берт Штайгердің Наполеонын «ерекше түсіндіру» деп сипаттап, оны Пламмердің Веллингтонынан кем сенімді деп тапты. 1971 жылы Штайгер Марк Робсонның «Ванда маусымының туған күні» фильмінде Сусанна Йоркпен бірге шовинистік үлкен аң аулаушы, зерттеуші және соғыс батыры рөлін ойнады. Ол Серджио Леоненің «Бұқа, сені соққыға түсіремін!» фильмінде мексикалық бандит Хуан Миранда рөлінде Джеймс Кобёрнмен бірге түсуге келісті. Леоне бастапқыда оның кейіпкерін Запата сияқты күрделі тұлға ретінде ойнағаны үшін оның рөліне қанағаттанбады. Нәтижесінде Штайгер мен Леоне арасындағы шиеленіс күшейді, соның ішінде бір оқиға Штайгердің Хуанның ат шағылысқан көлігінің сахнасын түсіру кезінде жиналғандардың арасынан кетуімен аяқталды. Фильм аяқталғаннан кейін Леоне мен Штайгер соңғы нәтижеге қанағаттанды, ал Штайгер Леонеді режиссерлік шеберлігі үшін мақтады. Сол жылы ол Дуччо Тессаридің итальяндық соғыс комедиясы «Батырлар» фильмінде германиялық офицер Гюнтер фон Лютц рөліне түсті, Род Тейлормен бірге ойнады, ал Франческо Розидің сол аттас фильмінде Джан Мария Волонтенің Бақытты Лучаносына қарсы «жаман сөзді сицилиялық мафия мүшесі» Эухенио Джанни рөлінде пайда болды. 1975 жылы Штайгер Карло Лиццанидің «Муссолинидің соңғы күндері» фильмінде итальяндық диктатор Бенито Муссолиниді бейнеледі, бұл фильм оң пікірлерге ие болды. Ол Клод Шаброльдің француз туындысы «Бейкүнәлілердің қолы қанмен кірленген» фильмінде Роми Шнайдердің кейіпкері Джули Вормсердің бай, алкогольге тәуелді күйеуі Луи Вормсер рөлін ойнады. Фильм сыншылар тарапынан жағымсыз қабылданды, ал Штайгер бұрын құрметтеген режиссердің көңілін қалдырды. Ол Шаброльдің қарым-қатынасқа бармауы мен өндірістен алшақтауы, сахнада сөйлесудің орнына шахмат ойнауға бейімділігін сынады. «Нью-Йорк Таймс» газетінің Винсент Канби оны «жақсырақ сабақ операсынан аспайды» деп бағалады: «Ойнағандар біркелкі нашар. Мырза Штайгер өзінің бұрынғы жұмыстығының рекордын жаңартты. Ол экрандағы алғашқы минуттарында (1) мас болады, (2) зарланады, (3) түсінуді сұрайды, (4) жылайды және (5) жалғыз ұйықтайды». Сол жылы Штайгер Дон Шарптың британдық триллері «Хеннесси» фильмінде Парламентті жарылғысы жоспарлаған Ирландия республикалық армиясының террорисі рөлінде ойнады. «Нью-Йорк» журналының Джон Саймон: «Род Штайгер ойнаған Геннесси кейіпкері Гай Фокстің қуыршағындай қызықты да сүйкімді емес» деп жазды. Келесі жылы Штайгер Артур Хиллердің «В.С. Филдс және мен» атты туындысында комедиялық актер В.С. Филдсті бейнеледі, бұл Universal Pictures үшін түсірілді. Сценарий, В.С. Филдстің соңғы 14 жылында оның сүйіктісі болған Карлотта Монтидің естеліктеріне негізделген, Боб Меррилл жазды. Штайгер рөлге дайындалу үшін Филдс туралы көп оқыды және оның мансабы мен жеке өмірі туралы энциклопедиялық білім жинады. Ол өзінің кейіпкерін «Банк дик» (1940) фильміндегі рөліне негіздейтінін мәлімдеді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің Лусия Боццола кейінірек Штайгердің Филдсті бейнелеуін «тамаша» деп атады, бірақ оның Голливудтағы мансабы «50-ші және 60-шы жылдардағы биіктігінен сөзсіз төмендегенін» атап өтті. Келесі жылы Штайгер Эндрю В. МакЛагленнің Батыс майданында түсірілген «Брейкхру» атты соғыс фильмінде Ричард Бертон мен Роберт Митчемге қарсы генерал рөлінде ойнады. «Амитивилл қорқынышы» (1979) фильмінде Штайгер жын-перілерге қарсы экзорцизм жасауға шақырылған, көңіл-күйі бұзылған діни қызметкер рөлін ойнады. Бұл жолы да Штайгерді тым көп ойлауда айыптады, «Нью-Йорк Таймс» газетінің Джанет Маслин: «Мырза Штайгер бәрін тым көп ойлайды, жылайды, бәрін тым көп ойлайды. Тіпті телефонды 12-15 рет соққаннан кейін ғана көтереді» деп жазды. Паулин Каел Штайгердің «рухани азабы камера линзасын қиратуға жеткілікті болды» деп ойлады. 1980 жылы Штайгер «Клондайк қызуы» және «Бақытты жұлдыз» фильмдеріндегі рөлдері үшін екі «Джини» сыйлығына «Шет елден келген үздік актер» номинациясын алды. «Клондайк қызуы» Джек Лондонның 1898 жылы Сан-Францискодан Клондайк алтын кеніне жасаған саяқатына негізделген. Штайгер Муаммар Каддафи қаржылаған «Шөлінің арыстаны» фильмінде Муссолини рөлін қайта ойнады, онда Энтони Куинн Бедуин тайпасының басшысы Омар Мухтар рөлінде ойнады, ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары итальян армиясына қарсы күресті. Итальян билігі 1982 жылы фильмді армияға зиян келтіретіні үшін тыйым салған, ал 2009 жылы Каддафидің мемлекеттік сапары кезінде ғана итальян теледидарында көрсетілді. Фильм Ұлыбританияда мақтауға ие болды, әсіресе оның шайқас сахналарының сапасы жоғары бағаланды. Кейін 1981 жылы Штайгер Джереми Каганның «Таңдалғандар» фильмінде ақ сақалды православие рабині Реб Саундерстің рөлі үшін Монреаль әлемдік кинофестивалінің «Үздік актер» сыйлығын жеңіп алды. Джанет Маслин Штайгердің «баяу, айналмалы сөйлеуі» «көбірек мазасыздық тудырады» деп мәлімдеді, бірақ Variety журналының сыншысы оны «шамадан тыс тирандыққа бойын салған, бірақ сүйкімді әке рөліндегі ерекше орындау» деп атады.

Steiger was offered the title role in Patton (1970), but turned it down because he did not want to glorify war. The role was then given to George C. Scott, who won the Best Actor Oscar for his performance. Steiger called this refusal his "dumbest career move", remarking, "I got on my high horse. I thought I was a pacifist." Instead, he chose to portray Napoleon Bonaparte opposite Christopher Plummer in Sergei Bondarchuk's Waterloo (1970), a co production between the Soviet Union and Italy. Anatoly Efros wrote: "I watched with extraordinary respect, no, that is not the right word, with enthusiasm, the acting of Rod Steiger in the role of Napoleon in Waterloo", while literary critic Daniel S. Burt describes Steiger's Napoleon as an "unusual interpretation", finding him less convincing than Plummer's Wellington. In 1971, Steiger played a chauvinistic big game hunter, explorer and war hero opposite Susannah York in Mark Robson's Happy Birthday, Wanda June, before agreeing to star alongside James Coburn as Mexican bandit Juan Miranda in Sergio Leone's Duck, You Sucker!, which was alternatively titled A Fistful of Dynamite. Leone was initially dissatisfied with his performance in that he played his character as a serious, Zapata like figure. As a result, tension grew between Steiger and Leone, including one incident that ended with Steiger walking off during the filming of the scene where Juan's stagecoach is destroyed. After the film's completion, Leone and Steiger were content with the final result, and Steiger praised Leone for his skills as a director. Later that year he was cast as the turban wearing German officer Guenther von Lutz in Duccio Tessari's Italian war comedy The Heroes, opposite Rod Taylor, and appeared as "foul mouthed Sicilian mobster" Eugenio Giannini opposite Gian Maria Volonté's Lucky Luciano in Francesco Rosi's film of the same name. In 1975, Steiger portrayed Italian dictator Benito Mussolini in Carlo Lizzani's Last Days of Mussolini, which received a positive critical reception. He appeared in Claude Chabrol's French picture Innocents with Dirty Hands, playing the role of Louis Wormser, the wealthy alcoholic husband of Romy Schneider's character Julie Wormser. It was poorly received by critics, and Steiger found the director, whom he had admired, a bitter disappointment. He was highly critical of Chabrol's lack of communication and aloofness from the production, and preference for playing chess on set instead of talking through scenes. Vincent Canby of The New York Times dismissed it as "little more than a soap opera", writing: "The performances are of a piece—uniformly atrocious. Mr. Steiger surpasses his own earlier records for lumbering busyness. Within his first few minutes on screen he (1) gets drunk, (2) whines, (3) pleads for understanding, (4) weeps and (5) goes to bed alone." Later that year, Steiger starred as an Irish Republican Army terrorist who plans to blow up the Houses of Parliament in Don Sharp's British thriller Hennessy. John Simon of New York Magazine wrote: "This fellow Hennessy, as played by Rod Steiger, is about as interesting and likable as a Guy Fawkes dummy." The following year, Steiger portrayed the comic actor W. C. Fields in an Arthur Hiller biopic, W. C. Fields and Me, for Universal Pictures. The screenplay, which was based on a memoir by Carlotta Monti, who was Fields' mistress for the last 14 years of his life, was penned by Bob Merrill. Steiger read extensively about Fields in preparation for the role, and developed an encyclopaedic knowledge of his career and personal life. He concluded that he would base his characterization around his performance in The Bank Dick (1940). Lucia Bozzola of The New York Times later referred to Steiger's portrayal of Fields as "superb", but noted that his Hollywood career had "undeniably fallen from his 1950s and '60s heights". The following year, Steiger was cast as a general opposite Richard Burton and Robert Mitchum in Andrew V. McLaglen's war film Breakthrough, set on the Western Front. In The Amityville Horror (1979), Steiger appeared as a disturbed priest, who is invited to perform an exorcism on a haunted house. Again Steiger was accused of overacting; Janet Maslin of The New York Times wrote: "Mr. Steiger bellows and weeps and overdoes absolutely everything. He won't even pick up the phone before it's rung 12 or 15 times." Pauline Kael thought that Steiger's "spiritual agony was enough to shatter the camera lens". In 1980, Steiger received two Genie Award for Best Performance by a Foreign Actor nominations for his roles in Klondike Fever and The Lucky Star, both Canadian productions. Klondike Fever is based on Jack London's journey from San Francisco to the Klondike gold fields in 1898. Steiger revisited his role as Mussolini in Lion of the Desert, a production that was financed by Muammar Gaddafi, and which co starred Anthony Quinn as Bedouin tribal leader Omar Mukhtar, fighting the Italian army in the years leading up to World War II. The Italian authorities reportedly banned the film in 1982, as it was considered damaging to the army, and it was not shown on Italian television until a state visit by Gaddafi in 2009. It received critical acclaim in Britain, where it was praised in particular for the quality of its battle scenes. Later in 1981, Steiger won the Montréal World Film Festival Award for Best Actor for his portrayal of white bearded Orthodox rabbi Reb Saunders in Jeremy Kagan's The Chosen. Janet Maslin commented that Steiger's "slow, rolling delivery" was more "numbing than prepossessing", though a critic from Variety thought it an "exceptional performance as the somewhat tyrannical but loving patriarch".

B-фильмдер және сын (1982-1994)

1979 жылы ашық жүрекке операция жасағаннан кейін, 1980-ші жылдары клиникалық депрессия мен денсаулық мәселелері Штайгердің мансабына тікелей әсер етті, ол көбінесе B класты фильмдерге, төмен бюджетті, тәуелсіз туындыларға және телесериалдарға жүгінді. Ол осы кезеңде "ұсынылғанның бәрін" қабылдағанын, көптеген фильмдерінің аса жақсы емес екенін білгенін, бірақ өзінің мәселелеріне қарамастан, жоғары еңбек этикасын көрсетуге тырысқанын мойындады. Кейін ол 1980-ші жылдары түскен нашар фильмдеріне өкініп, сахнада көбірек жұмыс істегенін қалады. Актерлік өнерге қатыспаған кезде ол одан да терең депрессияға түсті, бірақ актерлік мансабының нашарлап, енді қиындық тудырмағаны оны көбірек мазалады. Ірі студия продюсерлері оның проблемаларынан сақтанды және оны қауіпті деп санады. 1980-ші жылдардың ортасында Штайгер кинодан үзіліс жасады, осы кезеңде ол Энтони Перкинспен бірге "Глори Бойз" (1984) және Энджи Дикинсонмен бірге "Голливуд әйелдері" (1985) телесериалдарында ойнады. "Глори Бойз" фильмінің түсірілімі кезінде Штайгер мен Перкинс арасында келіспеушіліктер туды. Перкинс Штайгердің үлкен трейлер талап еткеніне ренжіді және Штайгер одан көріністерді ұрлауға тырысады деп сезінді, ал Штайгер Перкинстің "ішкен химиялық заттардан қатты шаршап, қорқып қалғанын" ойлады, сондықтан оған аянып, фильмнің сәттілігіне қауіп төндіреді деп сенді. Штайгер сондай-ақ Джони Митчеллдің 1985 жылғы "Dog Eat Dog" альбомында "Tax Free" әнінде дін қызметкерінің дауысын берді. Штайгер аргентиналық-американдық "Жылуды ұста" (1987) фильмінде ойнады, ол АҚШ-қа кеуде имплантаттарының ішінде есірткі контрабандасымен айналысатын бразилиялық есірткі бароншасы туралы әрекет-қимыл фильмі. Режиссер Фред Олен Рейдің айтуынша, фильм шыққаннан бір аптадан кейін көрсетімнен алынды. 1988 жылы Штайгер мен Ивон Де Карло Джон Хоудың "Американдық готика" фильмінде дамуы кеміс балалары бар ескі әйел-еркек жұбының рөлін ойнады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің сыншысы Карин Джеймс фильмді жарысқа салғанда: "Мырза Штайгер камераға Шекспирдің сөздерін айтқандай сөйлейді, ол шынымен, ашық, күлкілі түрде жаман" деп жазды. Онжылдықтың соңғы жылында ол билік өкілдерін, соның ішінде "Қаңтар адамы" фильміндегі мэрді және "Теннесси вальсі" фильміндегі судья Прескоттты сомдады. Штайгер "Қаңтар адамы" фильміндегі рөлі "өте асыра сілтегенін" мойындаса да, ол осы тәжірибеден ләззат алды, бұл клиникалық депрессиядан кейінгі оң бетбұрысқа белгі берді. 1990 жылы Штайгер Уильям Шекспирдің "Макбет" пьесасының криминалды драмалық бейімделуі "Құрметті адамдар" фильмінде ойнады. Ол Майк Батталья (Макбет) рөлінде Джон Туртурромен бірге Король Дунканның кейіпкерін сомдады, ол Штайгердің кейіпкерін өлтіріп, мафиялық кісі өлтірушісінің жолымен билікке көтеріледі. Фильм сынға ұшырады, Роджер Эберт оған төрт жұлдыздың біреуін берді, бұл идеяны "өте, өте жаман идея" деп сипаттады. Штайгер екі жылдан кейін "Синатра" (1992) мини-сериалында тағы бір мафиялық қылмыскер Сэм Джанкана рөлін ойнады. Штайгер американдық оңтүстіктегі шағын қалада тұратын дін қызметкерін Мерчант Айворидің "Қайғылы кафе балладасы" (1991) фильмінде сомдады, онда басты рөлдерді Ванесса Редгрейв пен Кит Каррадин ойнады. Фильм 41-ші Берлин халықаралық кинофестиваліне қатысты, бірақ жалпы алғанда, жылы пікірлерге ие болды. Штайгер Том Круз бен Николь Кидманның қатысуымен Рон Ховардтың "Алыс және алыс" фильмінде қарт ирландтың рөліне үміткер болды. Шашы ұзақ уақыттан бері түспеген Штайгерге Ховард сынаққа парик киюді бұйырды. Ол Ховардтың сынақтың видеосын түсіруді талап еткеніне ренжіді, ол актерлерді қорлаудың бір түрі деп санайды, ол Голливуд басшыларына кешкі ас кезінде ойын-сауық ретінде қызмет етеді. Штайгер Ховардты ешқашан кешірмеді, оны "әдепсіз" деп атады, оны рөлге қабылдамай, Сирил Кусакқа бергені үшін. 1993 жылы Штайгер Вермонт штатының Берлингтон қаласындағы ауылдық қауымдастықтағы қарт гинекологтың рөлін сомдады, ол қалалық көршілерін қорқытады. Денис Шварц бұл Штайгердің ең қорқынышты рөлдерінің бірі деп санады, бірақ ол нашар сценарий рөлді қиын етіп, "Стайгерге фильмді алып жүруді және оны асыра көрсетуді сұраған мағынада сәл қызықты" деп ойлады. Келесі жылы Штайгер Луис Льосаның "Маман" триллерінде Сильвестр Сталлоне мен Шарон Стоунның қарсыласы кубалық мафия боссының рөлін ойнауға келісті, оның мақсаты "$40 миллиондық коммерциялық өнім" болып табылды, ол жаңа буынға оның бар екенін көрсету үшін. Фильм сынға ұшырады, 2015 жылдың шілдесіне қарай Rotten Tomatoes сайтында 27 рецензия бойынша мақұлдау көрсеткіші төрт пайызды құрады. Бұл рөл Штайгерге "Ең нашар қосалқы актер" номинациясы үшін Golden Raspberry Award сыйлығын әкелді, ал фильм "The Official Razzie Movie Guide" кітабында "Ең қызықты жаман фильмдердің 100-і" тізіміне енді.

After his open heart surgery in 1979, clinical depression and health problems during the 1980s directly affected Steiger's career, and he often turned to B movies, low budget, independent productions, and TV miniseries. He admitted that during this period he accepted "everything I was offered", and knew that many of the films he appeared in were not great, but wanted to demonstrate his strong work ethic despite his issues. He later regretted the poorer films in which he appeared during the 1980s, and wished he had done more stage work. He sank into an even deeper depression when he was not involved in acting, but it bothered him more that his acting career had taken a turn for the worse and was no longer challenging. The major studio producers were wary of his problems and considered him a liability. Steiger took a break from cinema in the mid 1980s, during which he appeared in the Yorkshire Television mini series The Glory Boys (1984) with Anthony Perkins, and Hollywood Wives (1985) with Angie Dickinson. Steiger and Perkins were at loggerheads during the production of The Glory Boys. Perkins resented the fact that Steiger insisted on a bigger trailer and felt that Steiger was trying to steal scenes from him, while Steiger had thought Perkins "so jittery and jinxed by the chemicals he was taking" that he felt sorry for him and believed that he was jeopardizing the success of the film. Steiger also performed on Joni Mitchell's 1985 album Dog Eat Dog, where he provided the voice of an evangelist in the song "Tax Free". Steiger appeared in the Argentine American film Catch the Heat (1987), an action/martial arts picture about a Brazilian drug baroness who smuggles drugs into the United States inside her breast implants. According to director Fred Olen Ray, it was pulled from distribution within a week of release. In 1988, Steiger and Yvonne De Carlo played a spooky elderly couple with developmentally delayed children in John Hough's horror film American Gothic. Universally panned by the critics, Caryn James of The New York Times wrote: "Mr. Steiger addresses the camera as if he were reciting Shakespeare, he is truly, straightforwardly, hilariously bad." During the last year of the decade he played authority figures, including a mayor in The January Man, and as Judge Prescott in Tennessee Waltz. Although Steiger admitted that his performance in The January Man was "way over the top", he enjoyed the experience, thereby marking a positive turning point after a period of clinical depression. In 1990, Steiger starred in Men of Respect, a crime drama film adaptation of William Shakespeare's play Macbeth. He played a character based on King Duncan, opposite John Turturro as Mike Battaglia (Macbeth), who plays a Mafia hitman who climbs his way to the top by killing Steiger's character. The film was critically panned, with Roger Ebert awarding it one star out of four, describing the concept as a "very, very bad idea". Steiger played another mobster, Sam Giancana, two years later in the miniseries Sinatra (1992). Steiger portrayed a reverend living in a small town in the American South in the macabre Merchant Ivory film production The Ballad of the Sad Café (1991), co starring Vanessa Redgrave and Keith Carradine. The film met with generally lukewarm reviews, though it was entered into the 41st Berlin International Film Festival. Steiger auditioned for the part of an elderly Irishman in Ron Howard's Far and Away, starring Tom Cruise and Nicole Kidman. Steiger, who had long been bald, was ordered by Howard to wear a wig to the audition. He resented the fact that Howard insisted on taping the audition, which he believed to be a form of humiliation for actors, serving as after dinner entertainment for the Hollywood executives. Steiger never forgave Howard, whom he referred to as a "cocksucker", for rejecting him for the part and giving it to Cyril Cusack. In 1993, Steiger portrayed an aging gynaecologist who terrorizes his urban neighbors in a rural community in Burlington, Vermont in The Neighbor. Dennis Schwartz considered it to have been one of Steiger's creepiest roles, though he thought that the poor script had rendered the role awkward and "mildly entertaining in the sense that Steiger is asked to carry the film and hams it up". The following year, Steiger agreed to play the role of a Cuban mob boss opposite Sylvester Stallone and Sharon Stone in Luis Llosa's thriller The Specialist, citing its purpose as a "$40 million commercial" to show a new generation that he existed. Critics panned the film, which has a four percent approval rating on Rotten Tomatoes based on 27 reviews as of July 2015. The role earned Steiger a Golden Raspberry Award for Worst Supporting Actor nomination, and the film was listed in The Official Razzie Movie Guide as one of "The 100 Most Enjoyably Bad Movies Ever Made".

Кейінгі еңбектері мен соңғы жылдары (1995-2002)

"The Specialist" (1994) фильмінен кейін Штайгер Том Клэнсидің "Op Center" (1995) фильмінде ойнады, ол телесериалға өңделді, сондай-ақ "Коломбо" телефильмінің "Strange Bedfellows" эпизодында да қатысты. Келесі жылы ол Дейл Розенблумның отбасылық драмасы "Shiloh" фильмінде Док Уоллес рөлін сомдады және үш жылдан кейін осы рөлді қайта ойнады. 1996 жылы Штайгер "Марс шабуылдары!" фильмінің топтық туындысында "жалтақ тілді жоғары шенді генералдың" рөлін ойнады, ол "жаһандық дағдарыс ортасында президенттен ядролық қару қолдануға рұқсат сұрайды". 1997 жылы Штайгер Кифер Сазерлендтің "Truth or Consequences, N. M." фильмінде Винсент Галло кейіпкерінің қылмыстык әлемінің басшысы Тони Ваго рөлін ойнады, бұл есірткі саудасының дөңгелегінен бұзылған қара фильм. 1999 жылы Штайгер Антонио Бандерастың комедиялық драмасы "Crazy in Alabama" және түрме драмасы "The Hurricane" фильмдерінде судья рөлінде ойнады, соңғысы Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы бардағы үш қырқыны үшін бұрмаланып сотталған бұрынғы орта салмақтағы боксшы Рубин Картердің тарихын айтады. "The Hurricane" Штайгерді "In the Heat of the Night" фильмінің режиссері Норман Джуисонмен қайтадан біріктірді. Штайгер Картерді босатуға жауапты судья Х. Ли Сарокинді бейнеледі. Сарокин бұл "тамаша фильм" деп ойлады және ол Оскарға лайық деп санады, бірақ Штайгердің ойнаған рөлі "әлдеқайда мақтаншыл және кең сөзді" болды. "End of Days" (1999) фильмінде "көңілді дін қызметкері" рөлінен кейін Штайгердің соңғы рөлі "Poolhall Junkies" (2002) фильмінде бильярд залының менеджері Ник болды, бірақ фильм сыншылар тарапынан жақсы қабылданбады.

Жеке өмір

Штайгер бес рет үйленген: актриса Салли Грейси (1952–1958), әнші Паула Эллис (1986–1997) және актриса Джоан Бенедикт Штайгер (2000 жылы оның қайтысына дейін). Штайгер Маккартизмді сынап айтқан. Ол әсіресе Чарльтон Хестонның қару туралы пікірін сынады және оны "Американың сүйікті фашисі" деп атады.

Актерлік стилі

Штайгер Голливудтың ең беделді кейіпкерлерінің бірі болды. Хатчинсон оны "Голливудтың ең харизматикалық және динамикалық жұлдыздарының бірі" деп сипаттады. Бірақ Хатчинсон үшін Штайгер мансабы бойы "Голливудқа сыни тұрды", өйткені ол жетістікке жеткен актерлердің жасы ұлғайған сайын жаңа, қиын рөлдер табуы қиын болатынына сенді. The New York Times газетінің Лусия Боццоласы Штайгерді "ерекше талант иесі" деп атады, ал Паулин Каэл оның өнерін соншалықты күшті деп тапты, оның өнері "көбінесе тікелей рөлде болмаған кезде де фильмді өз иелігіне алғанын" айтты. 1971 жылы оның мансабына шолу жасаған "Фильмдер мен фильм жасау" журналы оның таланты "жақсы да жаман фильмдер арқылы қалыпты дамығанын" және оның табысының құпиясы – ол өзіне адал болғанын атап өтті. 1956 жылғы сұхбатында ол: "Аяғын жерге тірей алмайтын актерлерге ашықтым. Сәттілікке құмарланып, ешбір актер бір орында тұра алмайтынын ұмыту оңай". Актерлер студиясының тәрбиесінде өскен Штайгер әдістемелік актерлікпен тығыз байланысты, ол ойнаған кейіпкерлеріне толыққанды кіріп кететін. Жазушы Джеймс Ф. Скотт оның мансабында "көбінесе жеке тұлғасын ұмытып, бөтен адамның санасына енуге тырысқанын" айтады. Штайгер бірде былай деген:

"Мен 'әдістеме' деген терминді ұнатпаймын, бірақ пікір үшін айтайын, әдістемелік актерлік – мақсатқа жету құралы. Ол сізге рөлге жеке қатысуға көмектеседі, соның арқасында сіз көрерменмен байланыса аласыз. Қандай жағдай болсын, елуінші жылдардағы американдық актерлер актерлік өнерді бүкіл әлемде өзгертті. Монтгомери Клифт, мүмкін, осыны бастады, Брандо сенсация туғызды, ал [Джеймс] Дин оны культке айналдырды". Роджер Эберт кейіннен бұл пікірді қолдап, Штайгердің мінез-құлқының болмауына назар салды: "Ол ойнауға тұрарлық кейіпкерді тапқанда, оны бастапқыдан, толығымен жаңадан жасайды. Ол қалай істейтінін білмеймін. Ол кейіпкердің терісіне кіріп, бір кезде сол адамға айналғандай". Штайгер: "Мен әрқашан жаңаша әрекет етуге тырыстым. Егер маған басқа рөл ұқсас рөл берілсе, мен оны сәл өзгеше орындауға тырысатын едім". Оның жарқын экрандық өнері Роберт Де Ниро сияқты көптеген актерлерге әсер етті, ол "Құтылмастар" (1987) фильміндегі рөлі үшін Штайгердің Аль Капоне рөлін үлгі етіп алды. Элвис Пресли "Пенжар" фильміндегі Штайгердің "күшті және жан тебірентерлік өнеріне" қатты таң қалды. Актер ретінде танымал болғанына қарамастан, Штайгерді көбінесе шектен тыс ойнауда айыптады, әсіресе 1970 және 1980 жылдары. Оның актерлік шеберлігі кейде сыншыларды қынжырлы қылды, тіпті оны көруге ыңғайсыз немесе күлкілі етті. Штайгер "Оклахома!" қойылымы кезінде армян режиссері Рубен Мамулианмен келіспеді, өйткені ол Штайгердің "әдеттен тыс актерлік әдісіне" төзбеді. Штайгер режиссердің репликаларын дұрыс айтпағанын ескермеді, ал Гордон МакРэймен бірге сахнада алманы қатты шайнағанда, Мамулиан: "Менің театрымнан шығыңыз. Менің өмірімнен кетіңіз!" деп айқайлады және оны жұмыстан шығарды. Тіпті Казан актерлер студиясының кейбір әдістерін жағымсыз деп тапты, "көп әзіл-қалжың мен құштарлықты және аз өзімшілдік пен өзіне аяушылықты" қалаған. Казан Штайгердің актер ретінде бәсекеге қабілетті екенін сезінді және оның актерлік серіктерінен сахналарды ұрлауға тырысқанын айтты. Штайгер бұл айыптамаларды жоққа шығарды, "актерлік өнерді мүмкіндігімше алға жылжытуға тырысамын, сондықтан кейде шектен шығып кетемін" деді. Бірнеше актерлер Штайгермен жұмыс істеу қиын болғанын мойындады; режиссер Норман Джуисонның айтуынша, Уоррен Оутс Штайгерді "Түннің ыстық шағында" түсірілім кезінде "көбінесе шектен шығып кететін адам" деп есептеді. Жазушы Ричард Дайер фильмдегі Штайгер мен Пуатье актерлік стильдерінің контрастын атап өтті: "Пуатьедің тыныштығы мен жасырын күші" және "Штайгердің тығырыққа тірелген, сыртқа шығарылған актерлік әдісі". "Қатаңдар" фильміндегі Штайгердің серіктесі Хамфри Богарт Штайгердің актерлік әдісін "астыңды қысып, күңіреніп айту мектебі" деп атады. Режиссер Роберт Олдрич Штайгердің репликаларын өзгерту әдеті бар екенін айтты, бұл оның серіктестерін жиі шатастырды. Олдрич: "Көбінесе мен түнді ұйқысыз өткізіп, актердің өнерін жақсартудың жолдарын ойлап табамын. Штайгермен болса, оны қалай тоқтатуды ойлау керек". Штайгер "Көпірден өту" фильмін түсіргенде режиссер Кеннет Аннакинге қатысты, сценарийдің көп бөлігін қайта жазуға және кейіпкерге сәйкес келу үшін көптеген репликаларды өзгертуге талап етті. Аннакин Штайгер сияқты актердің рөлге дайындалғанын ешқашан көрмегенін айтты. Хатчинсон Штайгердің түсірілім кезінде жиі паникаға ұшырап, өмір бойы сәтсіздік қорқынышымен күрескенін, бірақ осы қорқыныш оның актерлік шеберлігіне күш бергенін айтты.

Blockquote|I don't like the term Method, but for the sake of argument method acting is a means to an end. It is something that helps you get involved in the part personally so that you can communicate with the audience. No matter what, the American actor of the fifties changed acting the world over. Montgomery Clift was perhaps the actor who started it, Brando caused the sensation and [James] Dean made it a cult. Roger Ebert later echoed this statement, concurring that Steiger lacked mannerisms, writing, "When he gets a character worth playing with, he creates it new from the bottom up, out of whole cloth. I don't know how he does it. It's almost as if he gets inside the skin of the guy he's playing and starts being that person for a while". Steiger said: "I always tried to do things different. If I got a role which was similar to another I'd try to do it a little different." His explosive screen performances were an influence on many later actors, including Robert De Niro, who used Steiger's portrayal of Al Capone as a reference for his own performance in The Untouchables (1987). Elvis Presley was highly impressed with Steiger's "powerful and wrenching performance" in The Pawnbroker. Despite Steiger's acclaim as an actor, he was frequently accused of overacting and won his share of critics, particularly during the 1970s and 1980s. His acting was so dynamic at times that critics found him excessive and overbearing, and even uncomfortable or laughable to watch. Steiger once clashed with Armenian director Rouben Mamoulian, during a theatrical production of Oklahoma!, as he was intolerant of Steiger's "unusual acting technique". Steiger ignored the director's concerns that he was mumbling his lines, and when he began chomping loudly on an apple during a scene with Gordon MacRae, Mamoulian exclaimed: "Get out of my theater. Get out of my life! ", and fired him. Even Kazan found several of the Actors Studio's techniques disagreeable, preferring "more humor and verve and less self indulgence, self pity and self awareness". Kazan felt that Steiger often displayed a competitive edge as an actor and tried to steal scenes from his co stars. Steiger rejected these claims, insisting that he was merely "trying to take the medium of acting to as far as I can go, and that why I sometimes go over the edge". Several co stars found working with Steiger difficult; Warren Oates, according to director Norman Jewison, viewed Steiger as "somebody who had a tendency to go over the top" during the making of In The Heat of the Night. Writer Richard Dyer highlights the contrast in the film between the acting styles of Steiger and Poitier, with "Poitier's stillness and implied intensity" and "Steiger's busy, exteriorised method acting". Humphrey Bogart, Steiger's co star in The Harder They Fall, referred to Steiger's method acting as the "scratch your ass and mumble school of acting". Director Robert Aldrich notes that Steiger had a habit of changing his lines, which often confused his co stars. Aldrich stated: "Usually I lie awake at nights trying to think of ways to improve an actor's performance. With Steiger, the problem is to try and contain him". Steiger was particularly aggressive towards director Kenneth Annakin during the making of Across the Bridge, insisting on rewriting most of the script and changing many of the lines to better fit Steiger's idea of the character. Annakin stated that he had "never known an actor to put so much thought and preparation into a performance" as Steiger. Hutchinson revealed that Steiger often suffered from panic during filming and that fear of failure haunted him throughout his life, but fear also provided him with a source of strength in his acting.