Стив Робинсон: Америкалық ғарышкердің өмір жолы мен жетістіктері
Stephen Robinson
Стив Робинсон – американдық астронавт, NASA қызметкері. 1955 ж. туған, инженерлік білімі бар, ғарыш саласындағы жетістіктерімен танымал. Астронавттар туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ғарышкер (1955 жылы туған)
NASA ғарышкері Стивен Керн "Стив" Робинсон (26 қазан 1955 жылы туған) – американдық бұрынғы NASA ғарышкері.
American astronaut (born 1955)
the NASA astronaut
Stephen Kern "Steve" Robinson (born October 26, 1955) is an American former NASA astronaut.
Білім
Ол Американың скауттар ұйымында белсенді қатысты, онда ол екінші ең жоғары атаққа, "Өмірлік скаут" атағына қол жеткізді. Робинсон 1973 жылы Калифорния штатының Морага қаласындағы Камполинда орта мектебін бітірді, 1978 жылы Калифорния университетінің Дэвис қаласындағы механикалық және әуе-ғарыш инженериясы бойынша ғылым бакалавры дәрежесін, 1985 жылы Стэнфорд университетінің механика инженериясы бойынша ғылым магистрі дәрежесін және 1990 жылы Стэнфорд университетінің аэронавтика және астронавтика мамандығымен механика инженериясы бойынша докторлық дәрежесін алды.
He was active in the Boy Scouts of America, where he achieved its second highest rank, Life Scout. Robinson graduated from Campolindo High School, Moraga, California, in 1973, and obtained a Bachelor of Science degree in mechanical and aeronautical engineering from the University of California, Davis, in 1978, a Master of Science degree in Mechanical Engineering from Stanford University in 1985; and a doctorate in mechanical engineering, with a minor in aeronautics and astronautics from Stanford University in 1990.
Ұйымдар
Робинсон Американың Аэронавтика және Астронавтика институтының, Ғарыш медицинасы қауымдастығының және Эксперименталды авиация қауымдастығының мүшесі.
Robinson is a member of the American Institute of Aeronautics and Astronautics, the Aerospace Medical Association, and the Experimental Aircraft Association.
Марапаттар мен құрметтер
Ол 1989 жылы NASA Ames Honor Award сыйлығымен (ғалымдар үшін), 1992 жылы Америка Аэронавтика және Астронавтика институтының қолданбалы аэродинамика саласындағы үздік техникалық жұмысы үшін сыйлығымен, ал 1993 жылы NASA/Space Club G. M. Low естелік инженерлік стипендиясымен марапатталды.
He was awarded the NASA Ames Honor Award for Scientists in 1989, the American Institute of Aeronautics and Astronautics Outstanding Technical paper Award for Applied Aerodynamics in 1992, and the NASA/Space Club G. M. Low Memorial Engineering Fellowship in 1993.
Мансап
Робинсон 1975 жылы Калифорния штатының Маунтин-Вью қаласындағы NASA-ның Эймс зерттеу орталығында студент-стажер ретінде NASA-да жұмыс істей бастады. Дэвистегі Калифорния университетін бітіргеннен кейін, ол 1979 жылы NASA Ames-ке сұйықтық динамикасы, аэродинамика, эксперименталды құралдар және есептеу ғылымы саласындағы ғылыми зерттеуші ретінде қосылды. Эймсте жұмыс істеген кезде Робинсон Стэнфорд университетінде механика инженерлігі бойынша магистр және доктор дәрежелерін алды, зерттеу жұмысының басым бағыты турбуленттік физика және адам көзінің динамикасы болды. 1990 жылы Робинсон Вирджиния штатының Хэмптон қаласындағы NASA-ның Лэнгли зерттеу орталығындағы эксперименталды ағын физикасы бөлімінің бастығы болып тағайындалды. Ол 35 инженер мен ғалымнан тұратын, аэродинамика және сұйықтық физикасы саласындағы зерттеулермен айналысатын топты басқарды. 1993 жылы Робинсон NASA/Space Club Low Memorial Engineering Fellowship сыйлығын алды және 15 айға Массачусетс технология институтына (MIT) адам-көлік зертханасына (MVL) қонақ инженер ретінде жіберілді. MVL командасының мүшесі ретінде ол Spacelab Life Sciences 2 ғарыш миссиясында (STS 58) ғарышкерлерге нейровестибулярлық зерттеулер жүргізді. MIT-тегі басқа зерттеулердің ішінде спутниктерді ұстау және ғарыш құрылысы үшін EVA динамикасы болды. Кеймбриджде (Массачусетс штаты) болған кезде Робинсон АҚШ Көлік министрлігінің Ұлттық көлік жүйелері орталығында қонақ ғалым болып жұмыс істеді, ұшу симуляциясы үшін қоршаған ортаны модельдеу, GPS басқарылатын құралдық жақындау процедуралары үшін пилот кабинасының адам факторы және жылжымалы карта дисплейлері бойынша зерттеулер жүргізді. Робинсон 1994 жылдың қыркүйегінде NASA Лэнглиге оралды, онда ол көпсалалы дизайнды оңтайландыру бөлімінде ғылыми қызметкер және NASA-ның Жалпы авиациялық технология бағдарламасының аэродинамика және акустика элементінің жетекшісі ретінде екі қызметті бірдей атқарды. Робинсонның ұшақта 1400 сағаттан астам ұшу тәжірибесі бар, ол антикалық ұшақтардан бастап NASA ұшақтарына дейін әртүрлі модельдерде ұшқан. Робинсон 1983 жылдан бастап ғарышкер болуға үміттене бастады және 1995 жылы NASA ғарышкерлер корпусына қабылданды. Ол төрт ғарыш миссиясына қатысты: STS 85, STS 95, STS 114 және STS 130. Робинсон Халықаралық ғарыш станциясының 4-ші экспедициясындағы ұшу инженерінің резервтік мүшесі болды. 2005 жылдың 3 тамызында STS 114 миссиясының (Space Shuttle Columbia апатынан кейін алғашқы ұшу) миссия маманы (және ұшу инженері) ретінде Робинсон ғарыш аппараттарының сыртқы жағын ұшу кезінде жөндеуді жүргізген алғашқы адам болды. Инженерлердің пікірінше, қайта кіру кезінде қауіп тудыруы мүмкін екі шығып тұрған саңылауды алып тастау үшін Робинсон жіберілді. Робинсон "Дискавери" Халықаралық ғарыш станциясына докталған кезде бұл материалдарды сәтті алып тастады. Робинсон STS 114 миссиясында тағы бір "алғашқы" жаңалық жасады – 2005 жылдың 7 тамызында ғарыштан алғашқы подкаст жасады (транскрипциясы мен аудиосы бар). Оның жөндеу кезінде түсірген автопортреті ғарышта түсірілген алғашқы селфилердің бірі деп есептеледі. Робинсон 2010 жылдың 8 ақпанында ұшырылған және 10 ақпанда Халықаралық ғарыш станциясымен кездескен STS 130 миссиясында миссия маманы және ұшу инженері болып қызмет етті. Ол көлік құралының операторы ретінде 3-ші модульді және Куполаны орнату мен іске қосуға қатысқан үш ЭВА-ның хореографиясын жасады. Робинсон сондай-ақ түрлі ғарыш миссияларында CAPCOM рөлін атқарды. 2012 жылдың шілдесінде ол Калифорния университетінің Дэвис қаласындағы механикалық және аэроғарыш инженерия кафедрасында толық уақытты профессор болып оқытуға көшті. "Стивті ғарышкерлер кеңсесі қатты сағынады", - деді ұшу экипажы операцияларының директоры Джанет Каванди. "Ол менің сыныптасым еді, мен оның әрқашан оң көзқарасымен және күлімсіреген жүзімен есте сақтаймын. Біз оған болашақ ізденістерінде сәттілік тілейміз және Калифорния университетінің Дэвис қаласындағы жас және білім іздеушілерге оң әсер ететініне және керемет кеңесші болатынына сенімдіміз". Робинсон қазіргі уақытта UC Davis Адам/Роботика/Көлік интеграциясы және өнімділігі орталығын (HRVIP) басқарады.
Robinson started work for NASA in 1975 as a student intern at NASA's Ames Research Center in Mountain View, California. After graduation from the University of California at Davis, he joined NASA Ames in 1979 as a research scientist in the fields of fluid dynamics, aerodynamics, experimental instrumentation, and computational scientific visualization. While at Ames, Robinson earned masters and doctorate degrees in mechanical engineering at Stanford University, with research emphasis in turbulence physics, and additional research in human eye dynamics. In 1990, Robinson was selected as Chief of the Experimental Flow Physics Branch at NASA's Langley Research Center in Hampton, Virginia, where he led a group of 35 engineers and scientists engaged in aerodynamics and fluid physics research. In 1993, Robinson was awarded the NASA/Space Club Low Memorial Engineering Fellowship, and was assigned for 15 months to the Massachusetts Institute of Technology (MIT) as Visiting Engineer in the Man Vehicle Laboratory (MVL). As an MVL team member, he conducted neurovestibular research on astronauts on the Spacelab Life Sciences 2 Shuttle mission (STS 58). Other MIT research included EVA dynamics for satellite capture and space construction. While in Cambridge, Massachusetts, Robinson was also a visiting scientist at the U. S. Department of Transportation's Volpe National Transportation Systems Center, doing research on environmental modeling for flight simulation, cockpit human factors for GPS guided instrument approach procedures, and moving map displays. Robinson returned to NASA Langley in September 1994, where he accepted a dual assignment as research scientist in the Multidisciplinary design optimization Branch, and as leader of the Aerodynamics and Acoustics element of NASA's General Aviation Technology program. Robinson has logged over 1,400 hours in aircraft ranging from antique taildraggers to NASA jets. Robinson began applying to become an astronaut in 1983, and was selected to join NASA Astronaut Corps in 1995. He has flown on four Space Shuttle missions: STS 85, STS 95, STS 114 and STS 130. Robinson served as backup flight engineer for the International Space Station Expedition 4. On August 3, 2005, as a Mission Specialist (and Flight Engineer) on STS 114, the first Return to Flight mission following the Space Shuttle Columbia disaster, Robinson became the first human to perform an in flight repair to the Shuttle's exterior. Robinson was sent to remove two protruding gap fillers on [[Space Shuttle Discovery|Discovery'''s]] heat shield, after engineers determined they might pose a danger upon re entry. Robinson successfully removed the loose material while the Discovery'' was docked to the International Space Station. Robinson performed another "first" on STS 114 when he made the first podcast from space (transcript & audio) on August 7, 2005. His self portrait took during the repair was considered one of the early space selfies. Robinson served as a mission specialist and flight engineer on STS 130, which launched on February 8, 2010, and rendezvoused with the International Space Station on February 10. As Intravehicular Officer, he choreographed the three EVAs involved with the installation and activation of the Node 3 module and Cupola. Robinson also served as CAPCOM for various Space Shuttle missions. He retired from the Astronaut Corps in July 2012 to take a teaching position as a full time professor in the Mechanical and Aerospace Engineering department at University of California at Davis. "Steve will be sorely missed by the Astronaut Office," said Janet Kavandi, Director of Flight Crew Operations. "He was a fellow classmate, and I will personally miss his ever positive attitude and smiling face. We wish him the best in his future endeavors, and we are confident that he will be a positive influence and wonderful mentor to inquisitive minds at the University of California at Davis." Robinson currently directs the UC Davis Center for Human/Robotics/Vehicle Integration and Performance (HRVIP).
Жеке өмір
Ол ұшуды, көне ұшақтарды, жүзуді, каноэмен суға түсуді, тауға шығуды, музыканы, өнерді және стереофотографияны ұнатады. Ол Макс Кью рок-н-ролл тобында жетекші гитарашы. Оның канадалық ата-анасы – Уильям, жер өлшеуші, және Джойс Робинсон Калифорния штатының Морага қаласында тұрды.
He enjoys flying, antique aircraft, swimming, canoeing, hiking, music, art, and stereo photography. He plays lead guitar in Max Q, a rock and roll band. His Canadian parents, William, a land surveyor, and Joyce Robinson, resided in Moraga, California.