Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қозғалыстың ағыншақты иллюзиясын жасаған алғашқы кең таралған анимациялық құрылғы
First widespread animation device that created a fluid illusion of motion
Фенакистоскоп (кейде фенакистоскоп немесе фенакистоскоп деп те жазылады) – қозғалыстың ағыншақты иллюзиясын жасаған алғашқы кең таралған анимациялық құрылғы. Оның ойлап тапқандары Fantascope және Stroboscopische Scheiben ("стробоскоптық дискілер") деп атаған, бірақ француздық Phénakisticope өнім атауы қолданысқа енгенге дейін көптеген басқа аттармен де белгілі болды (әртүрлі жазылу нұсқаларымен). Фенакистоскоп – болашақ кино және киноиндустрияның дамуына негіз салған, қозғалмалы медиа көңіл көтерудің алғашқы түрлерінің бірі саналады. GIF анимациясы сияқты, ол тек қысқа қайталамалы циклды көрсетуге қабілетті.
The phenakistiscope (also known by the spellings phénakisticope or phenakistoscope) was the first widespread animation device that created a fluent illusion of motion. Dubbed Fantascope and Stroboscopische Scheiben ('stroboscopic discs') by its inventors, it has been known under many other names until the French product name Phénakisticope became common (with alternative spellings). The phenakistiscope is regarded as one of the first forms of moving media entertainment that paved the way for the future motion picture and film industry. Similar to a GIF animation, it can only show a short continuous loop.
Этимологиясы мен жазылуы
1833 жылғы маусымда француздық Le Figaro газетінде пайда болған кезде, «фенакистопе» термині грек тіліндегі φενακιστικός phenakistikos (немесе φενακίζειν phenakizein) сөзінен шыққан деп түсіндірілді, яғни «алдау» немесе «шатастыру», және ὄψ óps, яғни «көз» немесе «бет», сондықтан бұл термин «көздің алдануы» немесе «көз ілдеуі» ретінде қарастырылды. Париждегі баспагер Юнин де «фенакистопе» терминін қолданды (акцентпен де, акцентсіз де). 1833 жылдың қаңтар айында ойлап тапқан құрылғыны Жозеф Плато есімдемеген. Кейін 1833 жылы ол өзі қатыспаған басылымдарға сілтеме жасау үшін мақаласында «phénakisticope» сөзін қолданды. Ол кезде оның алғашқы рет Phantasmascope (Акерманның Лондонда) ретінде жарияланған нұсқасы, бірнеше айдан кейін жаңа басылымдар мен басқа аниматорлар жинақтары үшін Fantascope болып өзгертілді. Плато көптеген жазбаларында және презентацияларында «фенакистопе» және «фантаскоп» терминдерін де қолданды, көрінеу «фенакистопе» терминін жақсы танылған атау ретінде қабылдап, ал «фантаскоп» терминін өзі ұнатқан атау ретінде сақтап қалды. «Фенакистоскоп» терминінің қате жазылуын 1835 жылы «Американдық ғылым және өнер журналында» кездестіруге болады, кейіннен ол энциклопедиялар арқылы стандартты атау ретінде орнықты, мысалы, «Ғылым, әдебиет және өнер сөздігі» (Лондон, 1842) және «Ғылым, әдебиет және өнердің иконографиялық энциклопедиясы» (Нью-Йорк, 1852).
When it was introduced in the French newspaper Le Figaro in June 1833, the term 'phénakisticope' was explained to be from the root Greek word φενακιστικός phenakistikos (or rather from φενακίζειν phenakizein), meaning "deceiving" or "cheating", and ὄψ óps, meaning "eye" or "face", so it was probably intended loosely as 'optical deception' or 'optical illusion'. Fellow Parisian publisher Junin also used the term 'phenakisticope' (both with and without the accent). Inventor Joseph Plateau did not give a name for the device when he first published about it in January 1833. Later in 1833 he used 'phénakisticope' in an article to refer to the published versions that he was not involved with. By then, he had an authorized set published first as Phantasmascope (by Ackermann in London), which some months later was changed into Fantascope for a new edition and sets by other animators. In many writings and presentations Plateau used both the terms phénakisticope and fantascope, seemingly accepting phénakisticope as the better known name and holding on to fantascope as the name he preferred. The misspelling 'phenakistoscope' can already be found in 1835 in The American Journal of Science and Arts and later ended up as a standard name through encyclopedias, for instance in A Dictionary of Science, Literature, & Art (London, 1842)Iconographic Encyclopaedia of Science, Literature, and Art (New York, 1852).
Технология
Фенакистоскоп әдетте тұтқаға тік бекітілген, айналатын картон дискі түрінде келеді. Дискінің ортасынан радиалды түрде анимацияның тізбектелген кезеңдерін бейнелейтін суреттер орналастырылған. Дискінің шеті бойындағы кішкентай төртбұрышты тесіктер тең аралықта орналасқан. Пайдаланушы дискіні айналдырып, айнадағы бейнелерді қозғалатын тесіктер арқылы қарап, көреді. Тесіктердің бейнелер арқылы жылдам сканерленуі олардың бірігіп кетіп, нашар көрінуіне жол бермейді, сондықтан пайдаланушы бір-бірінен кейін келетін суреттерді, бір қозғалатын сурет ретінде көре алады. Зоотроп және басқа да ұқсас құрылғылардан айырмашылығы, фенакистоскоптың көптеген нұсқаларын бір уақытта тек бір адам ғана көре алатын. Фенакистоскоптың суреттері қозғалыс иллюзиясын тудыру үшін жеткілікті жылдам айналғанда бұрмаланады; олар сәл тар болып көрінеді және аздап иіледі. Кейде аниматорлар осы бұрмалауды өтеу үшін суреттерінде кері бұрмалауды қолданды. Дегенмен, көптеген анимациялар шынайы бейнелеуге арналмаған және бұрмалау мультфильмдік суреттерде көзғарыссыз болады. Айналатын тесіктерден туындаған бұрмалау мен жыпылықтану қазір интернетте табылған көптеген фенакистоскоп анимацияларында (мысалы, осы беттегі GIF анимациясы) көрінбейді. Бұл әдетте бағдарламалық қамтамасыз ету арқылы жасалған анимациялар. Олар фенакистоскопты көрудің нақты тәжірибесін қайталай алмайды, бірақ аниматорлардың жұмысын жақсартылған түрінде ұсына алады. Кейбір дұрыс есептелмеген заманауи қайта жасалған анимацияларда тесіктер айналып тұрады (нақты фенакистоскоп арқылы қарағанда олар қозғалмайтын сияқты көрінеді) және фигуралар дискіде тұру керек болған жерде қозғалады (немесе қозғалу керек болған жерде тұрады). Көптеген коммерциялық дискілер қолмен боялған литографиялық баспалар болып табылады, бірақ кейбір өндірушілер көп түсті литография және басқа да баспа техникаларын да қолданған.
The phénakistiscope usually comes in the form of a spinning cardboard disc attached vertically to a handle. Arrayed radially around the disc's center is a series of pictures showing sequential phases of the animation. Small rectangular apertures are spaced evenly around the rim of the disc. The user would spin the disc and look through the moving slits at the images reflected in a mirror. The scanning of the slits across the reflected images keeps them from simply blurring together so that the user can see a rapid succession of images that appear to be a single moving picture. Unlike the zoetrope and other successors, common versions of the phénakisticope could only practically be viewed by one person at a time. The pictures of the phénakisticope became distorted when spun fast enough to produce the illusion of movement; they appeared a bit slimmer and were slightly curved. Sometimes animators drew an opposite distortion in their pictures to compensate for this. However, most animations were not intended to give a realistic representation and the distortion isn't very obvious in cartoonish pictures. The distortion and the flicker caused by the rotating slits are not seen in most phénakisticope animations now found online (for instance the GIF animation on this page). These are usually animations created with software. These do not replicate the actual viewing experience of a phénakisticope, but they can present the work of the animators in an optimized fashion. Some miscalculated modern re animations also have the slits rotating (which would appear motionless when viewed through an actual phénakisticope) and the figures moving across the discs where they were supposed to stand still (or standing still when they were supposed to move around). Most commercially produced discs are lithographic prints that were colored by hand, but also multi color lithography and other printing techniques have been used by some manufacturers.
Өнертабыс
Фенакистоскопты 1832 жылдың желтоқсан айында бельгиялық физик Жозеф Плато мен практикалық геометрияның австриялық профессоры Саймон Штампфер шамамен бір уақытта ойлап тапты. Университет студенті Плато алғашқы тәжірибелерінің бірінде қарама-қарсы бағытта жылдам айналатын екі концентрлі тік дөңгелекке жақыннан қарағанда, қозғалмайтын дөңгелектің оптикалық иллюзиясын тудыратынын байқады. Кейін ол Питер Марк Рожеттің 1824 жылғы мақаласын оқыды, ол дөңгелектің спицаларын тік саңылаулар арқылы қарағанда пайда болатын оптикалық алдамшылықты сипаттады. Плато бұл құбылысты одан әрі зерттеуді шешті және 1828 жылы «Correspondance Mathématique et Physique» журналында өз зерттеулерінің нәтижелерін жариялады. 1829 жылдың 5 желтоқсанында сол ғылыми мерзімдік басылымға жазған хатында ол өзінің (әлі атауы жоқ) Анортоскопын ұсынды – бұл диск айналмалы бейнені жылдам айналғанда және төрт радиалды саңылаулар арқылы қарағанда қалыпты бейнеге айналдырады. Бұл өнертабыс кейіннен, мысалы, Лондондағы Newton & Co компаниясы арқылы сатылды. 1830 жылдың 10 желтоқсанында Майкл Фарадей Ұлыбритания Корольдік институтында «Айналып тұрған дөңгелектерде кездесетін оптикалық алдамшылықтардың ерекше класы» деген тақырыпта баяндама жасады. Ол Рожеттің мақаласына сілтеме жасап, өз жаңалықтарын сипаттады. Фарадейдің жариялағандары Платоның жариялағандарымен көп ортақ еді, және Фарадей бұл фактіні ашық мойындады, сонымен қатар Платомен жеке хат алмасып, оған өз еңбектерін жіберді. Фарадейдің кейбір тәжірибелері Плато үшін жаңа болды, әсіресе айнаның алдында айналатын дөңгелектің көмегімен жасалған бейне Платоға жаңа иллюзиялар туралы идея берді. 1832 жылдың шілдесінде Плато Фарадейге хат жолдады және айнаға қаратылғанда «толыққанды тұрақты аттың бейнесін» тудыратын «анаморфозалар» бар тәжірибелік дискіні қосты. Бірнеше әрекеттенгеннен және көптеген қиындықтарды бастан өткергеннен кейін, ол 1832 жылдың қараша немесе желтоқсан айларында фенакистоскоптың жұмыс істейтін моделін құрастырды. Плато өзінің өнертабысын 1833 жылдың 20 қаңтарында «Correspondance Mathématique et Physique» журналына жазған хатында жариялады. Ол иллюзияларды жасау тәсілін өзгертуге болатынына және оларды басқа мақсаттарда қолдануға болатынына сенді, «мысалы, фантасмагорияда». 1832 жылдың желтоқсан айында Штампфер Фарадейдің зерттеулерімен танысып, ұқсас тәжірибелер жасауға тырысты, бұл көп ұзамай оның Stroboscopischen Scheiben немесе optischen Zauberscheiben (стробоскоптық дисктер немесе оптикалық сиқырлы дисктер) деп атаған өнертабысына әкелді. Штампфер суреттер тізбегін дискке, цилиндрге (кейінірек зоотропқа ұқсас) немесе көптеген суреттер үшін екі параллель роликтің арасына созылған қағаз немесе кенептің ұзын, бұралған жолағына орналастыруды ойлады (фильм катушкалары сияқты). Ол сондай-ақ дискінің немесе айнаның көп бөлігін кесілген картон қағазымен жабуды ұсынды, осылайша қозғалатын фигуралардың біреуін ғана көруге болады, ал кесілген бөліктердің айналасына театрлық кулистер мен фонды салуды ұсынды (кейінірек Праксиноскоп театрына ұқсас). Штампфер сондай-ақ бір жағында суреттері бар диск және осьтің екінші жағында саңылаулары бар диск нұсқасын атап өтті, бірақ ол дискіні айнаның алдында айналдыруды оңай деп тапты. 1833 жылдың ақпанына дейін ол алты екі жақты диск дайындады, оларды кейіннен Trentsensky & Vieweg баспасы жариялады. Матиас Тренценский мен Штампферге 7 мамырда 1833 жылы дисктерге Австрия патенті (Kaiserlichen königlichen Privilegium) берілді. Баспасөзші және Платоның докторлық жетекшісі Адольф Квелет 1832 жылдың қарашасында Фарадейге көрсету үшін жұмыс істейтін модель алғанын мәлімдеді. 1836 жылы Плато идеяның нақты уақытын анықтау қиын екенін айтты, бірақ ол алғаш рет өзінің өнертабысын желтоқсан айында сәтті құрастырғанына сенді. Ол Штампфердің өзінің нұсқасын бір уақытта ойлап тапқаны туралы мәлімдемесіне сенеді. Питер Марк Роже 1834 жылы бірнеше фенакистоскоптар жасағанын және оларды көптеген достарына 1831 жылдың көктемінде көрсеткенін мәлімдеді, бірақ одан да маңызды жұмыстардың салдарынан ол өзінің өнертабысы туралы есеп жариялауға уақыт таппады.
The phenakisticope was invented almost simultaneously around December 1832 by the Belgian physicist Joseph Plateau and the Austrian professor of practical geometry Simon Stampfer. As a university student Plateau noticed in some early experiments that when looking from a small distance at two concentric cogwheels that turned fast in opposite directions, it produced the optical illusion of a motionless wheel. He later read Peter Mark Roget's 1824 article Explanation of an optical deception in the appearance of the spokes of a wheel when seen through vertical apertures which addressed the same illusion. Plateau decided to investigate the phenomenon further and later published his findings in Correspondance Mathématique et Physique in 1828. In a letter to the same scientific periodical dated December 5, 1829 he presented his (still nameless) Anorthoscope, a disc that turns an anamorphic picture into a normal picture when it is spun fast and seen through the four radial slits of a counter rotating black disc. This invention was later marketed, for instance by Newton & Co in London. On 10 December 1830 Michael Faraday presented a paper at the Royal Institution of Great Britain called On a Peculiar Class of Optical Deceptions about the optical illusions that could be found in rotating wheels. He referred to Roget's paper and described his associated new findings. Much was similar to what Plateau had published and Faraday not only acknowledged this publicly but also corresponded with Plateau personally and sent him his paper. Some of Faraday's experiments were new to Plateau and especially the one with a fixed image produced by a turning wheel in front of the mirror inspired Plateau with the idea for new illusions. In July 1832 Plateau sent a letter to Faraday and added an experimental disc with some "anamorphoses" that produced a "completely immobile image of a little perfectly regular horse" when rotated in front of a mirror. After several attempts and many difficulties he constructed a working model of the phénakisticope in November or December 1832. Plateau published his invention in a 20 January 1833 letter to Correspondance Mathématique et Physique. He believed that if the manner of producing the illusions could be somehow modified, they could be put to other uses, "for example, in phantasmagoria". Stampfer read about Faraday's findings in December 1832 and was inspired to do similar experiments, which soon led to his invention of what he called Stroboscopischen Scheiben oder optischen Zauberscheiben (stroboscope discs or optical magic discs). Stampfer had thought of placing the sequence of images on either a disc, a cylinder (like the later zoetrope) or, for a greater number of images, on a long, looped strip of paper or canvas stretched around two parallel rollers (much like film reels). He also suggests covering up most of the disc or the mirror with a cut out sheet of cardboard so that one sees only one of the moving figures and painting theatrical coulisses and backdrops around the cut out part (somewhat similar to the later Praxinoscope Theatre). Stampfer also mentioned a version which has a disc with pictures on one end and a slotted disc on the other side of an axis, but he found spinning the disc in front of a mirror more simple. By February 1833 he had prepared six double sided discs, which were later published by Trentsensky & Vieweg. Matthias Trentsensky and Stampfer were granted an Austrian patent (Kaiserlichen königlichen Privilegium) for the discs on 7 May 1833. Publisher and Plateau's doctoral adviser Adolphe Quetelet claimed to have received a working model to present to Faraday as early as November 1832. Plateau mentioned in 1836 that he thought it difficult to state the exact time when he got the idea, but he believed he was first able to successfully assemble his invention in December. He stated to trust the assertion of Stampfer to have invented his version at the same time. Peter Mark Roget claimed in 1834 to have constructed several phénakisticopes and showed them to many friends as early as in the spring of 1831, but as a consequence of more serious occupations he did not get around to publishing any account of his invention.
Вариациялар
Фенакистоскоптың көптеген нұсқаларында үлкен тесіктелген дискке орналастырылатын кішірек кесілмеген картоптан жасалған дискілер қолданылған. Бір нұсқасында мыс осінің бір жағында суреттелген диск, екінші жағында ойық диск болған; бұл сәл ауырлау болғанымен, айна қажет етпеген және айқын суреттер беретіні айтылған. Fores екі көрерменге бір уақытта, айнасыз анимацияны қарауға мүмкіндік беретін, суреттері бір-біріне қаратылған екі тесіктелген дискке арналған тұтқаны – Exhibitor-ді ұсынды. Кейбір дискілердің қатырғасында шетінен жүзіп бара жатқандай көрінетін фигуралар бейнеленген. 1833 жылы Ackermann & Co үш дискіні шығарды, оның бірін өнертапқыш Джозеф Плато жасаған. Кейбір нұсқаларында дискіні айналдыру үшін қолмен бұралатын механизмі бар ағаш тұғыр қосылған. 1850 жылдардан бастап шыны дискілері бар бірнеше фенакистоскоп проекторлары өндіріліп, сатылды. Жозеф Плато 1844-1849 жылдар аралығында фенакистоскопы мен анортоскопын біріктіріп, төрт жарық тесігі бар қара диск артында айналғанда анимацияланған суреттер тізбегін беретін ашық дискіні жасады. Бұл диск төрт есе жылдам айналып, фенакистоскоптан айырмашылығы, бірнеше адам бір уақытта анимацияны көре алатын. Бұл жүйе коммерцияланбады; қолмен жасалған екі дискінің ғана Гент университетінің Жозеф Плато коллекциясында сақталғаны белгілі. Бельгиялық суретші Жан Батист Маду дискілерге алғашқы суреттерді салса, Плато келесі бөліктерін суреттеді. 1849 жылы Жозеф Плато өнертапқышы Чарльз Уиттстон ұсынған стереоскоппен фенакистоскопты біріктіру мүмкіндігін талқылады. Франц фон Ухациус, мүмкін, Нейлордың идеясы туралы неміс немесе австриялық техникалық журналдарда оқыған және 1851 жылы өзінің нұсқасын жасауға кіріскен. Құрал жасаушы Венцель Прокеш оған диаметрі бірнеше сантиметрлік суреттерді ғана көрсетуге болатын алғашқы модель жасады. Прокеш жасаған екінші, сәтті модельде экранның бір нүктесіне бағытталған жеке линзасы бар мөлдір суреттері бар стационарлық диск болды. Суреттерді бірінен соң бірі көрсету үшін дискінің артында жарық шамы жылдам айналды. Бұл модель 1853 жылы Австрия Ғылым академиясына көрсетілді. Прокеш машинаны сатты және оны сиқыршы Людвиг Дёблерге сатты, ол оны өзінің шоуларында, басқа сиқырлы фонарь техникаларымен бірге пайдаланды. 1869 жылы А.Қ.Ш.-та О. Б. Браун "Оптикалық құрал" деген патент алды, ол кейінгі кинематографқа өте жақын техникамен дискілі фенакистоскопты қолданды; Мальта кресі қозғалысымен, аралық қозғалыс үшін жұлдыз дөңгелегі мен штифт және екі секторлы жапқыш пайдаланды. Томас Росс "Тұрмыс доңғалағы" деп аталатын кішкентай мөлдір фенакистоскоп жүйесін жасады, ол стандартты сиқырлы фонарь слайдына орналасты. 1869 жылы патенттелген алғашқы нұсқасында сегіз фазалы қозғалысы және сегіз диафрагмасы бар айналатын шыны жапқышы бар шыны диск болды. Дискілерде мұз сырғанаушылар, балықтар, алыптар баспалдағы, бөтелкелік иблис және басқа да суреттер бейнеленген. Жақсартылған нұсқасында 13 сурет және бір слотты жапқыш дискісі болды және ол 1871 жылғы 10 қазанда 2685 британдық патентін алды. Генри Ренно Хейл өзінің Phasmatrope-ын 1870 жылғы 5 ақпанда Филадельфия музыка академиясында көрсетті. Бұл өзгертілген сиқырлы фонарьдың дөңгелегі 16 фотосуреттен тұратын слайдтарды және жапқышты ұстай алатын. Дөңгелек жарық көзі алдында слайдтарды бірінен соң бірі көрсету үшін аралық механизм арқылы айналдырылды (шамамен 3 кадр/секунд жылдамдықпен). Бағдарламада үш тақырып болды: "All Right" (жапондық танымал акробат), Жонатан бауырлас және вальс билеуші жұп. Жонатан бауырлас экрандағы дауыс арқылы көрермендерге сөз сөйлеп, "Бұл өнер білім беру мен ләззат алудың ең үлкен жетістіктерінің біріне айналады" деді. Вальс билеген жұптың суреттері сақталды және дөңгелекте төрт рет қайталанған костюмді бишілердің (Хейл және әйел би серігі) төрт кадрынан тұрады. Суреттер поздалған. Қозғалысты "жедел фотосуретке" түсіруді алғаш рет Эдвард Муйбридж 1878 жылы енгізді. Эдвард Муйбридж 1879 жылы өзінің Zoopraxiscope-ын жасады және 1894 жылға дейін осы проектормен шыны дискілердегі, оның хронофотографиялық пластиналарынан алынған мөлдір бояумен салынған суреттерді көрсетті.
Many versions of the phénakisticope used smaller illustrated uncut cardboard discs that had to be placed on a larger slotted disc. A common variant had the illustrated disc on one end of a brass axis and the slotted disc on the other end; this was slightly more unwieldy but needed no mirror and was claimed to produce clearer images. Fores offered an Exhibitor: a handle for two slotted discs with the pictures facing each other which allowed two viewers to look at the animations at the same time, without a mirror. A few discs had a shaped edge on the cardboard to allow for the illusion of figures crawling over the edge. Ackermann & Co published three of those discs in 1833, including one by inventor Joseph Plateau. Some versions added a wooden stand with a hand cranked mechanism to spin the disc. Several phénakisticope projectors with glass discs were produced and marketed since the 1850s. Joseph Plateau created a combination of his phénakisticope and his Anorthoscope sometime between 1844 and 1849, resulting in a back lit transparent disc with a sequence of figures that are animated when it is rotated behind a counter rotating black disc with four illuminated slits, spinning four times as fast. Unlike the phénakisticope several persons could view the animation at the same time. This system has not been commercialised; the only known two handmade discs are in the Joseph Plateau Collection of the Ghent University. Belgian painter Jean Baptiste Madou created the first images on these discs and Plateau painted the successive parts. In 1849 Joseph Plateau discussed the possibilities of combining the phénakisticope with the stereoscope as suggested to him by its inventor Charles Wheatstone. Franz von Uchatius possibly read about Naylor's idea in German or Austrian technical journals and started to develop his own version around 1851. Instrument maker Wenzel Prokesch made a first model for him which could only project images of a few inches in diameter. A more successful second model by Prokesch had a stationary disc with transparent pictures with a separate lens for each picture focused on the same spot on a screen. A limelight revolved rapidly behind the disc to project the sequential images one by one in succession. This model was demonstrated to the Austrian Academy of Sciences in 1853. Prokesch marketed the machine and sold one to magician Ludwig Döbler who used it in his shows that also included other magic lantern techniques, like dissolving views. An "Optical Instrument" was patented in the U. S. in 1869 by O. B. Brown, using a phenakistiscope like disc with a technique very close to the later cinematograph; with Maltese Cross motion; a star wheel and pin being used for intermittent motion, and a two sector shutter. Thomas Ross developed a small transparent phénakisticope system, called Wheel of life, which fitted inside a standard magic lantern slide. A first version, patented in 1869, had a glass disc with eight phases of a movement and a counter rotating glass shutter disc with eight apertures. The discs depicted Ice Skaters, Fishes, Giant's Ladder, Bottle Imp and other subjects. An improved version had 13 images and a single slot shutter disc and received British Patent 2685 on 10 October 1871. Henry Renno Heyl presented his Phasmatrope on 5 February 1870 at the Philadelphia Academy of Music. This modified magic lantern had a wheel that could hold 16 photographic slides and a shutter. The wheel was rotated in front of the light source by an intermittent mechanism to project the slides successively (probably with a speed of 3 fps). The program contained three subjects: All Right (a popular Japanese acrobat), Brother Jonathan and a waltzing couple. Brother Jonathan addressed the audience with a voice actor behind the screen and professed that "this art will rapidly develop into one of the greatest merit for instruction and enjoyment." The pictures of the waltzing couple survived and consist of four shots of costumed dancers (Heyl and a female dancing partner) that were repeated four times in the wheel. The pictures were posed. Capturing movement with "instantaneous photography" would first be established by Eadward Muybridge in 1878. Eadward Muybridge created his Zoopraxiscope in 1879 and lectured until 1894 with this projector for glass discs on which pictures in transparent paint were derived from his chronophotographic plates.
Ғылыми қолдану
Фенакистоскоп оптикалық иллюзияларды ғылыми зерттеулер нәтижесінде ойлап табылды және осылай жарияланды, бірақ көп ұзамай бұл құрылғы ойын-сауыққа арналған жаңалық ретінде өте сәтті сатылды. Жаңалықтың қызығы басылғаннан кейін, ол көбінесе балаларға арналған ойыншық деп есептелді. Дегенмен, кейбір ғалымдар оны пайдалы демонстрациялық құрал деп санайды. 1861 жылы ол жүрек соғысын бейнеледі. Неміс физигі Иоганн Генрих Якоб Мюллер 1846 жылы Франкфуртта Дж. В. Альбертпен бірлесіп, әртүрлі толқын қозғалыстарын (дыбыс, ауа, су толқындары және т.б.) көрсететін 8 дисктен тұратын жинақты жариялады. Фотографиялық қозғалысты зерттеудегі белгілі ағылшын пионері Эдвард Муйбридж фенкастикоп проекторын жасады, онда оның фотосуреттері шыны дискілерде контурлар түрінде бейнеленді. Нәтижелері әрқашан ғылыми болған жоқ; ол жиі эстетикалық себептермен фотосуреттер тізбегін өңдеді, ал шыны дискілер үшін кейде бірнеше фотосуреттен жаңа комбинациялар жасап қайта өңдеуге дейін барды. Мысалы, бір адам бұқаның үстінен айналып секіріп, оны ит қуғандағы көрініс қызықты.
The phénakisticope was invented through scientific research into optical illusions and published as such, but soon the device was marketed very successfully as an entertaining novelty toy. After the novelty wore off, it was mostly seen as a toy for children. Nonetheless, some scientists still regard it as a useful demonstration tool. In 1861 one of the subjects he illustrated was the beating of a heart. German physicist Johann Heinrich Jakob Müller published a set of 8 discs depicting several wave motions (waves of sound, air, water, etcetera) with J. V. Albert in Frankfurt in 1846. The famous English pioneer of photographic motion studies Eadweard Muybridge built a phenakisticope projector for which he had his photographs rendered as contours on glass discs. The results were not always very scientific; he often edited his photographic sequences for aesthetic reasons and for the glass discs he sometimes even reworked images from multiple photographs into new combinations. An entertaining example is the sequence of a man somersaulting over a bull chased by a dog.
20 және 21 ғасырлар
Жозеф Плато сыйлығы, фэнакистоскопқа ұқсайтын кубок, 1985 және 2006 жылдар аралығында жыл сайын табыс етілген бельгиялық кино сыйлығы еді. Көптеген винилдік музыкалық шығарылымдардың қаптамаларында немесе винилдің өзінде фэнакистоскоп тәрізді анимациялар кездеседі. 1956 жылы Red Raven Movie Records компаниясы 78 айналымдық 8 дюймдік синглдер сериясын шығарды, олардың анимацияларын диск ортасына қойылған, праксиноскопқа ұқсас шағын айналары бар құрылғы арқылы қарауға болатын. 2010 жылдан бері Sculpture атты аудиовизуалдық дуэт секундына дәл 25 рет жыпылықтайтын стробоскоп арқылы немесе 25 кадр/секундтік кадр жылдамдығымен өте жоғары жапқыш жылдамдықта бейнекамерамен түсірілген, өте күрделі анимациялары бар бірнеше сурет дискілерін шығарды.
The Joseph Plateau Award, a trophy resembling a phénakisticope, was a Belgian movie award given yearly between 1985 and 2006. Several vinyl music releases have phénakistiscope like animations on the labels or on the vinyl itself. In 1956 Red Raven Movie Records started a series of 78 RPM 8" singles with animations to be viewed with a device with small mirrors similar to a praxinoscope to be placed on the center of the disc. Since 2010 audio visual duo Sculpture has released several picture discs with very elaborate animations to be viewed under a stroboscope flashing exactly 25 times per second, or filmed with a video camera shooting progressively at a very high shutter speed with a frame rate of 25fps.