Калвертон ауылы және азаматтық қауымдастығы

Кіріспе

Калвертон – Англияның Нотингемшир графтығындағы ауыл және азаматтық приход. Ол Гедлинг ауданында, Нотингхэмнің солтүстік-шығысында шамамен 11 км, Мэнсфилдтен оңтүстік-шығысында 16 км жерде орналасқан. Жақын маңдағы Вудборо және Лэмбли сияқты, Довер Бек өзенінің шағын салаларының бірінде жатыр. 2021 жылғы халық санауы бойынша 3,120 үй шаруашылығында 7,282 адам тұрады. Ауылдың солтүстігінде, шамамен 3 км қашықтықта, Салтерфорд деген құлаған елді мекеннің орны бар. Приходтың оңтүстік-шығысында Вудборо, оңтүстік-батысында Арнольд, Папплвик және Рейвенсхед, солтүстігінде Блидворт, ал солтүстік-шығысында Окстон және Эпперстоун жатыр. Калвертон өмір сүруінің көп бөлігінде Шервуд орманының Торни Вуд Чейс деген бөлігіндегі ормандық ауыл болып келді. Ауыл шаруашылығы жайылымдық жерлердің жетіспеуімен шектелген, сондықтан қолөнер (ағаш өңдеу, шұлық тоқу сияқты) әдеттегіден гөрі маңыздырақ болған. 1780 жылғы парламенттік қоршау ауылға аграрлық прогресс әкелді, бірақ 1952 жылы Ұлттық Көмір Кеңесінің шахта ашуымен ғана ауыл қазіргі бейнесін қалыптастыра бастады – жаңа тұрғын үйлер салынып, халық саны арта түсті. Шахта 1999 жылы жабылды. Шағын өнеркәсіптік аймақ жергілікті жұмыс орындарын ұсынады, бірақ Калвертон қазір ірі маңырауан ауыл сипатын алды. 1974 жылдың мамыр айында ауыл Францияның Луара аңғарындағы Лонгу Жюмельспен туыстық қатынас орнатты.

Топонимика

Бұл жер 1086 жылғы "Domesday" сараптамасында Кальвретон деп, ал 1275 жылғы "Rotuli Hundredorum"-да Кальвиртон деп тіркелген. Ғалымдардың пікірінше, атаудың мағынасы "бұзаулар шаруашылығы", яғни ескі ағылшын тіліндегі "calf" (жатас жағдайдағы көпше түрі "calfra") + "tūn" сөздерінен шыққан. Кальвертон – бұл аймақтағы (Окстон, Булкотт және Лэмбли сияқты) жануарлардың аттарын қамтитын көптеген елді мекендердің бірі. Бұл жағдай, олардың арасында әлі табылмай қалған ежелгі функционалдық байланыс болған деген болжамдарға әкелді. Солтерфорд (қ.б.) 1086 жылы Солтрефорд деп аталған, бұл "тұз сатушылардың броды" дегенді білдіреді, мұнда "сольтер" – тұз өндіруші емес, тұз сатушы немесе тасымалдаушы. Бұл жер орманның ішінде орналасқан болса да, Йоркке баратын жол немесе Корольдік тракт (А614 тас жолының алдағысы) оның жанынан өтіп, көбінесе тұз тасымалдаушылардың тоқтау орны болған. Басқа бір түсіндіру бойынша, бұл Шервуд орманының патшалық аң ауру жерінің шекарасындағы тұз қоймасына (латынша saltatorium) жақын орналасқан бродтан шыққан болуы мүмкін, бірақ ол тұзбен байланысты емес. Боннер төбесі, Боннер жолағы және Бёрнор көлінде ежелгі скандинав сөзі "brunnr" (бұлақ) және ескі ағылшын сөзі "haugr" (төбе) болуы мүмкін. Сонымен қатар, алғашқы элемент ескі ағылшын тіліндегі "burna", яғни бұлақ немесе ағын болуы да мүмкін.

Роман Калвертон

Довер Бек аңғарының батыс жағында, Окстон жолы мен Уинбуш-Лейн жолдарының қиылысының солтүстік-шығысында екі римдік шеру лагерінің іздері табылды. Олар әуе суреттері арқылы анықталды, ал жер бетінде оларды растайтын қоршаулар сияқты ешқандай іздер жоқ. Лагерьлер орналасқан жер қорғалатын ескерткіш мәртебесіне ие. Төрт акр көлемдегі кіші лагерь, шамамен жиырма алты акр көлемдегі үлкен, мүмкін бұрынғы лагерьдің қорғанысына толығымен орналасқан. Шеру лагерлерінің іздері, әскерлік бөлімшелердің шабуыл қаупі болғанда түнде тоқтау үшін салған бекіністерінің қалдықтары деп саналады. Лагерь мөлшері әскерлік бөлімшенің санын анықтайды. Осы лагерлердің уақытша сипаты, олардан басқа маңызды археологиялық ескерткіштердің табылуының ықтимал еместігін көрсетеді. Кальвертоннан "төбедегі" жерден қорғасыннан жасалған әйкел табылды. Ол ұзын шашы бар, жалаңаяқ отырған әйел бейнесін бейнелейді, басында қарапайым дөңгелек бас киім бар. Бұл жергілікті Венераның бір түрі болуы мүмкін, яғни жергілікті құдайлардың бірі. Виктория округінің тарихына сәйкес, XVIII ғасырда, шіркеу аумағында сынық құмыраның ішінде, негізінен Траян мен Адрианның (б.з. 98–138 жж.) динарларынан құралған шамамен екі жүз монета табылған. Алайда, бұл 1765 жылы Хейвуд Оукс пен A614 тас жолының қиылысына жақын жердегі «Робин Гуд ыдысынан» табылған римдік монеталарға толы ыдыстың қайта баяндалуы болуы мүмкін. Жақында, үш жүз ярдықтан аспайтын қашықтықта орналасқан екі өте ұқсас монета қоймасы табылды. Біріншісі 1959 жылдың маусымында Мэнор-парк балалар мектебінің (Коллиер-роуд) іргетасын қазу кезінде, ал екіншісі 1960 жылдың сәуірінде Крукдол-лейнде үй салу кезінде табылған. Ешбір қоймадан құрылымдық қалдықтар табылған жоқ, ал археологиялық материалдардың арасында тек бірінші қойма жасырылған қыш құмыра ғана болды. Римдік монеталардың көпшілігі қауіпсіз сақтау үшін көмілген деп саналады, кейін оларды қайтару ниетімен, бірақ кейде олар құдайларға арналған жалпы анттарды білдіруі мүмкін.

There are traces of two Roman marching camps in a field north east of the Oxton Road and Whinbush Lane crossroads on the west side of the valley of the Dover Beck These were identified from aerial photographs, there being no above ground evidence in the form of earthworks. The site of the camps is a protected Scheduled Monument. A smaller one of four acres is set wholly within the defences of a larger, perhaps earlier, one of about twenty six acres. Marching camps traces are thought to be the remains of the entrenchments made by an army unit for an overnight stop, where there was the chance of an attack. The dimensions of the camp are dictated by the size of the army unit. The transitory nature of these camps suggests that there are unlikely to be substantial archaeological features, other than the identified entrenchment traces. A lead figurine was found at "a hill top site" in Calverton. It is of a naked seated female personage with long hair, topped by a plain round head dress. It may depict a fertility goddess, perhaps a local version of Venus. According to the Victoria County History, nearly two hundred denarii, chiefly of Trajan and Hadrian (A. D. 98–138), were supposedly found, in the eighteenth century, in a broken pot somewhere in the parish. This may well, however, be a duplicate report of a find, in 1765, of a vessel full of Roman coins dug up at 'Robin Hood's Pot' close to the junction of Haywood Oaks and the A614. More recently, two very similar coin hoards were unearthed at sites less than three hundred yards apart. The first in June 1959, during work on the foundations of Manor Park Infants' School, Collyer Road, and the second during the building of a house in Crookdole Lane in about April 1960. No structural remains were detected with either hoard and the only associated archaeological material was the earthenware pot in which the first hoard was concealed. While most Roman coin hoards are believed to have been buried for safe keeping, with the intention of being eventually recovered, it is possible that hoards may instead sometimes represent communal votive offerings to the gods.

Domesday зерттеу

Domesday зерттеуі 1086 жылғы Кальвертонды үш тарап иеленгенін көрсетеді: Йорк архиепискобының Блидворттағы меншігінің бір бөлігі (немесе шеткі иелік) болды, онда шіркеу және дін қызметкері болды, ал қалған екі бөлігін Роджер Поиту және тегн Аелфрик Колвик иеленді. Шіркеу Нотингемширде тізілген төрт жүзге жуық жер-атаудың арасындағы сексен бесінің бірі болып табылады және оның осы ерте заманда болуы архиепископтық меншіктің бір бөлігі болған жерде орналасқандығымен байланысты болуы мүмкін. Екі еркін адам (сохеманн), он үш шаруа (вилан), екі шағын шаруа (бордарий) және бір дін қызметкері есімдері аталады. Егер олар он сегіз шаңыраудың басшылары болса, онда 1086 жылы Кальвертонның халқы шамамен жетпіс адамды құраған болуы мүмкін.

Халық саны

1642 жылғы протестанттық тізімдер әрбір приходтағы он сегіз жастан асқан барлық еркек тұрғындарының толық тізімін жасауға арналған, олар «нағыз протестанттық дін үшін өмір сүруге және өлуге» ант берген. Жалпы халық санын он сегіз жасқа дейінгі халықтың шамамен 40% және әйелдерді ескере отырып, екі есеге көбейту арқылы оңай есептеуге болады. Кальвертон приходтық тізімінде 75 адамның аты-жөні тіркелген, «ешкім бас тартқан жоқ» деп жазылған. Сондықтан, Англия азаматтық соғысының алдындағы ауылдың халық саны шамамен 250 адамды құрады. Кейбір шенеуніктер ұсынған коэффициент 4,3-ті құрайды, бұл Англия азаматтық соғысының соңында Кальвертонның халқы 223 үй шаруашылығында тұрғанын көрсетеді. Азаматтық соғыс кезеңіндегі ауылдық фамилиялар: Купер, Уилкинсон, Мартин, Пеппер, Мотрам және Стуртивант. Жаңарудан кейін көп ұзамай Кальвертон өз викарийі Джон Аллотты діни сенімдеріне байланысты жоғалтты. 1662 жылғы Біркелкілік туралы заң шіркеу қызметтерінде «Жалпы дұғалар кітабындағы» барлық рәсімдер мен ғұрыптарды қолдануды талап етті. Пуритан болған касиетті Аллот, осы заңқа бағынбағандықтан шіркеуден қуылған екі мыңнан астам дін қызметкерлерінің бірі болды. Ол Лондонға барып, жеке қызмет етті, бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Заң ағылшын қоғамында діни келіспеушілік пен қарсылыққа деген көзқарасты күшейтті. 1676 жылға қарай халықтың діни көзқарасын анықтау өте маңызды болды, өйткені католик Джеймс ағасы Карл II патшаның орнын басуы мүмкін еді. Бұл алаңдаушылық Лондон епископы Генри Комптонның есімімен аталған ұлттық шіркеулік сараптамаға, Комптон санағына әкелді. Әрбір приходтағы ересектер (яғни 16 жастан асқан адамдар) қауымдастыққа қатысушылар, папалық қарсыластар немесе басқа да келіспеушілік білдірушілер ретінде тіркелді. Кальвертонда 129 қауымдастыққа қатысушы, ешқандай қарсыластар тіркелмеді, бірақ таңқаларлық 52 келіспеушілік білдіруші тіркелді. Демографиялық тарихшылар сол кездегі елді мекендерде он алтыдан асқан халықтың үлесі шамамен 65% болғанын көрсетеді, сондықтан қарапайым есептеулер бойынша жалпы халық саны 278 адамды құрайды. Бірақ халық санын бағалау, Кальвертон викарийі Джеймс Стивенсоннің 1654 және 1656 жылдың шілдесі аралығында белгілі бір себеппен қызметінен алынуының нәтижесі болуы мүмкін (Стивенсон, 1640 жылдардың соңында «құмарлыққа берілген маскүнем» болғандықтан, Дербиширдегі Блэкуэллден қуылған), сондай-ақ Джон Аллоттың 1662 жылы келісімсіздігі үшін (жоғарыда айтылғандай) қуылғандығы. Шіркеуден қуылғандар приходта бос орын қалдырды, бұл келіспеушілік топтарының өсуіне мүмкіндік берген болуы мүмкін. 1677 жылы Роберт Торотон Кальвертонның «көп тұрғындары бар, көбінесе бос шіркеуі бар ауыл» екенін жазды. 1743 жылы Йорк архиепискобы Томас Херринг тағайындалды. Ол қызметке кіріскеннен кейін көп ұзамай епархиядағы барлық дін қызметкерлеріне хат жазып, олардың қызмет еткен приходтары туралы ақпарат сұрады. Кальвертонның пасторы Морис Пью (1705–1766) архиепископтың сұрағына жауап берді, ал оның жауаптары 18 ғасырдың ортасындағы ауылдағы өмір туралы қызықты мәліметтер береді: I. Біздің приходта сексенге жуық отбасы бар, бірақ екі отбасы келіспеушілік білдіреді, олардың бірі – пресвитериан, екіншісі – квакер. II. Біздің приходта пресвитериандар үшін лицензияланған үй бар, бірақ ол соңғы 5-6 жылда пайдаланылмаған. III. Бізде 14 баланы ағылшын тілін оқытуға үйрететін, бірақ қаржыландырылмаған қайырымдылық мектебі бар, оны осы қаладан қайтыс болған Лабрей мырзаның қамқоршысы Әбел Смит басқарады. Балалар канон талаптарына сәйкес оқытылады. IV. Бізде қайыршылық үйі жоқ, бірақ кедейлерге жер берілген, осы приходтан және басқа да миссис Джейн Пеппердің қалдырған жерінен, оның жалғасы 2:7:0 фунт стерлингке тең. Приходтың діни қызметкерлері мен шіркеу қызметкерлері оны кедейлерге бірлесіп бөліп береді, біз оны басқаруда ешқандай заң бұзушылық туралы білмейміз. V. Мен Кальвертонның викарийлігінде тұрып жатырмын. VI. Мен өз міндеттемелерімді өзім орындаймын. VII. Мен мұндай адамдарды білмеймін (яғни, шіркеуге шомылдырылмағандар). VIII. Мен әр Иеміздің күні таңертең және кешке шіркеуімде қоғамдық қызметті оқимын, мен Кальвертонмен біріккен Вудборо шіркеуінде де қызмет етемін, менің ойымша, Саутвелл шіркеуінен алынған аз жәрдемақы қызметті канонға сәйкес атқаруға мүмкіндік бермеді. IX. Мен ораза кезінде және мамырдан Михайлолық мессаға дейін жаз бойы балалар мен қызметшілерге үйретемін және әр жексенбі кешінде жастарға христиан дінінің қағидаларын үйретуге уақыт жұмсаймын. X. Мен жылына кем дегенде төрт рет құтқарылу рәсімін өткіземін. Менде шамамен жүз елу қауымдастыққа қатысушы бар, олардың барлығы жылына екі-үш рет қатысады, өткен Пасхада шамамен алпыс адам қатысты. XI. Мен құтқарылу рәсімі алдында ашық және уақтылы ескерту жасаймын, менің прихожандарым жас адамдардың немесе жаңа қызметшілердің қатысуға ниеттенгендері туралы маған хабарлайды, бірақ егде жастағы адамдардан мұндай талап етпеймін, бірақ болашақта талап етемін. Мен ешбір адамға құтқарылу рәсімінен бас тартуға себеп тапқан жоқпын. Кальвертон, 21 мамыр. 1744 жылғы Морис Пью, викарий.

The Protestation Returns of 1642 were intended to record a full list of all male inhabitants aged eighteen years and over in each parish, who took an oath to "live and die for the true Protestant religion". A population total can be easily calculated by allowing for the estimated proportion of the population under the age of eighteen years, perhaps 40% and doubling to allow for women. Seventy five names are listed in the Calverton parish returns, with the note "none refused". A population estimate for the village, immediately before the English Civil War, is therefore 250. A multiplier, recommended by some authorities, is 4.3, which gives a population for Calverton at the end of the English Civil War, of 223 in the fifty two households. Village surnames which span the Civil War period include Cooper, Wilkinson, Martin, Pepper, Mottram and Sturtivant. Soon after the Restoration, Calverton lost its vicar, John Allot, for non conformity. The Act of Uniformity 1662 required the use of all the rites and ceremonies in the Book of Common Prayer in church services. Revd. Allot, a puritan, was one of nearly two thousand clergymen who refused to conform and were removed from office in the Great Ejection from the Church of England for not complying with the Act. He went to London and ministered in private, but died soon afterwards. The Act encouraged the notion of non conformity and religious dissent in English society. By 1676 it was of urgent interest to discover the religious opinions of the people, since the Catholic James was likely to succeed his brother King Charles II. This anxiety led to the Compton Census, a national ecclesiastical survey named for Henry Compton, Bishop of London. Adults (i. e. people over the age of 16) of each parish were recorded as either communicants, popish recusants, or other dissenters. In Calverton 129 communicants were recorded, no recusants, but a remarkable fifty two dissenters. Demographic historians suggest that the proportion of the population over sixteen in settlements at the time was about 65%, so a simple calculation gives the total population as 278. The population estimate is less interesting however than the high proportion of dissenters, which may well have been a result of the ejection from his living of Calverton's vicar, James Stephenson for an unknown reason, at some time between 1654 and July 1656 ( Stephenson, had however previously been ejected from Blackwell, in Derbyshire in the late 1640s for being a "scandalous drunkard"), and also by the 1662 ejection of John Allot for non conformity (above). Ejections left a void in a parish, which may have facilitated the growth of groups of dissenters. In 1677 Robert Thoroton commented that Calverton was ' a populous village, with an empty church, for the most part'. In 1743 a new Archbishop of York, Thomas Herring, was appointed. Soon after taking up his post he wrote to all the clergy within the diocese, seeking information about the parishes they served. Calverton's curate, Maurice Pugh (1705–1766), replied to the archiepiscopal enquiry, and his answers give interesting incidental information about life in the village in the mid 18th century:

I. We have about eighty Families in Our Parish we have but two Families Dissenters, one of them Presbyterian, one Quaker. II. We have a licensd Meeting House in Our Parish for the Presbyterians, but it has not been made use of these 5 or 6 Years
III. We have a Charity School, but not endowed, to teach fourteen Children to read english at the Direction of Mr: Abel Smith, Trustee to the late Mr. Labray of this Town. the Children are instructed as the Canon requires. IV. We have no Alms House, but have land given to the Poor, by Mrs. Jane Pepper late of this Parish and others the Rent of which is 2 : 7 : 0 per An. The Vicar and Parish Officers dispose of it jointly to the Poor, we know of no abuse in the management of it. V. I reside upon My Vicarage of Calverton. VI. I do the Duty Myself
VII. I know of no such Persons. (i. e. Non baptised churchgoers)
VIII. I read the publick Service once every Lords Day in My Church Morning & Evening alternately I am obliged to do Duty in the Church of Woodborough that is joined with Calverton, I presume the small allowance from the Church of Southwell has been the Reason that Service could not be performed according to Canon
IX. I catechise the Children and Servants during the time of Lent, and all the Summer from May to Michaelmass, and spend some time every Sunday Evening in instructing the Youth in the Principles of the Christian Religion during that time. X. I administer the Sacrament four times in Year at least. I have about a hundred and fifty Communicants they all receive two or three Times in the Year, about three score last Easter. XI. I give open and timely Warning of the Sacrament before it is administred, My Parishioners give Me Notice when any Young persons design to communicate, or new Servants, but the elderly People I have not called upon to do so but will for the future. I have had no Reason to refuse the Sacrament to any Person. Calverton 21 May. 1744 MAURICE PUGH Vicar

If the family size was 4.75 in 1743, then the settlement had about 380 inhabitants at that time. Twenty years later, at the time of Archbishop Drummond's 1764 visitation, Maurice Pugh reported that the number of families had risen to 'above 110', and so the number of villagers was perhaps 520. Throsby, however, writing in the 1790s said that 'the village consist of 100 dwellings'. By the time of the first decennial census of 1801 the population had risen to 636 in 129 families.

Егер 1743 жылы отбасының мөлшері 4,75 болса, онда елді мекенде сол кезде шамамен 380 тұрғын болған. Жиырма жылдан кейін, 1764 жылғы архиепископ Драммондтың сапары кезінде Морис Пью отбасылар саны «110-нан асып кеткенін» хабарлады, сондықтан ауылдың халқы шамамен 520 адамды құрады. Дегенмен, 1790 жылдардағы жазбаларында Тросби «ауыл 100 тұрғын үйден тұрады» деді. 1801 жылғы алғашқы онжылдық санақта халық саны 129 отбасында 636 адамға жетті.

Қоршау

1952 жылы шахта ашылғанға дейін Кальвертон тарихындағы ең маңызды әлеуметтік өзгеріс 1778-80 жылдардағы парламенттік қоршау болды. 1778 жылдың 1 желтоқсанында «бірнеше жер иелері мен мүдделі тұлғалар» Парламентке қоршау туралы петиция ұсынғанда, 996 акр, яғни приходтың шамамен 30 пайызы қоршалған болатын. Бұл акрлардың бір бөлігі, әрине, елді мекеннің үйлері мен бақшаларын құрады, ал қалғаны ғасырлар бойы бөліп-бөліп қоршалған. 1780 жылы жарияланған шешімде ашық егістік жерлерінің қоршауға тек 51 акры ғана қалғаны анықталды. Бұл приходтың жалпы аумағының шамамен 1,5 пайызын құрайды, сондықтан Кальвертонның қоршауының басты мақсаты ауылдың егістік жерін үлкен коммуналдық егістіктердегі жолақтар мен учаскелерден бүгінгі ландшафтқа қайта құру болды деген пікірге қарсы тұру қажет. Қоршалған қалған жерлердің 550 акры ормандар мен Сансом тоғайлары, ал 1728 акры жалпы және орман жерлері, оның көп бөлігі Ескі Раффорд жолының (A614) батысында орналасқан. Кальвертон ежелгі Шервуд орман шекарасындағы қырыққа жуық қалашықтың бірі болды және орман заңдарына бағынды, ол жануарларды (негізінен бұғыларды) патшаның эксклюзивті пайдалануы үшін қорғады. Осы себепті Кальвертонның ауыл шаруашылығының жақсаруы мен коммерциялық дамуы басқа, таза ауыл шаруашылығымен айналысатын елді мекендерден ерекшеленген болуы мүмкін. Атап айтқанда, ауыл Шервуд орманның екі әкімшілік округінің оңтүстігінде орналасқан, Торни Вуд Чейз деп аталатын бөлігінде, оның мұрагерлік сақшысы Честерфилд графы болды. Торни Вуд Чейз бұрын жақсы орманды және көгершіндерге толы болған, бірақ халық санының өсуі мен ауыл шаруашылығының өзгеруі аймақтың сипатын өзгертіп жатты. 1609 жылы Ричард Бэнкстің картасында приходтағы қоршаудың прогресі көрсетілген. Кальвертон, Бэнкстің картасындағы көптеген елді мекендер сияқты, көптеген ірі, бірлесіп өңделетін егістік алқаптармен қоршалған. Бұл алқаптар көптеген ғасырлар бойы болған болуы мүмкін, бірақ 1609 жылға қарай әрбір үлкен ашық егістіктің бір бөлігі қоғамдық емес жабық жерлерге айналдырылған, олардың кейбіреулері жайылымға пайдаланылған болуы мүмкін. Кальвертон картасында ауылдың солтүстік-шығысында, қазіргі Каррингтон-Лейн мен Довербектің арасында, Моорс деген егістік жердің бір бөлігінен айналдырылған жиырмаға жуық шағын жабық жерлер көрсетілген. Жақын жерде үлкен Нью-Клоуз болған. Үлкен және кіші көптеген басқа жабық жерлер Dark Lane және оңтүстік приход шекарасы арасында үлкен Hyll Feild-те Woodborough-пен құрылған. Ал енді Джордж Лэйнге жақын ағып жатқан өзеннің ағысы бойымен Хилл Фельдтің батыс шетінде тағы да көп жабық жерлер орналасқан. Приходтың басқа бөліктері тұрақты жабық жерлерге аз бейімделген, өйткені олар көбірек орманды және шөп шаруашылығымен айналысқан. Бұл жерлер орманның бос жерлерінен және қойлар жүретін жерлерден жасалған уақытша жабық жерлер еді. Жер учаскелері қоршалып, жеті жылға дейін егістік ретінде өңделген, содан кейін қоршаулар алынып тасталды және жер ашық орманға айналды. Кальвертонда әрбір үйге, әдеттегі немесе жалпы құқық ретінде, бір акр жер, ал әрбір коттеджге жарты акр тиесілі болған. Доктор Торотонның округ тарихы бойынша, 1612 жылы Кальвертонның ерікті иелері Кристофер Стрелли, Джон Стуртивант, Роберт Купер, Джон Лис, Томас Лисон, Эд. Бенет, Джон Барбер, Джон Лэмбри, Хамфр. Юл, Арналлдан Еузеби Маршалл, Саутвеллден Джон Чаворт, эсквайр және Джон Кресвелл болды. 1779 жылдың наурыз айында Нотингемширдің депутаты Лорд Эдвард Бентинк, Портлендтің үшінші герцогының кіші інісі, заң жобасын ұсынды. Ол Честерфилд графының және басқа да кішігірім иелердің кейбір ережелеріне қарсы петицияларын атап өтті. Честерфилд графының қарсылығы Торни Вуд Чейстің мұрагерлік рейнджері ретінде оған берілетін жеткіліксіз өтемақыға қатысты. Графтың талаптары, әрине, заң жобасын жақтаушылармен орындалды және заңға сәйкес түзетулер енгізілді. Ауыл тұрғыны Уильям Хутвейттің басшылығымен басқа қарсы петиция берушілер өздерін «әдеби үйлердің иелері және иелері» деп сипаттады. Олар егер заң жобасы қабылданса, бұл олардың құқықтары мен меншігіне зиян келтіреді деп мәлімдеді (жоғарыда айтылғандай, ашық егістік жерлері тек 51 акр ғана қалды) және жалпы жұртшылыққа зиян келтіреді. Олар өз мүдделерін білдіру үшін жергілікті адам Джордж Пэдлиді бесінші комиссар етіп тағайындауға сәттілікке жетті. Ноттингем графтығындағы Кальвертон прихожайындағы ашық егістіктерді, шабындықтарды, жайылымдарды, ортақ жерлерді, орманды және қалдықтарды бөлу және оларды орналастыру туралы акт (19 Geo. 3. c. 79) 1779 жылдың мамыр айында Парламент қабылдады. Бір жылдан сәл уақыт өткен соң, 1780 жылдың 7 шілдесінде комиссарлар шешімді бекіте алды. Шамамен 90 иеге 170 жер учаскесі бөлінді. Кальвертонның шамамен 2334 акры осы қысқа мерзімде қоршалғандықтан, шешімдегі көптеген егжей-тегжейлердің басым бөлігі иелерімен бұрыннан келісілген болуы мүмкін, ал комиссарлардың жұмысы, ешқандай жері жоқ, бірақ приходта ортақ құқықтары бар ауыл тұрғындарының талаптарын қанағаттандыру болды. Бұл құқықтар қоршау кезінде кішкентай жер учаскелерімен алмастырылды. Мысалы, Джон Рое (қ.в.) тек 11 перч, яғни шамамен 330 шаршы метр алды. Басты жер иелері енді Окстонның пребендтері, викарий Джеймс Бингем, Портленд герцогы, Маргарет Шербрук, Элизабет Бейнбридж және Томас Смит болды. Дегенмен, көптеген басқа да кішігірім иелер болды және осы меншіктің көптігіне байланысты Кальвертонды «жабық ауыл» деп сипаттауға болмайды, онда меншік бірнеше адамның қолында болып, олар дамуды бақылай алады және, мысалы, кедейге көмекке мұқтаж болатын адамдардың кіруіне шектеу қоя алады. Парламенттік қоршауға бастама берген түрткі не екені белгісіз. Жоғарыда айтылғандай, бұл егістік жерлерін қайта ұйымдастыру емес, бірақ Кальвертонның ең ірі жер иелері енді Окстонның екі пребендісінің иелері болғандықтан, Хью Томас пен Джон Марсден, олардың ықпалымен болған болуы мүмкін, сонда пребендтерге төленетін титтердің жылдық төлемі жер учаскесіне айналдырылып, барлық титтер жойылды. Содан кейін бөлінген жер пребендтерге қызмет ететін Саутвелл Монастырындағы күнкөрісті қамтамасыз ететін болады. Портленд герцогы да қоршауды жақтаған болар, өйткені Кальвертон ауылдықтарының шөп шаруашылығына ортақ құқығы «герцогтықтар» ормандық жерлерді қабылдаған кезде ыңғайсыздық тудырған болуы мүмкін. Парламенттік қоршаудың әлеуметтік дүрлісіне және өзіне көмектесуге қарай ұмтылысқа байланысты, ауылдағы алғашқы дос қоғамы 1783 жылы құрылып, 1793 жылғы Дос Қоғамдар Актісінің (Роуз Актісі) ережелері бойынша 1794 жылы тіркелді. Тіркеу дос қоғамына белгілі бір құқықтық қорғауды қамтамасыз етті, ауруға байланысты жәрдем беруші ретіндегі рөлін жариялады және оны кәсіби одақ қызметінен күдік тудырмауға көмектеседі. 1815 жылға қарай Кальвертонда бес дос қоғамы болған, оның ішінде әйелдерге арналған қоғам да бар.

Until the opening of the colliery in 1952, the greatest social change in Calverton's history had been arguably the parliamentary enclosure of 1778–80. By the time that an enclosure petition was presented to Parliament on 1 December 1778 by "several landowners and persons interested", some 996 acres, or about 30% of the parish had already been enclosed. Some of these acres would of course have been accounted for by the houses and gardens of the settlement itself and the rest had been enclosed piece meal over centuries. The award, when it came in 1780, would reveal that there had been only 51 acres of the open fields left to enclose. This is about 1 1/2% of the total area of the parish, so any notion that the primary objective of Calverton's enclosure was to rearrange the village arable from strips and furlongs in large communally farmed fields, into the landscape of today, must be resisted. The rest of the land enclosed was about 550 acres of warren and Sansom wood and 1728 acres of common and forest, much of it to the west of the Old Rufford Road (A614). Calverton was one of forty or so townships within the ancient bounds of Sherwood Forest, and so was subject to forest law, which protected both the animals (primarily deer) for the exclusive use of the king. It may be that because of this, agricultural improvement and commercial development in Calverton was different from other, more purely agricultural, settlements. Specifically the village was situated in the southern of the two administrative districts or bailiwicks into which Sherwood Forest was divided, the part called Thorney Wood Chase, of which the Earl of Chesterfield was hereditary keeper. Thorney Wood Chase was formerly well wooded and stocked with fallow deer, but growth of population and changes in agricultural practice were altering the character of the area. Back in 1609 Richard Bankes' map had shown the progress of enclosure in the parish. Calverton, like most settlements on Bankes' map, was found to be surrounded by a number of large communally farmed arable fields. These must have been in existence for many centuries, but by 1609 each of the large open fields had had some of its land changed into non communable closes, some of which may have been used for pasture. In Calverton the map shows about twenty small closes converted out of a portion of a field, The Moores, to the north east of the village, between the present Carrington Lane and the Doverbeck. Nearby was a bigger New Close. Many other closes, large and small, had been created between Dark Lane and the southern parish boundary with Woodborough, in the large Hyll Feild. More closes line the western edge of the Hyll Feild along the course of the stream which now flows near George's Lane. Other parts of the parish were less subject to the making of permanent closes, as they were more wooded and breck agriculture was practised. These brecks were temporary enclosures made out of the forest waste land and sheep walks. Plots of land were fenced off and ploughed as arable for up to seven years, after which period the fences were taken down and the land reverted to open forest. In Calverton each messuage was entitled, as a customary or common right, to an acre of the breck, and each cottage to half an acre. According to Dr. Thoroton's history of the county, the freeholders of Calverton in 1612 were Christopher Strelley, John Sturtivant, Robert Cooper, John Lees, Thomas Leeson, Ed. Benet, John Barber, John Lambrey, Humfr. Youle, Euseby Marshall of Arnall, John Chaworth of Southwell, esquire and John Cressewell. A bill was presented in March 1779 by the Nottinghamshire MP Lord Edward Bentinck, who was the younger brother of the third Duke of Portland. It noted counter petitions to some of its provisions by the Earl of Chesterfield and other smaller owners. The Earl of Chesterfield's objections concerns the alleged insufficient compensation to be allowed to him as hereditary ranger of Thorney Wood Chase. The earl's claims were apparently met by the promoters, and the bill was amended accordingly. The other counter petitioners, led by villager William Huthwaite, described themselves as "owners and proprietors of ancient houses having right of common". They alleged that if the bill passed it would be prejudicial to their rights and properties (as noted above, only 51 acres of open fields remained) and injurious to the public in general. They successfully secured the appointment of an additional, fifth, commissioner, a local man George Padley of Calverton, to represent their interests. An Act for dividing and inclosing the open fields, meadows, pastures, commons, forest and waste grounds in the parish of Calverton in the County of Nottingham (19 Geo. 3. c. 79) was passed by Parliament in May 1779. After a little over a year, on 7 July 1780, the commissioners were able to sign the award. One hundred and seventy plots of land were allotted to nearly ninety owners. Because about 2,334 acres of Calverton had been enclosed in such a short time, it seems very likely that much of the detail mentioned in the award had already been agreed by the principal owners, and the work of the commissioners will have been to satisfy the claims of those villagers who perhaps owned no land at all, but did have common rights around the parish. These rights would be replaced, at enclosure, by small allotments of land. John Roe (q. v.) for example received just 11 perches, or about 330 square yards. The principal landowners were now the prebends of Oxton, Revd James Bingham as vicar, the Duke of Portland, Margaret Sherbrooke, Elizabeth Bainbrigge and Thomas Smith. There were many other smaller proprietors however, and because of this multiplicity of ownership, Calverton could not be described as a "closed village", where the property was in the hands of a few people who could control development and, for example, restrict people coming in who might become dependent on poor relief. The initial stimulus or spark to parliamentary enclosure is not clear. As noted, it was not to reorganise the arable, but since the largest Calverton landowners were now the holders of the two prebends of Oxton, Hugh Thomas and John Marsden, it may well have been prompted by them, so that the annual payment of tithes to the prebendaries could be changed into an allotment of land, and all tithes could be extinguished. Thereafter the land, that had been allotted, would provide an income to maintain the prebendaries, who served at Southwell Minster. The Duke of Portland would also have been a supporter of enclosure, since the Calverton villagers' common right of breck agriculture must have been an irritation at a time when the 'Dukeries' were beginning to subsume the forest wastes. Perhaps prompted by the social upheaval of parliamentary enclosure and by a gradual movement towards self help, the first friendly society in the village was formed in 1783, and registered in 1794 under the provisions of the original Friendly Societies Act of 1793 (Roses's Act). Registration gave a friendly society a measure of legal protection, publicised its role as a provider of sickness benefit, and might help to prevent it from falling under suspicion of trade union activity. By 1815 there were perhaps five friendly societies extant in Calverton, including one for women.

ХХ ғасыр

Тоғызыншы ғасырдағы ауылдан қалаға көшу жиырмасыншы ғасырдың басында біраз баяулады, себебі ауыл шаруашылығында уақытша жақсарту болды. Кальвертон халқы 1911 жылы 1,101 адамға дейін, 1921 жылы 1,040 адамға дейін азайды, содан кейін 1931 жылы 1,058 адамға дейін көтерілді. Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан 1941 жылы халық санағы өткізілмеді, бірақ 1951 жылы, Кальвертонды ауыл деп атауға болатын соңғы онжылдықтың соңында, халық саны 431 шаңырақта 1,304 адамға жетті. Жоғарыда айтылғандай, Кальвертон су құбырымен қамтамасыз етілмеген, ал ауыл тұрғындарына су жеткіліксіз болды. Сонымен қатар, құрғақ мезгілде оны малға суару үшін алысқа тасымалдау қажет болды. 1900 жылдың маусым айында Басфорд округілік кеңесі (RDC) сэр Чарльз Силидің Кальвертонды сумен қамтамасыз ету ұсынысын қабылдады. Оның есебінен су қоймасы, сорғы станциясы және күзетші үйі салынып, ауылға жылына 87 фунт стерлингке бұрғылаудан күніне 10 000 галлон су жеткізілетін болды. Су қоймасы мен сорғы станциясы қазіргі Waterworks Cottage орналасқан жерде, Longue Drive көшесінде салынды. Кальвертон футбол командасы туралы алғашқы мәлімет 1903 жылдың қараша айында, Ноттингемширлік Shield Competition турнирінің екінші кезеңінің жеребесі тартылғанда пайда болды. Кальвертон Сент-Уилфрид командасы өз алаңында Карлтон Сент-Пол командасымен ойнауға тағайындалды. 1908 жылы Кальвертон Сент-Уилфрид командасы бірнеше бұзушылық жасағаны үшін, оның ішінде төрт жарамсыз ойыншыны алаңға шығарғаны үшін турнирден шеттетілді, ал клуб хатшысы Ф. Дови футболдан шеттетілді. 1906 жылғы жалпы сайлауда 346 (еркек) ауыл тұрғыны бұрынғы Ньюарк сайлау округінде дауыс беруге құқылы болды, бұл Кальвертон халқының шамамен 31% құрады. Бұл көрсеткіш 1851 жылы 60 ауыл тұрғынымен немесе тек 4% құраған көрсеткішпен салыстырылады (қ.б.). Бұл өсім 1867 және 1884 жылдарғы екінші және үшінші реформа актілерінің нәтижесі болды. Ең кедей адамдар әлі де 1918 жылға дейін жойылмаған мүліктік талаптарға байланысты дауыс бере алмады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрынғы соңғы халық санағы 275 шаңырақта 1,101 тұрғынды көрсетті. Кейбір тегілер басым болды: 114 Meads тегі, 63 Бинч, 50 Купер және 50 Уортингтон аталды. Ауыл тұрғындары соғысқа шақырыла бастады, ал Кальвертон кооперативі Уильям Лойд Мидсті әскери қызметке алуға қарсы тырысқанда, олар соңғы ер адамнан айырылды делінді. Соғыс аяқталған кезде Кальвертон 33 ер адамды (еркек халқының 6% астам) жоғалтты; қаза тапқандардың есімдері шіркеудегі ескерткіште жазылған. Соғыстан кейін «Батырларға лайықты үйлер» науқанының нәтижесінде тұрғын үй туралы заң қабылданды, ол кеңестік тұрғын үйлер салуға мүмкіндік берді. 1920 жылы Басфорд округілік кеңесі ауылда жалға берілетін үйлер салу жоспарларын жасады, олардың құрылысына 1300 фунт стерлинг жұмсалатын болды. Кальвертон кеңесшісі Чарльз Коллиер (1877–1953 жж.) бағаға таңырды және ауылдағы орташа жалға беру құны аптасына 2с 6д (12 1/2 пенни) ғана екенін атап өтті. Қанша үй салынғаны белгісіз, бірақ халық саны 1921 жылы 272 шаңырақтан 1931 жылы 305 шаңыраққа дейін өсті, сондықтан он жыл ішінде отыздан аз үй салынған болуы мүмкін. 1919 жылы Ноттингемширлік соғыс шаруашылығы комитеті Ноттингемширдің ауыл шаруашылығы аудандарында көлікті жақсарту үшін Лоудхэмді Блидвортқа жақын жермен байланыстыратын, Эпперстон, Вудборо, Кальвертон және Окстонға қызмет ететін темір жол салу жоспарларын ұсынды. 1930 жылдары ауылға маңызды өзгерістер келді. 1930 жылы электр жарығы келді, сол жылдың қазан айында оншақты көше шамдары орнатылды. Жеткізуші Derbyshire and Nottinghamshire Electric Power Company Limited болған болуы мүмкін. Алайда 1939 жылы электр сымдарының саны «қауіпті» деп есептелді және жаңаларын жер астына прокладкалау туралы өтініштер жіберілді. 1932 жылдың тамызында Ноттингем корпорациясының су инженері ауылдардан су құбырына қосылуға келісімдердің азаюына көңілі толмады, себебі олар қазіргі «жаман» бұрғылау көздерімен қанағаттанған сияқты. Кальвертонда құбырлар төселген кезде, 308 үйдің тек 125-і ғана су құбырына тіркелді. 1935 жылдың шілдесінде, ашық суда жүзу ұлттық деңгейде танымал бола бастаған және жергілікті кеңестер лидолар салған кезде, екі ауыл кәсіпкері П. Баггули мен А. Роден жеке кәсіпкерлік ретінде Моур-Лейнде 75 футқа 30 фут ашық бассейн, Spring Water Lido ашты. Суға секіру тақтасымен, киім ауыстыратын орынмен және кафемен жабдықталған лидо, минутына 300 галлон су беретін табиғи бұлақтан суалды. 1947 жылы Лидо әлеуметтік клубы құрылды, 1950 жылы оның 1100 мүшесі болды. 1937 жылдың маусым айында Джеймс Сили (1901–1956 жж.) сол аптада (оның айтуынша) жаңа шахтаның іргетасын қалау рәсіміне қатысқанда жаңа крикет павильонын ашты. Крикет алаңына оның атасы сэр Чарльз Сили 1910 жылы көмектескен. 1937 жылы шахтаның бірінші шахтасы қазылғанмен, Окстон, Тургатонда және басқа жерлерде бұрғылау жұмыстары 1910 жылдан бері жүргізілген, Ноттингемширдің жасырын көмір кенінің көлемін анықтау үшін. Бұрғылау нәтижесінде аймақта көмірді пайдалы өндіруге болатыны күтілді, сияқты Гедлингте де өндірілгендей. 1921 жылы Ноттингем шахтерлер қауымының өкілі Джордж Спенсер Кальвертонда «көмірдің бар екені белгілі» екенін мәлімдеді. Шахта құрылысы 1937 жылдың маусым айында Сили отбасының Babbington Colliery Co. компаниясы Bestwood шахтасындағы жұмыстарға желдету және «адам тасымалдау» үшін шахтаның құрылысын бастаған кезде басталды. 1938 жылы Babbington Colliery Co. компаниясы Bestwood Coal and Iron Company компаниясымен сатып алынды, ол жақын арада B. A. Collieries Ltd. деп аталды. Соған сәйкес, сол кезде Чарльз Коллиер (Басфорд округілік кеңесінің және Кальвертон округілік кеңесінің төрағасы, сондай-ақ Кальвертон құс фермері) ауылға кәріздік тазалау жүйесін салу үшін денсаулық сақтау министрлігінен ақша алу туралы келіссөздер жүргізіп жатты. Осы уақытта шахта иелері B. A. Collieries Ltd. 500 үйден тұратын шахталық ауыл салуды және халықты шамамен 1200 адамға дейін арттыруды жоспарлағандықтан, келіссөздер жеделдетілді. 527 метрлік шахта 1939 жылдың басында аяқталды, ал қыркүйек айына қарай Джеффри Джелликоның жобасы бойынша шахталық ауылдың бірнеше ғимараты мен жиырма екі үйі салынды. Екінші дүниежүзілік соғыс осы жұмыстарды күрт тоқтатты. 1940 жылы Трент балық шаруашылығы кеңесі, Трент өзені басқармасының алдағысы, елдің өзендері мен тұрғын суларына балықтарды өсіру мақсатымен Кальвертон балық шаруашылығын ашты. Шаруашылықта жұмыртқа салатын науалар мен тоғыз бөлімнен әрқайсысында жеті науадан тұратын алты жүз үш қойма болды. Қоймаларға су бес жүз фут тереңдіктегі бұрғылау арқылы бұлақтан берілді. 1941 жылдың желтоқсан айында Highfields Park көлінен 12 000 балық, оның ішінде сазан мен ақ балық әкелінді. Шаруашылық бұрыннан-ақ лосось және форель шайқап жатқан еді және 1942 жылға қарай толық қамтамасыз етілетініне үміттенді. 1940 жылдың 13 қазанында RAF Winthorpe әуе базасынан ұшып шыққан №300 Польшалық бомбалау эскадрильясының Fairey Battle ұшағы Булоньға шабуылдан оралғанда бақылауын жойды және Уинбуш Лейн жанындағы орманда құлады. Кейіннен қаза тапқан үш польшалық әуешінің құрметіне ескерткіш орнатылды. Екінші дүниежүзілік соғыста ауыл сегіз адамды жоғалтты, олардың есімдері Сент-Уилфрид шіркеуіндегі мыс ескерткіште жазылған (қ.б.). Соғыстан кейін шахтада жұмыс қайта басталды, ал 1946 жылдың қаңтарында жаңа шахтаның құрылысы кезінде B. A. Collieries Ltd. төрағасы Клод Ланкастер М.П. жер астында 125 миллион тонна көмір болуы мүмкін екенін, егер мың адам жылына миллион тонна өндірсе, жұмыспен қамту...

The rural exodus of the nineteenth century slowed in the early twentieth, partly because of temporary prosperity in agriculture, and Calverton's population fell slightly to 1,101 in 1911 and 1,040 in 1921 then rose to 1,058 in 1931. There was no decennial census in 1941 because of the Second World War, but by 1951, at the end of the final decade in which Calverton could justly be called a rural village, the population had increased to 1,304 in 431 households. As noted above, Calverton was without a supply of piped water and the existing supply was often insufficient for the village's population. In addition, in dry seasons, it had to be carted long distances to water cattle. In June 1900, Basford RDC accepted Sir Charles Seely's offer to provide a water supply for Calverton. A reservoir, pumping station and caretakers' house were to be built at his expense, and 10,000 gallons of water per day would be supplied to the village from a borehole, for £87 per year. The reservoir and pumping station were on the site of present day Waterworks Cottage, off Longue Drive. The first reference to a Calverton football team, so far found, was in November 1903, when the draw was made for the second round of the Notts. Shield Competition and Calverton St. Wilfrid's were drawn to play Carlton St. Paul's at home. In 1908 Calverton St. Wilfrid's were disqualified from the Competition for multiple offences, including fielding four ineligible players, and the Secretary of the club, F. Dovey, was suspended from playing or football management. In the 1906 General Election, 346 (male) villagers were eligible to vote in the, erstwhile, Newark constituency, which was about 31% of the total Calverton population. This is to be compared with the 60 villagers, or only 4%, who were eligible in 1851 (q. v.). The increase was a consequence of the Second and Third Reform Acts of 1867 and 1884. The poorest men were still unable to vote by reason of a property qualification, not abolished until 1918. The last census before the First World War had found 1,101 inhabitants in 275 households. Certain surnames predominated; there were 114 with the surname Meads, 63 were called Binch, 50 Cooper and 50 Worthington. Villagers were soon being called up to fight in the war, and when the Calverton Co op failed in their attempt to prevent William Loyd Meads from being conscripted, they were said to have lost their last male employee. By the war's end, Calverton had lost 33 men (over 6% of the male population); the names of the dead are listed on a memorial in the church. After the war, as a result of the "Homes Fit for Heroes" campaign, a Housing Act was passed to allow the building of council housing. In 1920 Basford RDC made plans for houses in the village for rent, which would cost £1,300 to build. Calverton councillor Charles Collyer (1877–1953) was shocked at the price and pointed out that the average rent in the village was only 2s 6d (12 1/2p) per week. It is not known how many houses were built, but the population increased from 272 households in 1921 to 305 households in 1931, so perhaps less than thirty houses in the decade. Plans for a railway, to improve transport in the agricultural districts of Nottinghamshire, which would join Lowdham to a point near Blidworth, and which would serve Epperstone, Woodborough, Calverton and Oxton were proposed in 1919 by the Notts. War Agriculture Committee. The 1930s brought significant change to the village. Electric light arrived in 1930, with the erection of just a dozen street lights in October of that year. The supplier may have been the Derbyshire and Nottinghamshire Electric Power Company Limited. By 1939 however the number of overhead electric cables was considered "a menace", and requests were made that new ones should be routed underground. In August 1932, Nottingham Corporation's water engineer expressed disappointment that so few applications for mains water were being received from villages, because they appeared satisfied with their existing "unwholesome" borehole supplies. In Calverton, where pipe laying was nearly complete, only 125 had signed up for mains water, out of 308 houses. In July 1935, at a time when outdoor swimming was becoming nationally popular and lidos were being built by local councils, the Spring Water Lido, a 75 feet by 30 feet outdoor pool, was opened on Moor Lane as a private enterprise by two village business men, Messrs. P. Bagguley and A. Roden. Equipped with a diving board, changing facilities and a café, the lido was fed by a natural spring delivering 300 gallons a minute. A Lido Social Club was formed in 1947 which, by 1950, had 1,100 members. In June 1937 a new cricket pavilion was opened by James Seely (1901–1956) in the same week (as he noted), that he had attended the ceremony of ground breaking in connection with the new colliery (q. v.). The cricket ground itself had been provided by his grandfather Sir Charles Seely in 1910. Although it was in 1937 that the first shaft of the mine was sunk, it had been as early as 1910 that borings had taken place at Oxton, Thurgarton and elsewhere, to more accurately determine the extent of the concealed Nottinghamshire coalfield. As a result of the borings, it was expected that coal could be worked profitably in the area, as was already being done at Gedling. In 1921, George Spencer of the Notts Miners Association had asserted that coal was "known to exist" at Calverton. Work started on the colliery in June 1937 with the Seely family's Babbington Colliery Co. beginning the sinking of the shaft that would enable ventilation and "man riding" to the workings at Bestwood colliery. In 1938, the Babbington Colliery Co. was taken over by the Bestwood Coal and Iron Company which was soon renamed B. A. Collieries Ltd. At about the same time Charles Collyer (who was by now chairman of both Basford Rural Council and the Calverton Parish Council, as well as a Calverton poultry farmer) was in discussions with the Ministry of Health to borrow money to provide sewage disposal works for the village. At that time there were no disposal facilities at all, and the possibility that the mine owners, B. A. Collieries Ltd., might wish to build a colliery village of 500 houses and boost the population from an estimated 1,200, made the talks more urgent. The 527m mine shaft was completed early in 1939 and by September of that year, various buildings and twenty two houses of a proposed colliery village had been built, to a design by Geoffrey Jellicoe. The Second World War then brought further work to an abrupt halt. In 1940 the Trent Fishery Board, a precursor of the Trent River Authority, opened the Calverton Fish Farm with the aim of breeding thousands of fish to stock rivers and still waters around the country. The farm consisted of sheds containing hatching trays and sixty three ponds in nine units of seven ponds each. The water supply to the ponds was from a spring, by means of a borehole five hundred feet deep. In December 1941, some 12,000 fish, including carp and bream, were brought from the lake at Highfields Park. The farm was already hatching out salmon and trout, and hoped to be fully stocked by 1942. On 13 October 1940, a Fairey Battle aircraft of No. 300 Polish Bomber Squadron, then operating from RAF Winthorpe, was returning from a raid on Boulogne. Control of the aircraft was lost in fog, and it crashed in woods close to Whinbush Lane A memorial was subsequently erected to the three Polish airmen who were killed. In the Second World War the village lost eight men, and their names appear on a brass memorial, in St Wilfrid's Church (q. v.). Work resumed on the mine after the war, and at the sinking of the new shaft in January 1946, B. A. Collieries Ltd. chairman Claude Lancaster M. P said that it was estimated that beneath the surface there might be 125 million tons of coal, which if one thousand men were to produce a million tons every year, would provide employment for 125 years. In 1949 Councillor Collyer foresaw the development of Calverton from a village of 1,250 people to a "satellite town" of 8,000 by 1960, and he said that the NCB were asking that two thousand miners be housed in the village. The final depth of the new shaft was reached in June 1952 and, on 24 September of that year, Calverton Colliery was officially opened by the Minister for Coordination of Transport, Fuel and Power Lord Leathers. After ventilation and other equipment had been installed, coal winding began in March 1953. Following the colliery opening, two housing developments were created; the Colliery Estate bounded by Mansfield Lane, Crookdole Lane and Park Road East, and the Council Estate bounded by Park Road, Lee Road and Flatts Lane. In the 1950s the population of Calverton rose sharply from 1,304 in 431 households in 1951, to 5,658 in 1,545 households in 1961. This suggests that some 1,100 houses were built in the period. The Yorkshire Post reported, in February 1954, that collieries in the Mexborough area were being affected by men leaving for Calverton, because they had been promised new houses. The increase in population necessitated the rapid provision of more school places, and in 1955 Manor Park mixed primary school was opened, followed by William Lee mixed junior school in 1956. In 1957 Colonel Frank Seely School was the next to open. When, in 1960, Sir John Sherbrooke junior school opened its doors, Manor Park became a school for infants only. In the 1970s and early 1980s the colliery employed some 1,600 workers, but by 1988 this figure had fallen to 1,000, of whom 300 lived in the village. By September 1993, the number had been further reduced to 648, of whom 148 lived in Calverton. Traditional cottage based frame working had died out by the mid twentieth century, but the link between the village and the hosiery industry was retained, through the presence of a Courtaulds factory on Main Street. The destruction of this factory by fire in 1991, finally ended Calverton's association with the textile industry. In 1992 British Coal (the successor to the NCB), had announced that the colliery would close, and in November 1993 it raised its offer of redundancy payments to £7,000 per man, on condition that the mine shut down immediately. This was to dissuade workers from opting for a review procedure which would delay matters. This offer was accepted, and the mine shut on 19 November. In December 1994 RJB Mining (now UK Coal) bought the core mining activities of the English coalfields from British Coal for £814 million and reopened four collieries, one of which was Calverton. Less than five years later however, on 9 April 1999, RJB Mining announced the closure of the colliery, citing 'deteriorating geological conditions (which) have made it unviable', and production of coal in the village finally ended, a week later, on 16 April. In the 1960s, further housing had been built in the village, within the boundaries of Crookdole Lane, Bonner Lane, and Park Road East and by 1971 the village numbered 6,283. In the late 1970s and 1980s, there was more housing at the bottom of Bonner Hill and George's Lane and by 2001 there were 6,903 inhabitants in 2,771 households.

ХХІ ғасыр

2011 жылғы санақ бойынша 2,987 үй шаруашылығында 7076 тұрғын тіркелді. Бұл үй шаруашылықтарының 76,8%-ы пәтерін толығымен меншіктеп немесе ипотека немесе несие арқылы сатып алған. Бұл көрсеткіштің Англия бойынша орташа көрсеткішпен салыстырғанда 63,4% құрайды. 2015 жылдың сәуір айында Жоғарғы сот Ноттингем қалалық кеңесі, Брокстоу және Гедлинг округтік кеңестерінің 2014 жылдың қыркүйегінде жасаған "бірлескен негізгі стратегиясын" күштен шығару туралы Калвертон приходтық кеңесінің талабын қанағаттандырмады. Приходтық кеңес бірлескен жоспардың инспектордың кемшіліктері бар есебіне негізделгенін мәлімдеді, бірақ Жоғарғы сот инспектордың "сайып келгенде және тиімді" тәсіл қолданғанын, нәтижесінде аймақтың тұрғын үй қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жасыл белдектің бір бөлігінде құрылыс салу қажеттігіне келгенін айтты. Осы шешімнің салдарынан Гедлинг округтік кеңесі 2028 жылға дейін приходта мыңға жуық жаңа үй салу жоспарларын іске асыруға мүмкіндік алады. Осының нәтижесінде, сол кезде Калвертон приходының халқы 9500-ге жуып қалуы мүмкін. 2021 жылғы санақ бойынша 3,120 үй шаруашылығында 7282 тұрғын тіркелді.

Киелі Уилфрид шіркеуі

Сент Уилфрид шіркеуі көбінесе он төртінші ғасырға дейін салынған, ол ескі ғимараттың материалдарымен қайта құрылған болуы мүмкін. Кеме мен мұнара 1760–63 жылдары қайта салынған, ал батыс есігінің үстінде «Мырза Пью, Викарий, Сэмл. Пью, Ино. Барретт, шіркеу күзетшілері, Wm. Барретт, тас қалаушы» деген естелік тас орналасқан. 1835 жылы ғибадатхананың шаңырағы қайтадан салынды, ал 1881 жылы бүкіл шіркеу қалпына келтірілді. Кеменің пішіні біршама ерекше – 42 фут 8 дюйм ұзындығы және 37 фут 2 дюйм ені бар кең параллелограмм, бір көпірлі және аркаданың іздері жоқ. Шалқа аркасы кеменің шығыс қабырғасының ортасында емес, солтүстік жағына шамамен бес фут жақын орналасқан. Бұл ғимарат 1760 жылдары қайта салынған кезде, кеменің оңтүстік қабырғасы ғимаратты кеңейту үшін оңтүстікке қарай жылжытылған деген болжамға әкелді. Солтүстік тіреуіштің бас жағында 3 дюйм x 4 дюйм өлшемді кішкентай панель бар, онда үштен бір бөлігін құрайтын сақалды епископтың және тағы бір тұлғаның бейнесі бейнеленген. Бұл, мүмкін, өзі Сент Уилфрид, немесе жаңадан крещение алған адаммен бірге, немесе епископтың мансабының ерекшелігі – құлдарды босату актісін орындап жатқанда.

Уильям Ли

Қазіргі заманғы құжаттамалық деректер жетіспесе де, қауым дәстүрлі түрде шұлық тоқу станогын ойлап тапқан Уильям Лиді өздерінің жергілікті тұрғыны деп санайды. Ноттингемшир тарихшысы Роберт Торотон 1677 жылғы округ тарихында Лидің Кальвертоннан екенін айтса, Джон Обри 1669 және 1693 жылдар аралығында жазылған «Қысқаша өмірбаян» еңбегінде оның Сассексте туғанын жорамалдаған. Ал Чарльз Диринг 1751 жылы жарық көрген «Nottinghamia Vetus et Nova» еңбегінде Лидің Вудбороулық екенін мәлімдеді. Кальвертонның талабы ең сенімді болып көрінеді, себебі сол кездегі қауымдық тіркемелерде Ли деген тегі кездеседі. Сонымен қатар, 1607 жылы қайтыс болған Уильям Ли «үлкені» өзінің үлкен ұлы Уильямға алтын жүзік сыйлаған, ол аталған өнертапқыш болуы мүмкін. Уильям Лидің қауымда немесе тіпті діни қызметте пастор болғанына көптеген дәлелдер жоқ. Обри оны алғаш рет «кедей пастор» деп сипаттаған, ал Торотон тек Кембридж университетінің магистр дәрежесін атап көрсеткен, тіпті бұл да күмәнді. Ли, мүмкін, тек штаттық қажеттіліктерге жауап ретінде қарапайым оқырман болып жұмыс істеген және 1561 жылы архиепископ Паркер белгілегендей, уағыз айтпай немесе түсіндірмей, «айқын, анық және естілетін» діни қызметтерді оқыған болуы мүмкін. Осы кезеңде Кальвертонның викариі Джеймс Ревелл болды. Лиге байланысты мифтер, соның ішінде өнертабыстың себептері, сүйікті қызы немесе әйелі, сондай-ақ Елизавета патшайымының патент беруден бас тартуы туралы әңгімелер 1831 жылы Грейвенер Хенсонның (1785–1852) «Шеңбер тоқымашыларының тарихы» атты еңбегінен бастау алған сияқты. Хенсон Ли туралы ақпаратының көп бөлігін «ежелді шұлық тоқушылардан» алғанын, олардың барлығы да бірдей оқиғаны баяндағанын және оқиғаның шынайылығы «Лондондық шеңбер тоқымашыларының гербімен біршама расталғанын» айтты. Гербте ағаш бөліктерізсіз шұлық тоқу станогы бейнеленген, ал оның екі жағында дін қызметкері мен әйел бейнеленген. Кейбір мифтер Альфред Элмордың 1847 жылғы «Ноттингем қамалындағы мұражайдағы шұлық тоқу станогының пайда болуы» атты танымал майлы суретінде бейнеленген. Дегенмен, Уильям Лидің шұлық тоқу станогын ойлап тапқанына күмән жоқ, өйткені Тарихи қолжазбалар комиссиясының архивінде Уильям Ли мен Джордж Брук арасындағы 1600 жылдың 6 маусымындағы серіктестік туралы келісім сақталған, және бұл келісім өнертабысты сипаттайды. Өзінің талантына осы елде үлкен қызығушылық таба алмаған Ли Руанға барып, онда шұлық тоқу станогын орнатты және шамамен 1615 жылы Францияда, беймәлім күйде қайтыс болды деп есептеледі. Алайда, XVII ғасырдың соңына қарай, Англияда және басқа жерлерде өнеркәсіптік дәуірге дейінгі кезеңде қолданылатын ең күрделі машиналардың бірі болған шұлық тоқу станогы кеңінен қолданысқа енді.

Although contemporary documentary evidence is lacking, the parish traditionally claims William Lee, inventor of the stocking frame, as its own. The Nottinghamshire historian Robert Thoroton asserted in his 1677 history of the county that Lee was a native of Calverton, while John Aubrey in his Brief Lives, written between 1669 and 1693, thought that he was born in Sussex; and Charles Deering in Nottinghamia Vetus et Nova, published in 1751, claimed that Lee was of Woodborough. Calverton's claim is probably the strongest, as the Lee surname appears in parish registers of the time and a William Lee "the elder", whose death was recorded in 1607, bequeathed a gold ring to his eldest son, William, who may have been the inventor. There is little evidence that William Lee was ever curate in the parish or even in Holy Orders. Aubrey appears to be first to describe him as a "poor curate", while Thoroton only mentions a Cambridge M. A. degree, and even this is disputed. Lee might of course simply have acted as a lay reader as a pragmatic response to staffing needs, and read services "plainlie, distinctlie and audiblie" without preaching or interpreting, as had been laid down by Archbishop Parker in 1561. The vicar of Calverton throughout the period was a James Revell. The myths surrounding Lee, including the supposed reasons for the invention, a girl friend or wife and an alleged refusal by Queen Elizabeth to grant a patent, seem to stem from a volume of 1831 called History of the Framework Knitters by Gravener Henson (1785–1852), a prominent workers' leader of the time. Henson stated that he had got the greater part of his information about Lee from certain "ancient stocking makers" who all gave a similar account, and that the authenticity of the story is 'in some measure confirmed by the arms of the London Framework Knitters, which consist of a stocking frame without the woodwork, with a clergyman on one hand and a woman on the other, as supporters.' Some of the myths were made visual in Alfred Elmore's familiar oil painting of 1847, The Origin of the Stocking Loom in the Nottingham Castle Museum. There seems little doubt, however, that a William Lee did invent the stocking frame, since a partnership agreement between William Lee and George Brooke of 6 June 1600 exists in the archives of the Historical Manuscript Commission, and this agreement describes the invention. Failing to find much enthusiasm in this country for his ingenuity, Lee went to Rouen and set up stocking frames there, and is believed to have died in France, in obscurity, in about 1615. By the end of the seventeenth century however, stocking frames, perhaps the most complex piece of machinery employed in the pre industrial age, were in widespread use in England and elsewhere.

Джон Ро және Роиттік секта

Роиттер, Джон Роу қоғамы немесе реформацияланған квакерлер (кейде осымдықпен, «Деформацияланған квакерлер» деп аталатын) – бұл квакерлер сияқты өз мүшелерін үйлендіріп, жерлейтін, және біраз уақыт бойы Кальвертонда гүлденген, наразылық білдірген протестанттардың тобы. Олардың алғашқы жиналыс үйі қазір үлкен ағаш тұрған Вудс-лейн мен Дарк-лейн көшелерінің қиылысына жақын жердегі астық қоймасына айналдырылған. Бұл сектаны құрған Джон Роу (1725–1820) 1669 жылы заңсыз діни жиналыстар өткізгені үшін қиындыққа тап болған Эпперстоунның «қудаланған квакері» Роберт Роумен және сол ауылдың сағатшысы Ричард Роумен туыс болуы мүмкін. Джон Роу 1759 жылы өз діни сенімдері мен Кальвертонға келген еретиктердің уағыздарына деген реакциясы туралы жазған, бірақ ол 1778 жылы ондықтан төлемегені үшін (Джон Ру, себетші ретінде) викар Джеймс Бингеммен бақытсыздыққа ұшыраған болуы мүмкін, Томас Хинде, тігінші және Бартоломей Ли, фермермен бірге. Ол 1779 жылы жаңадан қабылданған Конформист емес көмек туралы заңның ережелерімен жігерленген болуы керек, бұл заң Англия шіркеуінің 1689 жылғы Толеранттылық туралы заңында талап етілген отыз тоғыз бапқа қол қою қажеттілігінен бас тартқан министрлерді босатып жіберді. Роиттердің ауылда болуы белгілі бір деңгейде жаман сезім туғызды, өйткені Кальвертон мектеп мұғалімі Джозеф Морли 1787 жылы «Ноттингем журналына» жазған хатында былай деп жариялады: «олардың діні – қысқаша айтқанда, бір-біріне қайшылықтардың үйіндісі, ал олардың уағыздауы – қорлау, ақымақтық, тіл тиекшілік және қарақұмарлықтың өзгермейтін қоспасы». Бұл топтың ерекшелігі – оның мүшелері жұптарды таңдағаннан кейін, әдеп бойынша емес, он екі адамнан тұратын қазылар алқасының жеребе салуы арқылы некеге отыруы. Бұл «олардың некелік одақтарына қатысты Көктемнің еркін дәл білу» (клеромантия) үшін жасалған. Бұл идея өте ерекше болды, тіпті алыстағы Штутгартта тұратын неміс ақыны және философы Фридрих фон Шиллер бұл туралы жазуға мәжбүр болды және 1781 жылы «Arme jugend van Calverton!» мақаласында аранжировкадағы сентиментальділік пен құштарлықтың жоқтығына наразылық білдірді. Алайда Роиттер 1689 жылғы Толеранттылық туралы заңға сәйкес некеге тұру құқығына ие екенін және кез келген діни міндетті орындауға құқылы екенін мәлімдеді. 1753 жылғы Неке туралы заң шіркеудің қолданыстағы ережелерін қатаңдатты, өйткені неке жарамды болуы үшін ол шіркеуде және тыйым салу жарияланғаннан кейін жасалуы керек еді. Алайда, яһудилер және, ең бастысы, квакерлер оның ережелерінен босатылған (католиктер мен басқа да қарсы топтар босатылмаған), және Джон Роу осы себептен бұл акт оның «квакерлік» тобына қатысты емес деп сенген болуы мүмкін. 1780 жылы 1 мамырда Джон Роу Нотингемдегі Сент-Мэри мәхәлләсінен Изабел Морриспен кездесу үйінде неке қиды. Кейіннен Элизабет Моррис (Изабелдің әпкесі) Томас Бушпен бірге болды. 1785 жылы 20 сәуірде Сент-Уилфридс шіркеуінің сақшылары Саутвелл монастырындағы шіркеу сотының алдында Изабел Морристі (соның орнына «миссис Роу» деген қыз есімін пайдаланып) үш заңсыз бала және Элизабет Моррис («Миссис Буш») осындай балаға ие деп айыптады. Оның себебі, некеден тыс балалардың пайда болуы шіркеу үшін ауыртпалық болар еді. Екі ана Саутвеллге айыптауларға жауап беру үшін келмеді, ал 1786 жылдың ақпан айында олардың қарсылығы туралы викар Джеймс Бингем эксклюзивтік хаттар шығарды. 5 наурызда шіркеуде Ефрем Роджерсон діндарлардың бұйрығын оқыды. Екі әйел қырық күн ішінде эксклюзивті алып тастау туралы өтініш бермегендіктен, Йорк архиепискобы Корольді әйелдерді түрмеге қамау үшін азаматтық соттарға эксклюзивті капиендолар беруді сұрады. Олар босатылу үміті жоқ, округтік түрмеге әкелінді. Сектаның бірде-бір баласы Кальвертонның еншілес қауымына айыппұл салуға әкеп соқпаған сияқты, бірақ «Миссис Роу» және «Миссис Буш» Ноттингем округінің түрмесіне өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасына кесілді. Бұл мәселе бақылаудан шығып, баспасөзде бұл оқиғаға алаңдаушылық білдіретін және басқашылдар мен қалыптасқан шіркеу арасындағы жеккөрушілік «бұл ағарған дәуірде ұятты» деп мәлімдей бастады. Ауылда көршілері Роилердің қоршауына от қойып, олардың ғибадатханасын бұзып, мүйіз шаңдарын соғып, қару-жарақпен атысты, Джон Роудың сиырын өлтірді, «ағаштарын сындырып» және тіпті қауымға көшеде өткен кезде топырақ лақтырды. Джон Роудың ағасы Уильям Фарнсфилдтен протестанттық қауымдастықтың Лорд Джордж Гордонға хат жазып, оның көмегін сұрады (Гордон өзі де қауымнан шығарылды) және М.П. Джон Кортенай, кейіннен «Англиядағы еретиктердің мінез-құлқы» (1790) деген мақала жазған, мәселені Парламентте көтерді, өйткені мәселе туралы жалпы алаңдаушылық сезімі күшейді. 1790 жылдың тамызында Лорд Кеньон, Бас сот судьясы, олар тәубе етсе босатыла алатынын айтты, бірақ екі қарындас мүлдем тәубе етпеді және бас тартты. Ақырында, 1798 жылы он екі жылдық түрме жазасынан кейін «Миссис Роу» және «Миссис Буш» түрмені қайта жарақтандыру кезінде қашып, Кальвертонға оралуға рұхсат алған көрінеді. Квакер жазушысы Уильям Ховит Джон Роудың қызметтерінің біріне қатысып, астық қоймасын бау-бақшалар арасында сипаттады. Өте қарапайым шіркеу, жоғары қабат, мінбар және орындықтары бар (Ховиттің пікірінше, квакерлердің жиналыс үйіне ұқсамайды), ал Роу Изабельдің қатысуымен «жалпақ үнмен» трансфигурацияға түсіндірме берді. Ұзын ақ шашы иықтарына ағып тұрған шағын адам Джон Роу астық қоймасында уағыздауын жалғастырды және 1820 жылдың 2 қаңтарында, 94 жасында қайтыс болды. Роиттер сектасы оның негізін қалаушысының өлімінен кейін ұзаққа соқпады және 1844 жылғы Уайттың анықтамалығында «кішкентай жиналыс үйі» туралы хабарлама болғанымен, 1851 жылғы Діни санақта секта туралы ешқандай мәлімет болмады.

The Roeites, John Roe's Society or Reformed Quakers (sometimes disparagingly, 'Deformed Quakers'), were a group of dissenting Protestants, which married and buried its members, as the Quakers did, and which flourished for a while in Calverton. Their original meeting house was a converted barn, close to the junction of Woods Lane and Dark Lane, where a large tree now stands. John Roe (1725–1820), who founded the sect, may have been of the same family as Robert Roe, the "oppressed Quaker" of Epperstone, who had been in trouble in 1669 for holding illegal religious meetings, and of Richard Roe the clockmaker of the same village. As early as 1759, John Roe had written about his religious beliefs and of his reactions to the preaching of dissenters who came to Calverton, but it was not until about 1780, when he was in his mid fifties, that he established his sect. He may well have been prompted by unhappiness with the vicar James Bingham since, in 1778, he had been cited (as John Rooe {sic}, basket maker) for non payment of tithes, together with Thomas Hinde, tailor, and Bartholomew Lee, farmer. He must have been encouraged by the provisions of the recently passed Nonconformist Relief Act 1779 which freed dissenting ministers from the need to subscribe to the Thirty Nine Articles of the Church of England, formerly required by the Act of Toleration 1689. The Roeites' presence in the village evidently caused a degree of bad feeling, because Calverton schoolmaster Joseph Morley, writing to the Nottingham Journal in 1787, was moved to declare that: their religion in short, is a heap of inconsistencies promiscuously jumbled together, and their preaching an invariable compound of railing, absurdity, billingsgate and blackguardism John Roe, their founder, holds himself as the only true prophet since the days of the Apostles, and he bitterly inveighs against all denominations, and d—ns the world in a bag and I need not hesitate to aver that the wickedness, blasphemy and abomination delivered from Roe's pulpit are without parallel. A peculiarity of the group was the custom of marrying its members after partners had been selected, not by courtship, but by a jury of twelve drawing lots. This was "to know precisely the will of Heaven concerning their matrimonial union" (vide cleromancy). The idea was so extraordinary that even the German poet and philosopher Friedrich von Schiller, in far away Stuttgart, was moved to write about it, and lamented in a 1781 article, Arme jugend van Calverton!, about the lack of sentimentality and passion in the arrangement. The Roeites however contended that they had the right to marry, as well as to perform any religious duty, under the Act of Toleration 1689. The Marriage Act 1753 had tightened the existing ecclesiastical rules, providing that for a marriage to be valid it had to be performed in a church and after the publication of banns. However, Jews and, crucially, Quakers were seemingly exempted from its provisions (Catholics and other dissenting groups were not exempt), and it may be that John Roe believed, for this reason, that this act did not apply to his "Quaker like" group. On 1 May 1780 John Roe went through a marriage ceremony, in the meeting house, with Isabel Morris, of the parish of St Mary, Nottingham. Later Elizabeth Morris (sister to Isabel) was similarly joined with Thomas Bush. On 20 April 1785 the churchwardens of St Wilfrids accused Isabel Morris (using her maiden name, rather than "Mrs Roe"), before the Church Court at Southwell Minster, of having three illegitimate children and Elizabeth Morris ('Mrs Bush') of having one such child. The ostensible reason must have been that the illegitimate offspring would become a burden on the parish. The two mothers failed to appear at Southwell to answer the charges, and in February 1786 letters of excommunication against them were issued by the vicar, James Bingham. On Sunday 5 March the curate of Calverton, Ephraim Rogerson read out the order in church. As the two women did not apply to have the excommunication lifted within forty days, the Archbishop of York asked the Crown to issue writs of excommunicato capiendo to the Civil Courts to imprison the women, and they were taken to the county gaol, without any prospect of ever being released. Although no child of the sect seems to have actually become chargeable to Calverton parish, "Mrs Roe" and "Mrs Bush" had effectively, been sentenced to life imprisonment in the Nottingham county gaol. The matter had got out of hand, and reports began to appear in the press which expressed disquiet about the affair and the way in which the animosity between the dissenters and the Established Church was "disgraceful in this enlightened age". It was reported that, in the village, neighbours set fire to the fences of the Roeites, interrupted their services by blowing horns and firing guns, killed John Roe's cow, "broke his trees" and even threw dirt at the congregation when passing them in the street. John Roe's brother William wrote from Farnsfield to Lord George Gordon, of the Protestant Association, appealing for his help (Gordon had himself been excommunicated) and the M. P. John Courtenay, who was later to write Conduct of the Dissenters in England (1790), raised the matter in Parliament, as a general feeling of unease about the issue began to become apparent. In August 1790 Lord Kenyon, the Lord Chief Justice said that they could be released if they did penance, but the two sisters were not at all penitent and refused. Eventually, in 1798 after twelve years imprisonment, it appears that "Mrs Roe" and "Mrs Bush" were allowed to escape and return to Calverton, when part of the gaol was being rebuilt. The Quaker writer William Howitt attended one of John Roe's services, and described the converted barn amongst the orchards. A very plain chapel with loft, pulpit and seats (not at all like a Quaker meeting house, thought Howitt), and a congregation of thirty slumbering, while Roe, attended by Isabel, provided a "droning commentary" on the transfiguration. John Roe, a small man with long white hair, combed in flowing locks on his shoulders, continued to preach in the converted barn, and died at the age of 94 on Sunday 2 January 1820. The Roeite sect did not long survive the death of its founder and, although White's Directory of 1844 reported a "small meeting house", there was no mention of the sect in the Religious Census of 1851.

Калвертон Кроссе

"Кальвертон кресті" туралы өсиеттерде екі сілтеме бар, бұл, болжам бойынша, қазір жоғалған ауылдың тік тұрған кресті болған. Ауыл кресттері әдетте тастан жасалған, дербес тік құрылымдар еді және көбінесе орта ғасырларда орнатылған. Жақын орналасқан Линби ауылында мұндай кресттердің екі мысалы сақталған. 1499 жылы Кальвертондық Томас Белфин (немесе Белфин) Санкт-Уилфрид шіркеуіне арналған түрлі мұралардың ішінде, соның ішінде род-лофт, крестке 6с 8d (34п) мұра еткен: Item lego fabricæ crucis de le ston in parte occidentali vilæ de Calverton vjs viijd (Кальвертон ауылының батыс жағындағы тас крестке 6с 8d мұра еттім). Testamenta Eboracensia-да 1545 жылғы Нотингемнің кенті Ричард Виллоуббидің өсиетіне "Джон Годберидің талабы бойынша, Уильям Виллоубиге, менің ұлым, Кальвертон крестінде орналасқан бақ" деген сөйлем енген.

Кресттің бұрынғы орны белгісіз, және жалпы алғанда, Реформациядан бері мұндай кресттердің сақталуы жергілікті көзқарастар мен діни сезімдерге көп байланысты. Көптеген кресттер 16-шы және 17-ші ғасырларда иконаға қарсы күрескерлер тарапынан қиратылған сияқты. Бұл орын Кальвертонның батыс бөлігінде (parte occidentali) орналасқандықтан, ол Мейн-стрит пен Джордж-Лейн/Олд-Мьюс-Лейн қиылысында тұрған болуы мүмкін. Оның алынып тасталған күні мен тастардың тағдыры әлі де белгісіз, бірақ олардың кейбіреулері жақын жердегі үйлердің құрамдас бөліктері болуы мүмкін деген ойға келуге болады.

Солтерфорд

Домесдей сарқымасында Осберн, Ричардтың ұлы, иеленгендігі және алты боват (шамамен 90 акр) «бос жатқан жер» ретінде тіркелген, бұл оның тұрғынсыз немесе өңделмеген, немесе екеуі де болуы мүмкін екенін білдіреді. 1330 жылғы сот тізімдерінде Молендин де Салтурфорд деп аталады, сондықтан сол кезде онда су диірмені салынған болуы керек. Тюдор дәуірінің басында ол 1551 жылы Томас Хокинсонға (немесе Хатчинсонға) жерді сатқан Ревелл әулетіне тиесілі болған сияқты. 1589 жылғы Шервуд орманының шеңбері Салтерфорд бөгетін патшалық аңшылық алқабының шекарасындағы маңызды белгі ретінде көрсетеді, демек бөгет (немесе бөгетпен шектелген су алабы) Дувер Бекке жақын диірменге су беру үшін бұрыннан бар болған. 1883 жылы «Nottinghamshire Guardian» газетінің тілшісі Салтерфордтағы сарай туралы жазды, доктор Торотонның айтуынша, онда сэр Томас Хатчинсон (1587–1643) тұрған. Бұл сарай Портлендтің 5-ші герцогі (1800–1879) су тасқынына қарсы жайылымдар жасау үшін жерді өңдеген болуы керек. Кальвертонның викары Т. Вуллен Смит осы тілшіге жауап ретінде 1760 жылғы шіркеу тізіліміндегі, шамасы, викарий Морис Пью жазған жазбаға сілтеме жасады. 1614 жылдың маусымында Салтерфорд бөгетінде тұрған үйдің тұрғындары болған екі әйел жерленді, 1760 жылы бұл үй қоян фермасына айналды, Пью бұл оба сияқты екенін жазды. Онде жүгері ұнтағы және бөгет басына жақын Мотте сарайы болған. Бөгеттен алыс жердегі диірмен сумен қамтамасыз етілген. Пьюдің мәлімдемесіне қарамастан, 1609 жылғы Шервуд орманының картасында «Рэндалл Бартон» және «Хатчинсон» мырзалары «Салтерфорд сарайы» мен «Соншам орманының» иелері ретінде көрсетілген, бірақ онда ешқандай тұрғын үйлер немесе ғимараттар бейнеленбеген. 1662 жылы полковник Хатчинсон Салтерфорд сарайын Гертфордширдегі Хунсдоннан Уильям Уиллоубиге сатты. Бес жылдан кейін сарай (соның ішінде «жақында диірмен тұрған жер») екі лондондық джентльменге сатылды, ал көп ұзамай, 1676 жылы Эрдингтонның темір қорытушысы Хамфри Дженненске Шервуд орманының соты жақын маңдағы Сансом орманын қоршауға рұқсат берді. 1709 жылдың қаңтар айында Чарльз Дженненс (Хамфридің ұлы және атақты Чарльз Дженненстің әкесі) жерді Ньюкаслдың 1-ші герцогы Джон Холлске сатты. Сол жылдың шілдесінде Салтерфордты Блидворттан Джон Багули атты қоян шаруашылығымен айналысатын адамға жалға берді. 1716 жылы Салтерфорд лорд Харлиге, Оксфордтың 2-графына тиесілі болды, өйткені ол марқұм герцогтың жалғыз қызына мұра қалдырылды. 1721 жылы Салтерфордты жыл сайын 20 фунт стерлингке Кальвертоннан Сэмюэл Уилкинсонға қоян фермасы ретінде жалға берді, сонымен қатар үш егін алу үшін жазықтар жасауға рұқсат берілді. Сэмюэл Уилкинсон викарий Морис Пьюдің күйеуі болған және 1750 жылға дейін одан дән, қой және тіпті қояндарға арналған оннан бір бөлік туралы хаттар алған. 1780 жылғы қоршау картасы викарийге «оннан бір бөлігінің орнына» Салтерфорд жолы мен Ескі Раффорд жолының қиылысындағы жер берілгенін көрсетеді, ал «Сансом фермасы» қазір орман мен тоғандар бар жерді қамтыды. 1883 жылы Т. Вуллен Смит 1883 жылы ол бала кезінде «қазіргі Салтерфорд бөгеті салынып жатқанда ескі сарайдың қалдықтарын көргенін есіне түсірген» адаммен сөйлескенін атап өтті. Салтерфорд солтерстердің ормандағы жолдың төменгі нүктесінде, қазір A614 немесе Ескі Раффорд жолы деп аталатын жерде пайда болған болуы мүмкін. Алайда, ол өзінің тарихында сақталуына диірменнің құрылысы себеп болған, ол ертеректе, бірнеше жүз метр қашықтықта, Дувер Бек Кальвертон ауданына кіретін жерде салынған. Бұл жерде диірменнің дөңгелегін айналдыруға жеткілікті су күші болған жалғыз жер болып көрінеді, сондықтан оны сол өзендегі басқа ежелгі диірмендермен, мысалы, бұрын Октонда, Эпперстонда және Гоналстондағы диірмендермен байланыстыруға болады.

In the Domesday survey, it is recorded as belonging to Osbern son of Richard and being six bovates (perhaps 90 acres) of "waste", which may have meant that it was uninhabited or uncultivated, or both. It is referred to in the 1330 Assize rolls as Molendin de Salturford so that a watermill must have been built there by that time. In the early Tudor period it seems to have belonged to a family of landowners called Revell who sold the land, with a pond, to Thomas Hockynson (or Hutchinson) in 1551. The 1589 perambulation of Sherwood Forest includes Salterford Dam as a landmark on the boundary of the royal hunting ground, so evidently the dam (or body of water confined by an embankment [OED]), was already there as a source of water for a mill by the Dover Beck. A correspondent of the Nottinghamshire Guardian writing in 1883 referred to a manor house at Salterford, said by Dr Thoroton to have been occupied by Sir Thomas Hutchinson (1587–1643) father of the roundhead Colonel John Hutchinson. The site of this manor house was supposed to have been ploughed up in the making of flood meadows by the 5th Duke of Portland (1800–1879). The Revd T. Woollen Smith (vicar of Calverton) in replying to this correspondent referred to a scribbled note, of 1760, in the parish register, probably written by Revd Maurice Pugh. There were two burials in June 1614 of women who had been (wrote Pugh), inhabitants of a house yt stood at Salterford Dam now a Rabit Warren 1760 it looks like some plague. There was a corn mill there and a manor house within a Mote near the Dam head the Mill below it some distance served wh Water by a cut from ye Dam. Despite Pugh's assertion, the 1609 map of Sherwood Forest, while listing "Mr Randall Barton" and "Mr Hutchinson" as freeholders of both "Saunterforde Manor" and "Saunsham Woods", had showed no habitations or buildings of any kind. In 1662 Colonel Hutchinson sold the manor of Salterford to William Willoughby of Hunsdon in Hertfordshire. Five years later the manor (including "ground where a mill lately stood") was sold to two London gentlemen and, soon after that, in 1676 Humphrey Jennens, the ironmaster of Erdington, was authorised by the Sherwood Forest Court to enclose nearby Sansom Wood. In January 1709 Charles Jennens (son of Humphrey and father of the celebrated Charles Jennens) sold the land to John Holles, 1st Duke of Newcastle. In July of that year Salterford was being rented to a warrener called John Bagulie of Blidworth. By 1716 Salterford belonged to Lord Harley, 2nd Earl of Oxford, as it had evidently been bequeathed to his wife, who was the only child of the late Duke. In 1721 Salterford was being leased at £20 p. a. to Samuel Wilkinson of Calverton as a rabbit warren, with permission also to make brecks (q. v. ) to take three crops. It seems that Samuel Wilkinson was the son in law of the vicar, Revd Maurice Pugh and was receiving letters from him concerning the tithes for corn, sheep, and even rabbits, up to 1750. The enclosure map of 1780 shows that the vicar had been awarded the area at the junction of Salterford Lane and the Old Rufford Road, "in lieu of tithes", while "Sansome Warren" covered the area where now there are woods and ponds. The Revd T. Woollen Smith noted in 1883 that he had spoken to a man who, as a boy, 'remembered seeing remains of an old manor house when the present Salterford dam was being made'. Salterford may well have originated as a place where salters used a ford, at a low lying point on the trackway through the forest, now known as the A614 or Old Rufford Road. It seems however to owe its continued existence in the records to the construction of a mill, at an early time, a few hundred metres away, at the point where the Dover Beck enters Calverton parish. It appears to be the only place in the parish where there was sufficient water power to turn the wheel of a mill and it is therefore to be associated with other ancient mills on that river, such as those formerly at Oxton, Epperstone and Gonalston.

Демография

2021 жылғы санақта азаматтық округте 7282 тұрғын тіркелді. Калвертон (округ) Гедлинг (Метрополитен емес округ) Англия. Жасы. Орташа жас: 43, 42, 39. 18 жасқа дейінгілер: 20,3%, 20,5%, 21,4%. 65 жастан асқандар: 18,4%, 17,0%, 16,4%. Этникалық топ. Ақ британдықтар: 97,0%, 90,3%, 79,8%. Басқа ақтар: 1,1%, 2,7%, 5,7%. Аралас/Көп этностық топтар: 1,0%, 2,3%, 2,2%. Азиялықтар немесе британдық азиялықтар: 0,7%, 3,0%, 7,7%. Қара немесе британдық қаралар: 0,1%, 1,4%, 3,4%. Басқа этникалық топтар: 0,0%, 0,3%, 1,0%. Діні. Христиандық: 62,9%, 57,1%, 59,4%. Буддист: 0,2%, 0,3%, 0,5%. Хинду: 0,3%, 0,5%, 1,5%. Яһуди: 0,0%, 0,1%, 0,5%. Мұсылман: 0,2%, 1,4%, 5,0%. Сик: 0,1%, 0,6%, 0,8%. Басқа дін: 0,3%, 0,3%, 0,4%. Діні жоқ: 29,3%, 32,7%, 24,7%. Жауап бермегендер: 6,7%, 7,1%, 7,2%.