Швейцарлық Банк Корпорациясының тарихы және UBS құрылуы
Swiss Bank Corporation
Швейцарлық Swiss Bank Corporation – ірі инвестициялық банк, активтері 300 млрд CHF-тан асып түсетін. Dillon Read, Warburg сынды компанияларды сатып алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швейцариялық инвестициялық банк және қаржылық қызметтер фирмасы
Swiss investment bank and financial services firm
Swiss Bank Corporation – Швейцарияда орналасқан швейцариялық инвестициялық банк және қаржылық қызметтер компаниясы. Бірлесуге дейін банк Швейцариядағы үшінші ірі банк болып, 300 миллиардтан астам швейцариялық франк активтері мен 11,7 миллиард швейцариялық франктан астам капиталға ие болды. 1990 жылдар бойы SBC өзінің ірі швейцариялық бәсекелесі Credit Suisse-ге теңесу мақсатымен дәстүрлі коммерциялық банк саласынан инвестициялық банк саласына ауысып, үлкен өсуге ұмтылды. Осы стратегияның аясында SBC 1990 жылдардың ортасында АҚШ-тағы Dillon Read & Co. және Лондон негізді S. G. Warburg инвестициялық банктерін сатып алды. Сонымен қатар, SBC Чикагодағы Brinson Partners және O'Connor & Associates компанияларын да сатып алды. Бұл сатып алулар жаһандық инвестициялық банк бизнесінің негізін қалады. 1998 жылы SBC Швейцарияның Union Bank of Switzerland банкімен бірігіп, UBS-ті құрды, ол Еуропадағы ең ірі және әлемдегі екінші ірі банк атанды. Компанияның логотипі, «сенім, қауіпсіздік және құпиялылықты» бейнелейтін үш кілтті суреттеген, 1998 жылғы бірігуден кейін UBS-ке қабылданды. Екі банк тең құқықтармен біріккені туралы мәлімдеме жасалса да, басқару тұрғысынан UBS-ті SBC сатып алғаны тез анықталды. Жоғары басқару лауазымдарының 80 пайызына жуығы Swiss Bank Corporation-ның бұрынғы қызметкерлерімен толтырылды. Бүгінде бұрынғы SBC UBS-тің көптеген бизнес-бағыттарының, әсіресе UBS Investment Bank-тың негізін құрайды.
Swiss Bank Corporation was a Swiss investment bank and financial services company located in Switzerland. Prior to its merger, the bank was the third largest in Switzerland, with over CHF 300 billion of assets and CHF 11.7 billion of equity. Throughout the 1990s, SBC engaged in a large growth initiative, shifting its focus from traditional commercial banking into investment banking, in an effort to match its larger Swiss rival Credit Suisse. As part of this strategy, SBC acquired US based investment bank Dillon Read & Co. as well as London based merchant bank S. G. Warburg in the mid 1990s. SBC also acquired Chicago based Brinson Partners and O'Connor & Associates. These acquisitions formed the basis for a global investment banking business. In 1998, SBC merged with Union Bank of Switzerland to form UBS, the largest bank in Europe and the second largest bank in the world. The company's logo, which featured three keys, symbolizing "confidence, security, and discretion", was adopted by UBS after the 1998 merger. Although the combination of the two banks was billed as a merger of equals, it quickly became evident that from a management perspective, it was SBC that was buying UBS. Nearly 80% of the top management positions were filled by legacy Swiss Bank professionals. Today, what was SBC forms the core of many of UBS's businesses, particularly UBS Investment Bank.
Тарих
Швейцария банкі корпорациясының тарихы 1854 жылға дейін жетеді. Сол жылы Швейцарияның Базель қаласындағы алты жеке банктік мекеме өздерінің ресурстарын біріктіріп, Bankverein құрды – мүше банктері үшін андеррайтинг синдикаты ретінде әрекет еткен консорциум. Бастапқы мүше банктердің қатарында Bischoff zu St Alban, Ehinger & Cie., J. Merian Forcart, Passavant & Cie., J. Riggenbach және von Speyr & Cie болды. Basler Bankverein 1872 жылы Базельде ресми түрде құрылды, ол алғашқы Bankverein консорциумын алмастырды. Basler Bankverein 30 миллион швейцариялық франк көлеміндегі бастапқы міндеттемелермен құрылды, оның ішінде 6 миллион швейцариялық франк бастапқы акционерлік капитал ретінде төленді. Bankverein-нің алғашқы қолдаушыларының бірі – Винтертур банкі, Швейцарияның Одақ банкінің алғашқы ізашарларының бірі. Банк Германиядағы ауыр шығындарға байланысты дивиденд төлеуді тоқтата тұрып, шығын резервін қалыптастыруға мәжбүр болды, соның салдарынан бастапқы өсу кезеңінде қиындықтарға тап болды. Кеңсе соғыс басталғалы бірнеше апта өткен соң Equitable ғимаратында жұмысын бастады және егер басып алу қаупі туса, активтерді сақтау үшін қауіпсіз орын ретінде қарастырылды. Соғыс жылдары банктың дәстүрлі бизнесі төмендеді, ал Швейцария үкіметі оның ең ірі тапсырыс берушісіне айналды. 1997 жылы Дүниежүзілік еврей конгресі (WJC) Швейцария банктеріне қарсы сот процесін бастады, мақсаты – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және оған дейін нацистердің қудалауына ұшыраған адамдардың салымдарын қайтару еді. SBC-нің мұрагері UBS, Credit Suisse, Дүниежүзілік еврей конгресі және АҚШ атынан Стюарт Эйзенстат арасындағы келіссөздер 1998 жылдың тамызында екі ірі швейцариялық банк – UBS және Credit Suisse төлеген 1,25 миллиард АҚШ долларына келісімге әкелді. UBS-тің Swiss Bank-пен бірігуімен бірге болған бұл келісім, сондай-ақ 1998 жылы Long Term Capital Management компаниясының банкроттығына байланысты банктың беделіне түскен нұқсан мәселенің шешілуіне ықпал етті.
Swiss Bank Corporation traces its history to 1854. In that year, six private banking firms in Basel, Switzerland, pooled their resources to form the Bankverein, a consortium that acted as an underwriting syndicate for its member banks. Among the original member banks were Bischoff zu St Alban, Ehinger & Cie., J. Merian Forcart, Passavant & Cie., J. Riggenbach and von Speyr & Cie. The Basler Bankverein was formally organized in 1872 in Basel, replacing the original Bankverein consortium. Basler Bankverein was founded with an initial commitment of CHF 30 million, of which CHF 6 million of initial share capital was paid in. Among the Bankverein's early backers was the Bank in Winterthur, one of the early predecessors of the Union Bank of Switzerland. The bank experienced initial growing pains after heavy losses in Germany caused the bank to suspend its dividend in favor of a loss reserve. The office was able to begin operations, located in the Equitable Building, just weeks after the outbreak of the war and was intended as a safe place to store assets in case of an invasion. During the war, the bank's traditional business fell off and the Swiss government became its largest client. In 1997, the World Jewish Congress lawsuit against Swiss banks (WJC) was launched to retrieve deposits made by victims of Nazi persecution during and prior to World War II. Negotiations involving SBC's successor UBS, Credit Suisse, the World Jewish Congress and Stuart Eizenstat, on behalf of the US, ultimately resulted in a settlement of US$1.25 billion in August 1998 paid by the two large Swiss banks UBS and Credit Suisse. The settlement, which coincided with UBS's merger with Swiss Bank, together with the bank's embarrassment in the Long Term Capital Management collapse in 1998 brought a degree of closure to the issue.
1945 1990 жыл
Swiss Bank Corporation екінші дүниежүзілік соғыс соңында 1,8 млрд швейцариялық франк активтерімен салыстырмалы түрде берік қаржылық жағдайда болды. 1950 жылдары SBC дамып, тұрақты өсу кезеңіне енді. 1950 жылдар басында Швейцарияда 31 филиалы және шетелде үш филиалы болған банк, соғыс аяқталғаннан бастап 1950 жылдардың соңына қарай активтерін 4 млрд швейцариялық франкқа дейін екі еседен астам арттырды, ал 1960 жылдардың ортасына қарай активтерін тағы да екі есеге көбейтіп, 1965 жылы 10 млрд швейцариялық франктан асып түсті. Барлық үш банк тұтыну несиелерін ұсынуға бағытталған. Сонымен қатар, SBC жеке банкинг секторындағы бірнеше банктерді сатып алды, оның ішінде 1974 жылы Ehinger & Cie; 1976 жылы Armand von Ernst & Cie. және Adler & Co; ал 1978 жылы Женевада орналасқан Ferrier Lullin & Cie компаниясының басым үлесін иеленді. Банк 1978 жылы Banque Commerciale de Sion банкін сатып алып, швейцариялық банктерді консолидациялауды жалғастырды және 1979 жылы Handwerkerbank Basle, Banca Prealpina SA және Bank für Hypothekarkredite банктерін сатып алды. SBC дәстүрлі коммерциялық банкингтен инвестициялық банкингке қарай бағытты, сауда операцияларын дамытуға басымдық берді. Саудалық бастамаларын күшейту үшін 1992 жылы SBC Чикагодағы O'Connor & Associates опциондық сауда фирмасын, қаржы туындылары саласындағы тәжірибесімен сатып алды. О'Коннор 1977 жылы математик Майкл Гринбаум құрды және Эдмунд (Эд) және Уильямс (Билл) О'Коннордың есімімен аталады. О'Коннор ағайындылары Чикаго тауар биржасында астық саудасы арқылы байлық жинап, First Options компаниясын құрды, ол клирингтік бизнес болып табылады. О'Коннорлар Greenbaum-ға, ол First Options компаниясының тәуекелдерді басқаруын басқарған, жеке фирмасын ашу үшін капитал берді. SBC 1988 жылдан бастап АҚШ-тағы қаржылық опциондар биржаларындағы ең ірі нарық жасаушы болған O'Connor компаниясымен стратегиялық қарым-қатынас орнатты. О'Коннор ірі қаржы институтымен серіктестік құруды көздеді және 1989 жылы SBC-мен валюталық бірлескен кәсіпорынға кірді, бұл O'Connor-ды SBC-ге сатудың алғашқы қадамы болды. Бірігуден кейін O'Connor, SBC-нің ақша нарығы, капитал нарығы және валюта нарығы қызметтерімен біріктіріліп, жаһандық интеграцияланған капитал нарығы мен казнашылық операциясы құрылды. 1994 жылы SBC O'Connor компаниясын сатып алуын Brinson Partners компаниясын сатып алумен жалғастырды, ол АҚШ мекемелеріне жаһандық нарықтарға қол жеткізуді қамтамасыз ететін активтерді басқару фирмасы болды. Бринсон 1980 және 1990 жылдары ақша менеджерлері арасында кең таралған активтерді бөлу теориясын әзірлеуде алғашқы болды. 1989 жылы Бринсон өзінің фирмасын First Chicago Corporation компаниясынан 100 миллион АҚШ долларына сатып алды және келесі бес жылда компанияны басқарудағы активтерді шамамен 36 миллиард АҚШ долларына дейін арттырды. SBC компаниясы Brinson Partners компаниясын сатып алу үшін 750 миллион АҚШ долларын төледі, бұл Бринсон мен оның серіктестеріне компаниядағы 75% үлесін сатудан 460 миллион АҚШ долларын пайда әкелді. SBC кейіннен инвестициялық банкингке ірі қадам жасады, 1995 жылы 1,4 миллиард АҚШ долларына ірі британдық инвестициялық банкинг фирмасы S. G. Warburg & Co компаниясын сатып алды. S. G. Warburg компаниясын Warburg банктік отбасының мүшесі Зигмунд Варбург құрды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін S. G. Warburg Лондонның ең беделді инвестициялық банктерінің біріне айналған батыл сауда банкі ретінде танылды. АҚШ-қа сәтсіз және қымбат кеңеюден кейін 1994 жылы Morgan Stanley-мен бірігу туралы хабарланды, бірақ келіссөздер күйреп кетті. Келесі жылы S. G. Warburg компаниясын Swiss Bank Corporation сатып алды. Банк S. G. Warburg-ті өзінің инвестициялық банкинг бөлімшесімен біріктіріп, SBC Warburg-ті құрды, ол жаһандық инвестициялық банкингте жетекші ойыншыға айналды. Екі жылдан кейін, 1997 жылы, SBC Dillon, Read & Co компаниясын сатып алу үшін 600 миллион АҚШ долларын төледі, ол АҚШ-тың инвестициялық банктік фирмасы болып саналатын «ақ аяқ киім». Dillon, Read компаниясының тамырлары 1830 жылдарға дейін жетеді, ол 1920-1930 жылдары Уолл-стриттегі қуатты фирмалардың бірі болды және 1990 жылдары бірігулер мен сатып алулар жөніндегі кеңесші топтың ерекше күшті болды. Dillon Read компаниясы 25%-ға ие ING-ке сату туралы келіссөздер жүргізіп отырды, алайда Dillon Read серіктестері ING-нің интеграциялық жоспарларына қарсылық білдірді. Мартин Эбнер өзінің инвестициялық тресі арқылы BK Vision UBS-тің ең ірі акционері болды және банктің операциясын күрделі қайта құруға мәжбүрлеуге тырысты. SBC және UBS бірігуінің негізін олардың өзара бәсекелесі Credit Suisse құрды, ол UBS-ке бірігу туралы ұсыныс жасады, бұл 1996 жылы әлемдегі екінші ірі банкті құрады. UBS-тің басшылығы мен кеңесінің мүшелері бірігуді бір ауыздан қабылдамады. Бірігу идеясын қолдаған Эбнер ірі акционерлердің көтерілісіне жетекшілік етті, нәтижесінде UBS-тің төрағасы Роберт Штудер қызметтен алынды. Штудердің ізбасары Матис Кабиллаветта SBC-мен бірігудің негізгі сәулетшілерінің бірі болды. 8 желтоқсан 1997 жылы Union Bank of Switzerland және SBC толық акциялық бірігу туралы хабарлады. Бірігу кезінде Union Bank of Switzerland және Swiss Bank Corporation Швейцариядағы екінші және үшінші ірі банктер болды, тиісінше, екеуі де Credit Suisse-ден қалып қойды. Екі банк арасындағы талқылаулар бірнеше ай бұрын, Credit Suisse-тің бірігу ұсынысын қабылдамағаннан кейін басталды. Толық акциялық бірігу нәтижесінде UBS AG құрылды, ол барлық активтері 590 миллиард АҚШ долларынан асатын үлкен жаңа банк болды. Бұрынғы Union Bank of Switzerland-дан өзгешелік үшін «Жаңа UBS» деп те аталатын біріккен банк сол кезде әлемдегі екінші ірі банк болды, тек Bank of Tokyo Mitsubishi-ден қалып қойды. Бірігуге дейін Swiss Bank Corporation Dillon Read компаниясын Нью-Йоркте және S. G. Warburg компаниясын Лондонда сатып алу арқылы жаһандық инвестициялық банкинг бизнесін құрды. SBC UBS-тен халықаралық инвестициялық банкинг бизнесін дамытуда алда озып кеткеніне сенді, әсіресе Warburg Dillon Read-тің жақсы орналасқан платформасы бар жоғары маржалық кеңес беру бизнесінде. Бірігу аяқталғаннан кейін UBS-тің 1997 жылдың соңында акциялық туындылары бойынша ұлытқан залалдары SBC-ге бірігуді аяқтау үшін қажетті әсерді тигізді деген кең пікір қалыптасты. Туындылардың залалдары UBS-ті SBC ұсынған шарттарды қабылдауға ынталандырды дегені анық болды.
Swiss Bank Corporation found itself in relatively strong financial condition at the end of World War II, with CHF 1.8 billion of assets. SBC prospered throughout the 1950s and embarked on a period of sustained growth. The bank, which had entered the 1950s with 31 Branch Offices in Switzerland and three abroad, more than doubled its assets from the end of the war to CHF 4 billion by the end of the 1950s and doubled assets again by the mid 1960s, exceeding CHF 10 billion in 1965. All three banks focused on consumer lending. Similarly, SBC acquired a number of banks in the private banking sector, including Ehinger & Cie. in 1974; Armand von Ernst & Cie. and Adler & Co. in 1976; and a majority interest in Geneva based Ferrier Lullin & Cie. in 1978. The bank continued its consolidation of Swiss banks acquiring Banque Commerciale de Sion in 1978 and in 1979 acquired Handwerkerbank Basle, the Banca Prealpina SA and Bank für Hypothekarkredite. SBC shifted its focus from traditional commercial banking toward investment banking with an emphasis on building its trading operations. To bolster its trading initiative, in 1992, SBC acquired O'Connor & Associates, a Chicago based options trading firm, with an expertise in financial derivatives. O'Connor was founded in 1977 by mathematician Michael Greenbaum and was named for Edmund (Ed) and Williams (Bill) O'Connor. The O'Connor brothers had made a fortune trading grain on the Chicago Board of Trade and founded a First Options, a clearing house business. The O'Connors provided Greenbaum, who had run risk management for First Options, with the capital to start his own firm. SBC had established a strategic relationship with O'Connor, which was the largest market maker in the financial options exchanges in the US, beginning in 1988. O'Connor had been looking to partner with a larger financial institution and in 1989 entered into a currency joint venture with SBC that proved to be the first step towards a sale of O'Connor to SBC. Following the merger, O'Connor was combined with SBC's money market, capital market and currency market activities to form a globally integrated capital markets and treasury operation. In 1994, SBC followed up its acquisition of O'Connor by acquiring Brinson Partners an asset management firm focused on providing access for US institutions to global markets. Brinson was a pioneer in the development of the theory of asset allocation which had largely become conventional wisdom among money managers in the 1980s and 1990s. In 1989, Brinson led a US$100 million management buyout of his firm from First Chicago Corporation and over the next five years built up the firm to approximately US$36 billion of assets under management. SBC paid US$750 million to acquire Brinson Partners, which resulted in a profit to Brinson and his partners of US$460 million on the sale of their 75% stake in the company. SBC's next made a major push into investment banking with the acquisition of S. G. Warburg & Co. a leading British investment banking firm in 1995 for US$1.4 billion. S. G. Warburg was founded by Siegmund Warburg, a member of the Warburg banking family. After World War II, S. G. Warburg established a reputation as a daring merchant bank that grew to be one of the most respected investment banks in London. Following a flawed and costly expansion into the US, in 1994 a merger was announced with Morgan Stanley, but the talks collapsed. The following year S. G. Warburg was purchased by Swiss Bank Corporation. The bank merged S. G. Warburg with its own existing investment banking unit to create SBC Warburg, which became a leading player in global investment banking. Two years later, in 1997, SBC paid US$600 million to acquire Dillon, Read & Co., a white shoe US investment banking firm considered to be a member of the bulge bracket. Dillon, Read, which traced its roots to the 1830s was among the powerhouse firms on Wall Street in the 1920s and 1930s and by the 1990s had a particularly strong mergers and acquisitions advisory group. Dillon Read had been in negotiations to sell itself to ING which owned 25% of the firm already, however Dillon Read partners balked at ING's integration plans. Martin Ebner, through his investment trust, BK Vision became the largest shareholder in UBS and attempted to force a major restructuring of the bank’s operations. The groundwork for the merger of SBC and UBS was actually laid by their mutual competitor, Credit Suisse which had approached UBS about a merger that would have created the second largest bank in the world in 1996. UBS's management and board unanimously rebuffed the proposed merger. Ebner, who supported the idea of a merger, led a major shareholder revolt that resulted in the replacement of UBS's chairman, Robert Studer. Studer's successor Mathis Cabiallavetta would be one of the key architects of the merger with SBC. On December 8, 1997, Union Bank of Switzerland and SBC announced an all stock merger. At the time of the merger, Union Bank of Switzerland and Swiss Bank Corporation were the second and third largest banks in Switzerland, respectively, both trailing Credit Suisse. Discussions between the two banks had begun several months earlier, less than a year after rebuffing Credit Suisse's merger overtures. The all stock merger resulted in the creation UBS AG, a huge new bank with total assets of more than US$590 billion. Also referred to as the "New UBS" to distinguish itself from the former Union Bank of Switzerland, the combined bank became the second largest in the world, at that time, behind only the Bank of Tokyo Mitsubishi. Prior to the merger, Swiss Bank Corporation had built a global investment banking business, Warburg Dillon Read through its acquisitions of Dillon Read in New York and S. G. Warburg in London. SBC was generally considered to be further along than UBS in developing its international investment banking business, particularly in the higher margin advisory businesses where Warburg Dillon Read was considered to be the more established platform. After the merger was completed, it was widely speculated that a series of losses suffered by UBS on its equity derivative positions in late 1997 provided SBC with the leverage it required to consummate the merger. It would become clear that the derivatives losses prompted UBS to accept the terms proposed by SBC more readily than they otherwise would have.
Біріктіруден кейін
UBS, Швейцарияның Union Bank-тың мұрагері, әлемдегі ең ірі әртараптандырылған қаржы институттарының бірі. 2010 жылы UBS әлемдегі барлық ірі қаржы орталықтарында жұмыс істеді, 50-ден астам елде кеңселері мен бүкіл әлем бойынша 64 000 қызметкері болды. 2000 жылдың қарашасында UBS американдық акциялар брокері және активтерді басқару компаниясы Paine Webber-мен бірікті, оның төрағасы және бас директоры Дональд Маррон басқарды. Бұл сатып алу UBS-ті әлемдегі ең ірі байлық және активтерді басқару компаниясына айналдырды. Бастапқыда бизнеске "UBS PaineWebber" деген бөлімше атауы берілді, бірақ 2003 жылы 123 жылдық тарихы бар Paine Webber атауы "UBS Wealth Management USA" деп өзгертілген кезде жоғалып кетті. Банк 2000-шы жылдары едәуір өсіп, ірі АҚШ және Еуропалық инвестициялық банктермен бәсекелесу үшін үлкен инвестициялық банктік желі құрды. Дегенмен, UBS 2007, 2008 және 2009 жылдары ауыр соққыларға ұшырады. UBS субпримдік ипотекалық дағдарыс кезінде еуропалық банктердің арасындағы ең ірі шығындардың бірін көтерді және банк Сингапурдың мемлекеттік инвестициялық корпорациясынан, Швейцария үкіметінен, сондай-ақ 2008 және 2009 жылдары акцияларды ұсыну арқылы сыртқы капиталдың үлкен көлемін тартуға мәжбүр болды.
UBS, the successor of the Union Bank of Switzerland, is among the largest diversified financial institutions in the world. As of 2010, UBS operated in all of the major financial centers worldwide with offices in over 50 countries and 64,000 employees globally. In November 2000, UBS merged with Paine Webber an American stock brokerage and asset management firm led by chairman and CEO, Donald Marron. The acquisition pushed UBS to the top Wealth and Asset Management Firm in the world. Initially the business was given the divisional name "UBS PaineWebber" but in 2003 the 123 year old name Paine Webber disappeared when it was renamed "UBS Wealth Management USA." The bank would grow considerably in the 2000s, building a large investment banking franchise to compete with the major US and European bulge bracket firms. However, UBS suffered major setbacks in 2007, 2008 and 2009. UBS suffered among the largest losses of any European bank during the subprime mortgage crisis and the bank was required to raise large amounts of outside capital from the Government of Singapore Investment Corporation, the Swiss government and through a series of equity offerings in 2008 and 2009.
Сатып алу тарихы
Swiss Bank Corporation, Union Bank of Switzerland-мен бірігуге дейін, ондаған жеке фирмалардың қосылуынан құралған, олардың көптегені 19-шы ғасырда құрылған. Компанияның маңызды бірігулері мен сатып алулары, сондай-ақ тарихи алдыңғы компанияларының мысалы төменде көрсетілген, алайда бұл толық тізім болуы міндетті емес:
Swiss Bank Corporation, prior to its merger with Union Bank of Switzerland was the result of the combination of dozens of individual firms, many of which date to the 19th century. The following is an illustration of the company's major mergers and acquisitions and historical predecessors, although this is not necessarily a comprehensive list: