Самар шайқасы: Лейте шығанағы шайқасының орталық бөлігі

Кіріспе

Лейте шығанағы шайқасының бөлігі

Самар маңындағы шайқас – Лейте шығанағы шайқасының ең орталық эпизоды, тарихтың ең ірі теңіз шайқастарының бірі. Ол 1944 жылғы 25 қазанда Филиппин теңізінде, Филиппиндегі Самар аралының жанында өтті. Бұл ірі шайқаста американдықтар толық дайындықсыз болған жалғыз маңызды жағдай еді. Күн бұрынғы шайқастан кейін, Такео Курита басқаратын Жапон императорлық флотының бірінші мобильді күштері айтарлықтай зардап шегіп, батысқа шегінгендей көрінді. Бірақ ертесі күні таңертең жапон күштері кері бұрылып, Лейте шығанағына қарай жорықтарын жаңартты. Адмирал Уильям Хэлси-младшийді қуатты үшінші флотын солтүстікке бұруға алдаған, ал жетінші флот оңтүстікке тартылған кезде, жақында жайғасқан 130 000 сарбаз Лейтедегі жапон шабуылына осал қалды. Курита, «Ямато» жауынгерлік кемесінде, Сан-Бернардино бұғазынан өзінің ірі жауынгерлік кемелері, крейсерлері мен эсминецтерімен оңтүстікке, Лейтеге бет алды. Олар 77.4.3 («Таффи 3») міндеттік тобымен кездесті. «Таффи 3» – үш эскорттық авианосец тобының ең солтүстік тобы, ол аймақта қалған жалғыз американдық күштерді құрады. Тек алты кішкентай эскорттық авианосец, үш эсминец және төрт эсминец-эскорттан тұратын «Таффи 3» жағалауға қолдау көрсету және суасты қайықтарына қарсы патрульдеуге арналған еді және жапондық броняны тесіп өте алатын қарулары болған жоқ. Жапондықтар таңертеңгі аспан ашылғаннан кейін дереу «Таффи 3» эскорттық авианосецтеріне шабуыл жасады, Курита оларды үшінші флоттың негізгі авианосецтері деп қате түсінді. Эскорттық авианосецтер жаңбырлы ауадан жасырынуға тырысып, қорғанысқа ұшақтарын жіберді, ал USS Джонстон басқарған үш эсминец және USS Сэмюэл Б. Робертс эсминец-эскорты торпедалық шабуыл жасады, бір кемені батырып, жапондық күштерді шатастырды. Лузон базасынан ұшқан жапондық ұшақтары америкалық күштерге камикадзе шабуылын жасап, бір эскорттық авианосецті батырып, үш кемені зақымдады. «Таффи 2» ұшақтары шайқасқа қосылғанда, әуе шабуылының күшеюі Куританы үшінші флоттың авианосецтерімен шайқасқа түсіп жатқанына көндірді. Көптеген авианосецтерді батырғанына сенген және үшінші флоттың басым бөлігі жақындап келе жатқанынан алаңдаған Курита флотын солтүстікке қайтарды, Лейте шығанағындағы жайғасқан күштерге шабуыл жасау бұйрығын орындамай. «Таффи 3» шайқаста ауыр шығынға ұшырады, екі эскорттық авианосец, екі эсминец, бір эсминец-эскорт және көптеген ұшақтарды жоғалтты. 1000-нан астам американдық қаза тапты, бұл Коралл теңізі мен Мидуэй шайқастарындағы американдық адам және кеме шығындарына тең. Әуе шабуылынан үш жапондық крейсер батып, үш кеме зақымдалды. Жапония 2700-ден астам жаза тапты. «Таффи 3» Президенттік бірлікпен марапатталды, ал батып кеткен «Джонстонның» капитаны Эрнест Эванс қаза болғаннан кейін Құрмет медалімен марапатталды. Флот адмиралы Честер У. Нимиц кейіннен «Таффи 3» жеткен жетістік «Құдайдың өзінен келген ерекше инаяттан басқа емес» деді. Самар маңындағы шайқас тарихшылар тарапынан теңіз тарихындағы ең ұлы соңғы тұрулардың бірі ретінде танылды.

The Battle off Samar was the centermost action of the Battle of Leyte Gulf, one of the largest naval battles in history, which took place in the Philippine Sea off Samar Island, in the Philippines on October 25, 1944. It was the only major action in the larger battle in which the Americans were largely unprepared. After the previous day's fighting, the Imperial Japanese Navy's First Mobile Striking Force, under the command of Takeo Kurita, had suffered significant damages and appeared to be retreating westward. However, by the next morning, the Japanese force had turned around and resumed its advance toward Leyte Gulf. With Admiral William Halsey Jr. lured into taking his powerful Third Fleet north after a decoy fleet and the Seventh Fleet engaged to the south, the recently landed 130,000 men of the Sixth Army were left vulnerable to Japanese attack on Leyte. Kurita, aboard the battleship Yamato, took his large force of battleships, cruisers and destroyers from the San Bernardino Strait and headed south toward Leyte, where they encountered Task Unit 77.4.3 ("Taffy 3"), the northernmost of the three escort carrier groups under Rear Admiral Clifton Sprague that comprised the only American forces remaining in the area. Composed of only six small escort carriers, three destroyers, and four destroyer escorts, Taffy 3 was intended to provide shore support and anti submarine patrols, and did not have guns capable of penetrating the Japanese armor. The Japanese opened fire shortly after dawn, targeting Taffy 3's escort carriers, which Kurita mistook for the main carriers of the Third Fleet. The escort carriers fled for the cover of rain squalls and launched their aircraft in defense, while the three destroyers and destroyer escort USS Samuel B. Roberts, led by USS Johnston, launched a torpedo attack that sank one ship and sent the Japanese strike force into disarray. Japanese aircraft from the base at Luzon launched kamikaze attacks on the retreating American task force, sinking one escort carrier and damaging three others. With Taffy 2's aircraft joining the battle, the increasing severity of the air attack further convinced Kurita that he was engaging the Third Fleet's surface carriers. Satisfied with sinking what he believed were multiple carriers and worried the bulk of the Third Fleet was approaching, Kurita withdrew his fleet north, having failed to carry out his orders to attack the landing forces at Leyte Gulf. Taffy 3 sustained heavy losses in the action, losing two escort carriers, two destroyers, a destroyer escort and numerous aircraft. Over 1,000 Americans died, comparable to the combined losses of American men and ships at the Coral Sea and Midway. Three Japanese cruisers were sunk by air attack, and three others were damaged. The Japanese had over 2,700 casualties. Taffy 3 was awarded the Presidential Unit Citation and Captain Ernest E. Evans of the sunk Johnston was posthumously awarded the Medal of Honor. Fleet Admiral Chester W. Nimitz wrote afterwards that the success of Taffy 3 was "nothing short of special dispensation from the Lord Almighty." The Battle off Samar has been cited by historians as one of the greatest last stands in naval history.

Өмірбаян

Лейте шығанағындағы жапондық стратегияның жалпы жоспары – «Шо Го 1» деп аталатын жоспар, вице-адмирал Джисабуро Озаваның Солтүстік күшін американдық Үшінші флотты Лейтедегі одақтастардың қонуынан алшақтатуға шақырды. Үшінші флоттың әуеден қорғауынсыз қалған десант күштеріне батыстан және оңтүстіктен вице-адмирал Такео Куританың Орталық күштері мен вице-адмирал Шоджи Нишимураның Оңтүстік күштері шабуыл жасады. Куританың Орталық күшінде бес линкор, соның ішінде жапон линкоры «Ямато» және жапон линкоры «Мусаси», ең ірі линкорлар, крейсерлер мен эсминецтермен бірге болды. Нишимураның флотилиясына екі линкор кірді, содан кейін вице-адмирал Киёхиде Шиманың крейсерлері мен эсминецтері келді. 23 қазан күні түнде американдық «Dace» және «Darter» су асты кемелері Палаван аралының солтүстік-батыс жағалауында Палаван бұғазына кіретін Орталық күшті байқады. Хэлсиді ескерткеннен кейін, су асты кемелері екі крейсерді торпедалап, батырып, үшіншісін зақымдап, кері шегінуге мәжбүр етті. Жоғалған крейсерлердің бірі адмирал Куританың флагманы болды, бірақ ол құтқарылып, өзінің туын «Яматоға» ауыстырды. Кейіннен Үшінші флоттың авианосектері Сибуян теңізінде Куританың күштеріне қарсы бірқатар әуе шабуылдарын жасады, бірнеше кемеге зақым келтіріп, «Мусасиді» батырып, бастапқыда Куританы кері шегінуге мәжбүр етті. Сол уақытта Үшінші флоттың жеңіл авианосеці «Принстонды» жапон бомбасы батты, екінші жарылыстардан кейін крейсерге зақым келді. Суригао бұғазындағы шайқаста Нишимураның кемелері өлімге тұсау салған тұзаққа түсті. АҚШ-тың Жетінші флоттық қолдау күшінен басымдыққа ұшыраған олар 39 PT-қайық пен 22 эсминецтен торпедалық шабуылға ұшырады, ал содан кейін алты линкордың (олардың бесеуі Перл-Харбор шабуылынан аман қалған) және жеті крейсердің дәл радарлық бағыттағы атысына түсті. Шиманың күштері Нишимураның кемелерінің қалдықтарына тап болған кезде, ол «Егер біз солтүстікке қарай шабуылдауды жалғастырсақ, дайын тұзаққа түсетініміз анық болды» деп, кері шегінуді шешті. Сибуян теңізіндегі шайқаста Хэлсидің Үшінші флоты солтүстіктен қону күштеріне бет алған Орталық күшті талқандады. Орталық күш бес флот авианосеці «Intrepid», «Essex», «Lexington», «Enterprise» және «Franklin» және «Cabot» жеңіл авианосецінен жасалған 259 сорттыға қарсы әуеден қорғанысқа ие болған жоқ, олардың бірлескен күші «Яматоның» қарындасы болған алып «Мусаси» линкорын 17 бомба мен 19 торпедамен батырды. Хэлсидің Үшінші флоты жапон авианосектерін байқап, оларды Энгано мысығының шайқасында ұрысқа салды. Филиппинге жасалған шабуылға қауіп төндіретін жау күштерін жоюға бұйрық берілгенімен, Нимиц Хэлсиге мүмкіндік туса, жапон флотының маңызды бөлігін жоюға бұйрық берді.

The overall Japanese strategy at Leyte Gulf—a plan known as Shō Go 1—called for Vice Admiral Jisaburō Ozawa's Northern Force to lure the American Third Fleet away from the Allied landings on Leyte, using an apparently vulnerable force of Japanese carriers as bait. The landing forces, stripped of air cover by the Third Fleet, would then be attacked from the west and south by Vice Admiral Takeo Kurita's Center Force, and Vice Admiral Shoji Nishimura's Southern Force. Kurita's Center Force consisted of five battleships, including Japanese battleship Yamato and Japanese battleship Musashi, the largest battleships afloat, escorted by cruisers and destroyers. Nishimura's flotilla included two battleships and would be followed by Vice Admiral Kiyohide Shima's cruisers and destroyers. On the night of October 23, the American submarines Dace and Darter detected Center Force entering the Palawan Passage along the northwest coast of Palawan Island. After alerting Halsey, the submarines torpedoed and sank two cruisers, while crippling a third and forcing it to withdraw. One of the cruisers lost was Admiral Kurita's flagship, but he was rescued and transferred his flag to Yamato. Subsequently, the carriers of the Third Fleet launched a series of air strikes against Kurita's forces in the Sibuyan Sea, damaging several vessels and sinking Musashi, initially forcing Kurita to retreat. At the same time, the Third Fleet light carrier Princeton was sunk by a Japanese bomb, with secondary explosions causing damage to a cruiser assisting alongside. In the Battle of Surigao Strait, Nishimura's ships entered a deadly trap. Outmatched by the U. S. Seventh Fleet Support Force, they were devastated, running a gauntlet of torpedoes from 39 PT boats and 22 destroyers before coming under accurate radar directed gunfire from six battleships (five of them survivors of the Pearl Harbor attack) and seven cruisers. As Shima's force encountered what was left of Nishimura's ships, he decided to retreat, stating "If we continued dashing further north, it was quite clear that we should only fall into a ready trap." At the Battle of the Sibuyan Sea Halsey's Third Fleet savaged the Center Force, which had been detected on its way to landing forces from the north. Center Force lacked any air cover to defend against the 259 sorties from the five fleet carriers Intrepid, Essex, Lexington, Enterprise, and Franklin, and light carrier Cabot, the combination of which sank the massive battleship Musashi (sister to Yamato) with 17 bombs and 19 torpedoes. Halsey's Third Fleet having spotted Japanese carriers, engaged them in the Battle off Cape Engaño. Although ordered to destroy enemy forces threatening the Philippine invasion area, Halsey was also ordered by Nimitz to destroy a major portion of the Japanese fleet if the opportunity arose.

Қуаттар

Жапондық Орталық күштері қазір «Ямато», «Нагато», «Конго» және «Харуна» линкорларынан, «Чокай», «Хагуро», «Кумано», «Судзуя», «Чикума», «Тоне» ауыр крейсерлерінен, «Яхаги» және «Ноширо» жеңіл крейсерлерінен, 11 және «Шимаказе» класты эсминецтерден тұрады. Линкорлар кемінде 14 дюймдік зеңбіректермен қаруланған, 20 мильден астам қашықтықта 1400 фунттық снарядтарды атып шығара алатын. Ауыр крейсерлер сегіз дюймдік артиллерия және торпедалық түтіктермен жабдықталған, сонымен қатар 35 түйінге дейін жылдамдыққа ие болған. Жапон эсминецтері Спрагтың 11 эсминеціне қарсы 3 есе көп болды. Контр-адмирал Клифтон Спрагтың 77.4.3 міндеттік тобы («Таффи 3») «Фэншоу Бэй», «Сент-Ло», «Уайт Плейнс», «Калинин Бэй», «Киткун Бэй» және «Гамбиер Бэй» эскортты тасымалдаушыларынан тұрды. «Таффи 3» эскортында «Хоэл», «Херманн» және «Джонстон» эсминецтері, сондай-ақ «Деннис», «Джон С. Батлер», «Реймонд» және «Сэмюэл Б. Робертс» эскортты эсминецтері болды. Бұл алты эскортты тасымалдаушы барлығы 165 ұшақ тасыды, бұл шамамен екі флотты тасымалдаушыға тең. Әр тасымалдаушыда 12-14 «FM 2 Wildcat» истребителінен және сол сияқты «Grumman TBF Avenger» торпедалық бомбалаушыларынан тұратын эскадрилья болды. Дегенмен, тасымалдаушылардың ең жоғары жылдамдығы 18 түйінге ғана жететін, жапон крейсерлері мен 30 түйінге жылдамдыққа ие эсминецтерінен әлдеқайда төмен болды. Сонымен қатар, оның ешбір кемесінде бес дюймнен үлкен зеңбірек болған жоқ, 54 фунттық снарядтарды атып, жапон крейсерінің немесе линкордың бронясын тесіп өте алмады, ал ату қашықтығы жеті мильмен шектелген.

Шайқас

Куританың күштері 1944 жылдың 25 қазанында сағат 03:00-де Сан-Бернардино боғазынан өтіп, Самар жағалауымен оңтүстікке қарай бағытталды. Олар Холсинің әрекетке түсіп, флотының басым бөлігін басқа жаққа жылдырғанын үміттенеді, және шындығында да солай болды. Куритаға Нишимураның Оңтүстік күштері Суригао боғазында жойылғаны және Лейте шығанағында олармен қосыла алмайтыны хабарланған еді. Бірақ Курита Холсидің үшінші флотының – ұрыс кемелері мен авиациялық тасымалдаушыларының – алдануға түскенін хабарлайтын Солтүстік күштен хабар алмады. Шабыстың көп бөлігінде Курита Холсидің нақты орналасқан жеріне қатысты күмәндармен мазаланып жүрді. Жел солтүстік-солтүстік-шығыстан соғып тұрды, көріну шамалы, төменгі қабатта бұлтты және кейде қатты жаңбырлы ауа райы болды, оны АҚШ күштері алдағы шайқаста жасыну үшін пайдаланатын еді.

Таффи 3 шабуылға ұшырады

25 қазанда таңертең Самардың шығысында Св. Ло төрт ұшақты су асты кемелеріне қарсы патрульді іске қосты, ал Таффи 3-тің қалған тасымалдаушылары қону жағажайларына қарсы әуе шабуылына дайындалды. 06:37 сағатта, прапорщик Уильям С. Брукс, "Грумман ТБФ Авенжер" ұшағымен ұшып, Хэлсидің үшінші флотының бірнеше кемелерін көрді, бірақ олар жапондықтар сияқты көрінді. Адмирал Спрагке хабарлағанда, ол сенбеді және нақты сәйкестендіруді талап етті. Брукс одан да жақыннан қарап, былай деді: "Мен пагода мачталарын көремін. Мен бұрын-соңды көрмеген ең үлкен соғыс кемесінің үстінде ең үлкен терілі желекті көріп тұрмын!" Яматоның өзі ғана Таффи-3-тің барлық бөлімшелерінің жиынтық салмағымен тең болатын. Брукс жапондықтардың үш күшінің ішіндегі ең үлкенін байқады – төрт соғыс кемесі, алты ауыр крейсер, екі жеңіл крейсер және шамамен он эсминец. Олар батыстан солтүстік-батысқа қарай, Таффи 3 тобынан небары шақырымдай қашықтықта жақындап келе жатты және олардың қару-жарағы мен көз қашықтығында болды. Су асты кемелерімен кездесу жағдайында тереңдік зарядтарымен ғана қаруланған авиаторлар, соғыстың алғашқы шабуылын жасады, бірнеше тереңдік зарядтарын крейсердің мұртына тастады, бірақ олар тек секіріп кетті. Таффи 3-тің қарауылдары солтүстікке қарай ұшаққа қарсы оқ атуды байқады. Жапондықтар Таффи 3-ке 06:45-те тап болды, толыққанды тактикалық тосынсыруға ұшырады. Сол уақытта Таффи 3-тегі басқалары жер бетіндегі радарлар мен жапондық радиодан нысаналарды анықтады. Сағат 07:00 шамасында Ямато атыс ашты. Америкалықтардың артиллериялық радарлары мен Форд Марк I Өртке бақылау компьютері болмағандықтан, жапондықтардың атыс бақылауы баллистиканы есептеу үшін механикалық калькуляторға, ал нысананың және өздерінің бағыты мен жылдамдығын анықтау үшін тағы бір калькуляторға, сондай-ақ оптикалық қашықтық өлшегіштерге сүйенді. Соғыс кемелеріндегі броняны тесуші снарядтарда түрлі-түсті бояулар қолданылды, осылайша әр кемедегі бақылаушылар өздерінің атыс салдарын анықтай алатын. Соғыс кемесінің жауынгерлік әрекеттеріне беймәлім болған америкалықтар, алғашқы оқ атулар өздерінің қашықтығын тапқан кезде, түрлі-түсті гейзерлердің көрінісіне таң қалды. Нагато жарқын қызғылт түсті қолданды; Харуна американдықтар әр түрлі жасыл немесе сары деп сипаттаған жасыл сары түсті қолданды; ал Конго кейбір жағдайларда қызыл, күлгін немесе тіпті көк болып көрінетін қан қызыл бояуды қолданды. Ямато бояуды қолданбағандықтан, оның қабырғасы ақ түсті болып көрінді. Кішкентай эскорт-тасымалдаушылардың силуэттерін өзінің анықтамалықтарынан таба алмаған Курита оларды үлкен флоттық тасымалдаушылар деп қате түсінді және оның қаруында үшінші флоттың жұмыс тобы бар деп болжады. Оның бірінші міндеті – тасымалдаушыларға қауіпті жою болды, "Жалпы шабуыл" бұйрығын берді: мұқият жоспарланған операцияның орнына, оның тобындағы әр бөлім жеке шабуыл жасады. Жапондықтар дөңгелек тәрізді әуеге қарсы құралымға ауысып, бұйрық шатасуға себеп болды, бұл Спрагге жапондықтарды қатаң қууға алып кетуге мүмкіндік берді, бұл жапондықтарды тек алдыңғы қаруларын қолдануға және олардың әуеге қарсы зеңбіректерін шектеуге мүмкіндік берді. Спрагтың кемелері қасқыр қууда отын қуатынан көп шықпайды, өйткені олардың қасқыр қуу қарулары алдыңғы қаруларына қарағанда көп, ал оның тасымалдаушылары әлі де ұшақтарды пайдалана алады.

Steaming about east of Samar before dawn on October 25, St. Lo launched a four plane antisubmarine patrol while the remaining carriers of Taffy 3 prepared for the day's air strikes against the landing beaches. At 06:37, Ensign William C. Brooks, flying a Grumman TBF Avenger from St. Lo, sighted a number of ships expected to be from Halsey's Third Fleet, but they appeared to be Japanese. When he was notified, Admiral Sprague was incredulous, and he demanded positive identification. Flying in for an even closer look, Brooks reported, "I can see pagoda masts. I see the biggest meatball flag on the biggest battleship I ever saw!" Yamato alone displaced as much as all units of Taffy 3 combined. Brooks had spotted the largest of the three attacking Japanese forces, consisting of four battleships, six heavy cruisers, two light cruisers, and about ten destroyers. They were approaching from the west northwest only away, and they were already well within gun and visual range of the closest task group, Taffy 3. Armed only with depth charges in case of an encounter with enemy submarines, the aviators nevertheless carried out the first attack of the battle, dropping several depth charges which just bounced off the bow of a cruiser. The lookouts of Taffy 3 spotted the anti aircraft fire to the north. The Japanese came upon Taffy 3 at 06:45, achieving complete tactical surprise. At about the same time, others in Taffy 3 had picked up targets from surface radar and Japanese radio traffic. At about 07:00, Yamato opened fire at a range of Lacking the Americans' gunnery radars and Ford Mark I Fire Control Computer, which provided co ordinated automatic firing solutions as long as the gun director was pointed at the target, Japanese fire control relied on a mechanical calculator for ballistics and another for own and target course and speed, fed by optical rangefinders. Color coded dye loads were used in the battleships' armor piercing shells so that the spotters of each ship could identify its own fall of shot, a common practice for the capital ships of many navies. The Americans, unfamiliar with battleship combat, were soon astonished by the spectacle of colorful geysers as the first volleys of shellfire found their range. Nagato used a brilliant pink; Haruna used a greenish yellow variously described as green or yellow by the Americans; and Kongō used a blood red dye which could appear red, purple, or even blue in some circumstances. Yamato used no dye loads, so her shell splashes appeared white. Not finding the silhouettes of the tiny escort carriers in his identification manuals, Kurita mistook them for large fleet carriers and assumed that he had a task group of the Third Fleet under his guns. His first priority was to eliminate the carrier threat, ordering a "General Attack": rather than a carefully orchestrated effort, each division in his task force was to attack separately. The Japanese had just changed to a circular anti aircraft formation, and the order caused some confusion, allowing Sprague to lead the Japanese into a stern chase, which restricted the Japanese to using only their forward guns, and restricted their anti aircraft gunnery. Sprague's ships would not lose as much of their firepower in a stern chase, as their stern chase weapons were more numerous than their forward guns, and his carriers would still be able to operate aircraft.

Шығысқа жүгіру (06:45 - 07:15)

06:50-де адмирал Спраг 090 градусқа бағытты өзгертуді бұйырды, содан кейін авианосецтерін ұшақтарын ұшыруға және шығысқа қарай соққан дауылға қарай шегінуге бұйырды, жапондықтардың атысының дәлдігін төмендетуді үміттене отырып. Ол эскорттарына формацияның артында қалуға, шегінетін авианосецтерді түтінмен жасыруға және қарсыластың нысанасын шатыстыру үшін "сальвоға қарсы шабуыл" жасауға бұйрық берді, содан кейін барлық қолдағы FM 2 Wildcat истребительдерін және TBM Avenger торпедо бомбалаушыларын, олар қандай қару-жарақпен жүктелген болса, сонымен ұшырды. Кейбіреулері ракеталармен, пулеметтермен, тереңдік зарядтарымен немесе мүлдем қарусыз болды. Кемеге қарсы бомбалар немесе әуе торпедалары өте аз болды, бұл ұшақтарға ауыр бронежәдігерлік соғыс кемелерін батыруға мүмкіндік берер еді. Wildcats кішкентай авианосецтерге, АҚШ-тың үлкен авианосецтерінен ұшырылған жылдам және ауыр Grumman F6F Hellcats-қа қарағанда жақсырақ сай келетіндігі анықталды. Олардың ұшқыштарына "жапондық күштер тобына шабуыл жасап, қару-жарақ пен отынды толықтыру үшін Лейтедегі Таклобан әуежайына ұшу" бұйрығы берілді. Көптеген ұшақтар оқ-дәрілерін және қару-жарақтарын жұмсағаннан кейін жауды алаңдату үшін "бос ұшуларын" жалғастырды. Шамамен 07:20-де формация дауылға енді, жапондықтардың атысы күрт азайды, себебі олардың жаңбыр мен түтіннен өте алатын артиллериялық радары болмады. Осы уақытта Курита жалпы шабуылға бұйрық берудің салдарына тап болды, өйткені оның Бесінші крейсерлік және Оныншы эсминец дивизиялары американдық авианосецтерге жақындауға асыққанда Үшінші шайқас дивизиясының бағытын қиып өтті, бұл Kongō шайқас кемесін формациядан шығып, солтүстікке бұрылуға мәжбүр етті; Kongō шайқастың қалған бөлігінде тәуелсіз әрекет етті. Оның эсминецтері жылдам авианосецтер деп санайтын нысандарды қуып жететін болса, көп отын жұмсайды деп уайымдаған Курита 07:10-да эсминецтеріне өзінің формациясының артына шегінуге бұйрық берді, бұл шешімнің дереу салдары болды, өйткені Оныншы эсминец эскадрильясы американдық формацияның оң жақ қанатына жақындағанда бұрылуға мәжбүр болды. Екінші эсминец эскадрильясы үшін салдары бірден болмаса да, одан да маңызды болды: Үшінші шайқас кемелері дивизиясының артынан түсуге бұйрық берілді, Яхаги және онымен бірге жүретін эсминецтер дивизияның флагманы Kongō-ны іздеп, Куританың формациясының оңтүстік жағындағы позициясынан солтүстікке қарай жүзіп кетті, американдық авианосецтер оңтүстікке қайтқанда оларды тоқтатуға ешқандай жапондық күштер қалмады. Жалпы шабуылға бұйрық бергеніне қарамастан, Курита шайқас бойында флоттың бағытын өзгертуді жалғастырды.

At 06:50 Admiral Sprague ordered a formation course change to 090, directed his carriers to turn to launch their aircraft and then withdraw towards a squall to the east, hoping that bad visibility would reduce the accuracy of Japanese gunfire. He ordered his escorts to the rear of the formation to generate smoke to mask the retreating carriers and ordered the carriers to take evasive action, "chasing salvos" to throw off their enemy's aim, and then launched all available FM 2 Wildcat fighter planes and TBM Avenger torpedo bombers with whatever armament they were already loaded with. Some had rockets, machine guns, depth charges, or nothing at all. Very few carried anti ship bombs or aerial torpedoes which would have enabled aircraft to sink heavy armored warships. The Wildcats were deemed a better fit on such small aircraft carriers instead of the faster and heavier Grumman F6F Hellcats that were flown from the larger U. S. Navy carriers. Their pilots were ordered "to attack the Japanese task force and proceed to Tacloban airstrip, Leyte, to rearm and refuel". Many of the planes continued to make "dry runs" after expending their ammunition and ordnance to distract the enemy. At about 07:20 the formation entered the squall, and the Japanese fire slackened markedly as they did not have gunnery radar that could penetrate the rain and smoke. Kurita meanwhile was already experiencing the consequences of ordering a General Attack, as his Fifth Cruiser and Tenth Destroyer Divisions cut across the course of the Third Battleship Division in their haste to close with the American carriers, forcing the battleship Kongō to turn north out of formation; Kongō acted independently for the remainder of the battle. Concerned that his destroyers would burn too much fuel in a stern chase of what he presumed were fast carriers while obstructing his battleships' line of fire, Kurita ordered his destroyers to the rear of his formation at 07:10, a decision which had immediate consequences, as the Tenth Destroyer Squadron was forced to turn away just as they were gaining on the right flank of the American formation. For the Second Destroyer Squadron, the consequences were more significant if less immediate: ordered to fall in behind Third Battleship Division, Yahagi and her accompanying destroyers steamed north from their position on the south side of Kurita's formation seeking division flagship Kongō, leaving no Japanese units in position to intercept the American carriers when they turned back south at 07:30. Despite his General Attack order, Kurita continued to dictate fleet course changes throughout the battle.

Американдық эсминецтер мен эскорт эсминецтері қарсы шабуыл жасайды

Үш эсминец пен төрт кішкентай эсминецке авиациялық крейсерлерді ұшақтар мен су асты қайықтардан қорғау міндеті жүктелді. Үшеуіне "қалайы банкалар" деген лақап ат қойылды, себебі оларда броня болмады. Олар жылдам авиациялық крейсер тобымен бірге қадам қадамалдауға жеткілікті жылдамдыққа ие болды. Әрқайсысында бес бір ұңғымалы зеңбірек және бірнеше жеңіл зениттік зеңбіректер болды, бірақ олардың ешқайсысы броньды соғыс кемелеріне қарсы тиімді болған жоқ. Тек олардың он Mark 15 торпедасы ғана, кеменің орта тұсында орналасқан екі айналмалы бес түтікке орнатылған ұшырғыш құрылғысында сақталды, соғыс кемелері мен крейсерлерге нақты қауіп төндірді. Американдық эсминецтердің артықшылығы – радармен басқарылатын Mark 37 атыс басқару жүйесі болды, ол зеңбірек директоры нысанаға бағытталғанда олардың зеңбіректерiн үйлесімді түрде автоматты түрде атуға мүмкіндік берді. Екі мақсатты жүйе болып табылатын Mark 37-нің атыс радарын және зениттік қабілеттері, нашар көріну жағдайында және кемелердің күрделі маневрлеуіне қарамастан, зеңбіректердің нысанада қалуын қамтамасыз етті. Жапондықтар оптикалық қашықтық өлшегіштерді, әр қабықшадағы түсті кодталған бояу жүктемелерін және механикалық калькуляторларды пайдаланғандықтан, жаңбыр мен түтін арқылы нысаналарын анықтау қиын болды және атыс кезінде маневрлеу қабілеттерін шектеді. Американдық кемелерге тиген жапондық қабықшалардың әртүрлі түсті шашырауы бір американдық теңізшіні "Олар бізге Technicolor-да оқ атып жатыр!" деп әзілдеуге итермеледі. Төрт эсминец кішкентай және баяу болды, себебі олар баяу жүк тасымалдаушы конвойларын су асты қайықтарынан қорғауға арналған. Олар автоматты атыс басқарусыз екі зеңбірек және үш торпедамен қаруланды, бірақ олардың экипаждары торпедалық шабуылдарға сирек жаттығу жасады. Торпедалардың қашықтығы шамамен 300 метр болатындықтан, оларды түнде пайдалану тиімдірек болды: күндіз ауыр соғыс кемелеріне шабуыл жасау үшін, олар соғыстың барысын өзгерте алатын, бірақ кемелердің қалың, қара түтін шығару және химиялық түтін генераторларын жасау қабілетіне тәуелді болатын қауіпті оқ жаңбырынан өтуі керек еді. Олар жапондық флотқа қарсы шабуыл жасады, оған тарихтағы ең үлкен соғыс кемесі басшылық етіп тұрды, бірақ кемелердің түтін мен химиялық түтін генераторлары арқылы тығыз, қара түтін шығару қабілеті шайқастың барысына үлкен әсер етті. Авиациялық крейсерлерді жапондық артиллериясынан жасыру үшін түтін шығарғаннан кейін, олар дереу қауіпті торпедалық шабуылдар жасады, жасыру үшін түтінді пайдаланды. Кемелердің пішіні мен агрессивтілігі жапондықтарды эсминецтерді крейсерлер деп, ал эсминецке сүйемелдеуші эсминецтерді толыққанды эсминецтер деп ойлауға мәжбүр етті. Олардың бронясы болмағандықтан, броньды тесуші оқтар жарылмай-ақ өтіп кетті, бірақ жапондық артиллериялықтар жарылғыш (HE) қабықшаларына ауысты, бұл көп зиян келтірді. Олардың жылдамдығы мен маневрлеу қабілеті кейбір кемелерге торпедаларды ұшырғанға дейін оқтан мүлдем қашып құтылуға мүмкіндік берді. Тиімді зиянды бақылау және қозғалтқыш пен қуат жүйелерінің қосымша мүмкіндіктері оларды жүріп, соғысып, тіпті ондаған соққыларды сіңіріп алғаннан кейін де, олар батқанға дейін, палубалар өлілер мен ауыр жарақат алғандармен толы болса да, жұмыс істеуге және күресуге мүмкіндік берді. Оңтүстіктегі Taffy 2-ден келген эсминецтер де оқ астында болды, бірақ олар Gambier Bay арқылы анықталғандықтан, оларға өздерінің авиациялық крейсерлерін қорғауға бұйрық берілді.

Three destroyers and four smaller destroyer escorts had been tasked to protect the escort carriers from aircraft and submarines. The three s—affectionately nicknamed "tin cans" because they lacked armor—were fast enough to keep up with a fast carrier task force. Each had five single mounted guns and several light antiaircraft guns, none of which were effective against armored warships. Only their ten Mark 15 torpedoes—housed in two swiveling five tube launchers amidships—posed a serious threat to battleships and cruisers. An advantage the American destroyers had was the radar controlled Mark 37 Gun Fire Control System, which provided coordinated automatic firing of their guns as long as the gun director was pointing at the target. A dual purpose system, the Mark 37's gunfire radar and antiaircraft capabilities allowed the destroyers' guns to remain on target despite poor visibility and their own radical evasive maneuvering. The Japanese reliance on optical range finders aided by color coded dye loads in each shell and mechanical calculators made it difficult for them to identify their targets through the rain and smoke and limited their ability to maneuver while firing. The different colored splashes the Japanese shells made as they hit the water by the American ships after a near miss prompted one American sailor to quip "They're shooting at us in Technicolor!" The four s were smaller and slower because they had been designed to protect slow freighter convoys against submarines. They were armed with two guns without automatic fire control, and three torpedoes, although their crews rarely trained for torpedo attacks. Since the torpedoes had a range of only about , they were best used at night: during daylight, an attack on heavy warships would have to pass through a gauntlet of shellfire that could reach out to In this battle they would be launched against a fleet led by the largest battleship in history, although it was the ships' ability to generate dense, heavy smoke from their funnels and chemical smoke generators which would most influence the course of the battle. After laying down smoke to hide the carriers from Japanese gunners, they were soon making desperate torpedo runs, using their smoke for concealment. The ship profiles and aggressiveness caused the Japanese to think the destroyers were cruisers, and the destroyer escorts were full sized destroyers. Their lack of armor allowed armor piercing rounds to pass right through without exploding, until the Japanese gunners switched to high explosive (HE) shells, which caused much more damage. Their speed and agility enabled some ships to dodge shellfire completely before launching torpedoes. Effective damage control and redundancy in propulsion and power systems kept them running and fighting even after they had absorbed dozens of hits before they sank, although the decks would be littered with the dead and the seriously wounded. Destroyers from Taffy 2 to the south also found themselves under shellfire, but as they were spotted by Gambier Bay, which had signaled for their assistance, they were ordered back to protect their own carriers.

USS Джонстон

07:00-де «Джонстон» эсмингісінің командирі Эрнест Эванс, өзі сүйемелдеп жүрген топтың авиатасымалдаушыларын нысанаға алған дұшпан артиллериясының оқтарына, қоршау түтін пердесін жасап, зигзаг тәсілімен жауап берді. Сағат 07:10 шамасында артиллерия офицері Роберт Хаген ең жақын шабуылдаушыларға, содан кейін алыстағыларға атыс ашты және алдыңғы қатардағы ауыр крейсерлерге бірнеше рет сәтті соққы берді. Жапондықтар «Джонстонды» нысанаға алды, көп ұзамай оқтар эсмингінің төңірегінде жарыла бастады. Жауап ретінде және жоғары командирлерімен кеңеспей, Эванс «Джонстонға» «жоғары жылдамдық, толық солға бұрылыс» бұйрығын берді. «Джонстон», түтін шығарып, зигзагпен маневр жасай отырып, максималды жылдамдықпен жапондықтарға қарай үдеді. 07:15-те Хаген жетекші крейсерлік эскадрильяның флагманы – «Кумано» ауыр крейсеріне атыс шоғырландырды. Эсмингінің артиллериясымен ең үлкен қашықтықта атып, «Джонстон» «Куманоның» суперструктурасына бірнеше рет соққы берді, ол жалын мен түтінге оранды. 07:16-да Спраг кіші эсмингілер тобының басқарушысы Уильям Доу Томасқа «Хоэлде» торпедалық шабуылға түсуге бұйрық берді. Шабуылдық формация құруға күш салып, үш кішкентай кеме – «Хоэл», «Херманн» және «Сэмюэл Б. Робертс» торпедаларын атуға қолайлы позицияға жету үшін ұзақ жүгіруді бастады. «Джонстон» шабуылға көшті, қашқындау жолын ұстана отырып, екі жүзден астам снаряд атты, бұл оны нысанаға алуды қиын етті. «Джонстон» торпеданың максималды қашықтығына жақындап, он торпедадан тұратын толық залпты жіберді. Нысандардың ешқайсысы көзбен байқалмады, сондықтан оларды анық анықтау мүмкін болмады; «Джонстонның» болжаған «крейсері», ең болмаса, «Харуна» линкор болды. 07:37-де коммодор Томас радиобайланыс арқылы торпедалық шабуылға бұйрық берді. «Джонстон» және «Херманн» бұйрықты қабылдады. «Джонстон» жапондықтардан қашып бара жатып, зақымдалған «Хоэл» бастаған шабуылдаушы күшке кездесті. Эванс «Джонстонды» шабуылға қайта қосылып, Томас тобының торпедалық шабуылына артиллериялық қолдау көрсетуге бұйырды. «Тонға» шабуыл жасағанда, құраманың шығысындағы жетекші ауыр крейсерге жақындады, енді SC радиолокаторының істен шығуына байланысты тиімділігі төмендеді, бірақ әлі де көптеген соққыларды тіркеді.

At 07:00, Commander Ernest E. Evans of the destroyer Johnston, responded to incoming shell fire bracketing carriers of the group he was escorting by laying down a protective smokescreen and zigzagging. At about 07:10, Gunnery Officer Robert Hagen began firing at the closest attackers, then away, and registered several hits on the leading heavy cruisers. The Japanese targeted Johnston and soon shell splashes were bracketing the destroyer. In response and without consulting with his commanders, Evans ordered Johnston to "flank speed, full left rudder"; Johnston, still making smoke and zigzagging, accelerated at maximum speed towards the Japanese. At 07:15, Hagen concentrated fire on the leading cruiser squadron's flagship, the heavy cruiser Kumano. Firing the destroyer's guns at their maximum range of , Johnston scored several hits on Kumanos superstructure, which erupted into flame and smoke. At 07:16, Sprague ordered Commander William Dow Thomas aboard Hoel, in charge of the small destroyer screen, to attack. Struggling to form an attack formation, the three small ships Hoel, Heermann and Samuel B. Roberts began a long sprint to get into firing position for their torpedoes. Johnston pressed its attack, firing more than two hundred shells as it followed an evasive course through moderate swells, making it a difficult target. Johnston closed to within maximum torpedo range, and at she fired a full salvo of ten torpedoes. Neither target could be observed visually, and thus were not positively identified; Johnstons presumed "cruiser" was most likely the battleship Haruna. At 07:37, Commodore Thomas ordered a torpedo attack via voice radio. Johnston and Heermann acknowledged. As Johnston continued its course away from the Japanese, it came upon the charging screening force, led by the damaged Hoel. Evans had Johnston rejoin the attack, to provide gun support to Thomas' small squadron on their torpedo run. Attacking Tone, the leading heavy cruiser to the east of the formation, Johnston closed to , now firing with reduced efficiency due to her lost SC radar, yet still registering many hits.

"Самюэль Б. Робертс" кемесі

Деструкторларды сүйемелдеуші кемелер арзан, шағын кемелер ретінде жоспарланғанмен, олар баяу жүк тасымалдаушы кемелерді су асты қайықтарынан қорғауға қабілетті болды және торпедалар мен қаруларымен кемеге қарсы негізгі мүмкіндіктерін сақтап қалды. Сэмюэл Б. Робертс осы шайқаста "линкор сияқты шайқасқан эскорттық деструктор" ретінде танылды, броньды крейсерлерге қарсы күресті (олар 5 дюймдік артиллериялық оққа төтеп беруге арналған). Сағат 07:40 шамасында лейтенант-коммандер Роберт В. Копленд өзінің кішкентай кемесін Херманның шабуылынан қашу үшін маневрледі; ол жойғыш жауға жақындағанын көргенде, Копленд өзінің кемесінің бағыты мен орналасуы оны жетекші ауыр крейсерге торпедалық шабуыл жасауға қолайлы жағдайға қоятынын түсінді. Ол кемесінің 1MC жариялау жүйесі арқылы экипажына: "Бұл тірі қалуға мүмкіндік бермейтін үлкен күштерге қарсы шайқас болады. Біз барынша зиян келтіруге тырысамыз" деді. Бұйрықсыз және тіпті бұйрыққа қарсы, ол Хирманның соңынан толық жылдамдықпен крейсерлерге шабуыл жасау үшін бағыт алды. Деструкторлардың түтін пердесінің арқасында Робертс анықталмады. Өзінің кішкентай кемесіне назар аударғысы келмеген Копленд қару капитанына атуға рұқсат бермеді; нысаналар анық көрініп, қашықтықта болса да, ол торпедаларды атуды жоспарлаған. Кездейсоқ снаряд, жақын жердегі деструкторлардың біріне бағытталған болуы мүмкін, Робертстің мачтасына тиіп, торпедалық ұстағышты сағат 08:00-де істен шығарды. Соңынан қалпына келген Робертс Чокайға торпедаларын атып жіберді, оған қарсы оқ атылмады. Жылдам кері бұрылып, Робертс түтінге жоғалып кетті. Бақылаушы кем дегенде бір торпеда соққандығын хабарлады, бірақ шындығында Чокай торпедадан зардап көрмеді. Сағат 08:10-да Робертс авианосецтер тобына жақындады. Түтін мен жаңбырдың арасынан "Чикума" ауыр крейсері пайда болып, авианосецтерге қарсы кеңінен атыс жасады. Копленд шабуыл бағытын өзгертіп, қару капитанына: "Бёртон мырза, атуға рұқсат етесіз" деді. Робертс пен Чикума тарап-тарапқа атысқа кірісті. Чикума енді өз өртін авианосецтер мен Робертс арасында бөлді. Жақындап келе жатқан қашықтық пен атыс жылдамдығының төмендігінен шектеулі, Чикума өзінің кішкентай, жылдам қарсыласына қиындықпен атып шабуылдады. (Шайқастың басында Робертс эскорт авианосецтерін жер бетінен шабуылдан қорғауы керек екені анық болғанда, бас инженер лейтенант "Lucky" Троубридж қозғалтқыштың барлық қауіпсіздік механизмдерін айналып өтіп, Робертске максималды жылдамдыққа жетуге мүмкіндік берді.) Адмирал Спраг содан кейін Томасқа жапондықтарға торпедамен шабуыл жасауға бұйрық берді. Ол зақымдалған "Хель" кемесіндегі орнынан өзінің үш деструкторын мүмкіндігінше біріктіріп, сағат 07:40-да "Тізіліп, шабуылға көшейік" деп бұйрық берді. Хоел Таффи 3 кемелерінің арасында ең бірінші батып, ең көп шығынға ұшырады: оның экипажының 86 адамы ғана аман қалды; 253 офицер мен сарбаз кемемен бірге қаза тапты. Кемеден зейнетке шыққан коммандер Кинтбергер Хоелдің адамының батыл міндетке берілгендігін теңізшінің эпитафиясында былай сипаттады: "Мұндай үлкен күштермен күресудің сөзсіз салдарынан толыққанды хабардар болған бұл адамдар өздеріне жүктелген міндеттерді салқынқандылықпен және тиімділікпен орындады, тіпті олардың кемесі олардың астынан атып алынғанша".

Although destroyer escorts were conceived as inexpensive small ships that could protect slow cargo convoys against submarines, they retained a basic anti ship capability with torpedoes and guns. Samuel B. Roberts distinguished herself in this battle as the "destroyer escort that fought like a battleship" combating armored cruisers (which were designed to withstand 5 inch gunfire). Around 07:40, Lieutenant Commander Robert W. Copeland maneuvered his small ship to evade the charging Heermann; watching that destroyer approach the enemy, Copeland realized his own ship's heading and location put it in a textbook position to launch a torpedo attack at the leading heavy cruiser. Over his ship's 1MC public address circuit, he told his crew "This will be a fight against overwhelming odds from which survival cannot be expected. We will do what damage we can." Without orders and indeed against orders, he set course at full speed to follow Heermann in to attack the cruisers. Under the cover of the smokescreen from the destroyers, Roberts escaped detection. Not wanting to draw attention to his small ship, Copeland repeatedly denied his gun captain permission to open fire with the guns; even though targets were clearly visible and in range, he intended to launch torpedoes at A stray shell, probably intended for one of the nearby destroyers, hit Robertss mast which fell and jammed the torpedo mount at 08:00. Finally recovering, at , Roberts launched her torpedoes at Chōkai without being fired upon. Quickly reversing course, Roberts disappeared into the smoke. A lookout reported at least one torpedo hit, but in reality the Chōkai was not hit by a torpedo. By 08:10, Roberts was nearing the carrier formation. Through the smoke and rain, the heavy cruiser Chikuma appeared, firing broadsides at the carriers. Copeland changed course to attack and told his gun captain, "Mr Burton, you may open fire." Roberts and Chikuma began to trade broadsides. Chikuma now divided her fire between the carriers and Roberts. Hampered by the closing range and slow rate of fire, Chikuma fired with difficulty at her small, fast opponent. (Early in the battle, when it had become apparent that Roberts would have to defend the escort carriers against a surface attack, chief engineer Lt. "Lucky" Trowbridge bypassed all the engine's safety mechanisms, enabling Roberts to go as fast as .) Admiral Sprague then ordered Thomas to attack the Japanese with torpedoes. From his position on the damaged Hoel, he formed up the three destroyers of his command as best he could and at 07:40 ordered "Line up and let's go." Hoel was the first of Taffy 3's ships to sink, and suffered the heaviest proportional losses: only 86 of her complement survived; 253 officers and men died with their ship. Commander Kintberger, who would live to retire a rear admiral, described the courageous devotion to duty of the men of Hoel in a seaman's epitaph: "Fully cognizant of the inevitable result of engaging such vastly superior forces, these men performed their assigned duties coolly and efficiently until their ship was shot from under them."

USS Heermann кемесі

Командир Амос Т. Хатауэй басқаратын «Херманн» ұрыс басталғанда авианосецтердің қарама-қарсы жағында болды. 07:37-де коммодор Томас жау флотына шабуыл жасау үшін «кішкентай жігіттер» колоннасының алдыңғы қатарын алу туралы бұйрық берді. «Херманн» түтін мен үзілісті жаңбырлы дауылдардың арасынан, көрінуді кейде 200 метрден азайтатын флангтық жылдамдықпен «балалардың жалпақ палубалары» қатарынан өтіп, әрекетке кірісті. Достық кемелермен соқтығысудан қашу үшін екі рет шұғыл тоқтау жасады, алдымен «Сэмюэл Б. Робертспен», содан кейін 07:49-да «Хоэлмен», торпедалық шабуылға дайындық ретінде колоннаның басындағы тағайындалған орнына жетуге тырысты. 07:50-де «Херманн» ауыр крейсер «Хагуроға» қаруларымен шабуыл жасады, сонымен қатар жартылай залп торпедалық шабуылға асыққан дайындық жүргізді. Шатасудың салдарынан екінші торпедалық посттағы торпедошы, капитан тоқтатқанға дейін, бірінші постпен бір уақытта екі қосымша торпеда атып жіберді. Жеті торпеда атып болғаннан кейін «Херманн» бағытын өзгертіп, оған атуды бастаған үш линкордан тұратын колоннаға қарсы бет бұрды. 08:26-да командир Томас шығыстан CVE авианосецтеріне атыс ашудағы крейсерлерге жабу атысын сұрады. Хатауэй жауап берді, бірақ алдымен авианосецтер мен эскорттар тобынан өтуі керек болды. Бұл міндет қауіпті болып шықты. Флангтық жылдамдықпен жүріп, «Херманн» тағы екі рет жақыннан өтті, бұл жолы «Фаншоу Бэймен» және «Джонстонмен». Соңында қарсы крейсерлерге қарай жүзіп бара жатқанда, «Херманн» қатты зақымдалған «Гамбиер Бэйге» тап болды, ол жақын қашықтықтан атылып жатқан. Осы кезде «Херманн» «Чикумаға» шабуыл жасады, оның қарулары «Гамбиер Бэйді» тазартты. Осы шайқас кезеңінде «Херманн» жапон флотының басым бөлігінен атысқа ұшырады. Қызыл, сары және жасыл түсті жарылыстар «Конго» мен «Харунаның» нысанаға алғандығын көрсетті. Сондай-ақ «Чикума» бастаған ауыр крейсерлер тобынан көптеген түссіз жарылыстар байқалды. 08:45-те «Херманнның» рульдік бөліміне тиген оқтан үш адам бірден қаза тауып, тағы біреуі ауыр жарақат алды. Авиацияға қарсы қарушылар көмектесе алмай тұрғанда, офицерлер: «Аздап күте тұрыңыздар, жігіттер, біз оларды 40 мм қашықтыққа әкеліп соғамыз», - деп айқайлап, оларды көтеріңкі көңілге бөледі.

Heermann—captained by Commander Amos T. Hathaway—was on the disengaged side of the carriers at the start of the fight when at 07:37 he received an order from Commodore Thomas to take the lead position in a column of "small boys" to attack the approaching enemy fleet. Heermann steamed into the action at flank speed through the formation of "baby flattops" through smoke and intermittent rain squalls that had reduced visibility at times to less than , twice having to back emergency full to avoid collisions with friendly ships, first with Samuel B. Roberts and then at 07:49 with Hoel, as she tried to take her assigned position at the head of the column in preparation for a torpedo attack. At 07:50, Heermann engaged the heavy cruiser Haguro with her guns, while hurriedly preparing a half salvo torpedo attack. In the confusion of battle, the torpedoman on the second torpedo mount mistakenly fired two extra torpedoes at the same time as the number one mount before he was stopped by the mount captain. After firing seven torpedoes, Heermann changed course to engage a column of three battleships that had commenced firing upon her. At 08:26, Commander Thomas requested covering fire on the cruisers firing on the CVEs from the east. Hathaway responded but first had to pass through the formation of carriers and escorts. This task proved hazardous. Traveling at flank speed, Heermann again had two near misses, this time with Fanshaw Bay and Johnston. Finally on course for the enemy cruisers, Heermann came upon the heavily damaged Gambier Bay which was being pummeled at point blank range. At , Heermann engaged Chikuma as her guns cleared Gambier Bay. During this phase of the battle, Heermann came under fire from the bulk of the Japanese fleet. Colored splashes of red, yellow, and green indicated that she was being targeted by Kongō and Haruna. Many uncolored splashes were also observed, likely from the line of heavy cruisers being led by Chikuma. At 08:45, a hit on Heermanns wheelhouse killed three men outright and fatally wounded another. As anti aircraft gunners observed helplessly, an officer cheered them by exclaiming, "Just wait a little longer, boys, we're suckering them into 40 mm range."

Шабуылға ұшыраған әуе тасымалдаушылар

Шығысқа қарай жылжу кезінде кемелер жақыннан өткен оқтардан қиын жағдайға түсті. 08:05-те Калинин шығанағына снаряд тиді және авиатасымалдағыштар тікелей оққа ұшырады. Бірақ жапондық кемелер бронебойғыш (AP) снарядтарымен атып, олар көбінесе бронисіз эскорт тасымалдағыштардан жарылмай өтіп кетті. CVE кемелері "өртке шалынатын, осал, құрбан болатын" деп танымал болғанымен, біріншіден, оқтардан қашу арқылы, содан кейін ауыр снарядтарды қабылдап, шабуылдаған камикадзе ұшақтарын атып түсіруде өте төзімді екенін көрсетті.

USS Уайт Плейнс

"Ямато" кемесі сағат 06:59-да "Ақ далаға" алғашқы төрт залпымен атылды. "Яматоның" үшінші залпы 07:04-те жақын жерге түсті. Осы залптың бір снаряды 142-ші фреймге жақын "Ақ даланың" сол жақ бортының түбінде жарылды, оң жақ (құйрық) двигатель бөлмесіне жақын. Кеме тікелей зақымдалмаса да, кеменің түбінен болған жарылыстың әсері корпусына ауыр зақым келтірді, оң жақ машиналарын істен шығарды және электр желісіндегі барлық автоматты өшіргіштерді істен шығарды. Шапшаң және тиімді зақымды жою жұмыстары үш минут ішінде қуатты және байланысты қалпына келтірді, соның арқасында кеме сол жақ двигателінің жылдамдығын арттырып, формацияда қала алды. Жарылыстың күшінен пайда болған қара түтін "Яматоға" (және сол кезде "Ақ далаға" негізгі артиллериясымен атып тұрған "Нагатоға") тікелей соққы тигенін көрсетті, олар отты басқа мақсаттарға ауыстырды. Оңтүстікке бұрылу "Ақ даланы" формацияның алдына шығарды және ол жапондық артиллериясынан кейін соққы алмады. Су бетіндегі шайқас кезінде "Ақ даланың" артиллериялық экипажы жапондық ауыр крейсер "Чокайге" алты соққы тигізгенін мәлімдеді, бірақ бұл жапон офицерлерімен расталмады.

USS Гамбиер шығанағы

Жапондық артиллерия ең жақын нысанаға шоғырланғанда, «Гамбиер шығанағы» назарды басқа қашып бара жатқан авиатасымалдаушылардан тиімді түрде бұрып жіберді. 08:10-да «Чикума» жақындасып, ақыры «Гамбиер шығанағының» ең осал болған ұшу палубасына оқ тигізді. Жапондықтар жоғары жарылғыш снарядтарға ауысқаннан кейін болған келесі оқтар мен жақын орналасқан снарядтар «Гамбиер шығанағының» жылдамдығын жоғалтуына себеп болды, ол көп ұзамай тоқтады. «Джонстон» сияқты эсминецтер апатқа ұшыраған авиатасымалдаушыдан отты аудармай, үш крейсер оқ ату қашықтығына жақындады. Тесік-толық саңылаулы эскорт тасымалдаушыда өрт өрісті қамтыды. Ол 09:07-де аударылып, 09:11-де толқындардың астында жоғалып кетті. «Гамбиер шығанағымен» бірге 4 «Грумман TBM Avenger» торпедо тасымалдаушысы суға батты. 130 экипаж мүшесі қаза тапты. Оның шамамен 800 аман қалғандарының көп бөлігі екі күннен кейін Лейте шығанағынан жіберілген десант және күзет кемелерімен құтқарылды. «Гамбиер шығанағы» – екінші дүниежүзілік соғыста теңіз артиллериясымен батқан жалғыз АҚШ авиатасымалдаушысы.

USS Сент-Ло

Шығысқа қарай жылжу кезінде бірнеше рет қиындыққа тап болса да, Сент-Ло әрекеттің беткі кезеңінде елеулі зақымдардан құтылды. 07:38-ге қарай Сент-Лоның оңтүстік жағынан жақындап келе жатқан жапондық крейсерлер Сент-Лоға жетті. Сент-Ло өз қаруынан жылдам оқ жаудырып, олардың оқтарына жауап берді, нәтижесінде "Тоне" класты крейсерге үш рет тигенін мәлімдеді. Сағат 10:00-де ол торпедамен жабдықталған "Авенджер" ұшағын Киткун шығанағынан 10:13-те басталған шабуылға қосылу үшін жіберді. 10:51-де Арнайы шабуыл жасағының "Шикисима" эскадрильясының басшысы лейтенант Юкио Секи өзінің A6M Zero ұшағын ұшқыш палубасына арт жағынан құлатты – бұл алғашқы ұйымдастырылған камикадзе шабуылы болды. Ұшақ ангарында болған жарылыстар мен өрт капитан Фрэнсис МакКеннаны сағат 11:00-де кемені тастап кетуге бұйырды. Сент-Ло 11:25-те 114 адамның қазасымен айналып, батып кетті. Алты Grumman FM 2 Wildcat истребителі және бес Grumman TBM Avenger торпедалық бомбалаушысы Сент-Ломен бірге суға кетті. Алайда, Ямато американдық ұшақтар шабуыл жасағанға дейін американдық кемелерге жақындасқан деген АҚШ есебі Яматоның өзінің іс-қимыл туралы баяндамасында расталмады. 09:11-де Курита өз кемелеріне солтүстікке қарай қайта жиналуға бұйрық берді, ал 09:22-де Ямато жылдамдығын 20 теңіз шақырымына дейін азайтып, 040 бағытына бұрылды, содан кейін 09:25-те 000 бағытына (нағыз солтүстікке) келді. Курита өзінің күштері екі авианосецті, екі крейсерді және бірнеше эсминецтерді батырғанын хабарлады, Ямато алғашқы төрт оқ атумен "Уайт Плейнс" кемесін батырғанын болжады. Шындығында Куританың күштері бір авианосецті, екі эсминецті және бір эсминецті батырды, ал Яматоның қарулары төртіншісінің батуына ықпал еткен болуы мүмкін, барлығы Самуэль Б. Робертс кемесінен басқа, соққы тигенін мәлімдеді (кейбіреулері расталмаған немесе даулы).

Жапондықтар шығындары

Жапондық крейсер «Хагуроның» егжей-тегжейлі іс-қимыл есебінде «Чокай» 08:51-де бомбадан зақымданғаны, кейіннен шегінуге қосыла алмағандықтан жапондық эсминцтердің торпедаларымен батырылғаны айтылады, бұл туралы Орталық күштердің басқа офицерлері де растаған. Хорнфишердің мәлімдемесіне қайшы, «Чокай» тікелей 5 дюймдік снарядтардан туған катастрофалық екінші жарылыстардан батып кеткен жоқ. Кеме жасайтын экспедициялар оның торпедаларының бұрынғыдай толыққанды екенін көрсетті. «Куманоның» мұрты USS «Джонстоннан» атылған торпедадан қирады, ол Сан-Бернардино бұғазына қарай шегінді, онда әуе шабуылынан қосымша, жеңіл зақымдар алды. Крейсер «Чикума» АҚШ эскорт-тасымалдаушыларымен шайқасып, «Гамбиер шығанағын» батыруға көмектесті, бірақ «Германнан» шабуылға ұшырады. «Чикума» «Германға» ауыр зақым келтірді, бірақ жақын арада төрт «TBM Avenger» торпедалық бомбалаушысынан шабуылға ұшырады. Манила шығанағынан ұшқан Ричард Дейчман «Mark 13» торпедасымен кеменің артқы бөлігінің сол жақ жағын нысанаға алды, осыдан оның артқы бөлігі бөлініп, сол жақ винті мен рулі істен шықты. «Чикуманың» жылдамдығы біртіндеп 0,1, содан кейін 0,2 түйінге дейін төмендеді, бірақ ең бастысы, ол басқару мүмкіндігінен айырылды. 11:05-те «Чикумаға» «Киткун шығанағынан» 5 «TBM» шабуыл жасады. Ол кеменің ортасының сол жағынан екі торпедамен зақымдалды, нәтижесінде машина бөлімдері суға батты. 14:00-де лейтенант Джозеф Кейди басқарған «Оммани» және «Натома» шығанақтарынан ұшқан ұшақтардың аралас эскадрильясынан үш «TBM» «Чикуманың» сол жағына торпедалар тастады. Кейін Кейди осы ісі үшін Әскери-теңіз кресімен марапатталды. Жалпы, «Новаки» эсминці «Чикумадан» аман қалғандарды алып, 1944 жылдың 25 қазанында таңертең суға батырды деп есептеледі, бірақ соңғы зерттеулер «Чикуманың» әуе шабуылынан зақымданып батқанын, ал «Новаки» тек судан аман қалғандарды алуға келгенін көрсетеді. Шабуыл аймағынан шегініп келе жатқанда, «Новакидің» өзі батып кетті, «Чикумадан» аман қалған экипаждың барлық мүшелерінен басқа біреуі ғана құтқарылды. «Новакидің» қалай батқаны әлі белгісіз және бүгінгі күнге дейін зерттеу тақырыбы болып қалып отыр. «Сузуя» ауыр крейсері, тасымалдаушылармен де шайқасқан, тікелей соққы алмаса да, әуеден зақымданып, жайсыз жағдайға түсті. Шабуылдың басында, «Таффи 3» тобынан келген он «Avenger» оған шабуыл жасады. Бір «TBM» бомбасының сол жаққа жақын орналасқан жерге түсуі салдарынан «Сузуяның» бір винті қирады, оның максималды жылдамдығы 20 түйінге дейін төмендеді. 10:50-де оған тағы 30 әскери ұшақ шабуыл жасады. Кеме ортасының оң жағына түскен тағы бір бомбадан «Long Lance» торпедасы жарылды, ол оң жақ торпедалық түтіктердің біріне орналасқан еді. Жарылыстан туған өрт жақын маңдағы және одан да алыс орналасқан басқа торпедаларға тарады, содан кейінгі жарылыстар бір қазандықты және оң жақ машина бөлімдерін зақымдады. 11:50-де кемеден шығуға бұйрық берілді, бірақ тым ерте емес, өйткені өрт қалған торпедаларды және оның негізгі қоймаларын он минуттан кейін жарылды. «Сузуя» 13:22-де аударылып батты. 401 офицер мен экипаж мүшесі «Окинами» эсминцімен құтқарылды, содан кейін американдық кемелер қосымша құтқару жұмыстарын жүргізді.

Japanese cruiser Haguro's detailed action report states that Chōkais immobilizing damage resulted from a bomb hit at 08:51, she was later scuttled by torpedoes from Japanese destroyers as she could not join the retreat, confirmed by other officers of Center Force Contrary to Hornfischer's claim, Chokai was not sunk by catastrophic secondary explosions from direct 5 inch hits to her torpedoes. Diving expeditions conducted on the ship's wreckage revealed her torpedoes to be still intact. Kumanos bow was blown off by a torpedo from USS Johnston, and she retired toward the San Bernardino Strait, where she suffered further, minor, damage from an aerial attack. Cruiser Japanese cruiser Chikuma engaged the U. S. escort carriers, helping to sink Gambier Bay, but came under attack from Heermann. Chikuma inflicted severe damage on Heermann, but was soon attacked in the anvil approach by four TBM Avenger torpedo bombers. Richard Deitchman, flying from Manila Bay, succeeded in hitting her stern port quarter with a Mark 13 torpedo that severed her stern and disabled her port screw and rudder. Chikumas speed dropped to , then to , but more seriously, she became unsteerable. At 11:05, Chikuma was attacked by five TBMs from Kitkun Bay. She was hit portside amidships by two torpedoes and her engine rooms flooded. At 14:00, three TBMs from a composite squadron of aircraft from Ommaney Bay and Natoma Bay led by Lt. Joseph Cady dropped more torpedoes which hit Chikuma portside. Cady was later awarded the Navy Cross for his action. It is generally thought that destroyer Japanese destroyer Nowaki took off survivors from Chikuma, and then scuttled her at in the late morning of October 25, 1944, but a more recent study suggests Chikuma sank from the effect of the air attack, and Nowaki arrived only in time to pick up survivors from the water. While withdrawing from the battle area, Nowaki was herself sunk, with the loss of all but one of Chikumas surviving crewmen, it is unknown how the Nowaki was lost and is still a topic of research today. The heavy cruiser Japanese cruiser Suzuya, which had also engaged the carriers, received fatal damage from the air, although not hit directly. Early in the battle, she was attacked by ten Avengers from Taffy 3. A near miss close astern to port by an HE bomb from one of the TBMs carried away one of Suzuyas propellers, reducing her maximum speed to 20 knots. At 10:50, she was attacked by 30 more carrier aircraft. Another near miss by a bomb, this time starboard amidships, detonated a Long Lance torpedo loaded in one of her starboard tube mounts. The fires started by the explosion soon propagated to other torpedoes nearby and beyond, the subsequent explosions damaging one of the boilers and the starboard engine rooms. Abandon ship was ordered at 11:50, none too soon, as the fires set off the remaining torpedoes and her main magazines ten minutes later. Suzuya rolled over and sank at 13:22. 401 officers and crew were rescued by destroyer Japanese destroyer Okinami, followed by further rescues by American ships.

Курита кері шегінді

Куританың соғыс кемелері айтарлықтай зақымдалмағанмен, әуе және эсминецтердің шабуылдары оның құрамын шашыратты, және ол тактикалық бақылауын жоғалтты. Оның флагманы «Ямато» торпедалардан қашу үшін солтүстікке бұрылуға мәжбүр болды, нәтижесінде оның күштерінің көп бөлігімен байланысы үзілді. «Таффи-3» тобының шешулі, шоғырланған теңіз және әуе шабуылдары «Чокай», «Кумано» және «Чикума» ауыр крейсерлерін батырып немесе жарамсыз етті, бұл жапондықтарға олар эскортты тасымалдаушылар мен эсминецтер емес, негізгі флот күштерімен шайқасып жатқанын көрсетті. Курита бастапқыда Холсидің әлдеқашан осы тәсілге барып, оның соғыс кемелері мен авиациялық тасымалдаушыларының өте алыс екенін білмеді. Жаңадан күшейген әуе шабуылдары оның жаңылысуына себеп болды және Холсидің авиациялық тасымалдаушылары жақын жерде деген күдігін арттырды. Озавадан келген сигналдар Куританы үшінші флоттың барлық күштерімен қазіргі уақытта шайқаспағанына және ол аймақта тым ұзақ болса, Холси күштерінің қалған бөлігі оны жоюы мүмкін екеніне көндірді. Соңында, Куритаға оның күштерімен кездесуге тиіс Оңтүстік күштері түні бойы жойылғаны туралы хабар жетті. Одан артық шығынға барудың қажеті жоқ екенін және бірнеше американдық тасымалдаушыларды батырған немесе зақымдаған деген сеніммен, Курита сағат 09:20-да «барлық кемелер, бағытым солтүстікке, жылдамдық 20» бұйрығымен шайқасты тоқтатты. Ол Лейте шығанағына бағыт алды, бірақ солтүстіктегі тағы бір американдық авиациялық тобы туралы хабарлар оны алаңдатты. Ол кемелерін көліктерге емес, капиталдық кемелерге қарсы қолдануды жөн көрді, сондықтан ол солтүстікке, болмаған жау флотына бұрылып, ақырында Сан-Бернардино бұғазы арқылы шегінді. Ол солтүстікке, содан кейін Сан-Бернардино бұғазы арқылы батысқа қарай шегінгенде, кішкентай және ауыр зақымдалған американдық күштер шайқасты жалғастырды. Жапондықтардың шегінісін бақылап тұрған адмирал Спраг жанындағы теңізшінің: «Жарайды, жігіттер, олар қашып бара жатыр!» - деп айқайлағанын естіді.

Тірі қалғандардың азаптары

Жетінші флоттың ішіндегі апатты коммуникация қателіктерінің және іздеу кемелерін су асты қайықтарының шабуылына ұшыратудан тартынғандықтан, Taffy 3-тен көптеген аман қалғандар, оның ішінде Gambier Bay, Hoel, Johnston және Roberts кемелерінен аман қалғандар екі күн бойы теңізде жүзгеннен кейін 27 қазанға дейін құтқарылмады. Ұшақ аман қалғандарды көріп қалған, бірақ радиоарқылы жіберілген координат дұрыс болмады. Осы уақытқа дейін көптеген адамдар суықтан, шөлден және акула шабуылынан көз жұмған. Соңында, 78.12-ші топтың десанттық кемесі келгенде, капитан досты жаудан ажыратудың дерлік стандартты әдісін қолданды – ұлттық спортқа қатысты сұрақ қойды. Аман қалған Джек Юзеннің айтуынша:

Біз сол кемені көрдік, ол біздің айналамызда айналып жүрді, ал бір жігіт көпірде мегафонмен тұрды. Ол: «Сендер кімдерсіңдер? Сендер кімдерсіңдер?» – деп сұрады. Біз бәріміз: «Samuel B. Roberts!» – деп айқайладық. Ол әлі де айналып жүрді, сондықтан біз оған қарғыс айта бастадық. Ол қайта оралып: «Әлем сериясын кім жеңді?» – деп айғайлады. Біз бәріміз: «Сент-Луис Кардиналдары!» – деп айқайладық. Сосын қозғалтқыштар тоқтағанын естідік, жағаға жүк арқандары лақтырылды. Міне, осылай біз құтқарылдық.

Салдары

Жапондықтар Халсидің Үшінші флотын басып алу флотын жабудан аулақ етуге жеткізді, бірақ қалған жеңіл күштер өте маңызды кедергі болды. Халсидің өзіндік күштерінде шамамен 450 ұшақ болды, бұл бес авиациялық тасымалдағыш күштерімен салыстыруға болады, бірақ олар аз қуатты типтерде болды және бронекемелерге шабуыл жасауға қаруланбаған. Кемелердің өзі баяу және көбінесе қарусыз болғанымен, шайқастың шатастығында, сондай-ақ ауа райы мен түтін экрандарының көмегімен көпшілігі аман қалды. Олардың ұшақтары, тиісінше қаруланбағанымен, бірнеше кемені батырып, зақымдады және Орталық күшті шатастырып, мазалады. Жапондық байланыс жүйесінің бұзылуы Куританы Озаваның оған ұсынған алдау жоспарынан хабарсыз қалдырды. Куританың беткейлік шайқаста күштерін дұрыс басқара алмауы оның шығындарын одан әрі арттырды. Халсидің жетінші флотының солтүстік флангын қорғауға сәтсіздігіне қарамастан, «Таффи-3» және көмекші ұшақтар Жапонияның Мидуэй шайқасынан бері теңізге жіберген ең қуатты беткейлік флотын кері қайтарды. Бұл нәтижеге әуе кеңістігін бақылау, АҚШ кемелерінің сақтық және уақтылы маневрлері, жапон адмиралының тактикалық қателіктері, американдық радар технологиясының, артиллерияның және теңізшіліктің артықшылығы ықпал етті. Сонымен қатар, АҚШ кемелерінің үстінен дәл ұшаққа қарсы ату және әуеден қорғаныс бірнеше камикадзелерді атып түсірді, ал Орталық күш әуеден қорғаныссыз болғандықтан әуе шабуылына ұшырады және әуе шабуылы кезінде үнемі қашқылау маневрлерін жасауға мәжбүр болды. Соңында, жапондық шабуылдаушы күштер бастапқыда бронебойғыш снарядтарды қолданды, олар брондалмаған кемелерге тиімсіз болды, себебі олар жарылмай-ақ өтіп кетті; мұндай оқ-дәрілер жойғыштар немесе эскорттық жойғыштар сияқты жұқа брондалған теңіз нысаналарына қарсы тиімсіз болуы мүмкін. Курита мен оның офицерлері флот майлаушысысыз шағын күштерді жоғары жылдамдықпен қуаламайтынын білді, бұл бастапқы жоспарға қайшы келді, себебі десанттық күштерге басымдық берілген. Содан кейін Курита солтүстікке қарай бағыттауға бұйрық беретін құпия хабарды алды және офицерлерімен бірауыздан шешім қабылдап, өз күшін солтүстікке қарай Озава күштеріне қарай бағыттады, онда ол солтүстік күштері мен американдық флот арасындағы беткейлік шайқасқа дайындалып тұр деп ойлады. Менің ойымша, бұл шынымен де ұмтылыс маңызды болды. Олар бізге барып, бізді жойып жібермегеніне сенбеймін. Біз жапондықтарды қатты шатастырдық. Менің ойымша, бұл оларды тоқтатты. Бұл үлкен тәжірибе болды. (Томас Стивенсен, «Сэмюэл Б. Робертс» кемесінің аман қалған құрметті азаматы)

The Japanese had succeeded in luring Halsey's Third Fleet away from its role of covering the invasion fleet, but the remaining light forces proved to be a very considerable obstacle. The force that Halsey had unwittingly left behind carried about 450 aircraft, comparable to the forces of five fleet carriers, although of less powerful types, and not armed for attacks on armored ships. The ships themselves, although slow and almost unarmed, in the confusion of battle and aided by weather and smokescreens mostly survived. Their aircraft, although not appropriately armed, sank and damaged several ships, and did much to confuse and harass Center Force. The breakdown in Japanese communications left Kurita unaware of the opportunity that Ozawa's decoy plan had offered him. Kurita's mishandling of his forces during the surface engagement further compounded his losses. Despite Halsey's failure to protect the northern flank of the Seventh Fleet, Taffy 3 and assisting aircraft turned back the most powerful surface fleet Japan had sent to sea since the Battle of Midway. Domination of the skies, prudent and timely maneuvers by the U. S. ships, tactical errors by the Japanese admiral, and superior American radar technology, gunnery and seamanship all contributed to this outcome. In addition, accurate anti aircraft fire and air cover over US ships shot down several kamikazes, while Center Force, lacking air cover, was vulnerable to air attack and was forced to constantly conduct evasive maneuvers while under air attack. Lastly, the attacking Japanese force initially used armor piercing shells which were largely ineffective against unarmored ships as they passed right through without exploding; such munitions can be ineffective against thinly armored naval targets such as destroyers or destroyer escorts. Kurita and his officers knew they could not conduct a high speed chase after the small force without a fleet oiler, and it contradicted with the original plan orders, which prioritized the landing forces over anything else. Kurita then received a cryptic message ordering him north, and in a unanimous decision with his officers ordered his force northward toward Ozawa's force, where he thought a surface battle between the northern force and an American fleet was about to take place. Well, I think it was really just determination that really meant something. I can't believe that they didn't just go in and wipe us out. We confused the Japanese so much. I think it deterred them. It was a great experience.|source=Thomas Stevensen, Survivor of Samuel B. Roberts

Клифтон Спрагтың міндеттік тобы екі эскорт тасымалдағышын жоғалтты: «Гамбиер Бэй» – беткейлік шабуылдан және «Сент-Ло» – камикадзе шабуылынан. Жеті күзету кемесінің ішінде жартысынан да азы, екі эсминец («Хуль» және «Джонстон») және эсминец-эскорт («Сэмюэл Б. Робертс») жоғалды, сондай-ақ бірнеше ұшақтар да жойылды. Қалған төрт американдық эсминецтер мен эскорттар зақымдалды. Бұл топ шағын болғанына қарамастан, 1500-ден астам американдықтар қаза тапты, бұл Гуальканал маңындағы Саво аралы шайқасында одақтастардың жеңілісіне тең болды, онда төрт крейсер батты. Бұл сондай-ақ Коралл теңізі шайқасында 543 адам мен 3 кеменің, Мидуэй шайқасында 307 адам мен 2 кеменің жоғалтуларымен салыстыруға болады. Қарсы тарапында жапондықтар үш ауыр крейсерді жоғалтты, ал төртіншісі, мұртынан айырылып, қатты зақымданып, базаға оралды. Яматодан басқа Куританың барлық соғыс кемелері едәуір зақымдалды, қалған ауыр кемелердің барлығы өз базаларында белсенді болмады, ал жапондық әскери-теңіз флоты тұтастай алғанда соғыстың қалған бөлігіне жарамсыз болды. Лейте шығанағы операциясы кезінде жоғалған алты АҚШ кемесінің бесеуі «Таффи-3» тобынан болды. Жапония Лейте шығанағы шайқасында 26 кемені жоғалтты. Шайқас Филиппин траншеясының үстіндегі терең суларда өтті, батқан кемелердің көпшілігі судың тереңдігінен асып кетті. Табылған кемелердің қалдықтарына IJN «Чокай», USS «Джонстон» және 2022 жылғы деректер бойынша, зерттелген ең терең кеме апаты, USS «Сэмюэл Б. Робертс» кіреді.

Мұра

Бірқатар кемелер сол шайқастың қатысушылары мен кемелерінің құрметіне аталған, олардың ішінде Копленд, Эванс, Клифтон Спраг, Карр және Хоел, сондай-ақ Джонстон болды. 1988 жылы Сэмюэл Б. Робертс минаға шағылысқанда, оның экипажы кемені құтқаруға тырысқанда, алғашқы экипажға арналған ескерткіш тақтаға қол тигізді. Бұл шайқас көбінесе Лейте шығанағы шайқасы туралы тарихи есептерде кездеседі, бірақ эсминецтер мен эсминец эскорттары мен «Ямато» және жапон күштері арасындағы шайқастар «Dogfights» телешоуының эпизодында – «Жапон флотының соңғы күні» деген тақырыпта көрсетілді. Бұл эпизод, сондай-ақ History Channel-дың деректі фильмі Джеймс Д. Хорнфишердің «Қалайы банкадағы теңізшілердің соңғы тұғыры» кітабына негізделген. American Heroes Channel арнасында «Ultimate Warfare» бағдарламасының «Теңіздегі батылдық» атты эпизоды да болды. Шайқастан аман қалғандар қауымдастықтар құрды, олар әлі күнге дейін жыл сайын жиналады және Мидуэй мұражайының қазіргі орналасқан жеріне жақын Сан-Диегода «Гамбиер шығанағы» кемесінің макетін қоса, ескерткіштер салу үшін қаржы жинады.

Аудио/визуалды құралдар

Тынық мұхитындағы жоғалған куәліктер: Лейте шығанағы шайқасы. Тарих арнасы. Телевизия. Хорнфишер, Джеймс Д. (2004) кітабы негізінде жасалған. "Қоң қаңқалы кемелердің матростарының соңғы тұғыры". "Жапон флотының соңғы күресі". Тарих арнасы. Телевизия. Кітап негізінде, және Хорнфишер, Джеймс Д. (2004) авторымен сұхбаттасу. "Қоң қаңқалы кемелердің матростарының соңғы тұғыры".