Америкалық Ұшақтарды Сәйкессіз Көрулерді Жүйелі Зерттеуі

Кіріспе

Америкалық ғалымдардың анонимді ұшатын объектілерді жүйелі зерттеуі

"Көк кітап" жобасы – 1952 жылдың наурызынан бастап 1969 жылдың 17 желтоқсанына дейін АҚШ Әскери-әуе күштері жүргізген анонимді ұшатын объектілерді жүйелі зерттеудің кодолық атауы. Огайо штатындағы Райт-Паттерсон әуе базасында орналасқан бұл жобаға бастапқыда капитан Эдвард Дж. Руппельт жетекшілік етті. Одан бұрын 1947 жылы құрылған "Sign" жобасы мен 1949 жылы құрылған "Grudge" жобасы сияқты ұқсас жобаларға ересек. "Көк кітап" жобасының екі мақсаты болды: біріншіден, НЛО ұлттық қауіпсіздікке қауіпті ме екенін анықтау, екіншіден, НЛО туралы мәліметтерді ғылыми тұрғыдан талдау. Мыңдаған НЛО туралы хабарлама жиналып, талданып, тіркелді. Кондон есебінде НЛО зерттеуі маңызды ғылыми жаңалықтарға әкелмейтіні айтылды, ал Ұлттық ғылым академиясы бұл есепті қарап шықты. Соның нәтижесінде 1969 жылы "Көк кітап" жобасы тоқтатылды. Әскери-әуе күштері өз зерттеулерінің қорытындысын былай жеткізеді:

Әскери-әуе күштері хабарлаған, зерттеген және бағалаған ешбір НЛО біздің ұлттық қауіпсіздігімізге қауіп төндірген жоқ;
"Анықталмаған" деп жіктелген көріністер қазіргі ғылымның біліміне жатпайтын технологиялық жетістіктерді немесе принциптерді көрсететін ешқандай дәлел Әскери-әуе күштеріне ұсынылмаған және олар анықталған жоқ;
"Анықталмаған" деп жіктелген көріністердің ғарыштан келген көліктер екенін көрсететін ешқандай дәлел табылмады. "Көк кітап" жобасы аяқталған кезде 12 618 НЛО туралы хабарлама жиналды, олардың көпшілігі табиғи құбылыстарды (бұлттар, жұлдыздар және т.б.) немесе әдеттегі ұшақтарды қате түсіну болып шықты. Ұлттық барлау басқармасының мәліметінше, кейбір хабарламалар бұрын құпия болған U-2 және A-12 барлау ұшақтарының ұшуымен түсіндірілуі мүмкін. 701 хабарлама қатаң талдаудан кейін де түсіндірілмей қалды. НЛО туралы мәліметтер ақпараттық бостандық туралы заңға сәйкес мұрағатталған, бірақ барлық куәгерлердің есімдері мен жеке мәліметтері жойылған.

Бұрынғы жобалар

Ашық АҚШ Әуе күштерінің НЛО зерттеулері алғаш рет 1947 жылдың соңында, көптеген кеңінен жарияланған НЛО есептерінен кейін, "Sign" жобасы аясында басталды (Кеннет Арнольдты қараңыз). "Sign" жобасы Әуе күштерінің материалдық қолбасшысы генерал Нейтан Твинингтің тікелей өтініші бойынша басталды, ол Райт-Паттерсон Әуе күштері базасында қызмет еткен. Райт-Паттерсон "Sign" жобасының және барлық келесі ресми АҚШ Әуе күштерінің қоғамдық тергеулерінің орны болды. "Sign" жобасы көрілгендердің себебін анықтау бойынша ресми түрде қорытынды жасамады. Алайда, АҚШ Әуе күштерінің капитаны Эдвард Дж. Руппельт (Project Blue Book жобасының бірінші директоры) мәлімдегендей, 1948 жылдың жазында жазылған "Sign" жобасының алғашқы барлау бағасы ("Жағдайды бағалау" деп аталды), ұшу тәрелкелері нақты құрылғылар екенін, оларды Кеңес Одағы немесе АҚШ жасаған жоқ екенін және олардың сыртқы кеңістіктен келген болуы мүмкін екенін көрсетті. (Сондай-ақ, сыртқы кеңістіктік гипотезаны қараңыз.) Бұл қорытынды кейіннен АҚШ Әуе күштері штабының бастығы генерал Хойт Ванденберг физикалық дәлелдердің жетіспеуіне байланысты қабылдамады. Ванденберг осыдан кейін "Sign" жобасын таратып жіберді. 1948 жылдың соңында "Sign" жобасының орнын "Grudge" жобасы басты, ол сынап-тексеруге бағытталған деп айтылды. Руппельт "Grudge" жобасының кезеңін АҚШ Әуе күштерінің НЛО зерттеулерінің алғашқы жылдарының "қара ғасыры" деп сипаттады. "Grudge" жобасы барлық НЛО табиғи құбылыстар немесе басқа да қате түсіндірулер екенін тұжырымдады, бірақ есептердің 23 пайызын түсіндіру мүмкін болмағанын да мәлімдеді.

Капитан Руппельт дәуірі

Капитан Эдвард Дж. Руппельт айтуынша, 1951 жылдың соңында бірнеше жоғары дәрежелі, өте беделді АҚШ Әскери-әуе күштерінің генералдары Әскери-әуе күштерінің НЛО тергелулерінің жай-күйіне наразы болып, 1952 жылдың наурыз айында Project Grudge жобасын таратып, оның орнына Project Blue Book жобасын құрды. Олардың бірі – генерал Чарльз П. Кабелл. Тағы бір маңызды өзгеріс генерал Уильям Гарландтың Кабелл штабына қосылуымен болды; Гарланд НЛО мәселесін, өзі НЛО куәсі болғандықтан, мұқият зерттеуге лайық деп есептеді. Жаңа атау – Project Blue Book – кейбір колледждер мен университеттерде сынақтар үшін қолданылатын көк түсті кітапшаларға сілтеме жасау үшін таңдалды. Руппельт айтқандай, бұл атау жоғары лауазымды офицерлердің жаңа жобаға көрсеткен қызығушылығынан туындады; НЛО зерттеуі колледждегі емтихан сияқты маңызды болды. Blue Book сондай-ақ Аэродинамикалық құбылыстар бөлімінің құрылуымен Project Grudge жобасынан жоғары мәртебеге көтерілді. Руппельт жобаның алғашқы басшысы болды. Ол тәжірибелі әскери қызметкер болды, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Армия Әуе корпусындағы қызметі үшін марапатталды, содан кейін авиация саласында білім алды. Ол ресми түрде «Белгісіз ұшу объектісі» терминін енгізді, бұл бұрын әскерилер қолданған көптеген терминдерді («ұшақ тәрелке», «ұшақ дискісі» және т.б.) алмастырды; Руппельт «Белгісіз ұшу объектісі» термині бейтарап және дәл деп ойлады. Кейін Руппельт Әуе күштері қызметінен кетіп, 1947 жылдан 1955 жылға дейін АҚШ Әуе күштерінің НЛО зерттеулерін сипаттаған «Белгісіз ұшу объектілері туралы есеп» атты кітап жазды. Америкалық ғалым Майкл Д. Свордс «Руппельт НЛО-ны талдаудағы соңғы нағыз күш-жігерді бастады» деп жазды. Руппельт бірқатар өзгерістер енгізді: ол НЛО туралы әскери шенеуніктерге (және олардан) хабарлау тәсілін жеңілдетті, бұл НЛО куәгерлеріне байланысты стигма мен мазаққа ұшырау мүмкіндігін азайту ниетімен жасалды. Сондай-ақ, Руппельт статистикалық талдауға болатын деректерді анықтау үмітімен НЛО куәгерлеріне арналған стандартты сауалнаманы әзірлеуді тапсырды. Ол Battelle Memorial институтына сауалнаманы жасауды және деректерді компьютерлендіруді тапсырды. Кейіннен Battelle оқиғалар туралы есептер мен компьютерлендірілген деректерді пайдаланып, 1954 жылы аяқталған және «Project Blue Book Special Report No. 14» деп белгіленген (төмендегі қорытындыны қараңыз) ірі ғылыми және статистикалық зерттеу жүргізді. Project Sign жобасының прогресіне фракциялардың зиян келтіргенін білген Руппельт Sign жобасының қызметкерлерін жақтаушылар мен сыни тұрғысынан қараушыларға бөліп салған ашық болжамдардан қашуға бар күшін салды. Майкл Холл жазғандай, «Руппельт жұмысты қанағаттандырмай, өз қызметкерлерінен де солай етуін күтті. Оның басшылығындағы біреу тым күмәнді болса немесе бір теорияға тым сенімді болса, олар көп ұзамай жобадан шығарылды». Өзінің кітабында Руппельт жобаның басында үш қызметкерді жұмыстан босатқанын айтты, өйткені олар бір немесе басқа гипотезаға «әлдеқайда жақтас» болған. Руппельт көптеген ғалымдар мен сарапшылардың кеңесін алды және үнемі баспасөз шығарылымдарын жариялады (әскери барлау үшін ай сайынғы құпия есептермен бірге). Әрбір АҚШ Әуе күштері базасында НЛО туралы хабарларды жинап, Руппельтқа жіберу үшін Blue Book офицері болды. Руппельт қызмет еткен кезеңнің көп бөлігінде ол және оның командасы НЛО куәсі болған барлық әскери қызметкерлермен сұхбаттасуға құқылы болды және командалық тізбекке бағыну талап етілмеді. Бұл бұрын-соңды болмаған өкілеттік Blue Book тергеуінің маңыздылығын көрсетті. Руппельт басшылығымен Blue Book көптеген белгілі НЛО жағдайларын, соның ішінде Lubbock Lights деп аталатын және 1952 жылы кеңінен жарияланған Вашингтон қаласының үстіндегі радарлық/визуалды жағдайды зерттеді. Жак Валлеге сәйкес, Руппельт, кейіннен Blue Book тергеулері негізінен, НЛО қонған және/немесе НЛО тұрғындарымен өзара әрекеттесу туралы көптеген хабарламаларға жете мән бермеу тенденциясын бастады. Астроном Дж. Аллен Хайнек жобаның ғылыми кеңесшісі болды. Ол Sign және Grudge жобаларында жұмыс істеген. Ол жоба тоқтатылғанға дейін жұмыс істеді және бастапқыда бүгінгі күні жақын кездесулер деп белгілі кеңейтілген санаттаманы жасады. Ол басталғанда күмәнді болған, бірақ зерттеу барысында түсіндіруге келмейтін НЛО туралы аздаған мәліметтерге тап болғаннан кейін, күмәнді күмәндікке айналдырғанын айтты. Руппельт 1953 жылдың ақпанында уақытша тағайындамамен Blue Book қызметін тастады. Бірнеше айдан кейін ол қайтып келгенде, оның штаты оннан астам адамнан екі бағыныстысына дейін азайғанын көрді. Көңілі қалған Руппельт Әуе қорғаныс басқармасының бөлімшесіне (4602-ші Әуе барлау қызметі эскадрильясы) НЛО тергеулерін жүктеуді ұсынды.

According to Captain Edward J. Ruppelt, by the end of 1951, several high ranking, very influential USAF generals were so dissatisfied with the state of Air Force UFO investigations that they dismantled Project Grudge and replaced it with Project Blue Book in March 1952. One of these men was Gen. Charles P. Cabell. Another important change came when General William Garland joined Cabell's staff; Garland thought the UFO question deserved serious scrutiny because he had witnessed a UFO. The new name, Project Blue Book, was selected to refer to the blue booklets used for testing at some colleges and universities. The name was inspired, said Ruppelt, by the close attention that high ranking officers were giving the new project; it felt as if the study of UFOs was as important as a college final exam. Blue Book was also upgraded in status from Project Grudge, with the creation of the Aerial Phenomenon Branch. Ruppelt was the first head of the project. He was an experienced airman, having been decorated for his efforts with the Army Air Corps during World War II, and having afterward earned an aeronautics degree. He officially coined the term "Unidentified Flying Object", to replace the many terms ("flying saucer", "flying disk" and so on) the military had previously used; Ruppelt thought that "unidentified flying object" was a more neutral and accurate term. Ruppelt resigned from the Air Force some years later and wrote the book The Report on Unidentified Flying Objects, which described the study of UFOs by the United States Air Force from 1947 to 1955. American scientist Michael D. Swords wrote that "Ruppelt would lead the last genuine effort to analyze UFOs". Ruppelt implemented a number of changes: He streamlined the manner in which UFOs were reported to (and by) military officials, partly in hopes of alleviating the stigma and ridicule associated with UFO witnesses. Ruppelt also ordered the development of a standard questionnaire for UFO witnesses, hoping to uncover data that could be subject to statistical analysis. He commissioned the Battelle Memorial Institute to create the questionnaire and computerize the data. Using case reports and the computerized data, Battelle then conducted a massive scientific and statistical study of all Air Force UFO cases, completed in 1954 and known as "Project Blue Book Special Report No. 14" (see summary below). Knowing that factionalism had harmed the progress of Project Sign, Ruppelt did his best to avoid the kinds of open ended speculation that had led to Sign's personnel being split among advocates and critics of the extraterrestrial hypothesis. As Michael Hall writes, "Ruppelt not only took the job seriously but expected his staff to do so as well. If anyone under him either became too skeptical or too convinced of one particular theory, they soon found themselves off the project". In his book, Ruppelt reported that he fired three personnel very early in the project because they were either "too pro" or "too con" one hypothesis or another. Ruppelt sought the advice of many scientists and experts, and issued regular press releases (along with classified monthly reports for military intelligence). Each U. S. Air Force Base had a Blue Book officer to collect UFO reports and forward them to Ruppelt. During most of Ruppelt's tenure, he and his team were authorized to interview any and all military personnel who witnessed UFOs and were not required to follow the chain of command. This unprecedented authority underlined the seriousness of Blue Book's investigation. Under Ruppelt's direction, Blue Book investigated a number of well known UFO cases, including the so called Lubbock Lights, and a widely publicized 1952 radar/visual case over Washington D. C. According to Jacques Vallée, Ruppelt started the trend, largely followed by later Blue Book investigations, of not giving serious consideration to numerous reports of UFO landings and/or interaction with purported UFO occupants. Astronomer J. Allen Hynek was the scientific consultant of the project. He had been with Projects Sign and Grudge. He worked for the project up to its termination and initially created the categorization which has been extended and is known today as Close encounters. He was a pronounced skeptic when he started, but said that his feelings changed to a more wavering skepticism during the research, after encountering a minority of UFO reports he thought were unexplainable. Ruppelt left Blue Book in February 1953 for a temporary reassignment. He returned a few months later to find his staff reduced from more than ten, to two subordinates. Frustrated, Ruppelt suggested that an Air Defense Command unit (the 4602nd Air Intelligence Service Squadron) be charged with UFO investigations.

Робертсон панелі

1952 жылдың шілдесінде, алдыңғы бірнеше айда жүздеген бақылаулар тіркелгеннен кейін, Вашингтондағы Ұлттық әуежай маңында көру бақылауларымен сәйкес келетін радарлық анықтамалар тізімі байқалды (1952 жылғы Вашингтон, округ Колумбиядағы НЛО оқиғасына қараңыз). Көп талқыланғаннан кейін, бұл бақылаулар Орталық барлау агенттігін Калифорния технология институтының физигі Х.П. Робертсон басқарған ғалымдар тобын құруға итермеледі. Топқа түрлі физиктер, метеорологтар, инженерлер және бір астроном (Гайнек) кірді. Робертсон тобы алғаш рет 1953 жылдың 14 қаңтарында НЛО-ға қатысты халықтың үлкен қызығушылығына жауап беру мақсатымен жиналды. Руппельт, Гайнек және басқалар "Көк кітап" арқылы жиналған ең жақсы дәлелдерді, соның ішінде киноматериалдарды ұсынды. 6 жылдық деректерді 12 сағат бойы қарастырғаннан кейін, Робертсон тобы НЛО туралы көптеген хабарламалардың қарапайым түсіндірмелері бар екенін және оларды қосымша зерттеу арқылы түсіндіруге болатынын, бірақ бұл үшін күш салудың қажеті жоқ деп қорытындылады. Соңғы есепте олар төмен деңгейдегі, расталмаған НЛО туралы хабарламалардың барлық барлау арналарын жүктегенін, АҚШ-қа нақты, дәстүрлі қауіптің қабылданбауына әкелуі мүмкін екенін атап өтті. Сондықтан олар Әуе күштеріне НЛО тақырыбына мән беруді азайтуды және халықтың қызығушылығын төмендету үшін оны жоққа шығару кампаниясын бастауды ұсынды. Олар бұқаралық ақпарат құралдары арқылы, соның ішінде Уолт Дисней Продакшн арқылы, психологтарды, астрономдарды және танымал адамдарды пайдаланып, құбылысты күлкіге айналдырып, қарапайым түсіндірмелер беруді ұсынды. Бұдан өзге, азаматтық НЛО топтары "халықтың ойлауына үлкен әсер ете алатындықтан, оларды қадағалау керек". Көптеген зерттеушілердің пікірінше, Робертсон тобы ресми үгіт-насихат және тыңдау арқылы халықтың пікірін бақылауды ұсынды. Олар сондай-ақ осы ұсыныстар Әуе күштерінің НЛО зерттеу саясатын қалыптастыруға көмектескенін, тіпті содан кейін де, қазіргі күнге дейін әсер етіп келе жатқанын сенеді. Панельдің ұсыныстары оның қорытындылары жарияланғаннан кейін кем дегенде 20 жыл бойы орындалғанын көрсететін дәлелдер бар (толық мәліметтер мен сілтемелер үшін негізгі мақаланы қараңыз). 1953 жылдың желтоқсан айында Армия, Әскери-теңіз күштері және Әуе күштерінің 146 нөміріндегі бірлескен ережесі әскери қызметкерлердің құпия НЛО туралы хабарламаларды рұқсатсыз тұлғалармен талқылауын қылмыс деп жариялады. Бұны бұзғандар екі жылға дейін бас бостандығынан айырылуға және/немесе 10 000 долларға дейін айыппұл төлеуге жазаланады.

In July 1952, after a build up of hundreds of sightings over the previous few months, a series of radar detections coincident with visual sightings were observed near the National Airport in Washington, D. C. (see 1952 Washington D. C. UFO incident). After much publicity, these sightings led the Central Intelligence Agency to establish a panel of scientists headed by H. P. Robertson, a physicist of the California Institute of Technology, which included various physicists, meteorologists, and engineers, and one astronomer (Hynek). The Robertson Panel first met on January 14, 1953 in order to formulate a response to the overwhelming public interest in UFOs. Ruppelt, Hynek, and others presented the best evidence, including movie footage, that had been collected by Blue Book. After spending 12 hours reviewing 6 years of data, the Robertson Panel concluded that most UFO reports had prosaic explanations and that all could be explained with further investigation, which they deemed not worth the effort. In their final report, they stressed that low grade, unverifiable UFO reports were overloading intelligence channels, with the risk of missing a genuine conventional threat to the U. S. Therefore, they recommended the Air Force de emphasize the subject of UFOs and embark on a debunking campaign to lessen public interest. They suggested debunkery through the mass media, including Walt Disney Productions, and using psychologists, astronomers, and celebrities to ridicule the phenomenon and put forward prosaic explanations. Furthermore, civilian UFO groups "should be watched because of their potentially great influence on mass thinking The apparent irresponsibility and the possible use of such groups for subversive purposes should be kept in mind." It is the conclusion of many researchers that the Robertson Panel was recommending controlling public opinion through a program of official propaganda and spying. They also believe these recommendations helped shape Air Force policy regarding UFO study not only immediately afterward, but also into the present day. There is evidence that the Panel's recommendations were being carried out at least two decades after its conclusions were issued (see the main article for details and citations). In December 1953, Joint Army Navy Air Force Regulation number 146 made it a crime for military personnel to discuss classified UFO reports with unauthorized persons. Violators faced up to two years in prison and/or fines of up to $10,000.

Робертсон панелінің салдары

Өзінің кітабында (сыртқы сілтемелерді қараңыз) Руппельт "Көк кітап" қызметкерлерінің көңіл-күйінің төмендеуін және Робертсон комиссиясының құзыретінен кейін олардың тергеу міндеттерінен айырылуын сипаттады. Робертсон комиссиясының ұсыныстарының тікелей салдары ретінде, 1953 жылдың ақпан айында Әуе күштері 200-2 нөмірлі ережені шығарды, онда әуе базасының офицерлеріне НЛО оқиғаларын тек олар шешілген деп табылған жағдайда ғана жария етуге және оларды жұртшылықтан жасыру үшін барлық шешілмеген жағдайларды құпияға алуға бұйрық берілді. Сол айда тергеу жұмыстарын Әуе қорғанысы басқармасының жаңадан құрылған 4602-ші әуе барлау эскадрильясы (AISS) бастады. 4602-ші AISS-ке тек қана барлау немесе ұлттық қауіпсіздікке қатысы бар ең маңызды НЛО жағдайларын тергеу міндеті жүктелді. Бұл жағдайлар әдейі түрде "Көк кітаптан" алынып, "Көк кітапты" көбінесе маңызсыз хабарлармен айналысуға қалдырды. 1947 жылы "Sign" жобасын бастаған генерал Нейтан Твининг сол кезде Әуе күштері штабының бастығы болды. 1954 жылдың тамызында ол 4602-ші AISS-тің міндеттерін жаңартылған Әуе күштері 200-2 нөмірлі ережесін шығару арқылы одан әрі нақтылады. Сонымен қатар, НЛО ( "UFOB" деп аталды) "қазіргі уақытта белгілі әуе кемесінің немесе зымыранның түріне сәйкес келмейтін, немесе таныс нысан ретінде анықталмайтын, өнімділігі, аэродинамикалық сипаттамалары немесе ерекше ерекшеліктері бойынша кез келген әуедегі нысан" деп анықталды. НЛО-ны зерттеу ұлттық қауіпсіздік мақсатында және "техникалық аспектілерді" анықтау үшін жүргізілетіні айтылды. AFR 200-2 қайтадан "Көк кітаптың" НЛО жағдайларын БАҚ-пен тек олар дәстүрлі түсіндірмеге ие деп есептелген жағдайда ғана талқылай алатынын мәлімдеді. Егер олар анықталмаған болса, БАҚ-қа жағдай талданып жатқаны туралы ғана хабарлау керек еді. "Көк кітапқа" да анықталмаған жағдайлардың санын барынша азайту бұйырылды. Бұл жұмыстың бәрі құпия түрде жүргізілді. "Көк кітаптың" ресми беті Әуе күштерінің НЛО-ны ресми тергеуі болып қала берді, бірақ шындығында ол өте аз маңызды тергеулермен шектеліп, көбінесе жариялау мақсатындағы PR бөліміне айналды. Мысалы, 1956 жылдың соңына қарай шешілмеген жағдайлардың саны 0,4 пайызға дейін төмендеді, ал бірнеше жыл бұрын бұл көрсеткіш 20-30 пайызды құрады. Соңында Руппельт басқа қызметке ауысуды сұрады. 1953 жылдың тамызында кеткен кезде оның штаты оннан астам адамнан (персоналдың нақты саны әртүрлі болды) екі бағыныстысы мен өзіне дейін қысқарды. Оның уақытша орнына сержант тағайындалды. Оның орнын басқандардың көпшілігі НЛО тақырыбына бейжай немесе тікелей қарсылық танытты немесе қаржыландыру мен ресми қолдаудың жетіспеушілігіне тап болды. НЛО зерттеушілері Руппельттің "Көк кітаптағы" қысқа мерзімді қызметін Әуе күштерінің НЛО-ны зерттеудегі ең табысты кезеңі деп есептейді, онда НЛО зерттеуіне қадірлі қаралып, жоғары деңгейде қолдау көрсетілді. 1955 жылы Әуе күштері "Көк кітаптың" мақсаты НЛО туралы хабарларды зерттеу емес, анықталмаған НЛО туралы хабарлардың санын азайту болуы керек деп шешті. 1956 жылдың соңына қарай анықталмаған көріністер саны Руппельт кезеңіндегі 20-25 пайызбен салыстырғанда 1 пайызға дейін төмендеді.

In his book (see external links) Ruppelt described the demoralization of the Blue Book staff and the stripping of their investigative duties following the Robertson Panel jurisdiction. As an immediate consequence of the Robertson Panel recommendations, in February 1953, the Air Force issued Regulation 200 2, ordering air base officers to publicly discuss UFO incidents only if they were judged to have been solved, and to classify all the unsolved cases to keep them out of the public eye. The same month, investigative duties started to be taken on by the newly formed 4602nd Air Intelligence Squadron (AISS) of the Air Defense Command. The 4602nd AISS was assigned the task of investigating only the most important UFO cases with intelligence or national security implications. These cases were deliberately siphoned away from Blue Book, leaving Blue Book to deal with the more trivial reports. General Nathan Twining, who started Project Sign in 1947, was now Air Force Chief of Staff. In August 1954, he was to further codify the responsibilities of the 4602nd AISS by issuing an updated Air Force Regulation 200 2. In addition, UFOs (called "UFOBs") were defined as "any airborne object which by performance, aerodynamic characteristics, or unusual features, does not conform to any presently known aircraft or missile type, or which cannot be positively identified as a familiar object." Investigation of UFOs was stated to be for the purposes of national security and to ascertain "technical aspects." AFR 200 2 again stated that Blue Book could discuss UFO cases with the media only if they were regarded as having a conventional explanation. If they were unidentified, the media was to be told only that the situation was being analyzed. Blue Book was also ordered to reduce the number of unidentified to a minimum. All this work was done secretly. The public face of Blue Book continued to be the official Air Force investigation of UFOs, but the reality was it had essentially been reduced to doing very few serious investigations and had become almost solely a public relations outfit with a debunking mandate. To cite one example, by the end of 1956, the number of cases listed as unsolved had dipped to barely 0.4 percent, from 20 to 30% only a few years earlier. Eventually, Ruppelt requested reassignment; at his departure in August 1953, his staff had been reduced from more than ten (precise numbers of personnel varied) to just two subordinates and himself. His temporary replacement was a noncommissioned officer. Most who succeeded him as Blue Book director exhibited either apathy or outright hostility to the subject of UFOs or were hampered by a lack of funding and official support. UFO investigators often regard Ruppelt's brief tenure at Blue Book as the high water mark of public Air Force investigations of UFOs, when UFO investigations were treated seriously and had support at high levels. In 1955, the Air Force decided that the goal of Blue Book should not be to investigate UFO reports but to minimize the number of unidentified UFO reports. By late 1956, the number of unidentified sightings had dropped from the 20–25% of the Ruppelt era to less than 1%.

Капитан Григорий дәуірі

Капитан Джордж Т. Грегори 1956 жылы «Көк кітаптың» директоры болды. Кларк Григорийдің «Көк кітапты» «бейжай Хардинге қарағанда тіпті НҰҚ-қа қарсы бағытта» басқарғанын жазады. Физик және НҰҚ зерттеушісі Джеймс Э. Макдональд бірде Квинтаньиланың ғылыми немесе тергеу тұрғысынан «қабілетсіз екенін» тікелей мәлімдеді, бірақ ол Квинтаньиланың «осы үшін жауапкершілікке тартылмауы керек» екенін де баса айтты, өйткені ол жоғары лауазымдағы офицер таңдауымен қызметке тағайындалған және «Көк кітапты» басқарудағы бұйрықтарды орындаған. Хайнек 1968 жылғы 7 қазанда «Көк кітапты» жақсартуға болатын бірнеше салаларды ұсынған еді. Ол былай деп жазды:

Слипертің сын туралы сұрауына қарамастан, Хайнектің ешбір пікірі «Көк кітапта» маңызды өзгерістерге әкелген жоқ. Квинтаньиланың жобаға қатысты жеке пікірі «НҰҚ-тар, Әуе күштерінің қиындықтары» атты қолжазбасында жазылған. Лейтенант-полковник Квинтаньила қолжазбаны 1975 жылы жазды, бірақ ол 1998 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана жарияланды. Квинтаньила мәтінде адам баласы ғаламдағы жалғыз ақылды тіршілік деп ойлауды мақтан тұту деп есептейді. Дегенмен, ол Жерден тыс ақылды тіршілік бар екеніне сенімді болса да, басқа планетадан келгендердің бар екенін растайтын нақты дәлелдер таппады.

Конгресс тыңдауы

1966 жылы Массачусетс және Нью-Гэмпшир штаттарында ұшатын объектілерді (НҰО) көптеп байқау Конгресс тарапынан Қарулы Күштер жөніндегі Палата комитетінің тыңдауына себеп болды. Тыңдау материалдарына сәйкес, әуе күштері бастапқыда бұл байқаулардың себебі сол аймақтағы оқу-жаттығулар екенін мәлімдеген. Бірақ ҰҚҚА, Ұлттық әуе құбылыстарын зерттеу комитеті, байқаулар жасалған кезде ұшақтардың ұшуы туралы ешқандай тіркелмегенін хабарлады. Тағы бір хабарламада НҰО-ның бензин жарнамалайтын ұшатын билборд болғаны айтылды. Реймонд Фаулер (ҰҚҚА) жергілікті тұрғындармен сұхбаттасқанда, әуе күштері офицерлері НҰО туралы жазбаларды газеттерден алып, олар көргендерін жарияламауға кеңес бергенін естіген. НҰО-ны көрген екі полицей, Юджин Бертран және Дэвид Хант, майор Квинтаниллаға хат жазып, әуе күштерінің олардың беделін түсіргенін мәлімдеді. "Біз көргенді биіктігіне қарамастан, ешқандай әскери операция деп жаңылыстыру мүмкін емес", - деп ашуланған офицерлер жазды, сондай-ақ бұл шар немесе тікұшақ болуы да мүмкін емес екенін қосты. Әскери-әуе күштері министрі Гарольд Браунның сөзіне қарағанда, "Көк кітап" үш қадамнан тұрады: зерттеу, талдау және жиналған ақпаратты мүдделі тараптарға тарату. Браун рұқсат бергеннен кейін баспасөз тыңдауға шақырылды. Тыңдауға дейін "Көк кітап" хабарланған НҰО-ның 95%-ын анықтап, түсіндірген. Олардың ешқайсысы ғарыштан келген немесе ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндірген жоқ. Браун өзі: "Біздің ұйымымызда бұл туралы толыққанды білімі бар ғылыми немесе басшылық қызметкерлердің ешқайсысы олардың ғарыштан келгеніне сенбейді", - деп мәлімдеді. Хайнек ғарыштық азаматтардың бар екенін растайтын "ешқандай дәлел таппағанын", сондай-ақ "оны растайтын немесе олардың бар екеніне сенетін білікті ғалымды білмейтінін" айтты.

Кондон комитеті

"Көк кітапты" сынау 1960 жылдардың ортасына дейін күшейді. NICAP мүшелерінің саны шамамен 15 000-ға жетті, және ұйым АҚШ үкіметін НЛО туралы мәліметтерді жасырумен айыптады. АҚШ Конгресінің тыңдалымдарынан кейін 1966 жылы Кондон комитеті құрылды, ол формальды түрде бейтарап ғылыми зерттеу органы болып табылды. Алайда, Комитет дау-дамайға батты, кейбір мүшелері директор Эдвард У. Кондонды жақындықпен айыптады, ал сыншылар Кондон есебінің дұрыстығы мен ғылыми негізділігіне күмән келтірді. Нәтижесінде Кондон комитеті НЛО-да ешқандай ерекшелік жоқ деген қорытындыға келді, және кейбір жағдайлар түсіндірілмей қалғанмен, есепте одан әрі зерттеулер маңызды нәтижелер бермейді деп де айтылды.

Аяқтау

Кондон комитетінің қорытындысына жауап ретінде Әскери-әуе күштерінің хатшысы Роберт С. Семанс кіші "Көк кітаптың" жақын арада жабылатынын мәлімдеді, себебі одан әрі қаржыландыру "ұлттық қауіпсіздік немесе ғылым тұрғысынан ақталуға келмейді". "Көк кітап" операцияларының соңғы ресми күні 1969 жылдың 17 желтоқсаны болды. Алайда зерттеуші Брэд Спаркс, NICAP-тің "НЛО зерттеушісінің" 1970 жылғы мамыр айындағы санындағы зерттеулерге сілтеме жасай отырып, "Көк кітап" қызметінің соңғы күні шындығында 1970 жылдың 30 қаңтарында болғанын хабарлайды. Спаркс пікірінше, Әуе күштерінің шенеуніктері Әуе күштерінің НЛО мәселесіне деген реакциясы төртінші онжылдыққа дейін созылмауын қалады, сондықтан ресми құжаттарда "Көк кітаптың" жабылу күні өзгертілді. "Көк кітаптың" құжаттары Алабама штатындағы Максвелл әуе базасындағы Әскери-әуе күштерінің мұрағатына жіберілді. Кейінірек майор Дэвид Ши, Максвеллдің таңдалу себебінің "қолайлы, бірақ тым тартымды емес" болғанын мәлімдеді. Алайда 2017 жылдың желтоқсанында 2007-2012 жылдар аралығында 22 миллион доллар көлемінде қаржыландырылған, "Алуан әуе-ғарыштық қауіптерді анықтау бағдарламасы" (AATIP) деп аталатын жаңа құпия НЛО зерттеуінің ашыққа шыққаны белгілі болды.

Ұшақ туралы ресми мәлімдеме

Төменде АҚШ Әуе күштерінің НЛО туралы ресми мәлімдемесі келтірілген, USAF Fact Sheet 95 03-те көрсетілгендей: Бүгінгі күнге дейін осы және басқа да тергеу арналары, агенттіктер немесе топтар (және Болендердің оларға қатысуы) белгісіз. Меморандумды дайындаған кезде, 1965 жылы генерал атағын алған Болендер, Аполлон бағдарламасында Айға түсу модулі операцияларының бағдарламалық менеджері қызметін аяқтаған еді, ол сол кездегі Әуе күштерінің офицері Сэмюэл К. Филлипске есеп берген болуы мүмкін. Ол 1972 жылы Әуе күшінен зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымда және шенде қызметін жалғастырды. Сонымен қатар, автор Говард Блум хабарлағандай, 2004 жылы GEPAN-нің ізбасары SEPRA жабылғанда, 5800 жағдай талданды және түсіндірілмейтін белгісіздердің үлесі шамамен 14%-ға дейін төмендеді. SEPRA басшысы, fr, осы қалған белгісіз жағдайлардағы сыртқы әлемнен келгендігінің дәлелдерін соншалықты сенімді деп тапты, тіпті ол туралы 2005 жылы кітап жазды.

Сын

Хайнек Робертсон комиссиясының қосымша мүшесі болды, ол НЛО-ны жоққа шығару қажет деп ұсынды. Бірақ бірнеше жылдан кейін Хайнек Әуе күштерінің қызметкерлеріне қызығушылық болмағанын, олардың нашар білімді және сапасыз зерттеу жүргізгенін айтты. Хайнек өмір сүрген кезінде сыншылар "Көк кітапты" "Зерттелмеген нәрсені түсіндіруші қоғам" деп атады. Руппельтке қатысты Хайнек: "Онымен байланысымда ол адал және осы құбылыстың бәрін түсінбегендей болды" деді, ал Френд туралы: "Мен "Көк кітапта" бірге жұмыс істеген офицерлердің ішінде полковник Френдтің құрметіне лайық екенін қабылдадым [және] ол өзін абыроймен ұстады, сондай-ақ басқа "Көк кітап" басшыларына тән болған мақтанғанын көрсетпеді". Хайнек Квинтанилланың "өз болжамына қарсы келетін кез келген дәлелді елемегенін" мәлімдеді. Хайнек Мюдимен өткізілген қызу пікір алмасуды да баяндап, Мюдиді "мүмкіндіктер шебері: мүмкін шар, мүмкін ұшақ, мүмкін құстар, содан кейін оның өзінің қолымен (кейде онымен қатты дауластым) ықтимал" деп сипаттады. Автор және бағанашы Роберт Шеффер "Көк кітап" жобасы "12 618 есеп жинады, бірақ олардың ешқайсысы маңызды нәтиже бермеді, тіпті 50 жылдан астам зерттеуден кейін де ешқандай тақырып туралы білімімізге ештеңе қоспады" деп жазды.

НЛО жобасы

Джек Уэбб 1978-1979 жылдардағы «Project UFO» телесериалын өндірді және баяндады. Сериал екі Әуе күштерінің тергеушісі – Уильям Джордан майор Джейк Гатлин рөлінде (екінші маусымда Эдвард Винтер майор Бен Райан рөліне ауыстырылды) және Каски Сваим штаб-сержант (кейін техникалық сержант) Гарри Фиц рөлінде, түрлі НЛО оқиғаларын қамтыды. Бұрынғы «Project Blue Book» қызметкері сериалдың техникалық кеңесшісі болды. Әрбір бөлімнің соңында АҚШ Әуе күштерінің мөрі қойылған кадрмен бірге: «АҚШ Әуе күштері жиырма екі жылдық тергеулер нәтижесінде, хабарланған және бағаланған белгісіз ұшатын объектілердің ешқайсысы ұлттық қауіпсіздігімізге қауіп төндірмейтініне тоқталды» деген мәлімдеме көрсетілді.

Твин Пикс

Project Blue Book 1990–1991 жылдардағы "Твин Пикс" телесериалының екінші маусымында маңызды рөл атқарды. Бағдарламада жұмыс істеген Әскери-әуе күштерінің офицері, майор Гарланд Бриггс, басты кейіпкер Дейл Куперге жақындап, Купердің есімі Твин Пикс қаласын қоршаған ормандардан түсініксіз түрде келген, Әскери-әуе күштері ұстаған, мағынасыз радиохабарламада кездескенін айтады. Маусым барысында, хабарламаның көзі – адамның қайғы-қасірет сезімдерімен қоректенетін жандар мекендейтін Қара Ложаның басқа өлшемдегі әлемі екені белгілі болады. Соңында Бриггс Купердің қарсыласы, жемқор ФБР агенті Уиндом Эрлмен бірге Project Blue Book жобасы бойынша жұмыс істегені және екеуінің жұмыстары барысында Ложаның бар екенін анықтағандары мәлім болады.

Галактика 1980 жыл

Бастапқы Battlestar Galactica сериалының түйіндемесі Galactica 1980 әрбір бөлімі АҚШ Әуе күштерінің 1969 жылғы Project Blue Book жобасының нәтижелері бойынша, НЛО-лардың бар екеніне дәлел жоқ екендігі және олардың "ұлттық қауіпсіздікке қауіп келтірмейтіндігі" туралы қысқаша хабарламамен аяқталады.

"Көк кітап" жобасы (2019)

Project Blue Book – 2019 жылдың қаңтар айында History арнасында көрсетіле бастаған «Project Blue Book» драмалық сериалының шабыт көзі.