Кіріспе

Эрнст Ульрих фон Вайцзекер (Ernst Ulrich von Weizsäcker) (25 маусым 1939 жылы туған) – неміс ғалымы және саясаткері (SPD). Ол Германия Бундестагының депутаты болды және 2011–2019 жылдары Андерс Викманмен бірлесіп Рим клубының тең төрағасы қызметін атқарды.

Отбасы

Белгілі Вейцзекер отбасының мүшесі, ол физик және философ Карл Фридрих фон Вейцзекердің ұлы және бұрынғы Германия президенті Ричард фон Вейцзекердің сіңілі баласы. 1969 жылдан бері Кристин фон Вейцзекерге үйленген. Олардың бес баласы бар, соның ішінде Еуропарламент депутаты Якоб фон Вейцзекер де бар.

Жастар және білім беру

Швейцарияның Цюрих қаласында туған Вайцзекер балалық шағын Цюрих және Геттингенде өткізді. 1966 жылы Гамбург университетін физика саласындағы дипломымен аяқтады. 1968 жылы Фрайбург университетінен биология ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды.

Мансап

1972 жылы Эссен университетінің толық профессор болып тағайындалды. 1975 жылы ол жаңадан құрылған Кассель университетінің президенті болып тағайындалды. 1981 жылы Нью-Йорктегі БҰҰ-ға ғылым және технология орталығының директоры болып жұмысқа кірісті. 1984 жылдан 1991 жылға дейін Бонндағы Еуропалық экологиялық саясат институтын басқарды. 1991 жылы Вайцзекер Вупперталь институтының негізін қалаушы президенті болды, ол көп ұзамай жетекші экологиялық саясатты зерттейтін орталық ретінде танылды. 1998 жылы Германия Бундестагының Социал-демократиялық партиясы (СДП) тізімінен депутат болып сайланды және 2002 жылы қайта сайланды. Заң шығарушы ретінде ол жаһандану мәселелері жөніндегі арнайы комитет төрағасы (2000–2002) және қоршаған орта комитеті төрағасы (2002–2005) болды. 2005 жылғы сайлауға қатыспау туралы шешім қабылдағаннан кейін Санта-Барбарадағы Калифорния университетінің Bren экологиялық ғылым және басқару мектебінің деканы болды. 2009 жылы Германияға оралды, қазір Фрайбург университетінің құрметті профессоры. Германияда көптеп сатылған автор, оның ағылшын тіліндегі кітаптары: «Жер саясаты» (1994), «Төртінші фактор: байлықты екі есеге арттыру, ресурстарды екі есеге азайту» (1995), «Бесінші фактор» (2009) және «Жекешелендірудің шектері» (2005).