Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лаос округіне жататын ауыл, Ирландия
Village in County Laois, Ireland
Баллифин (немесе "Фионн қаласы") – Ирландияның Лаос округіне жататын шағын ауыл және приход. Ауыл Ирландияның орталық бөлігінде, Слив-Блум тауларында орналасқан. Портлоаздан батысқа қарай шамамен 8 км қашықтықта, Мунтрат пен Маунтмеллик арасындағы R423 тас жолында жатыр. Жақын маңда Слив-Блум тауларында тауға жаяу серуендеуге арналған бірнеше маршруттар бар. Аймақтың көп бөлігі орманмен жабылған.
Ballyfin ( or alternatively "town of Fionn") is a small village and parish in County Laois, Ireland. Located in the Slieve Bloom Mountains, the village is in the midlands of Ireland. It is around 8 km west of Portlaoise, on the R423 road between Mountrath and Mountmellick. There are a number of hill walks nearby in the Slieve Bloom Mountains. Most of the area is covered in forest.
Балифин Демесне
Балифин Демесне – 600 акрлық мүлік, ол кезекпен О’Мор, Кросби, Поляк, Уэлсли Поляк және Куттар отбасыларына тиесілі болды. Жылдар бойында осы жерде бірнеше үй салынған. Қазіргі ғимарат – 1820 жылдары жетекші ирландиялық сәулетшілер Ричард (1767–1849) және Уильям Витрувий Моррисон (1794–1838) жобасымен 9-шы баронет сэр Чарльз Кут (1794–1864) салған неоклассикалық сарай. ХХ ғасырдың көп бөлігінде ол мектеп ретінде пайдаланылды, 1928 жылы сэр Ральф Кут оны Рим-католик діни ордені Патрициан бауырларына сатты. 2002 жылдан бастап мүлік қайта жаңарту жобасына алынды және 2011 жылдың мамырында шағын қонақ үй ретінде есігін ашты.
Ballyfin Demesne is a 600 acre estate that was successively home to the O’Mores, the Crosbys, the Poles, the Wellesley Poles and the Cootes. Over the years, several houses have stood on the site. The present building is a neo classical mansion built by Sir Charles Coote, 9th Baronet (1794–1864) in the 1820s to designs by the leading Irish architects, Richard (1767–1849) and William Vitruvius Morrison (1794–1838). For much of the twentieth century, it served as a school, having been sold in 1928 by Sir Ralph Coote to the Patrician Brothers, a Roman Catholic teaching order. From 2002, it was the subject of a restoration project, and in May 2011, it opened its doors as a country house hotel.
Тарих
Аңыз бойынша, Фионн Мак Камхейл осы жерде тәрбиеленген. Фионн білімді шабақты жеп, оған шексіз білім сыйлаған. Кейін ол Фианна басшысы болды. Орта ғасырларда Баллифин Лаогис Ретаның бір бөлігі болды, О’Морда немесе О’Мор кланының иелігінде болды. Олар Лаойс-Офали плантацияларында мүліктерін жоғалтқан, Тюдор Ирландиясын жаулап алудың ең ауқымды қоныстануы. 1550 жылы Эдмунд Фейге Баллифинге жалға алу құқығы берілді, ал осы кезде Баллифин алғаш рет «Пахта картасында» (Британ мұражайы) пайда болды, онда ол тығыз орманды жердегі кеңістік ретінде көрсетілген. Шамамен 1600 жылы сэр Пирс Кросби Баллифин және басқа жерлерді сатып алып, қамал салды. 1637 жылы Баллифин поместье мәртебесіне көтерілді, бірақ Кросби 1640 жылдардағы қақтығыстарда дұрыс жақта болмады. 1666 жылдың мамырында мүлік Девондан келген жаңа қоныс аударушы Периам Поулге берілді. Оның мұрагері Уильям Поул Кросби қамалының орнына «заманауи үй» салдырды. Оның ұлы, тағы бір Уильям (1781 жылы қайтыс болды), әйелі леди Сара Мурмен (1780 жылы қайтыс болды), 5-ші Дрогеда графының қызы, поместьеді Ирландиядағы табиғи бағбандарын көрсететін ең үздік мысалдардың біріне айналдырды. 30 акрлық жасанды көлдің ортасында орналасқан бұл жерді көршілес Килдар графтығындағы Картон үйінен келген Килдар графинясы Эмили өте жоғары бағалады. Ол күйеуіне жазған хатында Баллифинді «әрине, өте әдемі жер, Ирландиядағы барлық жерлерден де жақсырақ» деп сипаттады. Уильям Поулдың орнын оның туысы Уильям Уэлсли (1763-1845) иеленді, ол болашақ Веллингтон герцогы Артур Уэлслидің үлкен ағасы болды және Поул есімін қабылдап, Уильям Уэлсли Поул атанды. Англиядағы саяси мансабымен айналысқан Уэлсли Поул Баллифинді ұзақ уақытқа тоқтап тұрды, бірақ ол өзінің алдыңғыларының поместьеге енгізген жақсартуларын жалғастырып, ландшафт дизайнері Джон Уэббті жұмысқа алды. 1813 жылы Уэлсли Поул Баллифинді жас сэр Чарльз Кутке сатты, ол отбасының барондық атағын өзінің 7-ші және соңғы Монтрат графының туысынан мұра еткен. Куттар 1601 жылы алғашқы сэр Чарльз Кут келгеннен бері Ирландияда қоныстанды. Амбициялы, тіпті қатал әскер, Кут (1581–1661) Ирландияда кең аумақтарды иеленді және Джеймс I-ге барондық атағын алды, бірақ 1641 жылғы көтерілісте Трим қамалында қаза тапты. Сэр Чарльздың ұрпағы және осы атпен әйелі Каролинамен бірге Баллифинді керемет масштабта қайта жаңартуға кірісті. Сэр Чарльз 1864 жылы қайтыс болғанға дейін Баллифиннің иесі болды, содан кейін оның ұлы, сонымен қатар сэр Чарльз оның орнын басты. Оның орнын ағасы, дін қызметкері Алджернон Кут иеленді, ал оның немересі Ральф 1920 жылдары Баллифинді сатты, өйткені Ирландияның тәуелсіздігі «Үлкен үйдің» құлауын жеделдетті. Мүлікті Патрициан бауырлары сатып алды, бұл Рим-католик мектебі, олар мүліктен жақсы көрілетін мектеп ашты және 1928 жылы үйге қосымша қанат салды. 2002 жылы бауырластардың саны азайғандықтан, олар сатуға шешім қабылдады және мектепті жақын маңдағы Монтрат ауылына көшірді. Мүлікті Ирландиямен тығыз байланысы бар Чикаголық Фред және Кей Крахбиел жұбайы сатып алды, олар Джим Рейнольдспен серіктесіп, Ballyfin Demesne Ltd. компаниясын құрды. Тоғыз жылдық қайта жаңарту жобасынан кейін Баллифин 2011 жылдың мамыр айында сәнді қонақ үй ретінде ашылды.
According to legend, Fionn Mac Cumhaill is said to have been raised here. Fionn ate the Salmon of Knowledge which gave him untold knowledge. Later he became leader of the Fianna. In the medieval period Ballyfin was part of the cantred of Laoighis Reta, the territory of the O ‘Mordha, or O’More, clan who lost out in the Laois Offaly plantations, the most comprehensive settlement of the Tudor conquest of Ireland. In 1550 Edmund Fay was granted a lease for Ballyfin and about this date Ballyfin appears for the first time on the so called Cotton Map (British Museum) where it is marked as a clearing in densely forested land. About 1600, Sir Piers Crosby purchased lands including Ballyfin and erected a castle. By 1637, Ballyfin was raised to manorial status, but Crosby was on the wrong side in the turmoil of the 1640s and by May 1666, the estate was conferred on Periam Pole, a recent arrival from Devon. His successor William Pole built a ‘modern house’ to replace the Crosby castle and his son, another William (d. 1781), together with his wife Lady Sarah Moore, (d. 1780) daughter of the 5th Earl of Drogheda, set about transforming the demesne into one of the finest examples of the natural style of gardening to be found in Ireland. Centred on its 30 acre man made lake, the landscape was much admired by Emily, Countess of Kildare, from Carton house in the adjoining county of Kildare who in a letter to her husband described Ballyfin as ‘a most delightful place indeed, much beyond any place I have seen in Ireland’. William Pole was succeeded by his cousin, William Wellesley (1763 1845), who was the elder brother of Arthur Wellesley, the future Duke of Wellington and who adopted the Pole name to become William Wellesly Pole. Preoccupied with his political career in England, Wellesly Pole left Ballyfin uninhabited for long periods, though he continued his predecessors’ improvements to the demesne, employing the landscape designer John Webb. In 1813, Wellesly Pole sold Ballyfin to the young Sir Charles Coote, who had inherited the family baronetcy from his cousin the 7th, and last, Earl of Mountrath. The Cootes had been settled in Ireland since the arrival of the first Sir Charles Coote in 1601. An ambitious, indeed ruthless, soldier, Coote (1581–1661) had carved out vast estates in Ireland and been made a baronet by James I, before being killed at the siege of Trim in the 1641 Rebellion. Sir Charles’s descendant and namesake, together with his wife Caroline, set about rebuilding Ballyfin on a magnificent scale. Sir Charles enjoyed ownership of Ballyfin until his death in 1864, when he was succeeded by his son, also Sir Charles. He in turn was succeeded by his brother the Rev. Algernon Coote, whose grandson Ralph finally sold Ballyfin in the 1920s as Irish Independence hastened the demise of the Big House. The estate was purchased by the Patrician Brothers, a Roman Catholic teaching order who ran a much loved school from the estate, and who in 1928 added a wing to the house. In 2002, a decline in the number of brothers led the order to sell, and the school was moved to the nearby village of Mountrath. The estate was purchased by Fred and Kay Krehbiel, a Chicago couple with strong Irish connections, who partnered with Jim Reynolds to form Ballyfin Demesne Ltd. After a nine year restoration project, Ballyfin opened as a luxury hotel in May 2011.
Сәулет
1820 жылдары әке мен ұлы Ричард Моррисон мен Уильям Витрувий Моррисон бірлесіп салған үй, Ирландиядағы 19 ғасырдың неоклассикалық сәулетінің ең маңызды үлгілерінің бірі саналады және Империя стиліндегі әсем интерьер дизайнымен әйгілі. Алғашқыда Доминик Мэдден (1837 ж. қайтыс болды) шақырылып, қазіргі ғимараттан шалғайда, ұзын симметриялық H пішіндес үйдің құрылысы басталды. Бірақ Кутстер Мэдденді жұмыстан босатып, оның орнына Морисондарды алды. Ричард Моррисонның кеңесімен Кутстерлер Мэдденнің салынып біткен ғимаратын бұзып, жаңа орынға, мал төбелері мен шаруашылық ғимараттарынан қашықта жаңадан салу туралы қиын шешім қабылдады. Морисондар салған үйдің сыртқы пішіні тартымды неоклассикалық стильде, он үш қанатты фасады алып иондық бағаналары бар портикпен әшекейленген. 1822 жылы Италиядан әкелінген, өрнекті римдік мозаикамен сәнленген кіреберіс зал үйдің ортасындағы әсем залға апарады. Интерьердегі ерекшеліктері – әсем жасалған гипстік жұмыстар мен түрлі скальйола қолданылуы, ал безендіру едендердің экзотикалық инкрустациясымен толықтырылған. Морисондардың шабыттанған дизайн көздері – Персье мен Фонтеннің «Сарайлар, үйлер және басқа да заманауи ғимараттар» (1798) еңбегі және Джеймс Кавана Мерфи жинаған Ибериялық мори стиліндегі суреттер. Ротонданың инкрустацияланған едені Гранададағы Альгамбра сарайының Арыстан ауласына ұқсас, ал Сатылы залдың төбесі Иниго Джонске тиесілі Беркширдегі Коулшилл ғимаратынан және Исаак Уэренің «Сәулеттің толық жинағы» (1756) кітабынан әсер алған. Дегенмен, осының барлығы 19 ғасырдың басындағы ирланд сәулетінің керемет туындысына айналды. Морисондардан кейін Баллифинге қосылған ең маңызды архитектуралық элемент – 1855 жылдан кейін салынған Ричард Тернердің (1798–1881) шыны консерваториясы, кітапханадағы кітап шкафының артындағы жасырын есік арқылы кіруге болады. Шамамен сол кезде, ескі әк пеші орналасқан эстаттың ең биік нүктесінде қираған ортағасырлық мұнара нысанында ақымақтық салынды.
The house, built in the 1820s by the father and son team Richard Morrison and William Vitruvius Morrison, is widely acknowledged as one of the most important examples of nineteenth century neo classical architecture in Ireland and is famed for its elaborate interior design in the Empire style. Originally, Dominck Madden (d.1837) was retained and work commenced on a house built to a long symmetrical H plan, a short distance from the present structure. Madden was, however, sacked by the Cootes and the Morrisons employed in his stead. On the advice of Richard Morrison, the Cootes made the difficult decision to demolish what had been completed of Madden’s building and to build afresh on a new site more favourably removed from the stables and farm buildings. The house as constructed by the Morrisons is austerely neo classical on the exterior, with a thirteen bay façade broken by a portico with giant ionic columns. The Entrance Hall, enlivened with a richly patterned Roman mosaic brought back from Italy in 1822, leads into the Grand Saloon in the centre of the house. Notable features of the interior include the richness of the stuccowork and the variety of scagliola deployed while the decoration is enhanced by the exotic marquetry of the floors. Design sources liberally plundered by the Morrisons include Percier and Fontaine’s Palais, Maisons et autres Edificies Modernes (1798) and Iberian Moorish designs collected by James Cavanagh Murphy. The inlaid floor of the Rotonda is based on the Lion Court of the Alhambra Palace, Granada, while the ceiling of the Stair Hall is influenced by Coleshill, Berkshire, attributed to Inigo Jones, and included in Isaac Ware’s A Complete Body of Architecture (1756). However, all these disparate elements fuse organically into a masterpiece of early nineteenth century Irish architecture. The most notable architectural addition to Ballyfin after the time of the Morrisons was a glass Conservatory by Richard Turner (1798–1881) added at some point after 1855 and accessed through a concealed door in a bookcase in the Library. At about the same date a folly in the form of a ruined medieval tower was constructed on the site of an old limekiln at the highest point of the estate.
Қалпына келтіру
Жылдар бойына құрып кеткен Бэллифин соңғы он жыл ішінде мұқият қалпына келтірілді. Жөндеудің шұғыл қажеттілігі Алтын сурет бөлмесіндегі төбелердің бір бөлігі ылғалданған шірігеннен құлап түскенде айқын болды. Фасадтан қасбет қабырғалары құлап, өсімдіктерге толы консерватория қауіпті жағдайда болды. Бұл Ирландия Грузин қоғамының назарын аударды, олар қаржы жинау науқанын ұйымдастырды. Осыған қарамастан, Ирландияның ең әдемі үйлерінің бірінің болашағы Крейбиелдер Баллифинді сатып алғанға дейін күмәнді болып қала берді. Қайта жаңарту жобасы тоғыз жылға созылды – үйді алғаш салуға кеткен уақыттан әлдеқайда ұзақ. Үйдің шатырынан бастап, төменгі қабатына дейін барлық бөлігіне жөндеу жұмыстары қажет болды. Шеберлер күрделі кіріктірілген едендерді жөндеді, алтын жалатылған және әсем өрнектелген қабырғаларды қалпына келтірді немесе үйдің ыдырап бара жатқан тас жұмыстарын жаңартты. Джим Рейнольдс басшылығымен жүргізілген қайта жаңарту жобасы Пурселл Миллер Триттон мен Джон Дж. О’Коннелл архитекторларының консервация тәжірибесін біріктірді, олар бұрын Морисондар жобалаған Корк округіндегі Фотаның қалпына келтіруімен айналысқан. Вуди Кларк жоба жетекшісі болды. Бұл жоба Ирландияда әлі де сақталған дәстүрлі құрылыс шеберлігінің байлығын көрсетті. Басты мердігерлер Карлоудан Джеймс Фаррелл Констракшн, ал Кобхтың Корнерстоун Констракшн компаниясы ішкі жұмыстардың басты мердігері болды. Лаоиста орналасқан CF Quality Decorators Ltd компаниясы әсемдеу жұмыстарын орындады, ал Teamwoodcraft, сонымен қатар Лаоиста орналасқан, ағаш жұмыстарын жасады. Қазіргі таңдағы үй мен иелігі тек қонақ үй қонақтарына ғана беріледі.
Having fallen into disrepair over the years, Ballyfin has been painstakingly restored over the course of the last decade. The urgent need for repairs had become all too apparent when a part of the ceiling in the Gold Drawing Room collapsed having been undermined by wet rot. Masonry was falling from the façade and the Conservatory, choked with overgrown vegetation, was in a dangerous state. This attracted the attention of the Irish Georgian Society, who organized a fund raising campaign. Despite this, the future of one of Ireland’s finest houses was perilously uncertain, until Ballyfin’s acquisition by the Krehbiels. The restoration project has taken nine years – significantly longer than it took to build the house in the first place. Every single aspect of the house from the roof down required remedial attention. Skilled craftsmen worked on the elaborate inlaid floors, repaired the gilding and the stuccowork or treated the stone work of the house which was disintegrating. Overseen by Jim Reynolds, the restoration project combined the conservation expertise of Purcell Miller Tritton and John J. O’Connell, Architects, who had previously been in charge of the restoration of Fota, County Cork, another house designed by the Morrisons. Woody Clark acted as Project Manager. The project served to highlight the wealth of traditional building skills that are still available in Ireland. The principal contractors were James Farrell Construction from Carlow, while Cornerstone Construction of Cobh acted as the main interior contractors. The decoration was done by CF Quality Decorators Ltd from Laois, whilst the joinery was done by Teamwoodcraft, also based in Laois. The house and estate are now strictly private to hotel guests.
Спорт
Ауылда "Баллифин" деп аталатын Гейлдік атлетика қауымдастығы клубы да бар.
The village also has a Gaelic Athletic Association club called Ballyfin GAA.