Бенджамин Бонневиль: Армия офицері, тері саудагері және саяхатшы
Benjamin Bonneville
Бенжамин Бонневиль: АҚШ армия офицері, тері саудагері және батыс аймақтарды зерттеуші (1796-1878). Орегон жолы мен Ұлы Аңғарды ашты. Вашингтон Ирвинг еңбектері арқылы танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының офицері, тері аулаушы және зерттеуші (1796–1878)
U. S. Army officer, fur trapper and explorer (1796–1878)
Бенджамин Луис Эулали де Бонневилль (14 сәуір, 1796 – 12 маусым, 1878) – Америка Құрама Штаттары армиясының офицері, тері аулаушы және Америка батысын зерттеуші. Ол Орегон аймағына және Ұлы Бекенге жасаған экспедицияларымен, әсіресе Орегон жолының бір бөлігін белгілеуімен танымал. Өмірі бойы Бонневилль Вашингтон Ирвингтің батыстағы саяхаттары туралы жазған кітабы арқылы әйгілі болды.
Benjamin Louis Eulalie de Bonneville (April 14, 1796 – June 12, 1878) was an American officer in the United States Army, fur trapper, and explorer in the American West. He is noted for his expeditions to the Oregon Country and the Great Basin, and in particular for blazing portions of the Oregon Trail. During his lifetime, Bonneville was made famous by an account of his explorations in the West written by Washington Irving.
Ерте өмір
Бенджамин Францияның Париж қаласында немесе оның жанында, француз баспашысы Николас Бонневилл мен оның әйелі Маргарита Бразиердің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол жеті жасқа толғанда, оның отбасы АҚШ-қа көшіп келді; олардың саяхат шығындарын Томас Пэйн төледі. Пэйн Францияда Бонневиллдермен бірге тұрған және Бенджамин мен оның екі бауырласы Луи мен Томасқа тәрбиеші болған. Өсиеті бойынша Пэйн 1809 жылы қайтыс болғанға дейін оны күткен Маргаритаға мүлкінің көп бөлігін қалдырды. Мұраға Нью-Рошельдегі (Нью-Йорк) олар тұрған ферманың 100 акр (40.5 гектар) жері кірді, бұл оған ұлдарын асырап, білім беруге мүмкіндік берді.
Benjamin was born in or near Paris, France, the son of the French publisher Nicholas Bonneville and his wife Marguerite Brazier. When he was seven, his family moved to the United States; their passage was paid by Thomas Paine. Paine had lodged with the Bonnevilles in France and was godfather to Benjamin and his two brothers, Louis and Thomas. In his will, Paine left the bulk of his estate to Marguerite who had cared for him until he died in 1809. The inheritance included 100 acres (40.5 ha) of his New Rochelle, New York farm where they had been living, so she could maintain and educate her sons.
Ерте мансап
1813 жылы Бонневилл Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясына жіберілді. Ол екі жылдан кейін бітіріп, жеңіл артиллерияның екінші лейтенанты шеніне ие болды. Карьерасының басында ол Жаңа Англия, Миссисипи және Арканзас территориясындағы Форт-Смит бекеттерінде қызмет етті. 1824 жылы ол Үндістан территориясындағы Гибсон фортына ауыстырылып, капитандыққа көтерілді. Францияға сапар барысында ол генерал Лафайеттің қонағы болды. Франциядан оралғаннан кейін 1828 жылы Миссури штатындағы Джефферсон казармасына жіберілді. Миссуриде Бонневилл Холл Дж. Келлидің еңбектерімен, сондай-ақ Томас Харт Бентон бас редакторлық қызмет атқаратын «Сент-Луис Энквайер» газетіндегі мақалалармен шабыттандырылып, Америка батысын зерттеуге белсенділік танытты. Бонневилл Келлимен кездесті, ол оның қабілетіне әсерленіп, Орегон аймағына экспедициялардың бірін жетектеуге тағайындады, ол 1832 жылдың басында жолға шығуы тиіс еді. Экспедицияға қатысуға жеткілікті еріктілер табылмай, экспедиция кейінге қалдырылып, соңында тоқтатылды, Бонневиллдің армандары орындалмады. Батысты зерттеуге деген құштарлығын қанағаттандыру үшін ол генерал Александр Макомбқа әскери қызметтен демалыс беру туралы өтініш жасады. Ол Орегон аймағындағы жергілікті тайпалар арасында құнды ақпарат жинап, барлау жұмыстарын жүргізе алатынын, ал аймақ сол кезде АҚШ пен Ұлыбританияның бірлескен басқаруында екенін атап өтті. Аймақтың көп бөлігін «Гудзон Бэй Компаниясы» бақылап отырды. Макомб оның өтінімін қабылдады, 1831 жылдың тамызынан 1833 жылдың қазанына дейін созылатын 26 айлық демалыс берді және үкіметке пайдалы болуы мүмкін барлық ақпаратты жинауды тапсырды. Атап айтқанда, ол тері саудагері болып көрініп, аймақтың табиғи ерекшеліктерін, климатын, топырағын, географиясын, топографиясын, минералды ресурстарын, геологиясын және жергілікті тайпалардың мінез-құлқын зерттеуі керек еді. Оның саяхатының шығындарын жеке донорлар, соның ішінде Асториялық Альфред Сетон және, мүмкін, Джон Джейкоб Астор төледі.
In 1813 Bonneville received an appointment to the United States Military Academy at West Point, New York. He graduated after only two years, receiving a commission as brevet second lieutenant of light artillery. In his early career, he served at posts in New England, Mississippi, and at Fort Smith in the Arkansas Territory. In 1824, he was taken to Fort Gibson in the Indian Territory and promoted to captain. While traveling to France, he was a guest of General Lafayette. After returning from France, he was transferred in 1828 to Jefferson Barracks in Missouri. While in Missouri, Bonneville was inspired by the writing of Hall J. Kelley, as well as editorials in the St. Louis Enquirer (edited at the time by Thomas Hart Benton) to join in the exploration of the American West. Bonneville met with Kelley, who was impressed by him and appointed him to lead one of the expeditions to the Oregon Country; it was scheduled to leave in early 1832. The lack of volunteers for the expedition forced the delay and eventual cancellation of the expedition, leaving Bonneville unrequited in his ambitions. To pursue his desire to explore the west, he petitioned General Alexander Macomb for a leave of absence from the military, arguing that he would be able to perform valuable reconnaissance among the Native Americans in the Oregon Country, which at the time was under a precarious joint occupation of the U. S. and Britain. It was largely controlled by the Hudson's Bay Company. Macomb granted his request, a 26 month leave running from August 1831 to October 1833, and instructed him to gather all information that might be useful to the government. In particular, he was to pose as a fur trader and find out the natural history of the region, its climates, soils, geography, topography, mineral production, geology, and the character of the local tribes. Expenses for his exploration were paid by private donors, including Astorian Alfred Seton and possibly John Jacob Astor.
Неке және отбасы
Бонневилл үйленіп, әйелімен қызын дүниеге әкелді. Бірінші әйелі мен қызы қайтыс болғаннан кейін, ол 1866 жылы әскери қызметтен зейнеткерлікке шыққан соң ғана, Арканзас штатындағы Форт-Смит қаласына қоныстанды. Сол жерде ол Сью Нейсқа үйленді. Сонымен қатар, ол Джо Уокер басқаруымен Ұлы тұзды көлді зерттеу және Калифорнияға құрлық жолы табу үшін бір топ адамды жіберді. Уокер қазіргі Невада арқылы Гумбольдт өзені бойымен, сондай-ақ Сьерра-Невада таулары арқылы Уокер өткелінен өтетін жолды ашты. Бұл жол кейін Калифорния алтын асыру кезінде алтын іздеушілердің негізгі бағыты ретінде танылды. Бонневилдің Уокерді Калифорнияға жіберу себептеріне қатысты көптеген пікірлер айтылды. Кейбір тарихшылар Бонневилдің сол кезде Мексиканың бір бөлігі болған Калифорнияға АҚШ армиясының шабуылына дайындалуға тырысқанын болжайды. Колумбия өзеніндегі Ванкувер бекінісіндегі Гудзон шығанағы компаниясының Колумбия операцияларының директоры Джон Маклауглин Бонневилдің миссиясы туралы естіген соң, өзінің саудагерлеріне Бонневилл мен оның серіктерімен сауда жасауға тыйым салды. Бонневилл, өзі кездескен Snake өзенінің жергілікті тұрғындарының көпшілігі Гудзон шығанағы компаниясын ренжітуден қашып, америкалықтармен сауда жасауға құлшынбайтынын хабарлады. 1833 жылдың жазында Бонневил қазіргі Вайоминг штатындағы Винд-Ривер тауларына шошон тайпасымен сауда жасау үшін сапар шекті. Осы кезде ол жоспарлағандай қазан айына дейін шығысқа қайта алмайтынын түсінді. Ол генерал Макомбқа ұзақ хат жазып, өзінің зерттеулерінің қорытындысын берді және Колумбия өзенін және Оңтүстік-Батыстың бір бөлігін зерттеу үшін қосымша уақыт сұрады.
Bonneville married and had a daughter with his wife. After both his first wife and daughter died, he did not remarry until after retiring from the military in 1866, when he settled in Fort Smith, Arkansas. There he married Sue Neis. He also sent a party of men under Joe Walker to explore the Great Salt Lake and to find an overland route to California. Walker discovered a route along the Humboldt River across present day Nevada, as well as Walker Pass across the Sierra Nevada. The path later became known as the California Trail, the primary route for the immigrants to the gold fields during the California Gold Rush. Much speculation has surrounded Bonneville's motivation for sending Walker to California. Some historians have speculated that Bonneville was attempting to lay the groundwork for an eventual invasion of California, then part of Mexico, by the United States Army. John McLoughlin, the director of the Columbia operations of the Hudson's Bay Company at Fort Vancouver on the Columbia River, heard of Bonneville's mission. He forbade his traders from doing business with Bonneville and his men. Bonneville reported that many of the Native Americans he encountered in the Snake River were also reluctant to displease the Hudson's Bay Company by trading with the Americans. In the summer of 1833, Bonneville ventured into the Wind River Range in present day Wyoming to trade with the Shoshone. By this time, he realized that he would not be able to return east by October as planned. He wrote a lengthy letter to Gen. Macomb summarizing some of his findings and requesting more time, specifically to survey the Columbia River and parts of the Southwest before his return.
Орегонға жетуге тырысу
Қыстың басында Бонневилл фортында болған соң, ол 1834 жылдың қаңтарында Уиламет аңғарына жету мақсатымен батысқа қарай жолға шықты. Ол өз адамдарымен бірге Жылан өзенінен төмен қарай, Хеллс каньоны арқылы, Валова тауларына дейін жол жүрді, онда олар Имнаха өзенінің бойындағы Нез Перселер қонақжайлылық танытты. 1834 жылы 4 наурызда олар Гудзон шығанағы компаниясының Форт Нез Персес фортына, Уолла-Валла өзенінің Колумбияға құятын жеріне жетті. Форттың ХБК командирі Пьер Памбрун оны қарсы алды, бірақ онымен бизнес жасаудан бас тартты. Боневилл мен оның адамдары бос қолмен оңтүстік-шығыс Айдахоға қарай бағытын қайталады және Портнеф өзенінде қоныстанды. Шілдеде ол Хадсон шығанағы компаниясымен сауда-саттық жасауға бел буып, батысқа екінші рет сапар шегеді. Ол көк таулар арқылы оңай жолмен жүріп, Натаниел Уайетпен тағы да кездесіп, Гранде-Ронде өзенінің бойында қоныстанды. Осы уақытқа дейін ол және оның адамдары азық-түлік пен керек-жараққа мұқтаж болды. Нез Персес бекінісінде олар Пэмбруннан да осындай қарсылық көрді. Бірден шығысқа қайтудың орнына Бонневилл мен оның адамдары Колумбиядан төмен Ванкувер фортына қарай жүрді. Өзен бойында Сахаптиндермен сауда жасауға тырысты, бірақ сәттіліксіз. Ол Форт-Ванкуверде Маклауглиннің дәл осындай қарсылығын қабылдайтынын түсінді және шығысқа қайтуға шешім қабылдады. Ол 1834 - 35 жылдары қысты Шошонмен бірге Үрсін өзенінің жоғарғы жағында өткізді және 1835 жылдың сәуірінде Миссуриге оралу сапарын бастады. Ол тамыз айында Тәуелсіздікке жетіп, оның ұзартуды сұраған хаты келіп жеткенімен, оны Макомбқа жеткізбегенін анықтады. Сол кезде оның қызметі тоқтатылған болатын.
After spending the early winter at Fort Bonneville, he set out westward in January 1834 with the goal of reaching the Willamette Valley. He and his men traveled down the Snake River, through Hells Canyon, and into the Wallowa Mountains, where they found a hospitable welcome by the Nez Perces along the Imnaha River. On March 4, 1834, they reached Fort Nez Perces, the outpost of the Hudson's Bay Company at the confluence of the Walla Walla River with the Columbia. Pierre Pambrun, the HBC commander of the fort, welcomed him but refused to do business with him. Empty handed, Bonneville and men retraced their course back to southeast Idaho and made camp on the Portneuf River. In July he made a second trip west, determined to trade with the Hudson's Bay Company. He followed an easier route across the Blue Mountains, where he met Nathaniel Wyeth once again and camped along the Grande Ronde River. By this time he and his men had become desperate for food and supplies. At Fort Nez Perces, they found the same rejection from Pambrun. Instead of returning immediately east, Bonneville and men journeyed down the Columbia towards Fort Vancouver. Along the river, he attempted to trade with Sahaptins but without success. He came to realize that he would probably receive the same rejection from McLoughlin at Fort Vancouver and decided to turn back east. He spent the winter of 1834–35 with the Shoshone along the upper Bear River, and in April 1835 began the voyage back to Missouri. He reached Independence by August and discovered that although his letter requesting an extension had arrived, it had not been delivered to Macomb. In the meantime, his commission had been revoked.
Вашингтон Ирвинг
Бонневилл өз комиссиясын қайтарып алу ниетімен шығысқа сапар шекті. Вашингтон қаласына жол жүзінде Нью-Йорк қаласында тоқтады, онда оны меценаты Джон Джейкоб Астор қарсы алды. Астормен бірге тұрғанда Бонневилл Вашингтон Ирвингпен кездесті. Бонневилл Ирвингке өзінің бастан кешкен оқиғаларын айтып берді, оларды өзі жазып жатқан кітабына енгізуді жоспарлаған еді. Бір-екі айдан кейін Ирвинг Бонневиллге тағы да келді, ол сол кезде Вашингтондағы казармада тұрып жатқан болатын. Бонневилл өзінің оқиғаларын жазуда қиындыққа тап болды. Екеуі де Бонневиллдің карталары мен жазбаларын 1000 долларға Ирвингтің үшінші "Батыс" кітабының негізі ретінде пайдалануға келісті. Соның нәтижесінде 1837 жылы "Капитан Бонневиллдің оқиғалары" кітабы жарық көрді.
Bonneville journeyed east hoping to be able to recover his commission. On the way to Washington, D. C., he stopped in New York City where he was received by his patron John Jacob Astor. While staying with Astor, Bonneville met Washington Irving. Bonneville regaled Irving with tales of his adventures, tales that Bonneville planned to include in a book he was working on. A month or two later, Irving visited Bonneville again, at the D. C. barracks where the latter was staying. Bonneville was having difficulties writing his adventures. The two of them agreed that for the sum of $1000 ($ in dollars ), Bonneville would turn over his maps and notes so that Irving could use them as the basis for his third "Western" book. The result was The Adventures of Captain Bonneville, published in 1837.
Әскери қызметте көбірек болу
Вашингтоннан Бонневилл әскери министр Льюис Касқа өзінің комиссиясын қайтару туралы арыз жазды. 1836 жылдың басында ол сәттілікке қол жеткізді. Кейінгі жылдары оған батыс шекарада Небраска территориясындағы Форт-Керниде және Нью-Мексико территориясындағы Форт-Филлморда тапсырмалар берілді, онда ол 1855 жылы 3 ақпанда полковник Томас Стэннифордтың өлімінен кейін үшінші жаяу әскер полкінің командирі болды. Ол сондай-ақ Мексика-Америка соғысында қызмет етті, Винфилд Скотттың Веракрус науқанына қатысты. Ол Мексиканың баспаналы жерлерін басып алуда болды. 1855 жылы 3-ші жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды және екі рет Нью-Мексико департаментіне қолбасшылық етті. Бонневилл 1861 жылы белсенді қызметтен зейнеткерлікке шықты, бірақ көп ұзамай Азамат соғысы кезінде қайта шақырылды. 1861 жылдан 1863 жылға дейін Бонневилл Миссуриде рекрутингтің суперинтенданты, ал 1862 жылдан 1865 жылға дейін Сент-Луистегі Бентон казармасының командирі болды. Соғыстың соңында ол ұзақ және көрнекті мансабының құрметіне бригадир генерал болып тағайындалды. Ол 1866 жылы екінші рет зейнеткерлікке шығып, Арканзас штатының Форт-Смит қаласына көшіп барды, онда ол екінші рет Сью Нейске тұрмысқа шықты. Бригад генерал-лейтенанты Бонневилл 1878 жылы 82 жасында қайтыс болды. Ол Сент-Луис, Миссуридегі Беллефонтейн зиратында жерленген. Генерал Бонневилль 1847 жылғы Ацтек клубына және АҚШ-тың адал легионының әскери орденіне қосылуға құқылы болды, олар Мексика соғысы мен Америка азаматтық соғысында қызмет еткен офицерлер үшін әскери қоғамдар болды, бірақ олар ешбір ұйымға қосылмады.
In Washington, Bonneville petitioned tirelessly to Secretary of War Lewis Cass to have his commission re instated. In early 1836 he was successful. In subsequent years, he was given assignments on the western frontier at Fort Kearny in the Nebraska Territory and in the New Mexico Territory at Fort Fillmore, where he became the commander of the third infantry regiment on February 3, 1855, after the death of Colonel Thomas Staniford. He also served in the Mexican–American War, taking part in the Veracruz campaign of Winfield Scott. He was part of the occupation of Mexico City. He was promoted to colonel of the 3rd Infantry Regiment in 1855, and twice commanded the Department of New Mexico. Bonneville retired from active service in 1861 but was soon recalled to duty during the Civil War. From 1861 to 1863 Bonneville served as superintendent of recruiting in Missouri, and from 1862 to 1865 served as commander of Benton Barracks in St. Louis. At the end of the war he was breveted as a brigadier general in honor of his long and distinguished career. He retired a second time in 1866 and moved to Fort Smith, Arkansas, where he married a second time, to Sue Neis. Brevet Brigadier General Bonneville died at age 82 in 1878. He is buried in Bellefontaine Cemetery, St. Louis, Missouri. General Bonneville was eligible to join both the Aztec Club of 1847 and the Military Order of the Loyal Legion of the United States, which were military societies for officers who had served in the Mexican War and American Civil War respectively but did not join either organization.