Стандарттарды әзірлейтін ұйымдар: техникалық стандарттар, заңды талаптар, де-факто стандарттар, қабылдау, мақұлдау, өңдеу туралы ақпарат. SEO үшін оптимизацияланған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стандарттарды әзірлейтін ұйым. Стандарттау ұйымы, стандарттау органы, стандарттарды әзірлеуші ұйым (СДО) немесе стандарттарды белгілейтін ұйым (ССО) – негізгі қызметі техникалық стандарттарды әзірлеу, үйлестіру, жариялау, қайта қарау, өзгерту, қайта шығару, түсіндіру немесе техникалық стандарттардың тиімділігіне әрі қарай үлес қосу болып табылатын ұйым.
Organization that develops standards
A standards organization, standards body, standards developing organization (SDO), or standards setting organization (SSO) is an organization whose primary function is developing, coordinating, promulgating, revising, amending, reissuing, interpreting, or otherwise contributing to the usefulness of technical standards
Көптеген стандарттар адамдардың немесе саланың оларды қабылдауы үшін ұсынылатындықтан, заңмен міндетті емес, ерікті болып табылады. Бірақ кейбір стандарттар реттеуші органдар белгілі бір салаларда оларды заңдық талаптар ретінде қабылдағанда міндетті бола алады, көбінесе қауіпсіздік мақсатында немесе тұтынушыларды алдаудан қорғау үшін. "Ресми стандарт" термині стандартты белгілейтін ұйым бекіткен сипаттаманы білдіреді. "De jure стандарт" термині заң талаптарымен міндеттелген стандартты немесе кез келген ресми стандартты білдіреді. Керісінше, "de facto стандарт" термині кеңінен қолданылып, қабылдауға ие болған сипаттаманы (немесе хаттаманы немесе технологияны) білдіреді – көбінесе оны ешбір стандарттау ұйымы бекітпеген (немесе бекіткенінен кейін ғана кеңінен қолданысқа енген). De facto стандарттарының мысалдары, стандарттау ұйымдарымен мақұлданбаған (немесе кем дегенде кеңінен қолданысқа енгенге дейін мақұлданбаған) Хейз жасаған Хейз командалар жиынтығы, Apple-дің TrueType қаріп дизайны және Hewlett Packard компаниясының компьютерлік принтерлерінде қолданған PCL протоколы. Әдетте, "стандарттау ұйымы" термині стандарттарды әзірлеуші ұйымға құрылтайшылар, демеушілер, мүдделі тараптар, мүшелер немесе үлес қосушылар ретінде қатысатын жеке тұлғаларды білдірмейді, олар өздері стандарттау ұйымдары ретінде жұмыс істей алады немесе оларды басқарады.
Most standards are voluntary in the sense that they are offered for adoption by people or industry without being mandated in law. Some standards become mandatory when they are adopted by regulators as legal requirements in particular domains, often for the purpose of safety or for consumer protection from deceitful practices. The term formal standard refers specifically to a specification that has been approved by a standards setting organization. The term de jure standard refers to a standard mandated by legal requirements or refers generally to any formal standard. In contrast, the term de facto standard refers to a specification (or protocol or technology) that has achieved widespread use and acceptance – often without being approved by any standards organization (or receiving such approval only after it already has achieved widespread use). Examples of de facto standards that were not approved by any standards organizations (or at least not approved until after they were in widespread de facto use) include the Hayes command set developed by Hayes, Apple's TrueType font design and the PCL protocol used by Hewlett Packard in the computer printers they produced. Normally, the term standards organization is not used to refer to the individual parties participating within the standards developing organization in the capacity of founders, benefactors, stakeholders, members or contributors, who themselves may function as or lead the standards organizations.
Стандарттау
Өндірісте және саудада стандарттарды енгізу өнеркәсіптік революция басталғаннан кейін және жоғары дәлдікті қажет ететін машина құралдары мен алмастырылатын бөлшектерге сұраныс туғаннан кейін аса маңызды болды. Генри Модсли 1800 жылы алғашқы өнеркәсіптік тұрғыда қолданылатын бұранда кесетін токарлық станогын жасады, бұл бұрандалы жіптердің өлшемдерін алғаш рет стандарттауға мүмкіндік берді. Модслинің еңбегі, сондай-ақ басқа инженерлердің үлесі өнеркәсіптік стандарттаудың шағын көлемін қамтамасыз етті; кейбір компаниялардың ішкі стандарттары өз салаларында белгілі бір деңгейде тарады. Жозеф Уитворттың бұрандалы жіп өлшемдері 1841 жылы елдегі компаниялар үшін алғашқы (бейресми) ұлттық стандарт ретінде қабылданды. Ол британдық стандартты Уитворт деп аталды және басқа елдерде кеңінен қолданылды.
The implementation of standards in industry and commerce became highly important with the onset of the Industrial Revolution and the need for high precision machine tools and interchangeable parts. Henry Maudslay developed the first industrially practical screw cutting lathe in 1800, which allowed for the standardization of screw thread sizes for the first time. Maudslay's work, as well as the contributions of other engineers, accomplished a modest amount of industry standardization; some companies' in house standards spread a bit within their industries. Joseph Whitworth's screw thread measurements were adopted as the first (unofficial) national standard by companies around the country in 1841. It came to be known as the British Standard Whitworth, and was widely adopted in other countries.
Алғашқы стандарттау ұйымдары
XIX ғасырдың соңына қарай компаниялар арасындағы стандарттардың әртүрлілігі сауданы күрделендіріп, шиеленіске жеткізді. Мысалы, 1895 жылы темір және болат сатушы бірі "Таймс" газетінде наразылығын білдірді: "Архитекторлар мен инженерлер көбінесе қажетсіз әртүрлі бөлімдік материалдарды немесе жұмыстарды нақтылайды, сондықтан экономикалық және үздіксіз өндіріс жасау мүмкін болмайды. Осы елде екі маман да берілген жұмыс үшін қандай арқалық өлшемі мен салмағын қолдану керектігі туралы келісе алмайды". 1901 жылы Лондонда Инженерлік стандарттар комитеті әлемдегі алғашқы ұлттық стандарттар органы ретінде құрылды. Ол кейіннен стандарттау жұмысын кеңейтіп, 1918 жылы Британдық инженерлік стандарттар қауымдастығына айналды, ал 1929 жылы Корольдік жарғысын алғаннан кейін 1931 жылы Британдық стандарттар институты деп аталды. Ұлттық стандарттар елде кеңінен қабылданып, нарықтардың тиімді әрі рационалды жұмыс істеуіне, өзара іс-қимыл деңгейін арттыруға мүмкіндік берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін басқа елдерде де ұқсас ұлттық органдар құрылды. Германияда 1917 жылы Deutsches Institut für Normung құрылды, одан кейін 1918 жылы Америка Ұлттық Стандарттау Институты және Францияның Тұрақты Стандарттау Комиссиясы құрылды. Бұл институттар мемлекеттік қаржыландырылатындықтан, әлемдік қарастыру және пайдалану үшін тегін қолжетімді.
By the end of the 19th century differences in standards between companies was making trade increasingly difficult and strained. For instance, in 1895 an iron and steel dealer recorded his displeasure in The Times: "Architects and engineers generally specify such unnecessarily diverse types of sectional material or given work that anything like economical and continuous manufacture becomes impossible. In this country no two professional men are agreed upon the size and weight of a girder to employ for given work". The Engineering Standards Committee was established in London in 1901 as the world's first national standards body. It subsequently extended its standardization work and became the British Engineering Standards Association in 1918, adopting the name British Standards Institution in 1931 after receiving its Royal Charter in 1929. The national standards were adopted universally throughout the country, and enabled the markets to act more rationally and efficiently, with an increased level of cooperation. After the First World War, similar national bodies were established in other countries. The Deutsches Institut für Normung was set up in Germany in 1917, followed by its counterparts, the American National Standard Institute and the French Commission Permanente de Standardisation, both in 1918. and being publicly funded, are freely available for consideration and use worldwide.
Халықаралық стандарттау қауымдастықтары
1904 жылы Кромптон Электр инженерлер институтының делегациясы құрамында Луизиана сатып алу көрмесінде (Сент-Луис, Миссури штаты) Ұлыбританияны өкілдік етті. Ол стандарттау туралы баяндама жасады, ол жақсы қабылданды және оған осы процесті бақылау үшін комиссия құруды қарастыру ұсынылды. 1906 жылы оның жұмысы аяқталып, Халықаралық электротехникалық комиссияның тұрақты ережелерін әзірледі. Сол жылы Лондон қаласында осы комиссияның алғашқы отырысы өтті, онда 14 елден өкілдер қатысты. Электр стандарттауға қосқан үлесі үшін лорд Келвин осы ұйымның алғашқы президенті болып сайланды. 1926 жылы Халықаралық стандарттау ұйымдары федерациясы (ISA) құрылды, оның мақсаты – барлық техникалық стандарттар мен талаптар бойынша халықаралық ынтымақтастықты күшейту болды. 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызметі тоқтатылды. Соғыстан кейін ISA-ға жаңадан құрылған Біріккен Ұлттар Ұйымының Стандарттарды үйлестіру комитеті (UNSCC) жаңа әлемдік стандарттар ұйымын құру туралы ұсыныс жасады. 1946 жылдың қазан айында Лондон қаласында 25 елден келген ISA және UNSCC делегаттары кездесіп, жаңа Халықаралық стандарттау ұйымын құру үшін бірігуге келісті. Жаңа ұйым 1947 жылдың ақпан айында ресми түрде жұмысын бастады.
In 1904, Crompton represented Britain at the Louisiana Purchase Exposition in St. Louis, Missouri, as part of a delegation by the Institute of Electrical Engineers. He presented a paper on standardization, which was so well received that he was asked to look into the formation of a commission to oversee the process. By 1906, his work was complete and he drew up a permanent terms for the International Electrotechnical Commission. The body held its first meeting that year in London, with representatives from 14 countries. In honour of his contribution to electrical standardization, Lord Kelvin was elected as the body's first President. The International Federation of the National Standardizing Associations (ISA) was founded in 1926 with a broader remit to enhance international cooperation for all technical standards and specifications. The body was suspended in 1942 during World War II. After the war, ISA was approached by the recently formed United Nations Standards Coordinating Committee (UNSCC) with a proposal to form a new global standards body. In October 1946, ISA and UNSCC delegates from 25 countries met in London and agreed to join forces to create the new International Organization for Standardization; the new organization officially began operations in February 1947.
Шолу
Стандарттау ұйымдарын олардың рөліне, орнына және жергілікті, ұлттық, аймақтық және жаһандық стандарттау саласына тигізетін әсер деңгейіне қарай жіктеуге болады. Географиялық белгісі бойынша халықаралық, аймақтық және ұлттық стандарттау органдары бар (соңғылары көбінесе ҰСҰ деп аталады). Технологиялық немесе салалық белгісі бойынша стандарттарды әзірлейтін ұйымдар (СДО) және стандарттарды белгілейтін ұйымдар (ССО), сондай-ақ консорциумдар бар. Стандарттау ұйымдары мемлекеттік, мемлекеттік-жекелешектік немесе мемлекеттік емес ұйымдар болуы мүмкін. Мемлекеттік-жекелешектік және мемлекеттік емес стандарттау ұйымдары көбінесе коммерциялық емес ұйымдар болып табылады.
Standards organizations can be classified by their role, position, and the extent of their influence on the local, national, regional, and global standardization arena. By geographic designation, there are international, regional, and national standards bodies (the latter often referred to as NSBs). By technology or industry designation, there are standards developing organizations (SDOs) and also standards setting organizations (SSOs) also known as consortia. Standards organizations may be governmental, quasi governmental or non governmental entities. Quasi and non governmental standards organizations are often non profit organizations.
Халықаралық стандарттау ұйымдары
Жалпы алғанда, халықаралық стандарттау ұйымы халықаралық стандарттарды әзірлейді (бұл халықаралық деңгейде жарияланған басқа стандарттарды қолдануды шектемейді). Халықаралық стандарттау ұйымдары көптеген. Ең ірі және ең жақсы қалыптасқан үш ұйым – Халықаралық стандарттау ұйымы (ISO), Халықаралық электротехникалық комиссия (IEC) және Халықаралық телекоммуникация одағы (ITU). Олардың әрқайсысы 50 жылдан астам уақыттан бері жұмыс істеп келеді (1947, 1906 және 1865 жылдары құрылған) және барлығы Женевада, Швейцарияда орналасқан. Олар дерлік барлық салаларды қамтитын ондаған мың стандарттарды әзірледі. Осы стандарттардың көптегені әртүрлі үйлесімсіз "ұлттық" стандарттарды ығыстырып, бүкіл әлемде қабылданады. Көптеген стандарттар өнеркәсіп салаларында немесе жекелеген елдерде жасалған стандарттардың дамуынан туындаған, ал қалғандары әртүрлі техникалық комитеттерде (ТК) отырған сарапшылар тобымен бастапқыдан құрылды. Бұл үш ұйым бірлесіп Дүниежүзілік стандарттау ынтымақтастығы (WSC) альянсын құрайды. ISO ұлттық стандарттау органдарынан (NSB) тұрады, әрбір мүше елден біреу. IEC де ұлттық комитеттерден тұрады, әрбір мүше елден біреу. Кейде экономиканың IEC ұлттық комитеті сол елден немесе экономикадан ISO мүшесі де болуы мүмкін. ISO және IEC – жеке халықаралық ұйымдар, олар халықаралық шарттармен құрылмаған. Олардың мүшелері үкіметтік емес ұйымдар немесе үкіметтік органдар болуы мүмкін, оларды ISO және IEC (жеке құрылған ұйымдар) таңдайды. ITU – БҰҰ-ның тұрақты агенттігі ретінде құрылған, шарт негізінде жұмыс істейтін ұйым, онда үкіметтер негізгі мүшелер болып табылады, бірақ басқа ұйымдар (үкіметтік емес ұйымдар мен жеке компаниялар сияқты) ITU-да тікелей мүшелік статусына ие болуы мүмкін. Codex Alimentarius комиссиясы – үкіметтік мүшелігі бар, шарт негізінде құрылған халықаралық стандарттау ұйымының тағы бір мысалы. Бұдан басқа, ASME, ASTM International, Халықаралық жарықтандыру комиссиясы (CIE), IEEE, Internet Engineering Task Force (IETF), SAE International, TAPPI, World Wide Web Consortium (W3C) және Ұлттық пошта одағы (UPU) сияқты көптеген тәуелсіз халықаралық стандарттау ұйымдары әртүрлі халықаралық қолданысқа арналған стандарттарды әзірлейді және жариялайды. Көптеген жағдайларда, мұндай халықаралық стандарттау ұйымдары "бір ел – бір мүше" принципіне негізделмейді. Керісінше, мұндай ұйымдарға мүшелікке мүдделі және ұйым жарғыларымен келісуге дайын барлық адамдарға ашық – ұйымдық/корпоративтік немесе жекелеген техникалық сарапшылар мүше бола алады. Авиациялық электроника инженерлік комитеті (AEEC) 1949 жылы RTCA, EUROCAE және ICAO сияқты басқа авиациялық ұйымдармен бірге авиациялық жүйелердің инженерлік стандарттарын дайындау үшін құрылды. Стандарттар ARINC стандарттары деп кеңінен танылған.
Broadly, an international standards organization develops international standards (this does not necessarily restrict the use of other published standards internationally). There are many international standards organizations. The three largest and most well established such organizations are the International Organization for Standardization (ISO), the International Electrotechnical Commission (IEC), and the International Telecommunication Union (ITU), which have each existed for more than 50 years (founded in 1947, 1906, and 1865, respectively) and are all based in Geneva, Switzerland. They have established tens of thousands of standards covering almost every conceivable topic. Many of these are then adopted worldwide replacing various incompatible "homegrown" standards. Many of these standards are naturally evolved from those designed in house within an industry, or by a particular country, while others have been built from scratch by groups of experts who sit on various technical committees (TCs). These three organizations together comprise the World Standards Cooperation (WSC) alliance. ISO is composed of the national standards bodies (NSBs), one per member economy. The IEC is similarly composed of national committees, one per member economy. In some cases, the national committee to the IEC of an economy may also be the ISO member from that country or economy. ISO and IEC are private international organizations that are not established by any international treaty. Their members may be non governmental organizations or governmental agencies, as selected by ISO and IEC (which are privately established organizations). The ITU is a treaty based organization established as a permanent agency of the United Nations, in which governments are the primary members, although other organizations (such as non governmental organizations and individual companies) can also hold a form of direct membership status in the ITU as well. Another example of a treaty based international standards organization with government membership is the Codex Alimentarius Commission. In addition to these, a large variety of independent international standards organizations such as the ASME, the ASTM International, the International Commission on Illumination (CIE), the IEEE, the Internet Engineering Task Force (IETF), SAE International, TAPPI, the World Wide Web Consortium (W3C), and the Universal Postal Union (UPU) develop and publish standards for a variety of international uses. In many such cases, these international standards organizations are not based on the principle of one member per country. Rather, membership in such organizations is open to those interested in joining and willing to agree to the organization's by laws – having either organizational/corporate or individual technical experts as members. The Airlines Electronic Engineering Committee (AEEC) was formed in 1949 to prepare avionics system engineering standards with other aviation organizations RTCA, EUROCAE, and ICAO. The standards are widely known as the ARINC Standards.
Стандарттарды әзірлеу ұйымдары (СОҰ)
Ұлттық стандарттау органы (ҰСБ) дегеніміз, әдетте сол елдің ISO мүшесі болып табылатын бір стандарттау ұйымы. Стандарттарды әзірлеуші ұйым (СДО) – өнеркәсіптік немесе салалық ерекше стандарттарды әзірлеп, жариялайтын мыңдаған ұйымның бірі. Кейбір елдерде тек ҰСБ ғана болады, ал СДО болмайды. АҚШ және Жапония сияқты ірі елдерде бірнеше жүздеген СДО бар, олардың көпшілігі әр елдің орталық ҰСБ-лары (осы жағдайда ANSI және JISC) арқылы үйлестіріледі. Кейде CIE, IEEE және Audio Engineering Society (AES) сияқты халықаралық өнеркәсіптік СДО-лар халықаралық стандарттау ұйымдарымен тікелей байланыс орнатып, ұлттық стандарттау органы арқылы өтпей-ақ халықаралық стандарттарға өз үлесін қоса алады. СДО-лар стандарт белгілейтін ұйымдардан (ССО) ашық және түсінікті процестерді қолдана отырып стандарттарды әзірлеуге аккредиттелгендігімен ерекшеленеді.
A national standards body (NSB) generally refers to one standardization organization that is that country's member of the ISO. A standards developing organization (SDO) is one of the thousands of industry or sector based standards organizations that develop and publish industry specific standards. Some economies feature only an NSB with no other SDOs. Large economies like the United States and Japan have several hundred SDOs, many of which are coordinated by the central NSBs of each country (ANSI and JISC in this case). In some cases, international industry based SDOs such as the CIE, the IEEE and the Audio Engineering Society (AES) may have direct liaisons with international standards organizations, having input to international standards without going through a national standards body. SDOs are differentiated from standards setting organizations (SSOs) in that SDOs may be accredited to develop standards using open and transparent processes.
Жұмыстың көлемі
Техникалық стандарттарды әзірлеушілер көбінесе өнімдердің бір-бірімен қалай байланысатынын егжей-тегжейлі сипаттайтын интерфейс стандарттарымен және өнімнің немесе процестің адамдарға, жануарларға және қоршаған ортаға қауіпсіздігін қамтамасыз ететін белгіленген ерекшеліктерді қамтитын қауіпсіздік стандарттарымен айналысады. Олардың жұмысының саласы тар немесе кең болуы мүмкін. Тағы бір маңызды мәселе – өнімдердің мінез-құлқы мен өнімділігін өлшеу және деректер парақтарында оларды сипаттау. Бір-бірімен үйлесетін немесе бәсекелесетін стандарттау ұйымдары өз жұмысының шегін анықтауға тырысып, ұлттық, аймақтық және халықаралық деңгейде иерархиялық принцип бойынша жұмыс істеу арқылы өзара ынтымақтасады; халықаралық ұйымдардың құрамына ұлттық ұйымдар кіреді; ал ұлттық деңгейде қалыптасқан стандарттар (мысалы, BS 5750) аймақтық деңгейде (BS 5750 EN 29000 ретінде қабылданды) және халықаралық деңгейде (BS 5750 ISO 9000 ретінде қабылданды) қабылдануы мүмкін. Егер стандартты үкімет қабылдамаса, ол заңдық күшке ие болмайды. Дегенмен, көптеген елдерде жарнама туралы заңдар бар, ал компания өнімді стандартқа «сәйкес» екендігін көрсетсе, түсініксіздіктер азаяды.
Developers of technical standards are generally concerned with interface standards, which detail how products interconnect with each other, and safety standards, which established characteristics ensure that a product or process is safe for humans, animals, and the environment. The subject of their work can be narrow or broad. Another area of interest is in defining how the behavior and performance of products is measured and described in data sheets. Overlapping or competing standards bodies tend to cooperate purposefully, by seeking to define boundaries between the scope of their work, and by operating in a hierarchical fashion in terms of national, regional and international scope; international organizations tend to have as members national organizations; and standards emerging at national level (such as BS 5750) can be adopted at regional levels (BS 5750 was adopted as EN 29000) and at international levels (BS 5750 was adopted as ISO 9000). Unless adopted by a government, standards carry no force in law. However, most jurisdictions have truth in advertising laws, and ambiguities can be reduced if a company offers a product that is "compliant" with a standard.
Стандарттарды тарату және авторлық құқық
Кейбір стандарттар, мысалы, K12 білім берудегі SIF спецификациясы, мемлекеттік және жеке ұйымдардан құралған коммерциялық емес ұйымдардың бірлескен жұмысымен басқарылады. Бұл ұйымдар стандарттарды ашық лицензия бойынша тегін жариялайды және тіркеуді қажет етпейді. Университеттердің техникалық кітапханаларында техникалық стандарттардың нұсқалары болуы мүмкін. Ірі қалалардағы кітапханалар көптеген техникалық стандарттарға қол жеткізе алады. Кейбір стандарттарды пайдаланушылар барлық стандарттар жалпыға қолжетімді деп жаңылысады. Бұл пікір тек орталық үкіметтер жариялаған, авторлық құқыққа тиіс емес стандарттарға немесе өз стандарттарын ашық лицензиямен шығаратын ұйымдарға ғана қатысты. Үкіметтік емес ұйымдар жасаған кез келген стандарт олардың әзірлеушілерінің зияткерлік меншігі болып табылады (басқаша айтылмаса) және авторлық құқық заңдары мен халықаралық келісімдермен қорғалады, басқа да жариялымдар сияқты. Дегенмен, зияткерлік меншік тек стандарттың өзіне ғана, оның қолданылуына емес, таралады. Мысалы, егер компания белгілі бір стандартқа сәйкес келетін құрылғыны сатса, стандартты әзірлеген ұйымға қосымша төлем жасауға міндетті емес, егер ұйым стандартта сипатталған зияткерлік меншікке патенттік құқықтарға немесе басқа да меншік құқықтарына ие болмаса. Алайда, ол кез келген технологияны іске асырғандағыдай, оның іске асыруынан туындаған патенттік бұзушылыққа жауапкершілік тартады. Стандарттау ұйымдары белгілі бір стандартқа қатысты патенттердің анықталғанына кепілдік бермейді. ISO стандарттары бұл мәселеге алдын ала ескерту жасап, мынадай мәлімдеме жасайды: "Осы құжаттың кейбір элементтері патенттік құқықтарға тиесті болуы мүмкін. ISO және IEC мұндай патенттік құқықтардың бар-жоғын анықтауға жауапкершілік тартпайды". Егер стандарттау ұйымы стандарттың бөліктері патенттік қорғаумен қамтылғанын білсе, ол көбінесе патент иесінен оны стандартқа енгізу алдында ақылға қонымды және кемсітпейтін лицензия беруге келісуді талап етеді. Мұндай келісім заңды міндеттеме ретінде қарастырылады, мысалы, 2012 жылғы Microsoft v. Motorola ісіндегідей.
Some standards – such as the SIF Specification in K12 education – are managed by a non profit organizations composed of public entities and private entities working in cooperation that then publish the standards under an open license at no charge and requiring no registration. A technical library at a university may have copies of technical standards on hand. Major libraries in large cities may also have access to many technical standards. Some users of standards mistakenly assume that all standards are in the public domain. This assumption is correct only for standards produced by the central governments whose publications are not amenable to copyright or to organizations that issue their standard under an open license. Any standards produced by non governmental entities remain the intellectual property of their developers (unless specifically designed otherwise) and are protected, just like any other publications, by copyright laws and international treaties. However, the intellectual property extends only to the standard itself and not to its use. For instance if a company sells a device that is compliant with a given standard, it is not liable for further payment to the standards organization except in the special case when the organization holds patent rights or some other ownership of the intellectual property described in the standard. It is, however, liable for any patent infringement by its implementation, just as with any other implementation of technology. The standards organizations give no guarantees that patents relevant to a given standard have been identified. ISO standards draw attention to this in the foreword with a statement like the following: "Attention is drawn to the possibility that some of the elements of this document may be the subject of patent rights. ISO and IEC shall not be held responsible for identifying any or all such patent rights". If the standards organization is aware that parts of a given standard fall under patent protection, it will often require the patent holder to agree to Reasonable and non discriminatory licensing before including it in the standard. Such an agreement is regarded as a legally binding contract, as in the 2012 case Microsoft v. Motorola.
Тенденциялар
Технологияның жылдамдаған даму қарқыны қазір бұрынғыдан да көп жаңа стандарттарды ұсыну, әзірлеу және енгізу жолына әсер етеді. Дәстүрлі, кеңінен құрметтелген стандарттау ұйымдары технологияның дамуынан қалысатындықтан, олар әзірлейтін көптеген стандарттар технологиялық жаңалықтарға ұқсап үлкермейтін деңгейге жетеді. Осының салдарынан, стандарттау саласында стандарттарды белгілейтін жаңа топ пайда болды: өнеркәсіптік консорциумдар немесе стандарттау ұйымдары (SSO), олар жеке стандарттар деп те аталады. Қаржылық ресурстары шектеулі болғанына қарамастан, олардың кейбіреулері халықаралық деңгейде танымал. Мысалы, World Wide Web Consortium (W3C) ұйымының HTML, CSS және XML стандарттары барлық жерде қолданылады. Сондай-ақ, Интернет-инженерлік тобы (IETF) сияқты қоғамдық бастамаға негіделген қауымдастықтар бар, ол интернет-протоколдары үшін стандарттарды белгілеу үшін әлемдік волонтерлер желісі болып табылады. Кейбір өнеркәсіптік стандарттарды әзірлеуге бағытталған күш-жігердің тіпті ресми ұйымдық құрылымы жоқ. Бұл ірі корпорациялар қаржыландыратын жобалар. Олардың ішінде Apache Software Foundation қолдауымен жұмыс істейтін, Microsoft Office-ке бәсекелес болу мақсатындағы ашық стандартты бағдарламалық қамтамасыз етуді әзірлейтін халықаралық волонтерлер қауымдастығы – OpenOffice.org және жоғары тығыздықтағы оптикалық сақтау құрылғылары үшін өнеркәсіптік стандартты әзірлеу үшін күшті бәсекелесетін екі коммерциялық топ бар. Тағы бір мысал – Global Food Safety Initiative, онда Тұтыну тауарлары форумының мүшелері азық-түлік қауіпсіздігі үшін жеке стандарттарды қолданатын схемаларды мойындау және үйлестіру мақсатындағы талаптарды анықтайды.
The ever quickening pace of technology evolution is now more than ever affecting the way new standards are proposed, developed and implemented. Since traditional, widely respected standards organizations tend to operate at a slower pace than technology evolves, many standards they develop are becoming less relevant because of the inability of their developers to keep abreast with the technological innovation. As a result, a new class of standards setters appeared on the standardization arena: the industry consortia or standards setting organizations (SSOs), which are also referred to as private standards. Despite having limited financial resources, some of them enjoy truly international acceptance. One example is the World Wide Web Consortium (W3C), whose standards for HTML, CSS, and XML are used universally. There are also community driven associations such as the Internet Engineering Task Force (IETF), a worldwide network of volunteers who collaborate to set standards for internet protocols. Some industry driven standards development efforts don't even have a formal organizational structure. They are projects funded by large corporations. Among them are the OpenOffice. org, an Apache Software Foundation sponsored international community of volunteers working on an open standard software that aims to compete with Microsoft Office, and two commercial groups competing fiercely with each other to develop an industry wide standard for high density optical storage. Another example is the Global Food Safety Initiative where members of the Consumer Goods Forum define benchmarking requirements for harmonization and recognize scheme owners using private standards for food safety.