Кіріспе
«Бойздар жыламайды» – 1999 жылы түсірілген американдық деректі фильм, режиссері Кимберли Пирс, сценарийін Пирс пен Энди Биенен бірлесіп жазған. Фильм Небраска штатында өзін табуға тырысқан, бірақ екі танысының жасаған қатыгез зорлық-зомбылық құрбаны болған американдық трансгендер адам Брэндон Тинаның (Хилари Суонк ойнады) өмірін баяндайды. Фильмде Брэндонның сүйіктісі Лана Тисдел рөлін Хлоя Севиньи сомдайды. Колледжде оқып жүрген кезінде осы оқиға туралы естіген Пирс, сценарий үшін жан-жақты зерттеулер жүргізіп, оған бес жылға жуық уақыт жұмсады. Фильм Брэндон мен Лананың қарым-қатынасына негізделген. Сценарийге 1998 жылғы «Брэндон Тинаның оқиғасы» деректі фильмінен алынған тікелей диалогтар енгізілген. Хилари Суонкқа рөл берілгенге дейін үш жылға созылған кастинг кезеңінде көптеген актерлер басты рөлге үміттенеді. Суонк Брэндонның мінезіне ұқсас болғандықтан таңдалды. Фильмнің көптеген кейіпкерлері нақты адамдардың прототипі болса, қалғандары бірнеше тұлғалардың қосындысынан жасалған. Фильмді түсіру 1998 жылдың қазан және қараша айларында Техас штатының Даллас аймағында өтті. Продюсерлер бастапқыда түсірілімдерді оқиғаның өзі болған Небраска штатының Фолс-Сити қаласында өткізуді жоспарлаған, бірақ бюджет шектеулеріне байланысты түсірілім Техаста жүргізілуге тиіс болды. Фильмнің операторлық жұмысы тұңғыр және жасанды жарықтандыруды пайдаланады, неореализм және Мартин Скорсезе фильмдері сияқты түрлі стильдердің ықпалында болды. Саундтрек көбінесе кантри, блюз және рок музыкасынан құралған. Фильмнің тақырыптары романтикалық және достастық қарым-қатынастардың мәні, ЛГБТ, әсіресе трансгендер адамдарға қарсы зорлық-зомбылықтың себептері, сондай-ақ әлеуметтік жағдай, нәсіл және гендер арасындағы байланыс сияқты мәселелерді қамтиды. Фильмнің тұсаукесері 1999 жылдың 8 қазанында Нью-Йорк кинофестивалінде өтті, содан кейін ол бірнеше кинофестивальдарда көрсетілді. Fox Searchlight Pictures тарапынан таралған фильм 1999 жылдың 22 қазанында АҚШ-та шектеулі прокатқа шықты және Солтүстік Америка кассасында табысты болды, 2000 жылдың мамыр айына қарай өндіріс бюджеті үш есеге артты. Фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, көптеген сыншылар оны жылдың үздік фильмдерінің бірі деп атады. Мақтаулар Суонк пен Севиньидің актерлік шеберлігіне, сондай-ақ фильмнің тақырыбын бейнелеуіне бағытталды. Алайда, Брэндонның өмірімен байланысы бар кейбір адамдар фильмді оқиғаны дәл бейнелемегені үшін сынады. «Бойздар жыламайды» бірнеше марапатқа ұсынылды. 2000 жылы өткен 72-ші «Оскар» марапаттауында Хилари Суонк «Ең үздік әйел актер» сыйлығын алды, ал Хлоя Севиньи «Ең үздік әйел актер рөлі» номинациясына ие болды. Екеуі де 57-ші «Алтын глобус» марапаттауында ұсынылып, Суонк «Драма жанрындағы ең үздік әйел актер» сыйлығын жеңіп алды. Даулы мәселелерді көтерген «Бойздар жыламайды» бастапқыда NC-17 рейтингісін алған, бірақ кейін R рейтингісіне өзгертілді. Фильм 2000 жылдың қыркүйегінде үйде көрсетуге шығарылды. 2019 жылы АҚШ Конгресінің кітапханасы фильмді «мәдени, тарихи немесе эстетикалық тұрғыдан маңызды» деп танып, АҚШ Ұлттық кино реестріне енгізді.
Boys Don't Cry is a 1999 American biographical film directed by Kimberly Peirce, and co written by Peirce and Andy Bienen. The film is a dramatization of the real life story of Brandon Teena (played by Hilary Swank), an American trans man who attempts to find himself and love in Nebraska but falls victim to a brutal hate crime perpetrated by two male acquaintances. The film co stars Chloë Sevigny as Brandon's girlfriend, Lana Tisdel. After reading about the case while in college, Peirce conducted extensive research for a screenplay, which she worked on for almost five years. The film focuses on the relationship between Brandon and Lana. The script took dialogue directly from archive footage in the 1998 documentary The Brandon Teena Story. Many actors sought the lead role during a three year casting process before Swank was cast. Swank was chosen because her personality seemed similar to Brandon's. Most of the film's characters were based on real life people; others were composites. Filming occurred during October and November 1998 in the Dallas, Texas area. The producers initially wanted to film in Falls City, Nebraska, where the real life events had taken place; however, budget constraints meant that principal photography had to occur in Texas. The film's cinematography uses dim and artificial lighting throughout and was influenced by a variety of styles, including neorealism and the films of Martin Scorsese, while the soundtrack consisted primarily of country, blues, and rock music. The film's themes include the nature of romantic and platonic relationships, the causes of violence against LGBT people, especially transgender people, and the relationship among social class, race, and gender. The film premiered at the New York Film Festival on October 8, 1999, before appearing at various other film festivals. Distributed by Fox Searchlight Pictures, the film received a limited release in the United States on October 22, 1999, and it performed well at the North American box office, gaining three times its production budget by May 2000. The film was acclaimed by critics, with many ranking it as one of the best films of the year; praise focused on the lead performances by Swank and Sevigny as well as the film's depiction of its subject matter. However, some people who had been involved with Brandon in real life criticized the film for not portraying the events accurately. Boys Don't Cry was nominated for multiple awards; at the 72nd Academy Awards in 2000, Swank was awarded the Academy Award for Best Actress and Sevigny was nominated for Best Supporting Actress. The pair were also nominated at the 57th Golden Globe Awards, with Swank winning the Best Actress – Drama award. Boys Don't Cry, which dealt with controversial issues, was initially assigned an NC 17 rating but was later reclassified to an R rating. It was released on home video in September 2000. In 2019, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".
Сюжет
Брэндон Тина - жас транссексуал. Брендонды бұрынғы қыздарының ағасы трансгендер екенін білгенде, оған өлім қаупі төніп тұр. Көп ұзамай ол бардағы ұрыс-керіске түсіп, ағасының трейлерінен шығарылады. Брэндон Фолс-Ситиге, Небраскаға көшіп келеді, онда ол бұрынғы сотталған Джон Лоттер мен Том Ниссенмен және олардың достары Кандис пен Лана Тисделмен дос болады. Брэндон Ланамен романтикалық қарым-қатынасқа түседі, ол бастапқыда өзінің анатомиясы мен қиын-қыстау өткенін білмейді. Екеуі Мемфиске көшіп баруды жоспарлайды, онда Брэндон Лананың караоке әнші карьерасын басқарады. Ақырында олар бір-бірімен кездесу кезінде өсіп, жыныстық қатынасқа түседі. Полиция Брэндонды көшіруден бұрын туындаған айыптар бойынша ұстайды; олар оны Фолс-Сити түрмесінің әйелдер бөліміне орналастырады. Лана Брэндонның кепілдікпен босатылуын талап етеді және оның не үшін әйелдер түрмесіне отырғанын сұрайды. Брэндон оған өтірік айтуға тырысады, ол интерсекс болып туылған және жақында жыныс мүшелерін қалпына келтіру операциясы өтеді, бірақ Лана оны тоқтатып, жынысына қарамастан оған деген сүйіспеншілігін мәлімдейді. Алайда, Брэндон түрмеде болған кезде, Кандис Брэндонның туған есімі көрсетілген бірқатар құжаттарды табады, ал ол және оның достары бұл жаңалыққа шок пен ренжіумен жауап береді. Олар Брэндонның бөлмесіне кіріп, Брэндонның заттарын қарап, күдіктерін растайтын трансгендерлік буклеттерді табады. Брэндон мен Лана қайтып келгенде, Том мен Джон Брэндонға қарсы шығып, оны ваннаға алып кіреді, оған шымылдықтарын алып тастауға және жыныс мүшелерін көрсетуге мәжбүр етеді. Олар Лананы қарап тұруға мәжбүрлейді, бірақ ол көзін жасырып, бұрылып қалады. Осы жанжалдан кейін Том мен Джон Брэндонды Джонның машинасына сүйреп, оқшауланған жерге апарады, онда олар оны қатыгездікпен ұрып-соғып, топпен зорлайды. Содан кейін олар Брэндонды Томның үйіне алып барады, онда Брэндон ванна бөлмесінің терезесінен қашып кетеді. Оның шабуылшылары Брэндонды қорқытып, полицияға хабарламауды ескерткенмен, Лана оны солай етуге көндіреді. Алайда полиция бастығы қылмысқа көп көңіл бөлмейді және Брэндонды жыныстық сәйкестігі туралы тергеп-тексеруді бастайды. Кейін Джон мен Том мас болып, Кандис үйіне барады. Лана оларды тоқтатуға тырысады, бірақ олар жақын маңдағы сарайда жасырынған Брэндонды табады. Джон Брэндонды жақтан атып, бірден өлтіреді. Кендис баласын құтқар деп айқайлап жатқанда, Том оның басын атып өлтіреді, Лана олармен күресіп, тоқтатуды сұрайды. Том Брэндонның жансыз денесін пышақпен шағады. Джон мен Том оқиға орныннан қашады, ал жылап жатқан Лана Брэндонның денесімен бірге жатыр, ал сәби ашық есіктен сыртқа шығып, жылап жатыр. Келесі күні Лана Брэндонның өлі денесімен оянады. Анасы келіп, қызды алып кетеді. Лана Фолс-Ситиден кеткенде, оның денесінде табылған Брэндонның хаты, Мемфисте "Мен сені күтемін, мәңгілік махаббат" деп айтқан дауыста естіледі.
Өмірбаян
Брэндон Тина – 1993 жылы 21 жасында таныстарының тобы зорлап, өлтірген трансген ер адам еді. Жобаға түрлі өндіріс компаниялары қызығушылық танытты. Диана Китонның "Blue Relief" атты продюсерлік компаниясы 1990-шы жылдардың ортасында сценарийге қызығушылық білдірді. Алғашқыда фильм негізінен Афродита Джонстың 1996 жылғы "Ол қалағанның бәрі" атты деректі қылмыстық кітабына негізделуі тиіс еді, ол Брэндонның соңғы бірнеше аптасының оқиғасын баяндады. Пирс Энди Биененмен бірлесіп сценарий жазды. Олар соңғы нұсқаларын 18 ай бойы бірге жетілдіріп, Брэндонды "алыпқабаттауға" тырыспай, оның адамгершілігін сақтауға тырысты. Пирс сондай-ақ Тисделдің анасымен және Брэндонның таныстарымен сұхбаттасты. Дегенмен, ол Брэндонның анасымен немесе оның туған отбасымен сұхбаттаса алмады.
Кастинг
Фильмнің түсірушілері оқиғаның нақты тұлғаларының көптеген есімдерін сақтап қалды, бірақ кейбір қосалқы кейіпкерлердің есімдері өзгертілді. Мысалы, Кандис кейіпкерінің нақты аты Лиза Ламберт еді. 22 жастағы Суонк кастинг кезінде Пирске өзінің жасы туралы жалған айтты. Суонк Брэндон сияқты өзінің 21 жаста екенін мәлімдеді. Пірз кейін оның жалғаны туралы сұрағанда, Суонк: "Бірақ Брэндон да солай істейтін еді" деп жауап берді. Оның табысы соншалықты төмен болды, ол денсаулық сақтануға құқылы емес еді. Пирс ақырында Хлоя Севиньиді "Дискотеканың соңғы күндері" (1998) фильміндегі ойнаған рөліне қарап актерлік құрамға іріктеуді шешті. Сарсгаард рөлге дайындалу үшін Лоттер туралы түсірілген кадрларды көріп, оның жайлы мәліметтерді оқыды. Пирс Лиза Ламбертке ұқсас болғандықтан "Розанна" ситкомында Бекки рөлін ойнаған Алисия Горансонды Кандис рөліне таңдады.
Музыка
Фильмнің оқиғасы АҚШ-тың орталық-батыс аймағындағы ауылдық жерлерде өрнектелетіндіктен, "Boys Don't Cry" саундтрек альбомы кантри, блюз және рок музыкасының жинағынан тұрады. The Cardigans тобының Нейтан Ларсон мен Нина Перссон 1988 жылы Restless Heart тобының "The Bluest Eyes in Texas" әнінің аспаптық нұсқасын жазды, оның вариациясы фильмнің махаббат тақырыбы мен музыкалық сүйемелдемесі ретінде қолданылды. Натан Ларсон орындаған әннің американдық нұсқасы Лана Брэндонды түрмеден босату сахнасында және олардың арасындағы жыныстық көріністердің бірінде фонограмма ретінде ойнатылады. Дегенмен, бұл ән шығарылған саундтрекке енбеген. Lynyrd Skynyrd ("Tuesday's Gone"), Paisley Underground тобы Opal ("She's a Diamond") және The Charlatans ("Codine Blues") әндері де фильмде кездеседі, сондай-ақ басқа әндердің кавер нұсқалары да бар. Саундтрек 1999 жылдың 23 қарашасында Koch Records компаниясы арқылы жарық көрді. "The Bluest Eyes in Texas" әні 2000 жылы Хилари Суэнк "Ең үздік әйел актер" сыйлығын алу үшін сахнаға шыққанда ойнатылды. Бұл ән фильмнің соңғы титрлерінің астында да дыбысталады. Журналист Джанет Маслин фильмнің жеке бастылықты қабылдау туралы екенін айтты, ал бұл өз кезегінде сол жеке бастылыққа тағайындалған тағдырды қабылдауды білдіреді. "Ирлер компаниясында" (1997), "Американдық сұлулық" (1999), "Жеңіс клубы" (1999) және "Американдық психо" (2000) сияқты мыңжылдық басындағы басқа фильмдермен қатар, Винсент Хаусман "Жігіттер жыламайды" фильмінің "еркектіктің дағдарыстағы мәселесін кеңінен зерттейтінін" айтты. Джейсон Вуд бұл фильмнің Патти Дженкинстің "Монстр" (2003) фильмімен бірге "әлеуметтік проблемаларды" зерттейтінін мәлімдеді.
Романтикалық және платондық қарым-қатынастар
Бірнеше ғалым Брэндон мен Лананың қарым-қатынасы, сондай-ақ Брэндонның Джон мен Томмен арақатынасы туралы пікір білдірді. Кэрол Сигел бұл фильмін Ромео мен Джульеттаға ұқсас, екі бақытсыз ғашықтың тақырыптық тұрғыдан бай махаббат оқиғасы деп қарастырды. "Психикалық денсаулықтағы шығармашылық журналында" Джиннел Вероник Агилар Брэндонның фильмде жеке қарым-қатынастар құру қабілеті туралы талқылады. Ол Брэндонның жақын қарым-қатынас құруға ниеттенгенін, бірақ Ланамен жақын болғанға дейін трансгендер екендігіне байланысты бұл мүмкін болмағанын айтты. "Брэндон Ланамен қысқа, бірақ шынайы байланыс орната алса да, ол әлемде жалғыздық сезімін сезінуді жалғастырады. Ол үнемі өзі және басқа трансгендерлердің күш динамикасына байланысты қорқыныш сезінеді. Брэндон қарым-қатынастардың басты парадоксын бастан кешіреді, ол байланысқа ұмтылады; алайда, ол кездесетін нақты қауіптің салдарынан, сол байланысты орната алмайды". Майра Хирд "Халықаралық феминистік саясат журналында" Джон мен Брэндонның еркектіктің екі түрлі және қарама-қарсы үлгісін бейнелейтінін, ал фильмдегі әйел персонаждар Брэндонның нұсқасын Арнольд Шварценеггер мен Джимми Стюартпен салыстырып, жоғары бағалайтынын айтты. "Фильмде Джон көрерменге гетеронормативті еркектіктің стандартты суретін ұсынады. [ ] Осы гегемониялық еркектікке қарсы, Брэндон рыцарлық дәуірдегі еркектікті еске түсіреді". Сонымен қатар, ол Джонның Брэндонның еркектік үлгісінен қорқыныш сезінгенін мәлімдеді. "Батыс қоғамында гендерлік шекаралар өте қатаң сақталады, ал "Балалар жыламайды" фильмі Джон мен Томның Брэндонның еркектік "үлгісін" қаншалықты қауіпті деп санайтынын көрсетеді. Джон Брэндонның еркектерге тән артықшылықтарға қол жеткізуге деген құштарлығына және оның қабілетіне шыдамайды, сондықтан оның реакциясы Брэндонды зорлау арқылы әйел болуға мәжбүрлеу болып табылады."
ЛГБТ-ке қарсы зорлық-зомбылықтың себептері
Басқа түсіндірушілер Брэндонның қанына қосқан күрделі психологиялық себептерді талқылады. Халберштам кісі өлтірудің күрделі себептері және оның трансфобия немесе гомофобия салдарынан болғандығы туралы пікір білдірді: "Қорытындыда Boys [Don't Cry] фильмінде трансгендерлік нысанының екіұштылығы гуманизмнің жалпыадамдық көзқарасына ұшырады, трансгендер ер адам мен оның жақыны лесбиянка болып шығады, ал кісі өлтіру оның орнына қатыгез гомофобиялық ашудың нәтижесі сияқты көрінеді". Эберт бұл фильмді "жалынға тым жақын ұшуға тырысқан бостандық сүйгіш жан туралы қасіретті ән" деп сипаттады.
Өзін-өзі тану және трансгендерлік болмысы
Көптеген ғалымдар фильмдегі кейіпкерлердің жыныстық ролін әртүрлі көрсетуіне тоқталды. Мосс пен Линн Зейвин фильмді "Брэндонның транссексуалдық бейімділіктерін еуфориялық жеңістер сериясы ретінде бейнелейтін" және "оның транссексуалдығына қатысты алаңдаушылық реакцияларының кең ауқымын көрсететін" "жағдай туралы есеп" деп атап, психоаналитикалық талдау жасады. [ ] немесе әйелдер гистериясы туралы емес, әйелдерге деген жеккөрушілік туралы не білдіретінін көрсету үшін". Фильмнің тақырыптарын кеңінен түсіндіре келе, олар былай деп жазды: "Өзінің фильмінде Пирс транссексуалдықтың дәстүрлі емес мәселелерін дәстүрлі повестволық құрылымға енгізеді. Фильмде Брэндон Джеймс Дин, Стив Маккуин және Пол Ньюман сияқты танымал кинодағы жаман жігіттердің шежіресінде орналасқан, алдамшы және әдемі алаяқ ретінде танылады. Осы алдыңғылар сияқты, Брэндонның беделі оның [sic] өзінің жеке басын құрбан етуге дайын болмауынан туындайды. Пирс Брэндонның биологиялық детерминизмге қарсы күресін абыройлы қарсыластың күресі ретінде көрсетеді. Бренда Купер "Critical Studies in Media Communication" журналында фильмді "гетеронормативтілік пен гегемоникалық ерлік орталықтарын әйел ерлігін басым ету және гетеросексуалдық нормалардан ерекшелігін атап өту арқылы құмарлықпен босататын бостандыққа шақырушы повество ретінде қарастыруға болады" деп дәлелдеді. Ол фильмнің американдық Heartland тұжырымын сынап, гетеросексуалдық ерлік пен оның ішкіленген агрессиясы, "әйел ерлігін орталыққа қою" және гендерлік шекараларды бұрмалау арқылы гетеронормативтілікке қарсы шыққанын айтты. Мишель Аарон "Screen" журналында фильмнің негізгі тақырыбы "трансвестизмнің көрінісі" екенін және фильмнің тұтастай алғанда "жасырыну туралы әңгіме" екенін мәлімдеді. Дженифер Эспозито былай деп жазды: "Біз экранда Брэндонның кеудесін байлап, дилдосын жинап, шашын айнада түзегенін көреміз. Оның еркектігі мұқият жоспарланған. Джон мен Том ешқашан еркектікке дайындық жасамайды. Олар бастапқыда-ақ еркек болып келеді". Мелисса Ригни фильм Брэндонды белгілі бір стереотиптерге шектемей, трансгендерлік кейіпкерлердің дәстүрлі бейнелеуіне қарсы тұрғанын айтты. "Жер бетінде, "Boys Don't Cry" гендерді шамадан тыс көрсетуге мүмкіндік беретін сияқты: Брэндон Тинаның кейіпкері әртүрлі түрде – еркек, лесбиянка, трансгендер, транссексуал және гетеросексуал ретінде қарастырылуы мүмкін. [ ] Бұл фильмде әйелдердің ерлігі басты орынға шықса да, фильмде гендерлік заңсыздықтың трансгрессивті әлеуетін лесбияндық шеңберге және повествоға сіңіруге тырысады деп санаймын, бұл Брэндонның гендерлік және сексуалдық артықшылығын азайтады және ақырында жоққа шығарады". Керісінше, Аннабель Уилкокс фильм гендерлік бинарлықты нығайтады деп есептейді, өйткені "Брэндонның денесі осындай риторика мен бейнелеумен белгіленген және трансгендерлік субъектілік, гендерлік және сексуалдық туралы сұрақтарды жабатын "ақиқат" орны деп есептеледі". Ол сондай-ақ көптеген кино сыншылары Брэндонның еркек тұлғасын елемегенін немесе оған қатысты әйел затының атауын қолданғанын атап өтті. Рейчел Сван "Film Quarterly" журналына жазған хатында Брэндонның еркектігі Лананың әйелдігімен салыстырылатынын, осылайша гендерлік бинарлықтың екі жағын көрсетуге тырысылғанын жазды. Сонымен қатар, ол Джон мен Томның Брэндонды зорлағанын оны психологиялық жағынан кастрациялау әрекеті деп қарастырды. Басқа бір мақаласында Халберштам Брэндонның медиадағы бейнесін Билли Типтонмен, трансгендер екені ешкім білмейтін джаз музыкантымен салыстырды. Ол былай деп жазды: "Бір деңгейде Брэндонның тарихы, өзінің ерекшелігіне адал болып, ашық повество болып қалуы керек – FTM транссексуалдық сәйкестігінің тұрақты әңгімесі емес, квирлерді ұрып-соғудың бірегей оқиғасы емес, Американың ауылдық жерлерінің зорлық-зомбылығы туралы ескерту ертегісі емес, квир қауымдастықтарының қалалық ұйымдарына жарнама емес; Билли Типтонның тарихы сияқты, Брэндонның тарихы да трансформация арманына жол береді". Кристин Дандо "еркектік сыртқы кеңістікпен, ал әйелдік – ішкі кеңістікпен байланысты" деп дәлелдеді. Дженнифер Девире Броди фильмде атыс кезінде қаза тапқан мүгедек афроамерикалық Филип Девайнның көрсетілмегені туралы пікір білдірді. "Бәлкім, бұл шешімнің себептерін болжауға болады. Бірақ нәсілшілдік бейнелеу тарихында оның салдары жақсы белгілі. Девайнды сюжеттен жою ақ нәресте әйелдердің денелерін қылмыстың жалғыз құрбандары ретінде көрсетеді; және фильмнің Девайнды құрбан ретінде көрсетуге қабілетсіздігі қара нәресте әрқашан қылмыскер деген мифті мәңгілеп сақтады". Девайн туралы Халберштам былай деп жазды: "Пирс, бәлкім, екі сағатқа жуық фильмге тағы бір қосымша сюжет сыймайды деп ойлаған шығар, бірақ Филип Девайннің тарихы маңызды және Heartland жүрегінде орын алған гендер, нәсіл, сексуалдық және сынып драмасының маңызды бөлігі болып табылады. Нәсіл бұл әңгімеде маңызды емес, көбінесе ақ нәрестелердің Орта Батыс шағын қалаларындағы оқиғаларға қатысты, ал Девайннің тарихын "Boys Don't Cry" фильмінен шығару арқылы Пирс трансгендерлік әңгімелерді нәсіл туралы әңгімелерден бөліп, Девайнның естелігін ұмытылуға тастайды". Ол сондай-ақ оқиға орны визуалды түрде ғана емес, кейіпкерлердің үйлері арқылы да берілгенін айтты. "Фолс-Ситиде трейлерлік аудан болмаса да, Брэндонның қауымдастығы маргиналды жерде орналасқан: Кандас пен Лананың үйлері қаланың шетінде немесе тіпті қаланың сыртында орналасқан сияқты. Толыққанды отбасылар жоқ, тек құрылған отбасы ғана бар. Ерлердің үйі жоқ сияқты, қарым-қатынас немесе физикалық тұрғыдан: ешкімнің отбасы жоқ екені көрсетілмейді". Фильм 1999 жылдың 8 қазанында Нью-Йорк кинофестивалінде көрсетілді және сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. "Boys Don't Cry" фильмі Санденс кинофестивалінде эпизодтар түрінде арнайы көрсетілді. Сол кезде фильм әлі "Take It Like a Man" деп аталатын. Фильм 1999 жылдың 22 қазанында АҚШ-та шектеулі көрсетімде шықты, оны Twentieth Century Fox компаниясының тәуелді компаниясы Fox Searchlight Pictures таратты, ол тәуелсіз фильмдерге маманданған. Бастапқыда көптеген көрермендер фильмді өздерінің жанында көрсетілмейтініне қатысты электрондық пошта арқылы Пирске шағымданды, өйткені фильм ел бойынша тек 25 экранда көрсетілді. Алайда, 2000 жылдың наурыз айына қарай бұл сан 200-ге жуықтап жетті. Фильмдің алғашқы аптасында 73 720 доллар табыс әкелді. 2000 жылдың 5 желтоқсанына қарай фильм 2 миллион доллардан астам табыс тапқан. 2000 жылдың мамыр айына қарай АҚШ-тағы жалпы табысы 11 540 607 долларды құрады – өндіріс бюджетінен үш есе көп. Халықаралық аренада фильм 2000 жылдың 2 наурызында Австралияда және 2000 жылдың 9 сәуірінде Ұлыбританияда көрсетілді.
In her film, Pierce [sic] inserts the unconventional problems of transsexuality into a conventional narrative structure. Throughout the film Brandon is presented as a doomed, though beguiling and beautiful rascal, recognizably located in the lineage of well known cinematic bad boys like James Dean, Steve McQueen, and Paul Newman. Like these predecessors, Brandon's heroic stature derives from her [sic] unwillingness to compromise her [sic] identity Pierce [sic] presents Brandon's struggles against biological determinism as the struggles of a dignified renegade. Brenda Cooper, in Critical Studies in Media Communication, argued that the film "can be read as a liberatory narrative that queers the centers of heteronormativity and hegemonic masculinity by privileging female masculinity and celebrating its differences from heterosexual norms." She argued that the film challenged heteronormativity by criticizing the concept of the American Heartland, by presenting problems with heterosexual masculinity and its internalised aggression, by "centering female masculinity", and blurring gender boundaries. Michele Aaron, in Screen, claimed that the film was primarily centered on "the spectacle of transvestism" and that the film as a whole was "a tale of passing". Jennifer Esposito wrote that "We watch onscreen as Brandon binds his breasts, packs a dildo, fixes his hair in a mirror. His masculinity is carefully scripted. John and Tom are never shown preparing for masculinity. They are already masculine." Melissa Rigney argued that the film defied traditional portrayals of transgender characters by not confining Brandon to certain stereotypes. "On the surface, Boys Don't Cry appears to hold the potential of rendering gender in excess: the figure of Brandon Teena can be read variously as butch, male, lesbian, transgender, transsexual, and heterosexual. [ ] Although female masculinity comes to the forefront in this film, I argue that the film attempts to subsume the transgressive potential of the gender outlaw within a lesbian framework and narrative, one that reduces and, ultimately, nullifies Brandon's gender and sexual excess." In contrast, Annabelle Wilcox opined that the film primarily reinforced the gender binary by showing that "Brandon's body is branded by such rhetoric and representation, and is assumed to be a site of 'truth' that closes the question that being transgender poses for subjectivity, gender, and sexuality." She also went on to note that many film critics either disregarded Brandon's male identity or used female pronouns when referring to him. Rachel Swan, writing for Film Quarterly, wrote that Brandon's masculinity was often contrasted with Lana's femininity as a means of illustrating the two sides of the gender binary. In addition, she regarded John and Tom's rape of Brandon as an attempt to psychologically castrate him. In another piece, Halberstam compared the media portrayal of Brandon to that of Billy Tipton, a jazz musician who no one knew was transgender until the post mortem discovery that he was assigned female at birth. She wrote, "On some level Brandon's story, while cleaving to its own specificity, needs to remain an open narrative—not a stable narrative of FTM transsexual identity nor a singular tale of queer bashing, not a cautionary fable about the violence of rural America nor an advertisement for urban organizations of queer community; like the narrative of Billy Tipton, Brandon's story permits a dream of transformation." Christine Dando argued that "masculinity is associated with outside and femininity with interior spaces." Jennifer Devere Brody commented on the film's exclusion of Philip DeVine, a disabled African American man who was another victim of the shooting. "Perhaps one can only speculate about the motivations behind this decision. But the effects are familiar ones in the history of racist representations. The erasure of DeVine from the narrative places the white female bodies as the only true victims of crime; and the film's inability to show DeVine as violated rather than violator perpetuates the myth of the black man as always already a perpetrator of crime." Regarding DeVine, Halberstam wrote, "Peirce perhaps thought that her film, already running close to two hours, could not handle another subplot, but the story of Philip DeVine is important and it is a crucial part of the drama of gender, race, sexuality, and class that was enacted in the heartland. Race is not incidental to this narrative of mostly white, Midwestern small towns and by omitting DeVine's story from Boys Don't Cry, Peirce contributes to the detachment of transgender narratives from narratives about race, consigning the memory of DeVine to oblivion." She went on to argue that the setting is not only conveyed visually, but also through the characters' homes. "While there is no trailer park in Falls City, Brandon's community there occupies the margin: Candace and Lana's homes appear to be on the outskirts of town, or even outside of town. There are no complete families, only the family that that has been created. The men appear to have no homes, relationally or physically: none are shown to have a family. It premiered in the U. S. at the New York Film Festival on October 8, 1999, to critical acclaim. Boys Don't Cry was given a special screening in snippets at the Sundance Film Festival. At that time, the film was still called Take It Like a Man. The film received a limited release theatrically on October 22, 1999, in the U. S., where it was distributed by Fox Searchlight Pictures, a subsidiary of Twentieth Century Fox that specializes in independent films. Initially, many viewers complained via email to Peirce that the film was not being shown near them, as the film was only being shown on 25 screens across the country. However, this number increased to nearly 200 by March 2000. The film grossed $73,720 in its opening week. By December 5, the film had grossed in excess of $2 million. By May 2000, it had a U. S. total gross of $11,540,607—more than three times its production budget. Internationally, the film was released on March 2, 2000, in Australia and on April 9, 2000, in the United Kingdom.
Сыни жауап
Сынықтанушылар «Балалар жыламайды» фильмін шыққаннан кейін жоғары бағалады, көптеген адамдар оны жылдың ең жақсы фильмдерінің бірі деп атады. Бір рецензент фильмді «критикалық нокаут» деп сипаттады, ал The Film Stage журналы Суонктың ойынын «Үздік әйел рөлі» үшін Оскар сыйлығын алған «ең ұлы» рөлдердің бірі деп атады. Сан-Франциско хроникасынан Питер Стэк Суонк, Севиньи, Саарсгард және Секстон III-тің басты рөлдерін жоғары бағалап, «Бұл жылдың ең жақсы актерлік шеберлігі көрсетілген фильмі болуы мүмкін» деп жазды. Онлайн киносыншысы Джеймс Берардинелли фильмге төрт жұлдыздың үш жарым жұлдызын берді, Суонк пен Севиньидің ойынын фильмнің ең үлкен жетістігі деп атады және фильмнің қарқындылығын пойыз апатына теңеді. Берардинелли Суонк «өміріндегі ең жақсы рөлін орындады» деп жазды және «Севиньидің ойыны Суонктікінен дәстүрлі болғанымен, одан кем емес. Ол фильмнің соңғы бөлігінде зұлымдыққа қарсы тепе-теңдікті қамтамасыз етеді». Premiere журналы Суонктың ойынын «Барлық уақыттың 100 ең ұлы рөлінің» бірі деп тізімге енгізді. Фильмді сынға алғандар да болды, олар фильмде Брэндонның бейнесі мен оның іс-әрекеттеріне назар аударды. Time журналының Ричард Корлис фильмнің жағымсыз сыншыларының бірі болды, ол «фильм материалды әлсіретеді. Ол тым салқын: тек мінез-құлық, ешқандай қызулық жоқ» деп жазды. 2007 жылы Premiere журналы фильмді «25 ең қауіпті фильмнің» тізіміне қосты. Купер «Балалар жыламайды» фильмі «бәлкім, өзін-өзі квир режиссер деп атайтын және әйелдердің еркектігі мәселесін көтеретін, сонымен қатар кең аудиторияға жететін және сыншылардың мақтауына және маңызды сыйлықтарға ие болатын жалғыз фильм» деп жазды. Алайда, Mother Jones журналына жазған Ноэль Хоуи, сыншылардың жоғары бағасына қарамастан, өте аз сыншылар фильмнің басты мәнін түсінгенін айтты – Брэндон трансфобияның құрбаны болды. Хоуи былай деді: «Балалар жыламайды» фильміне жазылған сын-пікірлерге үстірт қарасаңыз, көптеген сыншылар фильмді жоғары бағалағанымен, оның басты идеясын түсінбегенін көруге болады: Брэндон Тина өзінің еркек екенін сезінетін биологиялық қыз болған. Көптеген БАҚ Тинаны трансгендерлікке қарсы зұлымдық құрбаны емес, жаңа мыңжылдықтың Йентлісі ретінде көрсетті». Фильмнің кинотеатрларда көрсетілуінен бұрын Лана Тисдел фильмнің продюсерлерін сотқа берді, фильм оны «жалқау, ақ қоқыс және әдепсіз жылан» ретінде бейнелегенін айтты. Тисдел Fox Searchlight компаниясына қарсы сот ісін белгісіз сомаға бітірді. Лананың әпкесі Лесли Тисдел фильмді «өтірік фильм» деп атады.
Марапаттар мен ұсыныстар
Фильм көптеген марапаттарға ие болды, олардың көпшілігі Суонктің ойнаған рөлі үшін берілді. Суонк «Оскар» сыйлығын «Ең үздік әйел актер» номинациясы бойынша жеңіп алды, ал Севиньи «Ең үздік қосымша рөлдегі әйел актер» номинациясына ие болды. Сынға қарамастан, Кевин О'Кифф, Out журналында жариялаған мақаласында Суонктің марапаттау сөзін қорғады; ол: «Суонк батылдығы үшін, актриса ретінде ғана емес, сонымен қатар марапат иегері ретінде де, марапаттау сөздерінің қатарында лайықты орын алады» деді.
Рейтинг және үйдегі ақпарат құралдары
Boys Don't Cry фильмі зорлыққа негітелген суреттемелік көрінісі үшін көп назар аударды. DVD-нің қосымша мүмкіндіктері Кимберли Пирстің түсіндіруімен бірге, Пирс, Суонк және Севиньимен жасалған интервьюлерді қамтитын сахна артындағы материалдарды, сондай-ақ театрлық трейлер мен үш телеарна трейлерін қамтыды. Осы басылым 2009 жылы жаңа мұқабамен қайта шығарылды. Фильм 2011 жылдың 16 ақпанында 20th Century Fox Entertainment және Fox Pathé Europa компанияларының бірлескен өндірісімен Blu-ray форматында жарық көрді.