Катскилл саябасы: Нью-Йорк штатының табиғи қорығы

Кіріспе

Нью-Йорк штатының оңтүстік-шығысындағы табиғат сақталмалы аймағы.

Катскилл паркі АҚШ-тың Нью-Йорк штатындағы Катскилл тауларында орналасқан. Ол төрт округтегі – Делавэр, Грин, Салливан және Ольстердегі «көк сызық» ішіндегі жерлерден тұрады. 2005 жылғы мәліметтер бойынша, оның 41 пайызы немесе жерінің көп бөлігі мемлекеттік Орман қорығының құрамына кіреді және Қоршаған ортаны қорғау департаменті (DEC) басқаруында. Тағы 5 пайызы Нью-Йорк қаласына тиесілі, бұл аймақтағы қаланың төрт су қоймасын және олардың су жиналатын алаптарын қорғау мақсатында. Сақталмалы аймақта жолбарыстар, сусарлар және күміс түлкілер кездеседі, ал койоттардың дауысы жиі естіледі. Аймақта шамамен 400 қара аю өмір сүреді. Штат көптеген кемпингтерді ұстап тұрады және 300 мильге (483 км) жуық көп мақсатты жолдар бар. Парктің көп бөлігінде маусымдықта аң аулауға рұқсат етіледі. Онда шамамен 50 000 тұрақты тұрғын тұрады, сондай-ақ демалыс күндері мен жазда екінші үйлердің болуымен саны көбейеді, және жыл сайын шамамен жарты миллион келушіні тартады. Парк штат конституциясының 14-бабымен басқарылады, ол штатқа тиесілі немесе сатып алынған барлық жерлерді сатуға немесе басқаша беруге тыйым салады (конституцияға бірнеше рет түзетулер енгізілмесе), ормандарды кесуге болмайды және олар «мәңгілікке жабайы» болып қалуы керек деп белгілейді.

Орналасқан жері

Парк шекарасы шығыста Кингстон қаласының батысындағы Гудзон өзенінің жанынан басталып, батысында Ханкокқа жақын Делавэр өзенінің шығыс саласына дейін созылады. Оның ең солтүстік нүктесі Уиндхемде, ал ең оңтүстік нүктесі Напаноч кенті мен Рондут суқоймасының арасында орналасқан. Адирондак паркінен айырмасы, Кэтскилл паркі Кэтскилл тауларының құрамына жататын барлық жерді қамтымайды. Дегенмен, 35 Катскилл ең биік шыңдарының барлығынан екеуі ғана Көк Сызықтың сыртында қалады.

Тарих

Бұл аймақты махикан және эзопус тайпалары негізінен аң аулау үшін пайдаланған. Кейіннен голландтар, ағылшындар, ирландтар және немістер оны кеңінен игерді; жергілікті өнеркәсіпке орман шаруашылығы, көк тас кеніші, былғары өңдеу, қыста жасыл және көкжидек жинау, құрлыстар құру, балық аулау және кейінірек туризм кірді. Ескі өсімдіктер мен солтүстік жапырақты орманның тік беткейлердегі және шалғай аңғарлардағы ағаштары жеткілікті түрде қол жетімсіз болғандықтан, 18 және 19 ғасырлардағы орман шаруашылығы, қабықтан тері өңдеу және көмір өндіру салаларынан аман қалды. Аймақ тұрғындары жиі қонақтарға парктің Нью-Йорк қаласының су ресурстарын қорғау үшін құрылғанын айтады. Дегенмен, парк алғашқы суқойма (Ашокан) салынғаннан 30 жыл бұрын, қала өсіп келе жатқан су қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін солтүстікке бұрылғанға дейін құрылды. 1885 жылы штат заң шығарушы органы Адриондак паркін құру туралы заң жобасын қарастырған кезде, Ольстер округі алты жыл бұрын қабылданған заң бойынша мемлекетке берешегі бар мүліктің салықтарын төлеуден босануға тырысты. Жерлер, көбінесе Слайд тауының маңында, округтің меншігіне көшкен, себебі сол кезде өсіп тұрған көптеген шығыс гемологының қабығынан былғары өңдеуге қажетті таннин алу үшін орманшылар ағаштарды кесіп, ақша тапқан соң, салық төлемей аймақтан кетіп қалды. Қалған жерлер, егер сапалы болса, көбінесе аймақтан тыс бай бизнесмендердің жеке аң аулау және балық аулау клубтары үшін сатып алынды, олардың заңсыз кіру мен браконьерлікке қарсы заңдарды қатаң түрде сақтауы жергілікті халық арасында наразылық тудырды, олар бұл жерлерден алатын тамаққа үйренген. Сапасы нашар жерлер ысырапқа салынды, тек зиянды өрттерді тудырды. Гарвард профессоры Чарльз Спраг Сарджент басқаратын орман сарапшыларының тобы бастапқы Орманды сақтау туралы заң жобасы зерттеліп жатқан кезде аймаққа сапар шекті және Катскиллдерді қорғауға қосуға қарсы кеңес берді, өйткені оның орманшалары «жергілікті әсерге ие өзендерді ғана қорғайды», ал Адриондактардың сақталуы штаттың бизнесмендерінің Эри каналын лайлануына және осылайша жүзбейтіндей болуына жол бермеу ниетімен тудырылды. Сол уақытта Ольстер штаттағы сот ісінде жеңіліп, ескі салықты төлеуге міндеттелді. Округтан сайланған екі депутат (олардың бірі, Корнелиус Харденберг, 1708 жылы Катскиллдің көп бөлігіне бастапқы патшалық грантын алған Йоханнес Харденбергтің ұрпағы), салық төлеуге қарсы қатаң ұстанымдары үшін сайланған, екінші Орманды сақтау туралы заң жобасын қабылдау үшін әріптес заң шығарушыларын ынталандырды. Бұл заң округтің салық қарызын жерлерге алмасу арқылы кешірді, сондай-ақ штат одан әрі коммерциялық мақсатта пайдаланылса (мысалы, орман шаруашылығы) жерге қажетті жергілікті мүлік салығын төлейтінін талап етті. Бұл ереже кейіннен Адриондакқа да қолданылды; ол бүгінге дейін күшінде және екі парктегі көптеген қалалар мен басқа да жергілікті мемлекеттік органдардың өмір сүруі мен төлем қабілетсіздігі арасындағы айырмашылықты білдіреді. Орман шаруашылығы саласы заң жобасын жоюға тырысқанда, оның бастапқы демеушілері 1894 жылы Нью-Йорк жаңа конституцияны қабылдаған кезде оны осы құжатқа енгізді, ағаш кесушілер мен штаттың Орманды сақтау жөніндегі кеңесінің қызметкерлері пайдаланған барлық тіректерді жабатын тілмен. 14-бап бірнеше маңызды конституциялық түзетулерден аман қалды.

The area was used by the Mahican and Esopus Native Americans primarily for hunting. Later it was heavily exploited by the Dutch, English, Irish, and Germans; local industry included logging, bluestone quarrying, leather tanning, wintergreen and blueberry harvesting, trapping, fishing, and later, tourism. The old growth hemlock and northern hardwood forests on the steep mountainsides and remote valleys were sufficiently inaccessible that they survived the logging, tanbarking and charcoal industries of the 18th and 19th centuries. Inhabitants of the region often tell visitors the Park was created to protect New York City's water resources. However, the park itself was created 30 years before the first reservoir (Ashokan) was built, before the city had started looking north to fulfill its growing water needs. In 1885, as the state legislature was considering the bill that created the Adirondack Park, Ulster County was trying to get out of paying delinquent property taxes that, under the law passed over its objections six years earlier, it owed the state. The lands, mostly around Slide Mountain had come into the county's possession when loggers looking to extract tannin for use in tanning leather from the bark of the many Eastern hemlocks growing there at the time, took the trees, made their money and then left the region without paying taxes. The lands left behind were, if still good quality, often snapped up for use as private hunting and fishing clubs for wealthy businessmen from outside the region, whose determined enforcement of trespassing and poaching laws stirred resentment among the local populace long accustomed to the food provided by those lands; the lesser quality lands were wasted, producing nothing except destructive fires. A team of forest experts, led by Harvard professor Charles Sprague Sargent, had visited the region when the original Forest Preserve bill was being studied and recommended against including the Catskills in its protections, as its forests "guard only streams of local influence," unlike the Adirondacks, whose preservation was motivated by a desire on the part of the state's businessmen to prevent the Erie Canal from silting up and thus becoming unnavigable. At the same time Ulster had lost a lawsuit against the state and had been ordered to pay the back taxes. Two Assemblymen from the county (one of whom, Cornelius Hardenbergh, was a descendant of Johannes Hardenbergh, the original crown grantee of much of the Catskills in 1708) who had been elected because of their firm stands against paying the taxes, lobbied their fellow legislators heavily to pass a second version of the Forest Preserve Act, one that not only forgave the county's tax debt in exchange for the lands at issue, but required that the state would henceforth pay whatever local property taxes were required on the land as if they were intended for commercial use (i. e., logging). That provision was later applied to the Adirondacks as well; it remains in force today and makes the difference between survival and insolvency for many towns and other local governmental entities in both parks. As the timber industry kept making determined efforts to undermine the bill, its original sponsors took the occasion of New York adopting a new constitution in 1894 to enshrine it in that document, with language that plugged all the loopholes that loggers and officials on the state's Forest Preserve Advisory Board had been using. Article 14 has survived several other major constitutional revisions.

Көк сызық

Парктің құрылуы аймаққа бағытталған мемлекеттік ресурстардың ұлғаюын білдірді. Бірінші кезекте өртке қарсы қорғау шаралары қабылданды, бұл жергілікті билік тарапынан зор қуанышпен қабылданды және аймаққа ұзақ мерзімді әсер етті, себебі бірнеше шыңдарға өрт сөндіру мұнаралары салынды, ал теміржол бойындағы патрульдер тұрақсыз оттарды олар үлкен болып кетпес бұрын ұстап тұру үшін жүйелі түрде жүргізілді. Бұл аймақтың келушілердің көзқарасындағы бейнесін де өзгертті. Солтүстік-Оңтүстік көліндегі Кэтскилл тау үйі сияқты, жақсы жағдайға ие және қоғамда танымал адамдарға қызмет көрсеткен қонақүйлердің үстемдік құрған дәуірі өзінің гүлдену кезеңінен өтіп, оның орнына ашық ауада демалыс жасайтындар құрғақ жеммен балық аулауға, форель өзендерінде балық аулауға, аң аулауға және тауларға серуендеуге қызығушылық таныта бастады. 1892 жылы мемлекет Слайд тауына жол салуға 250 доллар жұмсады, ол Арнольд Генри Гюйоттың жақында дәлелдегендей, бұл жотаның ең биік нүктесі екендігі анықталғандықтан, көптеген туристердің қызығушылығын тудырды. Бұл Нью-Йорк орман қорығында мемлекеттік қаражатқа салынған алғашқы жаяу жол болды және бүгінге дейін тауға ең көп қолданылатын бағыт болып табылады. Сол жылы солтүстіктегі Адриондак саябағының шекарасы белгіленді, себебі мемлекет жерді сатып алу жөніндегі күш-жігерін назарға алып, белгілі бір қалаларды қосу арқылы және олардың айналасына көк түспен сызық жүргізу арқылы оны шоғырландыруға тырысты, бұл әдет бүгінгі күнге дейін барлық ресми мемлекеттік карталарда сақталған. Он екі жыл өткен соң, 1904 жылы Кэтскилл үшін де осындай шешім қабылданды. Бірақ бұл Көк сызық қолданыстағы әкімшілік шекараларды емес, Харденберг патентінің ескі жер учаскелерін, су арналарын және теміржолдың өту құқығын пайдаланды, нәтижесінде, аймақтың шетіндегі кейбір қалаларға жердің 14-бапқа жатпайтындығына сенімділік беретін, нақтырақ және бағытталған саябақ құрылды. Осыған ұқсас түзетулер Адриондак тауларында да жасалды, ал екі саябақтың да болашақтағы кеңейтулері осы үлгіге сәйкес келеді. 1912 жылы заң қайтадан өзгертілді, соның нәтижесінде Кэтскилл саябағы мемлекеттік меншікке өткен жерлермен ғана емес, Көк сызықтың ішіндегі барлық жерлерді қамтиды.

The park's creation meant an increase in state resources focused on the region. First came fire protection, a move greatly welcomed by the local governments and one that was to make a long lasting impact on the region, as fire towers were built on a number of summits and patrols were regularly made along railroad lines to catch cinder fires before they got too big. It also changed the way the region was seen by visitors. An era dominated by hotels such as the Catskill Mountain House at North South Lake which catered to the well to do and socially prominent was passing its prime, and in its place outdoor recreationists were becoming interested in dry fly fishing the trout streams, hunting and hiking the mountains. In 1892, the state spent $250 to build a trail up Slide Mountain, which had only recently been proven by Arnold Henry Guyot to be the range's highest peak and was thus attracting a great deal of tourist interest. It would be the first hiking trail built at public expense in New York's Forest Preserve, and is still the most heavily used route up the mountain today. That year had also seen the delineation of the Adirondack Park to the north, as the state sought to focus its land acquisition efforts, by designating particular towns for inclusion, drawing a line in blue ink around them, a custom that continues on all official state maps today. Twelve years later, in 1904, it was decided to do the same with the Catskills. But this Blue Line used not existing municipal boundaries but the old Hardenbergh Patent survey lots, watercourses and railroad rights of way, creating a finer, more focused park that gave some of the towns on its periphery areas where they could be assured land would not be subject to Article 14. A similar revision would follow suit in the Adirondacks, and future expansions of both parks would follow this model. In 1912 the law was again amended to say that the Catskill Park consisted of all lands within the Blue Line, not just those owned by the state.

Су қоймаларын салу

Көп ұзамай 14-бапқа әр саябақтың жалпы жерінің үш пайызына дейін су қоймаларын салуға рұқсат беретін жаңа тармақ қосылды. 1898 жылы біріккен Үлкен Нью-Йорк қаласы келесі жылы жаңа су көздерін іздеуді бастады, ал қаладағы және Вестчестер округіндегі қолданыстағы су қоймалары жүйесі сұранысқа көп ұзамай жауап бере алмайтындығы анық болды. Қала алдымен Гарриман мемлекеттік саябағының қазіргі бөлігі Рокленд округінің жеріне көз тікті, бірақ «Рамапо су компаниясы» деп аталатын спекулянттар тобы олардан бұрын су құқығын иеленді. Сондықтан одан да солтүстікке қарай жылжу қажет болды, және тек Кэтскилл саябағында ғана Эсопус өзені маңында Ашокан су қоймасын салу үшін жерді иеленуге мүмкіндік туды. 1905 жылы мемлекет түрлі жергілікті билік деңгейлерінде сумен жабдықтау комиссияларын құруға келісім берді, сондай-ақ қала мен Кэтскилл қауымдастықтары арасында Ашокан және қазіргі Шохари су қоймаларын салу үшін жерді иелену жоспарына байланысты туындаған дауларды шешу үшін мемлекеттік деңгейде комиссия құрылды. Қала жеңіске жетті, ал келесі жылы Ашоканның құрылысы басталды, осының салдарынан бірнеше шағын елді мекендер мен көптеген тұрғындар көшірілуге мәжбүр болды (мысалы, Шокан, Батыс Шокан және Олив Бридж оның жағалауында сақталды). 1913 жылы Эзопус өзеніне бөгет салынып, екі жылдан кейін қалаға су жіберу басталды. Жер дауы мен талаптар 1940 жылға дейін аймақтық соттарда қарастырылды. Бұл саябақта және оның төңірегіндегі қалалық су қоймаларының біріншісі болды.

ХХ ғасырдың ортасы

Келесі 50 жыл ішінде, Көк сызық шегінде мемлекет жерді сатып алуды жалғастырды (алғашқыда Мемлекеттік парктері Кеңесі және оның ізбасарлары арқылы, кейін Консервация департаменті арқылы). Уақыт пен қаржыға мүмкіндік туған сайын мемлекет жолдарды, жатақтарды және мұнараларды кезең-кезеңімен дамытты. 1916 және 1924 жылдары сайлаушылар бекіткен, жалпы сомасы 12,5 миллион доллар болатын облигациялар шығарылымы, мемлекеттік жерлерге қосымша жерлердің енуіне әкелді. 1920-ші және 1930-шы жылдардың соңындағы экономикалық құлдырау, көптеген қажетті жерлерді төмен бағамен қолжетімді етті, ал Роберт Мозес мемлекеттік парктеріне жетекшілік еткен кезде, Devil's Path Range, Slide Mountain және Windham High Peak сияқты құнды мүліктер Орман қорығының құрамына кірді. 1926 жылдан 1931 жылға дейін мемлекет паркте алғашқы төрт қоғамдық кемпинг ашты. Ұлы депрессия кезінде Азаматтық консервация корпусы сияқты «Жаңа мәміле» бағдарламалары, жолдар салу және орманды қайта отырғызу үшін еңбек күшін қамтамасыз етті. Мемлекеттік консервация комиссиясы «Catskill Trails» кітапшаларының біріншісін жасауға қол жеткізді. Алайда, мемлекет салған жолдар тез арада қолданыстан шығып қалды, Реймонд Х. Торри онжылдықтың соңында, ондағы саяхатшылар Катскиллді басып өтіп, Адирондак және Солтүстік Жаңа Англияның биік шыңдарына бағытталды деп атап өтті. Бұл аймақтардан айырмашылығы, Катскилл айналасында саяхатшылар мен табиғатты пассивті пайдаланушылардың тұрақты ұйымдары құрылмады (1920 жылдардың соңында Катскилл тау клубын құруға жасалған әрекет бірнеше жылдан кейін сәтсіз аяқталды). Қазіргі Нью-Йорк-Нью-Джерси жол конференциясы, Slide Mountain (Нью-Йорк штатының Ольстер округі) айналасындағы жолдарды қоса алғанда, Катскилл паркіндегі көптеген жолдарды жаңартуда және күтіп ұстауда. Осы кезеңдегі ең маңызды өзгеріс – 1948 жылы 14-бапқа түзету енгізіліп, Belleayre Mountain Ski Center құрылысына рұқсат берілді, осылайша Катскиллге шаңғышыларды тартуға мүмкіндік берді, бұл Адирондак тауларында Whiteface және Gore шаңғы аймақтарын құру арқылы алынған үлгіні ұстанды. Ол әлі де жұмыс істеп тұр және Hunter Mountain және Windham Mountain сияқты бірнеше жеке шаңғы аймақтары оның үлгісін ұстанды. 1950 және 60-жылдары Хадсон аңғарындағы Нью-Йорк штатының Thruway Interstate 87 учаскесінің құрылысы және 17-жолды екі жолақты жолдан автокөлік жолына жаңарту, парктің оңтүстік-батыс шекарасының көп бөлігінде парктің қолжетімділігін арттырды, бірақ соңғысы Beaver Kill өзеніндегі кейбір түпкірлік орындарды жоятын болғандықтан, кейбір көпірлерге балық аулаушылардың қарсылығына тап болды. Нью-Йорк қаласы парктің ішінде жартылай орналасқан үш қосымша су қоймасын салды: Neversink, Rondout және Pepacton. 1957 жылы Көк сызық қазіргі конфигурациясына дейін кеңейтілді, ол шығыстағы Кингстон қаласының шегіне және Thruway-ге ғана емес, батыстағы Салливан және Делавэр округтерінің көп бөлігін қамтыды. Алайда, жолдар мен басқа демалыс ресурстары әлі де жеткілікті пайдаланылмады. 1966 жылы Catskill Mountain 3500 клубы, шыңдарды бағындыру ұйымы, бірнеше жыл бойы бейресми түрде болғаннан кейін ресми түрде құрылды – бұл Катскилл саяхатшыларының мүддесін қорғауға бағытталған алғашқы ұйым. Үш жылдан кейін, 1969 жылы, Catskill табиғатты қорғау және дамыту орталығы құрылды.

For the next 50 years, within the Blue Line, the state continued to acquire land (first through the State Parks Council and successor agencies, later through the Conservation Department). As time and money permitted, the state developed trails, lean tos and towers in a piecemeal manner. Bond issues approved by voters in 1916 and 1924 for a total of $12.5 million led ultimately to the addition of to the state's holdings. The economic collapse of the late 1920s and 1930s made a lot of desirable land available at low prices, and with the notably aggressive Robert Moses in charge of the state parks, valuable properties like the Devil's Path Range, the summit of Slide Mountain and Windham High Peak became part of the Forest Preserve. From 1926 to 1931 the state opened its first four public campgrounds within the park. New Deal programs during the Great Depression such as the Civilian Conservation Corps made labor available to build trails and replant forests. The state's Conservation Commission was able to compile the first of a series of "Catskill Trails" booklets. However, the trails built by the state rapidly fell into disuse, Raymond H. Torrey would note by the end of the decade as what hikers there were tended to bypass the Catskills in favor of the Adirondacks and higher peaks in northern New England. Unlike those regions, no lasting organizations of hikers and other passive outdoor recreationists were ever formed around the Catskills (a brief attempt to create a Catskill Mountain Club in the late 1920s sputtered out after a few years). The New York New Jersey Trail Conference now updates and maintains many of the trails in Catskill Park, including many around Slide Mountain (Ulster County, New York). The most important change during this time period was the amending of Article 14, in 1948 to allow for the construction of Belleayre Mountain Ski Center and thus encourage skiers to come to the Catskills, following the lead taken in the Adirondacks by the creation of Whiteface and Gore ski areas. It remains in operation and several other private ski areas such as Hunter Mountain and Windham Mountain have followed its lead. The construction of the Interstate 87 section of the New York State Thruway up the Hudson Valley, and the upgrading of Route 17 from a two lane road into a freeway, along much of the park's southwestern border greatly increased access to the Park during the 1950s and '60s, although the latter encountered fierce opposition from trout fishermen over some of the original bridges along the Beaver Kill, which would have destroyed some favored holes. New York City built three more reservoirs partially within the Park: Neversink, Rondout and Pepacton. In 1957, the Blue Line had expanded to its present configuration, taking in not only the lands almost to the Kingston city limit and Thruway at the east, but more of Sullivan and Delaware counties in the west. Trails and other recreational resources remained underused, however. In 1966 the Catskill Mountain 3500 Club, a peak bagging organization, was formally incorporated after having existed informally for several years – the first organization devoted to, among other things, speaking for the Catskill hiking community. Three years later, in 1969, the Catskill Center for Conservation and Development was founded.

Уақытша комиссия және Бас жоспар

1970 жылдардың басында Борщ белдеуінің дәуірі аяқталды, себебі оған себеп болған басқа қонақ үйлер мен курорттардағы еврей қонақтарына қойылған шектеулер азаматтық құқық заңдарының салдарынан жойылды, ал еврейлердің жас ұрпақтары өз ата-аналары мен әже-шешелерінен гөрі көбірек ассимиляцияланған сезімде болды. Вудсток фестивалінен кейін Кэтскилл аймағындағы кемпингтер мен жолдар қарсы мәдениет өкілдерінің көптеген саяхатшыларын қабылдай бастады. Бұрын аз пайдаланылған жолдар енді жиі қолданыла бастады, тіпті тым көп пайдалануға жақын қалды. 1970 жылы Жер күнінде губернатор Нельсон Рокфеллер Кэтскилл және Адирондак тауларын басқарған Табиғатты қорғау департаментін бірнеше басқа агенттіктермен біріктіретін және жаңа Қоршаған ортаны қорғау департаментін (DEC) құратын заңға қол қойды, бұл заң өсіп келе жатқан экологиялық алаңдаушылықты мойындады. Кэтскилл орталығы ұсынып келген идея 1973 жылы іске асырылды, сол кезде штат Кэтскиллдің болашағын зерттеу үшін уақытша комиссия құрды, бұл комиссия Адирондакта құрылған комиссияға ұқсас болды. Комиссия зерттеу нысаны ретінде тек саябақты ғана емес, сонымен қатар Кэтскилл аймағының бөлігі болып саналатын барлық жерлерді қарастырды: саябақтың төрт округі, сондай-ақ Шохари, Отсего және Албани округінің оңтүстік-батыс бұрышындағы екі қала. Бұл Кэтскилл тауларында қандай ресурстар бар екенін және оларды қалай пайдалануға болатынын анықтауға бағытталған штаттің алғашқы әрекеті болды. Адирондак комиссиясының парк бойынша жерді пайдалану агенттігін құру туралы ұсынысы, Адирондак парк агенттігі толық орындалды, бірақ бұл аймақта үлкен наразылық тудырды, себебі ол кейбір қалаларда қабылданғаннан гөрі әлдеқайда қатаң аймақтарға бөлу ережелерін енгізді және шағын бұзушылықтар үшін жергілікті тұрғындармен ұзаққа созылған дауларға себеп болды. Кэтскилл тұрғындары олардың да осындай шешім күтіп отыр деп алаңдады. Комиссия Кэтскилл үшін де осындай ұсыныс жасады, бірақ 1975 жылғы қорытынды есебінде одан бас тартты (жерді пайдаланудың бас жоспарын жасауға тырысты, бірақ ол қабылданбады). Ол орман қорығындағы мемлекеттік жерге қатысты бас жоспарды ұсынды, бұл маңызды болды, өйткені басқару екі түрлі DEC аймақтары арасында бөлінген (әлі де бөлінген), олар ешқашан бір пікірге келмеген және екіншісінің не істеп жатқанын білмеген. Ол сондай-ақ мемлекеттік жерді басқарудағы қазіргі заманғы тенденцияларды (және 1960 жылы арнайы заңнамалық комитет ұсынған ұсынысты) ескере отырып, орманды қорғаудың кем дегенде төрт өсіп келе жатқан учаскесін немесе «басқару бірліктерін» жабайы аймақтар немесе жабайы ормандар деп ресми түрде белгілеуді ұсынды, бұл Адирондак паркінде жасалған айырмашылыққа ұқсас. Біріншісі философиялық тұрғыдан батыстағы ұлттық парктер мен ормандарда федералды үкімет белгілегендерге ұқсас болды, бірақ сәл аз шектеулі; соңғысы - бұл Нью-Йорктегі орман қорығында ғана бар және адамның үлкен әсеріне мүмкіндік беретін тіпті аз шектеулі санақ. Практикалық салдары төменде «Басқару» бөлімінде талқыланады. 1980 жылдардың басында Бас жоспар әзірленіп, іске асырылды. DEC, сонымен қатар, қай пайдаланушылар тобына (саяхатшылар, қар мотоциклімен жүретіндер, атпен жүретіндер және шаңғымен жүретіндер) қай жолдарға рұқсат етілетінін анықтауға және оларды тиісті түрде белгілеуге кірісті.

By the early 1970s, the Borscht Belt era was ending, as the restrictions on Jewish guests at other hotels and resorts that had given rise to it fell victim to civil rights laws, and younger generations of Jews in any event felt more assimilated than their parents and grandparents had. In the wake of the Woodstock festival, the Catskills were among the many places whose campgrounds and trails began to see many backpacking enthusiasts of the counter culture. Previously underused trails began to finally see serious usage, almost to the point of overuse. On Earth Day in 1970, Governor Nelson Rockefeller signed legislation that recognized growing environmental concerns by combining the Conservation Department, which had been managing the Catskills and Adirondacks, with several other agencies to create the new Department of Environmental Conservation (DEC), which exists and manages the Forest Preserve to this day. An idea that the Catskill Center had been pressing for was realized in 1973, when the state created a Temporary Commission to Study the Future of the Catskills, similar to one that it had set up in the Adirondacks. It took in as its area of study not just the Park but everywhere that could possibly be considered part of the Catskill region: all four counties of the Park, as well as Schoharie, Otsego and two towns in the southwestern corner of Albany County. It was the state's first ever effort to look at what resources the Catskills had and what could be done with them. The Adirondack commission's recommendation for the establishment of a park wide land use agency, the Adirondack Park Agency had been implemented in full, only to arouse great fury in that region as it issued zoning regulations far stricter than some towns had already enacted and mounted battles against longtime local residents over relatively small infractions. Catskills residents were worried that a similar solution awaited them. While the commission considered the same recommendation for the Catskills, it ultimately decided against it in its final report in 1975 (it did try to promulgate a master land use plan, but that was rejected). What it did recommend was a master plan for the state land in the Forest Preserve, important since management was divided (and still is) between two different DEC regions, which had never been on the same page nor known what the other was doing. It further recommended, following contemporary trends in public land management (and a recommendation a special legislative committee had made back in 1960), that at least four of the growing tracts, or "management units" of Forest Preserve be formally designated as either wilderness areas or wild forests, again following a distinction drawn in the Adirondack Park. The former was similar in philosophy to those the federal government had already been designating in National parks and forests in the West, but slightly less restrictive; the latter is an even less restrictive category that exists only in New York's Forest Preserve and allows for greater human impact. The practical effects are discussed below under Management. A Master Plan was developed and implemented in the early 1980s. DEC got busy finally clarifying what user groups (in addition to hikers, snowmobilers, horseback riders and cross country skiers) were allowed on which trails, and marking them appropriately.

1990 жылдар

Кэтскиллді қолдаушылары аймақтық туризмнің орталығы ретінде, парктің және оның мақсаты туралы келушілерге білім беретін Түсіндіру орталығын салуды қалады. Бұл жоба губернатор Марио Куомоның басшылығымен басталып, іске асырылды. Нью-Йорк штатының 28-ші тас жолында, Маунт-Тремпер ауылының жанында қолайлы жер табылды. Ол тазартылып, кейін құрылыс жұмыстарын жеңілдету үшін жолдар салынды. Палисадес штаралық паркі комиссиясы оны басқаруға тиіс болды (14-баптың шектеулерін айналып өту үшін), ал Нью-Йорк-Нью-Джерси жол конференциясы Ұзақ жолды осы жерге бағыттауды жоспарлады. 1995 жылы губернатор болып сайланған Джордж Патаки қаржылық себептерді айтып, жобаны тоқтатуға шешім қабылдады. Жергілікті жұртшылық "ештеңеге апарамайтын жол" деп атаған бұл жер күтіліп келді, бірақ тоқтау жасап, пикникке шығудан және жақын жердегі орманға салынған қысқа табиғат жолынан басқа іс-әрекеттерге мүмкіндік болмады. Жобаны аяқтау 1999 жылғы DEC-тің Халыққа қолжетімділік жоспарының басты ұсынысы болды, ол тағы да Адирондак үлгісін ұстанды және парктің ресурстарын жұртшылыққа таныстыру және олардың хабардарлығын арттыру жолдарын ұсынды. Кейбіреулері іске асырылды (мысалы, сол жылы Милл Брук Ридж арқылы жол аяқталды, бұл Фингер-Лейкс жолының бөлігі ретінде, Делавэр округіндегі парктің төменгі шыңдарындағы жол желісін Ольстер және Грин округтеріндегі ұзақ жылдар бойы қалыптасқан жүйемен байланыстырды), ал кейбіреулері жүзеге асырылмады. Сондай-ақ 1999 жылы губернатор Патаки Бикнеллдің құрттарының жазғы мекендеу ортасы ретінде, олардың boreal ормандарының маңыздылығын мойындап, биік шыңдардың көп бөлігін Құстарды сақтау аймақтары деп белгіледі, бұл түр жақында ғана жеке түр деп жарияланған еді. Бұл Орманды қорғау аймағында осындай мәртебе алған алғашқы орын болды, ал Адирондакс бұл жолы бірнеше жылдан кейін соған ілесе бастады.

Бас жоспарды жаңарту

2003 жылы DEC көптен күткен Бас жоспардың жаңарту жобасын жариялады. Оған сәйкес, жабайы орман аймақтарының көбісі жабайы жерлер ретінде белгіленетін болды және жабайы жерлерді пайдалану ережелері, мысалы, топтардың санына шектеулер енгізілді. Бірақ ең көп дау тудырған мәселе – тау велосипедтерін белгіленген жолдармен ғана жүргізуге және жабайы жерлерге кіргізбеу туралы шешім болды. Мұндай шара басқа да жабайы жерлерді қорғау аймақтарында қолданылғанмен, тау велосипедшілері мен олардың ұйымдары велосипедтер машина емес, сондықтан жабайы жерлерді пайдалану құқығынан айырылмауы керек деп, ерекше жағдай жасауды талап етті. DEC парктің 100 жылдық мерекесімен сәйкес келетін 2004 жылғы соңғы мерзіміне үлкермеді. Жаңартылған Бас жоспар 2008 жылдың тамызында бекітілді. Түсіндіру орталығының жобасы 2015 жылдың 1 шілдесінде аяқталып, ашылды. 2016 жылы орталыққа жақын жерде табиғат жолы салынды.

Климат

Кёппен климаттық жіктеу жүйесіне сәйкес, Кэтскилл тауларында екі климаттық аймақ бар. Кэтскиллдің басым көпшілігі жазғы жылы ылғалды континенталды климатқа (Dfb) ие, ал кейбір оқшауланған жерлер аңғарларда жазғы ыстық ылғалды континенталды климатқа (Dfa) ие. Слайд тауындағы өсімдіктердің төзімділік аймағы 4180 фут (1270 м) биіктікте 5а, орташа жылдық ең төменгі температурасы 16,6 °F (–8,8 °C). Маргаретвиллдегі өсімдіктердің төзімділік аймағы 1000 фут (300 м) биіктікте 5b, орташа жылдық ең төменгі температурасы 10,6 °F (–7,9 °C).

АйҚаңтарАқпанНаурызСәуірМамырМаусымШілдеТамызҚыркүйекҚазанҚарашаЖелтоқсанЖылОрташа шөл нүктесі °F16.217.724.334.348.657.863.261.755.841.932.222.138.9Орташа шөл нүктесі °C–8.8–7.9–4.61.17.613.616.215.912.15.50.1–5.53.8Көз: PRISM Climate Group

Менеджмент

Бас жоспарға сәйкес, Кэтскиллдегі барлық мемлекеттік жерлер төрт санаттың біріне жататын, біріккен басқару аймақтарына бөлінген: Жайылымдық, жабайы орман, қарқынды қолданыс немесе әкімшілік.

Жабайы табиғат

Бас жоспардың жаңартылуы осы жіктеуге көп көбірек жерді қосады, бұл ең қатаң шектеулі жіктеу, бірақ федералды жерлердегіден сәл төмен. Нью-Йорктің жабайы аймақтары үздіксіз жерлерден тұруы керек, федералды стандарттан екі есе көп. Жер "адамның араласуынан тыс" және табиғи күйіне мүмкіндігінше жақын болуы тиіс, соның ішінде жалғыздыққа ерекше мүмкіндіктер ұсынуы керек. Жасанды қуатпен жұмыс істейтін құрылғыларды жабайы аймақтарда пайдалануға рұқсат етілмейді – тікелей араларды DEC комиссарының жазбаша рұқсатымен ғана жолдарды тазалау үшін қолдануға болады, ал көлік құралдарын шұғыл жағдайларда ғана пайдалануға рұқсат етіледі. Көптеген жолдар бір бағытты, төменгі биіктіктегі ескі орман шаруашылығы жолдарынан басқа, олардан аулақтауға тырысады. Белгіленген кемпингтер саны барынша азайтылған. Жабайы табиғаттың мақсаты – адамның жерге тигізетін әсерін мүмкіндігінше азайту. Бұл жерлер негізінен жаяу серуендеу, аң аулау және құс қадағалау сияқты пассивті демалыс үшін пайдаланылады. Қазіргі Бас жоспар бойынша, бірінші өсіп тұрған орманның көп бөлігі және көптеген биік шыңдар жабайы аймақтардың ішінде орналасқан. Қазіргі уақытта төрт аймақ бар: Ольстер округіндегі Слайд тауы және Үлкен Үнділік Биверкилл, сондай-ақ Грин округіндегі Индия бас және Батыс Килл. Жаңартылған Бас жоспар Грин округіне, әсіресе Блэкхед жотасы мен Ескарпментке қосымша жабайы аймақтар қосады. Сондай-ақ, КЭК-тің бейресми саясаты бойынша, Кэтскилл саябағындағы оның иелігіндегі 944 метр (3100 фут) биіктіктен жоғары жерлер де-факто жабайы аймақтар саналады. Ұсынылған жаңарту бұл ережені ресми түрде бекітетін ғана емес, сонымен қатар оны мүмкіндігінше 823 метр (2700 фут) және одан жоғары жерлерге де таратуға тырысады.

Жабайы орман

14-баптың шектеулеріне әлі де қатысты болса да, Жабайы орман аймақтары көбінесе биіктігі төмен және жақында да, тарихи түрде де бұзылған орманды қамтиды, кейде мемлекет сатып алуға дейін кесілген. Сондықтан, жабайы табиғаттағыдай адамның ықпалының іздерін оңай жасыру мүмкін емес, демек, ықпалдың жоғары деңгейіне төзімділік көрсетіледі. Жабайы орман аймақтарында DEC белгілегендей көлік құралдарын пайдалануға рұқсат етіледі. Бұл оларды қар мотоциклімен жүрушілер, шаңғышылар және (бір аймақта) тау велосипедімен жүрушілер үшін танымал орындарға айналдырды (бірақ барлық жердегі жолсыз көлік құралдарына тыйым салынған). Аңшылар да оларды ыңғайлы деп санайды, себебі аймақтағы екінші және үшінші буын ормандырында бұғылар кездесуі мүмкін, сондай-ақ ауланған жануардың денесін ормандан шығарудың орнына, көлікпен алып кетуге болады. Кейбір Жабайы орман бөлімшелерінің шекаралары айналасындағы жабайы табиғатпен үйлеспейтін пайдалануға мүмкіндік беру үшін жасалмалы түрде белгіленген, мысалы, Вудсток маңындағы шыңға дейін баратын, әлі де жүреберілетін топырақ жолы бар Индиан Хед Жабайы табиғат аймағы арқылы өтетін Overlook Mountain Wild Forest. Жаңа Бас жоспарда Хантер тауындағы өрт сөндіру мұнарасын және оған апаратын жолды белсенді пайдалануды жалғастыру үшін ұқсас шешім ұсынылды. Халкотт тауындағы Жабайы орман жабайы аймақ ретінде танылуға жеткілікті аумаққа ие болмағандықтан ғана осылай аталады. Жоғарыда аталғандардан басқа, Жабайы орман аймақтарына Салливан округіндегі Лонг Понд Вилоумок, Делавэр округіндегі Touch Me Not, Cherry Ridge Campbell Mountain және Dry Brook Ridge, Балсам көлі, Bluestone, Lundy, Peekamoose аңғары және Фенисия тауы, Тремпер, Шандакен және Сандаун (Ольстерде) және Blackhead, Colgate Lake, Hunter Mountain, Kaaterskill, North Point және Windham High Peak Жабайы ормандары кіреді. Ұсынылған жаңарту бұл аумақтардың көп бөлігін жабайы табиғат ретінде қайта белгілеуден басқа, кейбіреулерін ірі бірліктерге біріктіруді көздейді (мысалы, Делавэр округінің барлық мүліктерін).

While still covered by the strictures of Article 14, Wild Forest areas are often lower in elevation and contain forest that has been more recently and historically disturbed, sometimes having been logged just prior to state acquisition. It is thus not as easy to avoid evidence of human impact as it is in wilderness, and consequently a higher impact is tolerated. In Wild Forest areas, vehicles may be used as DEC designates. This has made them popular places for snowmobilers, cross country skiers, and (in one area) mountain bikers (all terrain vehicles remain banned, however). Hunters also find them desirable as the second and third growth forests in the area are more likely to contain deer and the carcass of the taken animal can be driven out of the woods instead of being walked out. Some Wild Forest units exist with rather forced boundaries to allow for a use otherwise incompatible with a surrounding wilderness, such as the Overlook Mountain Wild Forest a corridor through the Indian Head Wilderness Area which contains the popular and still driveable dirt road to the fire tower atop the summit near Woodstock. A similar solution has been proposed under the new Master Plan to continue to allow more active use of the Hunter Mountain fire tower and the road leading up to it. The Halcott Mountain Wild Forest is so designated only because it lacks enough contiguous area to qualify as wilderness. Wild Forest areas besides those mentioned above include the Long Pond Willowemoc in Sullivan County; the Touch Me Not, Cherry Ridge Campbell Mountain and Dry Brook Ridge in Delaware County; the Balsam Lake, Bluestone, Lundy, Peekamoose Valley and Phoenicia Mt. Tremper, Shandaken and Sundown in Ulster and the Blackhead, Colgate Lake, Hunter Mountain, Kaaterskill, North Point and Windham High Peak Wild Forests. In addition to redesignating a good portion of those areas as wilderness, the proposed update would consolidate some into larger units (all the Delaware County properties, for instance).

Интенсивті қолдану

Бұл аймақтардың көпшілігі, Беллеир тау шаңғы орталығынан басқа, мемлекеттік кемпингтер болып табылады, олар ауыр, күшті әсер ететін пайдалануға арналған. Кемпингтер әдетте кішкентай аумақтар болып табылады, көптеген орындармен және қарапайым жабдықтармен қамтамасыз етілген, кейде жабайы табиғат және орманды аймақтармен шектеседі, сондай-ақ көлік құралдарының оңай кіруіне мүмкіндік беретін асфальтталған жолдармен байланысады. Дегенмен, Солтүстік-Оңтүстік көлі – бұл үлкен аумақ (Нью-Йорктің ең ірі мемлекеттік кемпингі), ол көптеген орындармен қатар екі көлде жүзуге арналған аймақтарды, Пайн Орчардтағы бұрынғы Кэтскилл тау үйі орнын және оның төңірегіндегі көптеген тарихи жолдарды қамтиды. Сол сияқты, Беллеирдің жері шаңғы жолдарынан шығысқа қарай кеңейіп, аймақтағы кейбір жаяу жүру жолдарына да ие. Басқа кемпингтерге Биверкилл, Дьяволдың қабір тасы, Кеннет Л. Уилсон, Монгауп тоғаны және Вудленд аңғары кіреді. Паркте кем дегенде екі күндізгі демалыс аймағы бар, біреуі Беллеирге жақын, екіншісі Кэтскилл аймақтық орталығының орнында. Бұл кішкентай учаскелер, пикникке арналған үстелдерімен және кемпингке тыйым салынған орындарымен, шағын жергілікті саябақтардағыдай.

Әкімшілік пайдалану

Бұл одан да кішкентай, атаусыз жерлер, оларды DEC орманды қорғау емес, басқа мақсаттар үшін пайдалануға рұқсат етілген. Үшіншісі – Винегар-Хилл жануарлар дүниесін басқару аймағы, Симпсон шаңғы трассасы және Кэтскилл таулық балық шаруашылығы, оның ішінде ДеБрюс экологиялық білім беру лагері, сондай-ақ Эзопус-Крик балық және жануарлар дүниесін басқару учаскесі.

Қауымдастықтар

Кэтскилл саябағы 4 округтегі 26 қаланы қамтиды.