Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі идеология
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі фашизм
Post–World War II ideology
fascism after World War II
Неофашизм – фашизмнің маңызды элементтерін қамтитын, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі өте оңшыл идеология. Неофашизмге әдетте ультраұлтшылдық, нәсілдік басымдық, популизм, авторитаризм, туғанжершілдік, ксенофобия және иммиграцияға қарсы көзқарас, сондай-ақ либералды демократияға, әлеуметтік демократияға, парламентаризмге, либерализмге, марксизмге, капитализмге, коммунизмге және социализмге қарсылық кіреді. Классикалық фашизм сияқты, ол нарықтық капитализмге балама ретінде «Үшінші позицияны» ұсынады. Бір топтың неофашистік екендігі туралы айыптаулар қызу пікірталас тудыруы мүмкін, әсіресе бұл термин саяси айыптау ретінде қолданылғанда. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кейбір режимдер авторитарлық сипаты және кейде фашистік идеология мен рәсімдерге деген құштарлығы мен соғымпаздығы себепті неофашистік деп сипатталған.
Neo fascism is a post–World War II far right ideology that includes significant elements of fascism. Neo fascism usually includes ultranationalism, racial supremacy, populism, authoritarianism, nativism, xenophobia, and anti immigration sentiment, as well as opposition to liberal democracy, social democracy, parliamentarianism, liberalism, Marxism, capitalism, communism, and socialism. As with classical fascism, it proposes a Third Position as an alternative to market capitalism. Allegations that a group is neo fascist may be hotly contested, especially when the term is used as a political epithet. Some post World War II regimes have been described as neo fascist due to their authoritarian nature, and sometimes due to their fascination with and sympathy towards fascist ideology and rituals.
Тарих
Жан Ив Камю мен Николас Леборгтың айтуынша, неофашистік идеология 1942 жылы нацистік Германия КСРО-ға басып кіргеннен кейін пайда болды және өзінің үгіт-насихаттарын еуропалық бағытта қайта бағыттауға шешім қабылдады. Сондықтан келесі хронологияны белгілеуге болады: 1919 жылға дейінгі идеологиялық даму; 1919-1942 жылдар аралығында фашизмнің тарихи тәжірибесі, бірнеше кезеңде дамыды; және, ақырында, 1942 жылдан бастап неофашизм. Италия Социалдық Республикасынан шабыт алған институционалдық неофашизм Италияның әлеуметтік қозғалысы (MSI) нысанында көрінді. Ол 1980-ші жылдардың соңына дейін Еуропаның оңшылдары үшін маңызды нұсқаулардың бірі болды және саяси ғалым Кас Мюдденің сөзімен, «неофашистік партияның ең жақсы (және жалғыз) үлгісі» болды. МСИ-дың бастамасымен 1951 жылы Еуропалық әлеуметтік қозғалыс (ЕСҚ) құрылды, ол Франко фашистік Фалангасы, Морис Бардеше, Пер Энгдаль және Освальд Мосли сияқты бірдей ойлы неофашистік топтар мен тұлғалардың жалғыз еуропалық ұйымы болды. Jeune Nation сияқты басқа ұйымдар 1950-ші жылдардың соңында режимге қарсы парламенттік бүлікке шақырды, бұл соғысқа дейінгі фашистік стратегиялардың қалдығы болды. Неофашистік қозғалыстардың басты қозғаушы күші – батыс өркениетін коммунизм мен Үшінші әлемнің өркендеуінен қорғау, кейбір жағдайларда отарлық империяның жоғалуы болды. 1961 жылы Бардеше «Фашизм не?» атты, еуропалық оңшылдарға зор ықпал еткен кітабында фашизмнің мәнін қайта анықтады. Ол бұрынғы фашистер екі қателік жасады деді, өйткені олар күш-жігерлерін бастапқы «идеяға» емес, әдістерге жұмсады; және олар фашистік қоғамға Еуропа құрылысына қарсы ұлттық мемлекет арқылы қол жеткізе алады деп жаңылысты. Оның пікірінше, егер теоретиктер өздерінің заманының өзгерістеріне бейімделген жаңашыл әдістерді құруға қол жеткізе алса, фашизм 20 ғасырда жаңа метаполитикалық нысанда өмір сүре алады; мақсат – құлаған режимдерді қайта жаңғыртуға тырысудың орнына негізгі саяси-мәдени фашистік жобаны ілгерілету. Бардеше былай деп жазды: «Бір партия, құпия полиция, цезаризмнің әскери көрсетілімдері, тіпті фюрердің болуы – фашизмнің атрибуттары емес. Фашистік әдістер үнемі қайта қарастырылады және осылай болады. Механизмнен гөрі маңыздырақ нәрсе – фашизмнің адам және бостандық туралы қалыптастырған ойы. Басқа атпен, басқа жүзбен, өткеннен шыққан жобаны сатқан ештеңесіз, біз танымайтын баланың пішінімен және жас Медузаның басымен Спарта ордені қайта туылады: және парадоксальды түрде ол, күмәнсіз, еркіндіктің соңғы бекінісі және өмір сүрудің тәттілігі болады». Бардеше стратегиясының рухында, жасыру үшін кадрлық өзгерістер, МСИ inserimento саясатын (енгізу, ентризм) әзірледі, ол демократиялық жүйедегі басқа партиялармен ынтымақтастық арқылы саяси қабылдауға қол жеткізуге негізделген. Салқын соғыс кезеңіндегі саяси ахуалда антикоммунизм либералды демократиядағы антифашизмді ығыстыра бастады. Италияда МСИ 1950-ші жылдардың соңы – 1960-шы жылдардың басында христиан-демократиялық үкіметке парламентте қолдау көрсетті, бірақ фашизмге қарсы наразылық акциялары мен радикалды солшыл және оңшыл топтар арасындағы көшедегі қақтығыстардан кейін «саяси геттоға» қайта оралды, нәтижесінде 1960 жылдың шілдесіндегі қысқа өмір сүрген фашистік қолдау көрсеткен Тамброни кабинеті құлады. Психолог Дэвид Павон Куэльярдың (Мичоакана университеті, Сан-Николас де Идальго) пікірінше, ХХ ғасырдың соңында неолиберализмнің пайда болуы неолибералдық саясаткерлерді капиталға қатысты барлық шектеулерді (еңбек заңдарын, әлеуметтік құқықтарды және тарифтерді қоса алғанда) авторитетпен алып тастау арқылы неофашизмді пайдалануға итермеледі, саясатты эстетизациялау арқылы және барлық адамдарды қорғаудың орнына әлеуметтік иерархияны сақтау үшін жек көрушілікті пайдалану үшін нәпсілі айырмашылықтарды пайдалану арқылы.
According to Jean Yves Camus and Nicolas Lebourg, the neo fascist ideology emerged in 1942, after Nazi Germany invaded the USSR and decided to reorient its propaganda on a Europeanist ground. The following chronology can therefore be delineated: an ideological gestation before 1919; the historical experience of fascism between 1919 and 1942, unfolded in several phases; and finally neo fascism from 1942 onward. Drawing inspiration from the Italian Social Republic, institutional neo fascism took the form of the Italian Social Movement (MSI). It became one of the chief reference points for the European far right until the late 1980s, and "the best (and only) example of a Neofascist party", in the words of political scientist Cas Mudde. At the initiative of the MSI, the European Social Movement was established in 1951 as a pan European organization of like minded neo fascist groups and figures such as the Francoist Falange, Maurice Bardèche, Per Engdahl, and Oswald Mosley. Other organizations like Jeune Nation called in the late 1950s for an extra parliamentarian insurrection against the regime in what extents to a remnant of pre war fascist strategies. The main driving force of neo fascist movements was what they saw as the defense of a Western civilization from the rise of both communism and the Third World, in some cases the loss of the colonial empire. In 1961, Bardèche redefined the nature of fascism in a book deemed influential in the European far right at large entitled Qu'est ce que le fascisme? (What Is Fascism?). He argued that previous fascists had essentially made two mistakes in that they focused their efforts on the methods rather than the original "idea"; and they wrongly believed that fascist society could be achieved via the nation state as opposed to the construction of Europe. According to him, fascism could survive the 20th century in a new metapolitical guise if its theorists succeed in building inventive methods adapted to the changes of their times; the aim being the promotion of the core politico cultural fascist project rather than vain attempts to revive doomed regimes: In addition, Bardèche wrote: "The single party, the secret police, the public displays of Caesarism, even the presence of a Führer are not necessarily attributes of fascism. The famous fascist methods are constantly revised and will continue to be revised. More important than the mechanism is the idea which fascism has created for itself of man and freedom. With another name, another face, and with nothing which betrays the projection from the past, with the form of a child we do not recognize and the head of a young Medusa, the Order of Sparta will be reborn: and paradoxically it will, without doubt, be the last bastion of Freedom and the sweetness of living." In the spirit of Bardèche's strategy of disguise through framework change, the MSI had developed a policy of inserimento (insertion, entryism), which relied on gaining political acceptance via the cooperation with other parties within the democratic system. In the political context of the Cold War, anti communism began to replace anti fascism as the dominant trend in liberal democracies. In Italy, the MSI became a support group in parliament for the Christian Democratic government in the late 1950s–early 1960s, but was forced back into "political ghetto" after anti fascist protests and violent street clashes occurred between radical leftist and far right groups, leading to the demise of the short lived fascist backed Tambroni Cabinet in July 1960. According to psychologist David Pavón Cuéllar of the Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo, the emergence of neoliberalism in the late twentieth century prompted neoliberalist politicians to utilize neo fascism by authoritatively removing all limits to capital (including labor laws, social rights and tariffs), through the aestheticization of politics and by using the narcissism of small differences to find a target for hate to exploit in order to maintain a social hierarchy instead of protecting all individuals.
Себептері мен сипаттамасы
Бірқатар тарихшылар мен саясаттанушылар 1980-90 жылдары бірқатар еуропалық елдерде, әсіресе Франция, Германия және Италиядағы жағдайдың кейбір маңызды жағынан Еуропадағы Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыс аралығындағы жағдайға ұқсас екенін атап көрсетті. Осы кезең фашизмнің көптеген ұлттық түрлеріне жол ашты. Тұрақты экономикалық дағдарыстар, жоғары жұмыссыздық, ұлтшылдықтың қайта өрлеуі, этникалық қақтығыстардың күшеюі және ұлттық режимдердің геосаяси әлсіздігі – барлығы да осы кезеңге тән еді. Бұл жағдайлар толық сәйкес болмаса да, жаңа фашистік қозғалыстың пайда болуына жеткілікті ықпал етті. Қатал ұлтшылдық неофашизмнің негізгі бөлігі болғандықтан, бұл қозғалысты құрайтын партиялар жалпы еуропалық емес, әр елге тән. Басқаша айтқанда, неофашистік партиялар мен топтардың көптеген идеологиялық ұқсастықтары бар. Фашистік сипатта болғанымен, кейбір зерттеушілер неофашизм мен «тарихи фашизм» арасында, яғни Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болған неофашизм арасында айырмашылықтар бар екенін мәлімдейді. Кейбір тарихшылар қазіргі неофашистік партиялар өз елдерінің саяси жүйесінде жұмыс істейтіндіктен демократияға қарсы емес деп санайды. Бірақ басқа ғалымдар Гитлердің Веймар Республикасының саяси жүйесінде билікке келгенін, бірақ ол Рейхстаг арқылы сайлаудың орнына президенттік тағайындау арқылы антидемократиялық, бірақ конституциялық процеске ұшқандарын еске салады. Тағы бір мәселе – қазіргі неофашистердің тоталитарлық емес екендігі, бірақ олардың партияларының Фюрер принципі бойынша ұйымдастырылуы олай емес екенін көрсетеді. Тарихшы Стэнли Г. Пэйн қазіргі жағдайдың соғыстар аралығындағы жағдайдан өзгеше екенін, соғыс аяқталғаннан бері Еуропа елдерінде демократияның нығаюы тарихи фашизмнің кеңінен оралуына жол бермейтінін, ал нағыз неофашистік топтардың кішкентай болып, шетте қалатынын айтады. Пэйннің пікірінше, Францияның Ұлттық майданы сияқты топтар неофашистік емес, тек «оңшыл радикалды партиялар» ғана, олар уақыт өте келе сайлауда жеңіске жету үшін өз ұстанымдарын жұмсартады. Иммигранттар мәселесі – заңды да, заңсыз да, «шетелдіктер», «шетелдік жұмысшылар», «экономикалық босқындар», «этникалық азшылықтар», «пана іздеушілер» немесе «жат елдіктер» деп аталатын мәселе неофашизмнің өзекті мәселесі болып табылады және олардың туындылық, ультраұлттық және ксенофобиясымен тығыз байланысты. Алайда, елдердегі жағдайға байланысты ерекшеліктер бар. Жалпы алғанда, экономика әлсіз болғанда немесе жұмыссыздық жоғары болғанда иммигранттарға қарсы күш күшейеді, себебі адамдар сырттан келгендердің өз жұмыстарын алып жатыр деп қорқады. Осы себепті неофашистік партиялар экономикалық қиын кезеңде сайлаушылардың көбірек қолдауын алады. Бұл соғыстар аралығындағы жағдайды еске түсіреді, мысалы, Германиядағы гиперинфляция көптеген адамдардың өмір бойы жинаған ақшасын жоқ қылды. Қазіргі Еуропадағы негізгі саяси партиялар неофашистік және оңшыл партиялардың сырттан келгендер мәселесіне баса назар аударудан алатын сайлау артықшылықтарын көреді және иммигранттар мәселесінде оңға қарай жылжу арқылы оңшылдардан сайлаушыларды тартып алуға тырысады. Соғыстан кейінгі Еуропадағы күшті социалистік қозғалыстың болмауы саяси орталықтың оңға қарай жылғанын күшейтеді. Тарихи фашизм де, қазіргі неофашизм де ксенофобиялық, нативистік және иммигранттарға қарсы болғанымен, неофашистік көшбасшылар бұл көзқарастарды тарихи оқиғалармен айқын салыстыру жасамас үшін оларды тым күшті түрде ұсынбауға тырысады. Францияның Ұлттық майданының Жан-Мари Ле Пені де, Австрияның Эркіндік партиясының Жорг Хайдері де, тарихшы Тони Джадттың сөзімен айтқанда, «өздерінің бейімділіктерін тек жанама түрде ғана көрсетті». Яһудилерді топ ретінде жазаламауға болады, бірақ бір адам, яһуди болғанына байланысты қауіпті деп аталады. Олардың басшыларының жария ортадағы бейнесі – неофашистер мен тарихи фашистер арасындағы басты айырмашылықтардың бірі: олардың бағдарламалары «жетілдіріліп, «заманауиландырылған»», сайлаушыларға ұнату үшін «демократиялық қаптамамен» жабылған. Қазіргі неофашистер «бут киіп, қоңыр жейде кимейді», бірақ костюм мен галстук киеді. Бұл таңдау саналы, себебі топтардың басшылары тарихи фашизмнің қатыгез басшыларынан өзін ажыратуға және қазіргі басшыларды тарихи фашистік қозғалыстармен байланыстыратын туғандық және байланыстарды жасыруға тырысады. Бұл мәселелер жария болғанда, Хайдердің жағдайында болғандай, олардың құлдырауына әкелуі мүмкін. Бірқатар Суық соғыс кезеңінің режимдері мен халықаралық неофашистік қозғалыстар қастандықтар мен жалған туған бомбалау сияқты операцияларда ынтымақтастық жасады. Италияның «Қорғасын жылдарында» қатысқан Стефано Делле Кьяие, «Кондор операциясына» қатысты; 1976 жылы Чилилік христиан демократы Бернардо Лейтонға жасалған қастандыққа ұйымдастырды. Винченцо Винчигуерра 1972 жылғы Петеано шабуылынан кейін SISMI көмегімен Франкистік Испанияға қашып кетті, ол үшін өмір бойына сотталды. Делле Кьяиемен бірге Винчигуерра 1995 жылдың желтоқсанында Римде судья Мария Сервини де Кубриа алдында куәлік берді, Энрике Арансибия Клавель (2004 жылы адамзатқа қарсы қылмыстары үшін сотталған Чилидің бұрынғы құпия полиция қызметкері) және АҚШ азаматы Дина агенті Майкл Таунли генерал Карлос Пратстың қастандығына тікелей қатысқандарын айтты. Майкл Таунли Дина мен итальяндық неофашистер арасында делдалдық қызмет атқарғаны үшін Италияда 15 жылға сотталды. Франкистік Испания, Аугусто Пиночеттің Чилиі және Альфредо Стросснердің Парагваясы «Кондор операциясына» қатысты, ол бүкіл әлемдегі саяси қарсыластарды нысанаға алды. Суық соғыс кезеңінде бұл халықаралық операциялар «Коммунизмге қарсы крестовый поход» атты түрлі неофашистік элементтер арасындағы ынтымақтастыққа әкелді. Фидель Кастроға қарсы террорист Луис Посада Каррилес 1976 жылғы 6 қазандағы Кубаның 455 рейсінің бомбалануы үшін айыпталды. Майами Геральд газетінің мәліметінше, бұл бомбалау Чилидің бұрынғы министрі Орландо Летьерді нысанаға алу туралы шешім қабылданған бірдей отырыста шешілді, ол 1976 жылғы 21 қыркүйекте қастандыққа ұшырады. Каррилес өзінің автобиографиясында «біз кубалықтар жеке тирандығына немесе отанымыздың нақты жүйесіне қарсы болған жоқпыз, біздің алдымызда Мәскеуде басы бар, планетаның барлық жеріне қауіпті түрде созылған алып дұшман болды» деп жазды.
A number of historians and political scientists have pointed out that the situations in a number of European countries in the 1980s and 1990s, in particular France, Germany and Italy, were in some significant ways analogous to the conditions in Europe in the period between World War I and World War II that gave rise to fascism in its many national guises. Constant economic crises including high unemployment, a resurgence of nationalism, an increase in ethnic conflicts, and the geo political weakness of national regimes were all present, and while not an exact one to one correspondence, circumstances were similar enough to promote the beginning of neo fascism as a new fascist movement. Because intense nationalism is almost always a part of neo fascism, the parties which make up this movement are not pan European, but are specific to each country they arise in; other than this, the neo fascist parties and other groups have many ideological traits in common. While certainly fascistic in nature, it is claimed by some that there are differences between neo fascism and what can be called "historical fascism", or the kind of neo fascism which came about in the immediate aftermath of World War II. Some historians claim that contemporary neo fascist parties are not anti democratic because they operate within their country's political system. Whether that is a significant difference between neo fascism and historical fascism is doubted by other scholars, who point out that Hitler worked within the existing political system of the Weimar Republic to obtain power, although it took an anti democratic but constitutional process in the form of presidential appointment rather than election through the Reichstag. Others point to the current neo fascists not being totalitarian in nature, but the organization of their parties along the lines of the Führerprinzip would seem to indicate otherwise. Historian Stanley G. Payne claims that the differences in current circumstance to that of the interwar years, and the strengthening of democracy in European countries since the end of the war prevents a general return of historical fascism, and causes true neo fascist groups to be small and remain on the fringe. For Payne, groups like the National Front in France are not neo fascists in nature, but are merely "right radical parties" that will, in the course of time, moderate their positions in order to achieve electoral victory. The problem of immigrants, both legal and illegal or irregular, whether called "foreigners", "foreign workers", "economic refugees", "ethnic minorities", "asylum seekers", or "aliens", is a core neo fascist issue, intimately tied to their nativism, ultranationalism, and xenophobia, but the specifics differ somewhat from country to country due to prevailing circumstances. In general, the anti immigrant impetus is strong when the economy is weak or unemployment is high, and people fear that outsiders are taking their jobs. Because of this, neo fascist parties have more electoral traction during hard economic times. Again, this mirrors the situation in the interwar years, when, for instance, Germany suffered from incredible hyperinflation and many people had their life savings swept away. In contemporary Europe, mainstream political parties see the electoral advantage the neo fascist and far right parties get from their strong emphasis on the supposed problem of the outsider, and are then tempted to co opt the issue by moving somewhat to the right on the immigrant issue, hoping to slough off some voters from the hard right. In the absence in post war Europe of a strong socialist movement, this has the tendency to move the political centre to the right overall. While both historical fascism and contemporary neo fascism are xenophobic, nativist and anti immigrant, neo fascist leaders are careful not to present these views in so strong a manner as to draw obvious parallels to historical events. Both Jean Marie Le Pen of France's National Front and Jörg Haider's Freedom Party of Austria, in the words of historian Tony Judt, "revealed [their] prejudices only indirectly". Jews would not be castigated as a group, but a person would be specifically named as a danger who just happened to be a Jew. The public presentation of their leaders is one principal difference between the neo fascists and historical fascists: their programs have been "finely honed and 'modernized'" to appeal to the electorate, a "far right ideology with a democratic veneer". Modern neo fascists do not appear in "jackboots and brownshirts", but in suits and ties. The choice is deliberate, as the leaders of the various groups work to differentiate themselves from the brutish leaders of historical fascism and also to hide whatever bloodlines and connections tie the current leaders to the historical fascist movements. When these become public, as they did in the case of Haider, it can lead to their decline and fall. Several Cold War regimes and international neo fascist movements collaborated in operations such as assassinations and false flag bombings. Stefano Delle Chiaie, who was involved in Italy's Years of Lead, took part in Operation Condor; organizing the 1976 assassination attempt on Chilean Christian Democrat Bernardo Leighton. Vincenzo Vinciguerra escaped to Franquist Spain with the help of the SISMI, following the 1972 Peteano attack, for which he was sentenced to life. Along with Delle Chiaie, Vinciguerra testified in Rome in December 1995 before judge María Servini de Cubría, stating that Enrique Arancibia Clavel (a former Chilean secret police agent prosecuted for crimes against humanity in 2004) and US expatriate DINA agent Michael Townley were directly involved in General Carlos Prats' assassination. Michael Townley was sentenced in Italy to 15 years of prison for having served as intermediary between the DINA and the Italian neo fascists. The regimes of Francoist Spain, Augusto Pinochet's Chile and Alfredo Stroessner's Paraguay participated together in Operation Condor, which targeted political opponents worldwide. During the Cold War, these international operations gave rise to some cooperation between various neo fascist elements engaged in a "Crusade against Communism". Anti Fidel Castro terrorist Luis Posada Carriles was condemned for the Cubana Flight 455 bombing on 6 October 1976. According to the Miami Herald, this bombing was decided on at the same meeting during which it was decided to target Chilean former minister Orlando Letelier, who was assassinated on 21 September 1976. Carriles wrote in his autobiography that "we the Cubans didn't oppose ourselves to an isolated tyranny, nor to a particular system of our fatherland, but that we had in front of us a colossal enemy, whose main head was in Moscow, with its tentacles dangerously extended on all the planet."
Финляндия
Финляндияда неофашизм көбінесе 1930-1940 жылдардағы фашистік және нацистік бағытталған Патриоттық халық қозғалысы (IKL), оның жастар ұйымы «Көк және қаралар», алдыңғысы Лапуа қозғалысымен байланысты. Соғыстан кейінгі фашистік топтар, мысалы, Патриоттық халық қозғалысы (1993), Патриоттық халық фронты, Патриоттық ұлттық қозғалысы, Көк және қара қозғалысы және тағы да басқалары осы қозғалыстың стилін әдейілеп көшіріп, оның көшбасшыларын үлгі етеді. Сейньяйокидегі «Финдер» партиясының кеңесшісі және полиция қызметкері фашистік көк және қара түсті форма кию арқылы шағын дау туғызды.
In Finland, neo fascism is often connected to the 1930s and 1940s fascist and pro Nazi Patriotic People's Movement (IKL), its youth movement Blues and Blacks and its predecessor Lapua Movement. Post war fascist groups such as Patriotic People's Movement (1993), Patriotic People's Front, Patriotic National Movement, Blue and Black Movement and many others consciously copy the style of the movement and look up to its leaders as inspiration. A Finns Party councillor and police officer in Seinäjoki caused small scandal wearing the fascist blue and black uniform.
Грекия
Ұлы дағдарыс және Грециядағы экономикалық дағдарыс басталғаннан кейін, көпшілік арасында неонацистік партия саналатын "Алтын таң" қозғалысы белгісіздіктен шығып, қолдау тауып, Грекия парламентіне орын алды. Олар азшылықтарға, заңсыз иммигранттар мен босқындарға қатысты қатал қарсылық білдірді. 2013 жылы "Алтын таң" байланысы бар адам антифашистік музыкантты өлтіргеннен кейін, Грекия үкіметі "Алтын таң" жетекшісі Николаос Михалолиакос пен басқа да мүшелерін қылмыстық ұйыммен байланысы бар деген айыппен тұтқындауға бұйрық берді. 2020 жылдың қазан айында сот "Алтын таңды" қылмыстық ұйым деп жариялап, 68 мүшесін түрлі қылмыстарға, соның ішінде кісі өлтіруге кінәлі деп тапты. Дегенмен, Грецияда оңшыл саясат күшті болып қалуда, мысалы, Илияс Касидиаристің "Ұлттық партия – Гректер" ультраұлттық партиясы. 2021 жылы грек неонацистік жастары Грециядағы мектепте қарсыластарына шабуыл жасады.
After the onset of the Great Recession and economic crisis in Greece, a movement known as the Golden Dawn, widely considered a neo Nazi party, soared in support out of obscurity and won seats in Greece's parliament, espousing a staunch hostility towards minorities, illegal immigrants and refugees. In 2013, after the murder of an anti fascist musician by a person with links to Golden Dawn, the Greek government ordered the arrest of Golden Dawn's leader Nikolaos Michaloliakos and other Golden Dawn members on charges related to being associated with a criminal organization. In October, 2020, the court declared Golden Dawn to be a criminal organization, convicting 68 members of various crimes including murder. However, far right politics continue to be strong in Greece, such as Ilias Kasidiaris' National Party – Greeks, an Ultranationalist party. In 2021, Greek neo Nazi youth attacked a rival group at a school in Greece.
Италия
Италия Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін екі саяси блокқа бөлінді: 1990 жылға дейін билікте болған христиан демократтары және соғыстан кейін бірден күшті болған, 1970 жылдары үлкен қолдауға ие болған Италия коммунистік партиясы (PCI). Салқын соғыс басталған кезде АҚШ және Ұлыбритания үкіметтері итальяндық биліктің итальяндық соғыс қылмыскерлерін Югославияға беруден бас тартуына көз жұмды, олардың бұл қадам ПКИ-ге пайда әкеледі деп қорқып, оған жол бермеді. Италияның соғыс қылмыстарына қатысты Нюрнберг трибуналы сияқты сот процесі болмағандықтан, итальяндық фашистер жасаған қылмыстар туралы ұжымдық естелік қоғамдық БАҚ-тан, итальян мектептеріндегі оқулықтардан және тіпті темір перденің батыс жағындағы академиялық дискурстан шығарылды. 1947 жылдың мамырында ПКИ француз коммунистік партиясымен бірге Маршалл жоспары бойынша Париж конференциясы басталғанға дейін бір ай бұрын биліктен қуылды. 1946 жылы итальяндық фашист әскерлерінің тобы Бенито Муссолини идеяларын жақтауды жалғастыру үшін Италия әлеуметтік қозғалысын (MSI) құрды. MSI-нің жетекшісі Джорджио Альмиранте болды, ол 1988 жылы қайтыс болғанға дейін партияны басқарды. 1970 жылдары ПКИ мен ХД арасында «тарихи келісімге» қол жеткізуге жасалған әрекеттерге қарамастан, ПКИ 1980 жылдарға дейін атқарушы билікте рөл атқармады. 1970 жылдың желтоқсанында Джунио Валерио Боргезе Стефано Дель Чиаемен бірге неофашистік режим орнату мақсатымен Боргезе төңкерісін ұйымдастыруға тырысты. Неофашистік топтар түрлі жалған тумен жасалған террористік шабуылдарға қатысты, олардың алғашқысы 1969 жылғы желтоқсанда Пьяцца Фонтанада болған жарылыс болды, осы іске қатысы үшін Винченцо Винчигуера сотталды. Бұл топтардың қызметі 1980 жылы Болонья теміржол станциясында жасалған жарылыспен аяқталды деп есептеледі. 1987 жылы MSI партиясын Джанфранко Фини басқарды, оның басшылығымен 1995 жылы партия таратылып, Ұлттық Альянс (AN) болып қайта құрылды. Фини басқарған партия Муссолини мен фашизмнен алшақтады, еврей қауымымен қарым-қатынасын жақсартуға тырысты және 2009 жылы Сильвио Берлусконидің «Италия Форцасы» партиясымен біріккенге дейін консервативті оңшыл партияға айналды. Италиядағы неофашистік партияларға «Триколор жалыны» (Fiamma Tricolore), «Жаңа күш» (Forza Nuova), «Ұлттық әлеуметтік фронт» (Fronte Sociale Nazionale) және CasaPound жатады. MSI мен AN-нің негізгі мұрагерлері саналатын ұлттық консерваторлық «Италияның бауырлары» (FdI) партиясы бірнеше ғалымдар тарапынан неофашистік деп сипатталды, сонымен қатар партияның ішкі құрылымында неофашистік фракциялар бар. 2022 жылғы Италиядағы жалпы сайлау нәтижесінде FdI бірінші партия болып шықты, бұл республика тарихындағы Италияның алғашқы оңшыл үкіметі және Екінші дүниежүзілік соғыстан бергі ең оңшыл үкіметі деп бағаланды. Ресей-Украина соғысы итальяндық оңшылды, оның ішінде неофашистерді үш топқа бөлді: батысқа бағытталған және атлантистік оңшылдық (мысалы, CasaPound), ностальгиялық және Путинге жақтас неофашизм («Жаңа күш») және идеологиялық тұрғыдан дамып келе жатқан ұлттық большевиктер мен еуразиялықтар. Соңғы зерттеулер итальяндық неофашизмнің геосаяси рөлін зерттеді, кейбір топтар Суық соғыс кезінде Италияны НАТО-да ұстап тұру және коммунистік партияның билікке келуіне жол бермеу мақсатымен жасалған «кернеу стратегиясына» ЦРУ қолдауымен қатысқан.
Italy was broadly divided into two political blocs following World War II: the Christian Democrats, who remained in power until the 1990s, and the Italian Communist Party (PCI), which was very strong immediately after the war and achieved a large consensus during the 1970s. With the beginning of the Cold War, the American and British governments turned a blind eye to the refusal of Italian authorities to honor requested extraditions of Italian war criminals to Yugoslavia, which they feared would benefit the PCI. With no event such as the Nuremberg trials taking place for Italian war crimes, the collective memory of the crimes committed by Italian fascists was excluded from public media, from textbooks in Italian schools, and even from the academic discourse on the Western side of the Iron Curtain throughout the Cold War. The PCI was expelled from power in May 1947, a month before the Paris Conference on the Marshall Plan, along with the French Communist Party (PCF). In 1946, a group of Italian fascist soldiers founded the Italian Social Movement (MSI) to continue advocating the ideas of Benito Mussolini. The leader of the MSI was Giorgio Almirante, who remained at the head of the party until his death in 1988. Despite attempts in the 1970s towards a "historic compromise" between the PCI and the DC, the PCI did not have a role in executive power until the 1980s. In December 1970, Junio Valerio Borghese attempted, along with Stefano Delle Chiaie, the Borghese Coup which was supposed to install a neo fascist regime. Neo fascist groups took part in various false flag terrorist attacks, starting with the December 1969 Piazza Fontana massacre, for which Vincenzo Vinciguerra was convicted, and they are usually considered to have stopped with the 1980 Bologna railway bombing. In 1987, the reins of the MSI party were taken by Gianfranco Fini, under whom in 1995 it was dissolved and transformed into the National Alliance (AN). The party led by Fini distanced itself from Mussolini and fascism and made efforts to improve its relations with the Jewish community, becoming a conservative right wing party until its merger with Silvio Berlusconi's Forza Italia into the centre right party The People of Freedom in 2009. Neo fascist parties in Italy include the Tricolour Flame (Fiamma Tricolore), the New Force (Forza Nuova), the National Social Front (Fronte Sociale Nazionale), and CasaPound. The national conservative Brothers of Italy (FdI), main heirs of MSI and AN, has been described as neo fascist by several academics, and it has some neo fascist factions within their internal organization. The results of the 2022 Italian general election, in which FdI became the first party, have been variously described as Italy's first far right led government in the republican era and its most right wing government since World War II. The Russia Ukraine war has divided the Italian far right, including neo fascists, into three clusters: the pro Western and Atlanticist extreme right (e. g. CasaPound), nostalgic and pro Putin neo fascism (New Force), and an ideologically evolving collection of National Bolshevik and Eurasianist militants. Recent studies have studied the geopolitical role of Italian neofascism with some groups partecipating with CIA backing in the Strategy of Tension during the Cold War where terrorists actions were aimed to keep Italy in NATO and prevent the Communist Party from coming to power
Португалия
Португалияда 1974 жылғы "Шегіш гүлдер революциясынан" кейін авторитарлық режим құлағаннан соң, 1978 жылы құрылған "Жаңа тәртіп" (Португалия) сияқты бірнеше неофашистік ұйымдар пайда болды. Еуропалық Парламенттің баяндамасында "Жаңа тәртіп" идеологиясы революциялық фашизм және гиперұлтшылдық ретінде сипатталды. Бұл ұйымның Испаниядағы "Fuerza Nueva" ұйымымен байланыстары болды. "Жаңа тәртіп" 1982 жылы таратылды, алайда оның қызметі 1985 жылға дейін жалғасты.
After the fall of authoritarianism in Portugal after the Carnation Revolution of 1974, several neo fascist groups arose such as the New Order (Portugal) which was created in 1978. A report by the European Parliament defined the ideology of the New Order as revolutionary fascist and hyper nationalist. The group also had connections to Fuerza Nueva in Spain. The New Order was disbanded in 1982, however its activities continued to as late as 1985.
Румыния
Румынияда Осі державаларымен және неміс ұлттық социализмімен одақтасқан, ультраұлтшылдық қозғалыс – Темір гвардия, сондай-ақ Архангел Михаил легионы деп те белгілі болды. Өздерін легионаризмнің мұрагерлері санайтын бірнеше заманауи саяси ұйымдар бар, олардың ішінде Noua Dreapta және бұрынғы Темір гвардия мүшелері құрған "Ел үшін бәрі" партиясы бар. Аталған ұйым 2015 жылы тыйым салынды. Бұл румыниялық ұйымдардан өзге, мажар азшылығының ультраұлтшылдық көзқарастарын ұсынатын "Алпыс төрт округтің жастар қозғалысы" да бар, әсіресе Трансильванияда. Басқа ұлтшыл және ирредентистік топтар, мысалы, Үлкен Румыния партиясы легионаризмнен тумаған, бірақ шындығында Николае Чаушеску кезеңіндегі ұлттық коммунистік тенденциялардан өркендеді (партияны оның "сарқылы ақыны" Корнелиу Вадим Тюдор құрған).
In Romania, the ultra nationalist movement which allied itself with the Axis powers and German National Socialism was the Iron Guard, also known as the Legion of the Archangel Michael. There are some modern political organisations which consider themselves heirs of Legionarism, this includes Noua Dreaptă and the Everything For the Country Party, founded by former Iron Guard members. The latter organisation was outlawed in 2015. Aside, from these Romanian organisations, the Sixty Four Counties Youth Movement representing ultra nationalism from the Hungarian minority is also present, especially in Transylvania. Other nationalistic and irredentist groups such as the Greater Romania Party do not originate from Legionarism, but in fact grew out of national communist tendencies from the era of Nicolae Ceaușescu (the party was founded by his "court poet" Corneliu Vadim Tudor).
Ресей
1990 жылы Владимир Жириновский Ресейдің Либералды-демократиялық партиясын құрды. Оның басшысы демократиялық құндылықтарға, адам құқықтарына, көп партиялық жүйеге және заң үстемдігіне қарсы шықты. «Британника» энциклопедиясы Жириновскийді неофашист санайды. Жириновский Литва, Латвия және Эстонияны күшпен қайта басып алуды қолдады, сондай-ақ ядролық қалдықтарды сол жерге тастауды ұсынды. 1990 жылдардың ортасында болған Бірінші шешен соғысында ол кейбір шешен ауылдарын тактикалық ядролық қарумен бомбалауды жақтады. Ресейлік Ұлттық Бірлік – 1990 жылы Александр Баркашов құрған жартылай әскери ұйым. Ол солға қарай бұрылған свастиканы пайдаланды және «орыс қанының ең маңыздылығын» баса көрсетті. Ұйым жетекшісі Баркашов Адольф Гитлер туралы былай деді: «Мен оны неміс халқының және барлық ақ нәсілдің ұлы батыры деп санаймын. Ол бүкіл халықты жеңілдікке бой алдырмау және ұлттық құндылықтарды сақтау үшін күресуге шақырды». Александр Баркашов және Ресейлік Ұлттық Бірлігінің басқа да мүшелері Ресей-Украина соғысында діни қызметпен және Ресейді қолдайтын белсенділікпен айналысты.
In 1990, Vladimir Zhirinovsky founded the Liberal Democratic Party of Russia. Its leader opposes democratic values, the rights of man, a multiparty system, and the rule of law. Encyclopedia Britannica considers Zhirinovsky to be a neo fascist. Zhirinovsky endorsed the forcible re occupation of Lithuania, Latvia, and Estonia, and suggested nuclear waste should be dumped there. During the First Chechen War in the mid 1990s, he advocated hitting some Chechen villages with tactical nuclear weapons. The Russian National Unity was a paramilitary organization which was founded by Alexander Barkashov in 1990. It used a left pointed swastika and emphasizes the "primary importance" of Russian blood. Concerning Adolf Hitler, the organizations's leader Barkashov declared: "I consider [Hitler] a great hero of the German nation and of all white races. He succeeded in inspiring the entire nation to fight against degradation and the washing away of national values." Alexander Barkashov along with other members of the Russian National Unity have engaged in religious activities and pro Russian activism in the Russian Ukrainian War.
Сербия
Сербиядағы неофашистік ұйым – Obraz, оған Сербияның Конституциялық соты 2012 жылдың 12 маусымында тыйым салды. Ал бұрын, 1990 жылдың 18 маусымында Воислав Шешель Сербиялық четник қозғалысын (СЧП) құрды, бірақ оның анық четник идеологиясы болғандықтан ресми тіркелуіне рұқсат берілмеді. 1991 жылдың 23 ақпанында ол Ұлттық радикалдық партиямен (НРС) бірігіп, Шешель президент, ал Томислав Николич вице-президент болып сайланған Сербия радикалдық партиясын (СРС) құрды. Бұл Сербияның аумағын кеңейтуге ұмтылған, неофашизмге бағытталған четник партиясы болды.
A neo fascist organization in Serbia was Obraz, which was banned on 12 June 2012 by the Constitutional Court of Serbia. Earlier, on 18 June 1990, Vojislav Šešelj organized the Serbian Chetnik Movement (SČP) though it was not permitted official registration due to its obvious Chetnik identification. On 23 February 1991, it merged with the National Radical Party (NRS), establishing the Serbian Radical Party (SRS) with Šešelj as president and Tomislav Nikolić as vice president. It was a Chetnik party, oriented towards neo fascism with a striving for the territorial expansion of Serbia.
Словакия
Котлеба – Біздің Словакия халық партиясы – экстремистік және фашистік көзқарастары бар, радикалды оңшыл саяси партия. Партия жетекшісі Мариан Котлеба – бұрынғы неонацист, ол бір кезде 1939-1945 жылдарғы нацистік Словакия мемлекетінің әскери құрамы Хлинка гвардиясының нығайымындағыдай киім киген. Ол рома халқына, иммигранттарға, Словакия Ұлттық көтерілісіне, НАТО-ға, АҚШ-қа және Еуропалық Одаққа қарсы. Партия сондай-ақ, фашистік әскери қылмыскер және Словакияның бұрынғы президенті Йозеф Тисоны қолдайды. 2003 жылы Котлеба радикалды оңшыл саяси партия «Словак қоғамы» (словакиялық: Slovenská Pospolitosť) құрды. 2007 жылы Словакия ішкі істер министрлігі партияның сайлауға қатысуына және үгіт жүргізуіне тыйым салды. Бұл тыйымға қарамастан, Котлеба партиясы 2016 жылғы Словакия парламент сайлауында 8,04% дауыс алды. 2022 жылдың желтоқсанына қарай сайлаушылардың қолдауы парламентке өту үшін қажетті 5% шегінен төмен, шамамен 3,1%-ға дейін төмендеді.
Kotleba – People's Party Our Slovakia is a far right political party with views that are considered extremist and fascist. The Party's leader, Marian Kotleba, is a former neo Nazi, who once wore a uniform modelled on that of the Hlinka Guard, the militia of the 1939–45 Nazi sponsored Slovak State. He opposes Romani people, immigrants, the Slovak National Uprising, NATO, the United States, and the European Union. The party also endorses the clerical fascist war criminal and former Slovak President Jozef Tiso. In 2003, Kotleba founded the far right political party Slovak Community (Slovak: Slovenská Pospolitosť). In 2007, the Slovak interior ministry banned the party from running and campaigning in elections. In spite of this ban, Kotleba's party got 8.04% of votes in the Slovak 2016 parliamentary elections. As of December 2022, voter support has dropped significantly to about 3.1%, under the 5% threshold required to enter parliament.
Түркия
"Сұр қасқырлар" – түрік ультраұлттық және неофашистік жастар ұйымы. Ол Ұлтшыл қозғалыс партиясының "бейресми жауынгерлік қаруы" болып саналады. "Сұр қасқырлар" терроризмде айыпталып отыр. Алпарслан Түркеш құрған ұлтшыл саяси партия МХП кейде неофашистік деп сипатталады.
Grey Wolves is a Turkish ultranationalist and neo fascist youth organization. It is the "unofficial militant arm" of the Nationalist Movement Party. The Grey Wolves have been accused of terrorism. The nationalist political party MHP founded by Alparslan Türkeş is also sometimes described as neo fascist.
Ұлыбритания
Британдық Ұлттық партия (БҰП) – фашизм және иммиграцияға қарсы идеологияны қолдаған Ұлыбританиядағы ұлтшыл партия. 2009 жылғы Еуропалық сайлауда партия екі еуропалық парламент депутатын (ЕПД) жеңіп алды, олардың ішінде бұрынғы партия басшысы Ник Гриффин де болды. Фашистік немесе неофашистік деп сипатталатын басқа британдық ұйымдарға Ұлттық фронт, Combat 18, Англия қорғаныс лигасы және Britain First кіреді.
The British National Party (BNP) is a nationalist party in the United Kingdom which espoused the ideology of fascism and anti immigration. In the 2009 European elections, it gained two members of the European Parliament (MEPs), including former party leader Nick Griffin. Other British organisations described as fascist or neo fascist include the National Front, Combat 18, the English Defence League, and Britain First.
Аргентина
Аргентинада неофашизмнің көрнекті жақтасы президент Мария Эстела Мартинес де Перон болды, ол фашистік полиция ұйымы "Три А" аясында антикоммунистік саясатты және экономикалық нарықты ашу саясатын жүзеге асырды. Перон ұлттық радио арнасында Рим сәлемін көрсету арқылы фашизмге тікелей құрмет көрсетті. Ұлттық қайта құрылымдастыру процесі де неофашистік немесе фашистік диктатура деп есептеледі.
In Argentina, a notable advocate of neo fascism was president María Estela Martínez de Perón, who applied anti communist policies under the fascist police organization Triple A and economic market opening policies. Perón made a direct apology to fascism by performing the Roman salute in an appearance on the national radio network. The National Reorganization Process is also considered a neo fascist or fascist dictatorship.
Боливия
1937 жылы құрылған Боливияның Социалистік фаланга партиясы Боливия саясатының орта ғасырындағы маңызды рөл атқарды. Луис Гарсия Меза Техада режимі 1980 жылғы Боливиядағы кокаин төңкерісі кезінде итальяндық неофашист Пьерлуиджи Паглиаи, террорист Стефано Дель Чиаие және Буэнос-Айрес хунтасының көмегімен билікке келді. Бұл режим неофашистік бейімділіктерге ие және нацистік атрибутика мен рәсімдерге құрмет көрсеткендігі айыпталады. Техададан бұрын билікте болған Хуго Бансер Суарес та нацизм мен фашизмге құрметпен қараған.
The Bolivian Socialist Falange party founded in 1937 played a crucial role in mid century Bolivian politics. Luis García Meza Tejada's regime took power during the 1980 Cocaine Coup in Bolivia with the help of Italian neo fascist Pierluigi Pagliai, the terrorist Stefano Delle Chiaie, and the Buenos Aires junta. That regime has been accused of neo fascist tendencies and of admiration for Nazi paraphernalia and rituals. Hugo Banzer Suárez, who preceded Tejada, also displayed admiration for Nazism and fascism.
Бразилия
Жаир Болсонарудың Бразилия үкіметі 21-шы ғасырда Оңтүстік Америкадағы неофашизмнің өрлеу нүктесі ретінде көрсетіледі. Бұл ғылымды жоққа шығару, соғысқа шақыратын риторика және халықтан құқықтарды шектеуге бағытталған авторитарлық шаралар, сонымен қатар күшті неолибералдық экономикалық саясатқа байланысты туындаған жағдай. Болсонаризмді құрайтын топтардың көптігі, әртүрлі бағыттары (әскери, идеологиялық, діни, капиталдық және т.б.) өзара келіспеушіліктерге, стратегияларға, мақсаттарға және ерекше әдістерге ие. Сонымен қатар, Ұлттық Альянс және Америкалық нацистік партиясы да бар. Тарихи зерттеулер институты көбінесе антисемиттік сипаттағы тарихи фактілерді жоққа шығаратын мақалалар жариялайды. Альтернативті оң – неореакционерлерден ақ ұлтшылдарға дейінгі түрлі радикалды оңшыл идеяларды қолдайтын, біріккен байланысы шала ғана коалиция, олар көбінесе "неофашистік" деген жалпы атаумен біріктіріледі, себебі олар авторитарлық ультраұлттықшылдықтың радикалды формасын жақтайды.
The Brazilian government of Jair Bolsonaro is cited as the rising point of neo fascism in South America in the 21st century, based on the denial of science, bellicose rhetoric and authoritarian measures that withdraw rights from the population linked to a strongly neoliberal economic policy. In this way, the multiplicity of groups that make up the Bolsonarism, the different wings (military, ideological, religious, capital, etc.) present pragmatic disagreements, strategies, objectives and distinct methods. the National Alliance, and the American Nazi Party. The Institute for Historical Review publishes negationist historical papers which are often of an antisemitic nature. The alt right—a loosely connected coalition of individuals and organizations which advocates a wide range of far right ideas, from neoreactionaries to white nationalists—is often included under the umbrella term "neo fascist", because alt right individuals and organizations advocate a radical form of authoritarian ultranationalism.
Австралия мен Жаңа Зеландия
Брентон Харрисон Таррант, Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласындағы Әл-Нур мешіті мен Линвуд Ислам орталығындағы мешіттерге шабуыл жасаған австралиялық қылмыскер, өзінің фашист екенін мойындады, экожәшілікті ұстанды және Ұлыбританиялық фашистік ұйым – Британдық фашистер одағының (БФО) басшысы Освальд Мослиді құрметтеді. Ол атқыштын манифесінде, сондай атты француздық оңшыл теорияның атымен аталған «Ұлы алмасу» деген сөздер келтірілген.
Brenton Harrison Tarrant, the Australian perpetrator of the Christchurch mosque shootings at Al Noor Mosque and Linwood Islamic Centre in Christchurch, New Zealand, was an admitted fascist who followed eco fascism and admired Oswald Mosley, the leader of the British fascist organization British Union of Fascists (BUF), who is quoted in the shooter's manifesto The Great Replacement (named after the French far right theory of the same name).
Оңтүстік Африка
Экономикалық бостандық күрескерлері – 2013 жылы Африка Ұлттық Конгресі Жастар Лигасының (АҰКЖЛ) қуылған бұрынғы президенті Джулиус Малема және оның жақтастары құрған, өзін пан-африкалық саяси партия деп сипаттайтын ұйым. Малема мен партия ақ және үнді нәсілдеріне қарсы расизмді қолдағандары үшін жиі дау тудырып келеді. 2019 жылдың қараша айында Витватерсранд университетінің халықаралық қатынастар профессоры Вишвас Сатгар оларды "қара неофашизм" деп аталатын жаңа құбылыстың көрінісі ретінде сипаттады.
The Economic Freedom Fighters are a self described pan Africanist political party founded in 2013 by the expelled former African National Congress Youth League (ANCYL) President Julius Malema, and his allies. Malema and the party have frequently courted controversy for engaging in anti White and anti Indian racism. In November 2019, the Professor of International Relations at University of the Witwatersrand, Vishwas Satgar, defined them as a manifestation of a new phenomena, 'Black Neofascism'.
Индонезия
Адольф Гитлердің «Үлкен Германияның» гегемониясын жақтаған үгіті бұрынғы голланд колониясында «Индонезия Мулия» (қадірлі Индонезия) және «Индонезия Рая» (ұлы Индонезия) сияқты ұғымдарды шабыттандырды. Алғашқы фашистік партия – Индонезия фашистік партиясы (ПФИ) болды. Сукарно Гитлер басқарған нацистік Германияны және оның баршаға бақыт сыйлайтын көрінісін бағалады: «Немістер Германияның осы әлемдегі басқа ұлттардан биік тұрғанын үшінші рейхте көреді», – деді ол 1963 жылы. Ол Гитлердің өз идеалдарын бейнелеуде «өте тапқыр» болғанын айтты: Гитлердің шешендік өнері туралы сөз қозғап, бірақ нацизмді идеология ретінде мойындамай, индонезиялық ұлтшылдық нацистік ұлтшылдықтан кем ауқымды екенін мәлімдеді.
Adolf Hitler's propaganda which advocated the hegemony of "Greater Germany" inspired similar ideas of "Indonesia Mulia" (esteemed Indonesia) and "Indonesia Raya" (great Indonesia) in the former Dutch colony. The first fascist party was the Partai Fasis Indonesia (PFI). Sukarno admired Nazi Germany under Hitler and its vision of happiness for all: "It's in the Third Reich that the Germans will see Germany at the apex above other nations in this world," he said in 1963. He stated that Hitler was 'extraordinarily clever' in 'depicting his ideals': he spoke about Hitler's rhetorical skills, but denied any association with Nazism as an ideology, saying that Indonesian nationalism was not as narrow as Nazi nationalism.
Жапония
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияда неофашизм мен ультраұлтшылдық бағыттар басты саяси ағымнан мүлдем шеттетілді, ал Жапонияда олар негізгі оңшыл консервативті саясатпен ішінара байланысты болды. 2006 жылдан бері Жапонияның Либерал-демократиялық партиясының (LDP) барлық премьер-министрлері алыс оңшыл ультраұлтшыл Nippon Kaigi ұйымының мүшелері болып табылады.
After World War II, neo fascism and ultra nationalism were ostracized from mainstream politics in Germany, while in Japan, they were partially related to major right wing conservative politics. Since 2006, all prime ministers of Japan's LDP have been members of far right ultranationalist Nippon Kaigi.
Моңғолия
Моңғолия Ресей мен Қытай сияқты ірі елдердің арасында орналасқандықтан, этникалық әлсіздік сезімі көптеген моңғолдарды жаңа фашизмге жетеледі, олар Шыңғысхан мен Адольф Гитлерді орталыққа қойып ұлтшылдық көзқарастарды білдіреді. Бұл идеологияны қолдайтын топтардың қатарында Көк Моңғолия, Даяр Моңғол және Моңғол Ұлттық Одағы бар.
With Mongolia located between the larger nations Russia and China, ethnic insecurities have driven many Mongolians to neo fascism, expressing nationalism centered around Genghis Khan and Adolf Hitler. Groups advocating these ideologies include Blue Mongolia, Dayar Mongol, and Mongolian National Union.
Пәкістан
Пәкістанның "Тәжірибе-и Лаббайк" қозғалысы кейбір сарапшылар тарапынан ислами экстремизммен байланысы болғандықтан фашистік деп есептеледі.
Pakistan's Tehreek e Labbaik Pakistan is considered fascist by some analysts because of its engagement in Islamic extremism.
Тайвань
Ұлттық социализм қауымдастығы (НСА) – Тайваньда 2006 жылдың қыркүйегінде Су На чи (許娜琦) – 22 жастағы Сучжоу университетінің саяси ғылымдар мамандығы бойынша бітірушісі – құрған неофашистік саяси ұйым. НСА Адольф Гитлерді өздерінің жетекшісі деп санайды және көбінесе "Гитлерге ұзақ өмір!" деген ұранды қолданады. Бұл оларға Симон Визенталь орталығының, халықаралық еврейлік адам құқықтары орталығының айыптауын әкелді.
The National Socialism Association (NSA) is a neo fascist political organization founded in Taiwan in September 2006 by Hsu Na chi (許娜琦), a 22 year old female political science graduate of Soochow University. The NSA views Adolf Hitler as its leader and often uses the slogan "Long live Hitler". This has brought them condemnation from the Simon Wiesenthal Center, an international Jewish human rights centre.