Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Роберт Роджерс (2 наурыз 1864 – 21 шілде 1936) – канадалық саудагер және саясаткер. Ол федералдық және провинциялық деңгейде министрлер кабинетінде қызмет етті. Роджерс Канаданың шығыс бөлігіндегі Лейкфилд қаласында (қазіргі Гор, Квебек) генерал-лейтенант Джордж Роджерстің ұлы болып дүниеге келді. Ол Лахуте, Бертье және Монреальде білім алды, кейіннен Манитоба штатының Винипег қаласына көшіп, «Монарх» өмірді сақтандыру компаниясының директоры болды. Діні бойынша ол Англия шіркеуінің мүшесі еді.
Robert Rogers, (March 2, 1864 – July 21, 1936) was a Canadian merchant and politician. He served as a cabinet minister at the federal and provincial levels. Rogers was born in Lakefield Canada East (now Gore, Quebec), the son of Lieutenant Colonel George Rogers. He was educated in Lachute, Berthier and Montreal, and later moved to Winnipeg, Manitoba to become director of the Monarch Life Assurance Company. In religion, he was a member of the Church of England.
Манитоба саясаты
Ол 1896 жылғы федералды сайлауда Лисгар округінен Федералды консервативтік партияның кандидаттығына түсті және либерал Роберт Лорн Ричардсонға елу төрт дауыспен жеңілді. Ол 32 жаста болды. Роджерс 1899 жылғы провинциялық сайлауда Манитоба заң шығару жиналысына консервативтік кандидат ретінде сайланды, Манитоудағы либерал кандидат Ж. Л. Браунды жиырма сегіз дауыспен жеңді. Консерваторлар бұл сайлауда жеңіске жетті, ал Роджерс Хью Джон Макдональд әкімшілігінің қолдаушысы ретінде заң шығарушы органда отырды. 1900 жылдың 29 қазанында Родмонд Роблин Макдональдтың орнын басып, премьер-министр болғанда, Роджерсті портфелі жоқ министр етіп тағайындады. 1900 жылдың 20 желтоқсанында Роджерс құрылыс министрі лауазымына көтерілді. Ол осы лауазымда он бір жыл бойы қызмет етті және көбінесе Роблин кабинетіндегі екінші ең ықпалды тұлға ретінде есептелді, премьер-министрге тиімді қолдау желісін құруға көмектесті. Ол 1903, 1907 және 1910 жылдарғы сайлау кампанияларында еш қиындықсыз қайта сайланды.
He contested Lisgar in the 1896 federal election as a candidate of the federal Conservative Party, and lost to Liberal Robert Lorne Richardson by fifty four votes. He was 32 years old. Rogers was elected to the Legislative Assembly of Manitoba in the 1899 provincial election as a Conservative candidate, defeating Liberal candidate J. L. Brown by twenty eight votes in Manitou. The Conservatives won this election, and Rogers sat in the legislature as a backbench supporter of Hugh John Macdonald's administration. When Rodmond Roblin succeeded Macdonald as premier on October 29, 1900, he appointed Rogers as a minister without portfolio. On December 20, 1900, Rogers was promoted to the powerful position of Minister of Public Works. He remained in this position for eleven years, and was often regarded as the second most powerful figure in Roblin's cabinet, helping the premier construct an effective patronage network. He was re elected without difficulty in the campaigns of 1903, 1907 and 1910.
Федералды саясат
Роджерс 1911 жылы федералды саясатқа қадам басты. Роберт Борден басқаратын федералды консервативтік партия 1911 жылғы федералды сайлауда Вильфрид Лориердің үкіметтік либералдарын жеңді, бұл Roblin-нің Манитобадағы сайлау машиналарынң көмегімен мүмкін болды. Роджерс сайлауда кандидат болмаса да, 1911 жылдың 10 қазанында Канаданың ішкі істер министрі және үндістер ісі жөніндегі басқарушы болып тағайындалды. Он жеті күннен кейін ол Виннипегтен өткен қосымша сайлауда Парламентке сайланды. 1912 жылдың 30 наурызында Роджерске кендер министрі міндеті қосымша берілді. 1912 жылдың 29 қазанында ол басқа лауазымдарынан бас тартып, Канаданың қоғамдық жұмыстар министрі болды және бұл қызметті бес жыл атқарды. Ол 1917 жылы қайта сайлануға түспеді. 1921 жылғы сайлауда Лисгар округінен Парламентке оралуға тырысты, бірақ прогрессивтік кандидат Джон Ливингстон Браунға 1164 дауыспен жеңілді. Роджерс 1925 жылғы сайлауда бұрынғы либерал премьер-министрі Тобиас Норристі 1617 дауыспен жеңіп, парламентке қайта оралды. Келесі жылғы сайлауда ол либерал Джон Стюарт МакДиармидке 1171 дауыспен ұтылып қалды. Ол 1927 жылы Консервативтік партияның лидерлік конвенциясына қатысты. Ол алты кандидаттың арасында бесінші орынды иеленді. Оның дауысы екінші кезеңде көбінесе жоғалып кетті – лидерлікті анықтау үшін кезең-кезеңімен дауыс беру жүргізілді. Француз тілін білмеуі оның лидерлікке ұмтылысын тоқтатты. Роджерс 1930 жылғы сайлауда үшінші рет Парламентке сайланды, МакДиармидті 343 дауыспен жеңді. Ол консервативтік премьер-министр Ричард Беннеттің кабинетіне енбеді және 1935 жылы саясаттан кетті. Ол келесі жылы қайтыс болды.
Rogers turned to federal politics in 1911. The federal Conservative Party under Robert Borden defeated Wilfrid Laurier's governing Liberals in the 1911 federal election, due in part to assistance from Roblin's electoral machine in Manitoba. Although Rogers was not a candidate in the election, he was appointed as Canada's Minister of the Interior and Superintendent General of Indian Affairs on October 10, 1911. Seventeen days later, he was acclaimed to the House of Commons in a by election for Winnipeg. Rogers was given additional responsibilities as Minister of Mines on March 30, 1912. On October 29, 1912, he left his other portfolios to become Canada's Minister of Public Works, a position which he held for five years. He did not seek re election in 1917. He attempted to return to the House of Commons for Lisgar in the 1921 election, but lost to Progressive candidate John Livingstone Brown by 1,164 votes. Rogers was returned to parliament in the 1925 election, defeating former Liberal premier Tobias Norris by 1,617 votes in Winnipeg South. In the following year's election, he lost his seat to Liberal John Stewart McDiarmid by 1,171 votes. He was a candidate at the Conservative Party leadership convention in 1927. He finished fifth out of six candidates. His vote mostly vanished in the second vote the leader was elected through run off voting. His lack of French ended his drive for the leadership. Rogers won election to the House of Commons for a third time in the 1930 election, defeating McDiarmid by 343 votes. He was not included in the cabinet of Conservative prime minister Richard Bennett, and retired from politics in 1935. He died the following year.