Канаданың тұңғыш премьер-министрі Джон А. Макдональд

Кіріспе

Канаданың премьер-министрі 1867-1873 және 1878-1891 жылдар аралығында Канаданың премьер-министрі болған сэр Джон Александр Макдональд (10 немесе 11 қаңтар 1815 – 6 маусым 1891) – Канаданың тұңғыш премьер-министрі, 1867-1873 жылдары және 1878 жылдан өмірінің соңына дейін, 1891 жылға дейін қызмет еткен. Ол Канада Конфедерациясының негізін қалаушы тұлғасы және шамамен жарты ғасырлық саяси мансапқа ие болды. Макдональд Шотландияда дүниеге келді; бала кезінде отбасысы Үстіңгі Канада провинциясының (қазіргі Онтарионың шығысы) Кингстон қаласына көшіп келді. Заңгер ретінде ол бірнеше маңызды істерге қатысты және 1844 жылы Канада провинциясының заң шығару жиналысына сайланған Кингстон қаласында танымал болды. 1857 жылы колонияның тұрақсыз саяси жүйесінде премьер-министр болды. 1864 жылы ешбір партия ұзақ уақыт үкімет құруға қабілетсіз болған кезде, Макдональд өзінің саяси қарсыласы Джордж Браунның ұсынысын қабылдады – партиялардың бірігіп, федерация және саяси реформа іздеу үшін Ұлы коалиция құруы. Макдональд одан кейінгі талқылаулар мен конференцияларда жетекші рөл атқарды, нәтижесінде Британдық Солтүстік Америка актісі қабылданды және 1867 жылдың 1 шілдесінде Канада мемлекет құрылды. Макдональд жаңа мемлекеттің тұңғыш премьер-министрі болды және 19 жыл қызмет етті; одан ұзақ қызмет еткен Уильям Лайон Маккензи Кинг қана. Алғашқы мерзімінде Макдональд Солтүстік-Батыс қадағалау полициясын құрды және Солтүстік-Батыс аумағын, Руперт жерін, Британдық Колумбияны және Принс-Эдуард аралын қосып, Канаданың аумағын кеңейтті. 1873 жылы партиясы Канадалық Тынық мұхиты теміржолын салуға байланысты келісімшартты алу үшін бизнесмендерден пара алғандығы туралы жанжалдан кейін ол қызметінен кетті. Бірақ 1878 жылы қайта сайланды. Макдональдтың ең үлкен жетістіктері – жаңа Доминион үшін табысты ұлттық үкімет құру және басқару, консервативтік партияны нығайту үшін қолдау көрсету, Ұлттық саясаттың қорғау тарифін ілгерілету және теміржол құрылысын аяқтау болды. Ол Оттавадағы ұлттық үкіметтен билікті қайтаруға тырысқан провинциялық күш-жігерді тоқтатуға күш салды. 1885 жылы метис көшбасшысы Луи Риелді мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен өлім жазасына кесуге рұқсат берді, бұл көптеген франкофондарды оның Консервативтік партиясынан алшақтатты. Ол 1891 жылы қайтыс болғанға дейін премьер-министр қызметін атқаруын жалғастырды. Ол Канада тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен премьер-министр болып табылады. ХХІ ғасырда Макдональд Қытайлық жұмысшыларға салық салу және жергілікті халықтарға қатысты федералдық саясаттағы рөлі үшін сынға ұшырады, соның ішінде Солтүстік-Батыс көтерілісі кезіндегі әрекеттері Риелдің өліміне әкелді және жергілікті балаларды ассимиляциялауға бағытталған мектептер жүйесін дамыту. Дегенмен, Макдональд Канаданың құрылуындағы маңызды рөлі үшін құрметке ие. Канаданың саяси тарихы саласындағы сарапшылардың жүргізген сауалнамаларында Макдональдты Канада тарихындағы ең жоғары бағаланған премьер-министрлердің бірі деп тұрақты түрде таныды.

Prime minister of Canada from 1867 to 1873 and 1878 to 1891
the Canadian prime minister

Sir John Alexander Macdonald (January 10 or 11, 1815 – June 6, 1891) was the first prime minister of Canada, serving from 1867 to 1873 and from 1878 until his death in 1891. He was the dominant figure of Canadian Confederation, and had a political career that spanned almost half a century. Macdonald was born in Scotland; when he was a boy his family immigrated to Kingston in the Province of Upper Canada (today in eastern Ontario). As a lawyer, he was involved in several high profile cases and quickly became prominent in Kingston, which elected him in 1844 to the legislature of the Province of Canada. By 1857, he had become premier under the colony's unstable political system. In 1864, when no party proved capable of governing for long, Macdonald agreed to a proposal from his political rival, George Brown, that the parties unite in a Great Coalition to seek federation and political reform. Macdonald was the leading figure in the subsequent discussions and conferences, which resulted in the British North America Act and the establishment of Canada as a nation on July 1, 1867. Macdonald was the first prime minister of the new nation, and served 19 years; only William Lyon Mackenzie King has served longer. In his first term, Macdonald established the North West Mounted Police and expanded Canada by annexing the North Western Territory, Rupert's Land, British Columbia, and Prince Edward Island. In 1873, he resigned from office over a scandal in which his party took bribes from businessmen seeking the contract to build the Canadian Pacific Railway. However, he was re elected in 1878. Macdonald's greatest achievements were building and guiding a successful national government for the new Dominion, using patronage to forge a strong Conservative Party, promoting the protective tariff of the National Policy, and completing the railway. He fought to block provincial efforts to take power back from the national government in Ottawa. He approved the execution of Métis leader Louis Riel for treason in 1885 which alienated many francophones from his Conservative Party. He continued as prime minister until his death in 1891. He remains the oldest prime minister in Canadian history. In the 21st century, Macdonald has come under criticism for his role in the Chinese Head Tax and federal policies towards Indigenous peoples, including his actions during the North West Rebellion that resulted in Riel's execution, and the development of the residential school system designed to assimilate Indigenous children. Macdonald, however, remains respected for his key role in the formation of Canada. Historical rankings in surveys of experts in Canadian political history have consistently placed Macdonald as one of the highest rated prime ministers in Canadian history.

Алғашқы жылдары, 18151830

Джон Александр Макдональд 1815 жылы 10 қаңтарда (ресми жазба бойынша) немесе 11 қаңтарда (әкесінің күнделігі бойынша) Шотландияның Глазго қаласындағы Рамсхорн приходында дүниеге келген. Оның әкесі Хью, табыссыз саудагер, 1811 жылы 21 қазанда Джонның анасы Хелен Шоуға үйленді. Джон Александр Макдональд бес баланың үшіншісі болды. Хьюдың бизнес әрекеттері оны қарызға батырғаннан кейін, отбасы 1820 жылы Үстіңгі Канададағы Кингстонға (қазіргі Онтарионың оңтүстік және шығыс бөліктері) көшіп келді, себебі онда олардың бірнеше туыстары мен таныстары болған. Отбасы бастапқыда бірге тұрды, содан кейін Хью Макдональд басқарған дүкеннің үстінде орналасты. Олар келгеннен кейін көп ұзамай Джонның кіші інісі Джеймс, балаларға қарауға шақырылған қызметкердің соққысынан қайтыс болды. Хьюдың дүкені жабылып қалғаннан кейін, отбасы Кингстонның батысына қарай, Напанидің оңтүстігіндегі (Онтариодағы) Хей-Бейге көшіп барды, онда Хью тағы да бір дүкен ашты, бірақ ол да табыс әкелмеді. 1829 жылы оның әкесі Мидленд округінің әкімшісі болып тағайындалды. Джон Макдональдтың анасы ұлына өмір бойы үлгі болды, оның қиын алғашқы некесіне көмектесті және 1862 жылы қайтыс болғанға дейін оның өміріне ықпал етіп отырды. Макдональд бастапқыда жергілікті мектептерге қатысты. Ол 10 жасқа толғанда, оның отбасы оны Кингстондағы Мидленд округінің грамматикалық мектебіне жіберу үшін жеткілікті ақша жинады. Макдональдтың формалды білімі 15 жасында аяқталды, сол кезде мектепті бітіру жасы осылай болған, және тек ең бай отбасылардың балалары ғана университетте оқи алатын. Кейін Макдональд мектепті тастағанына өкініп, хатшысы Джозеф Поупқа егер ол университетте оқығанда, әдеби мансапқа бет бұрар еді деп айтты.

Заңгерлік білім және ерте мансап, 18301837

Макдональдтың ата-анасы мектепті бітіргеннен кейін оның заңгер болуы керек деп шешті. Дональд Крейтон (1950 жылдары Макдональдтың екі томдық өмірбаянын жазған) жазғандай, «заң – бұл жайлылыққа, ықпалға, тіпті билікке жететін кең және тоқсан өткен жол» еді. Бұл сондай-ақ «білімге құштар, бірақ саудаға қызығушылық танытпаған бала үшін табиғи таңдау» болды. Әкесінің бизнесі құлдырап жатқандықтан, Макдональд отбасын асырау үшін дереу ақша табуға мәжбүр болды. Ол көп жылдардан кейін: «Менде балалық шақ болған жоқ», - деп шағымданды. «15 жасымнан бастап өзімнің күнкөрісімді табуға кірістім». Макдональд Торонтоға (1834 жылға дейін Йорк деп аталған) кемемен саяхаттап, онда Жоғарғы Канаданың Заң қоғамы ұсынған емтиханды тапсырды. 1830 жылы Британдық Солтүстік Америкада заң мектептері болған жоқ; студенттер тәлімгерлікке кіргенде және бітіргенде емтихан тапсыратын. Екі емтихан арасында олар тәжірибелі заңгерлерге шәкірт болып оқыды. Макдональд өзінің тәлімгері ретінде Джордж Маккензибен, Кингстонның дамып келе жатқан шотланд қауымының құрметті мүшесі болған, белгілі жас заңгермен жұмыс істей бастады. Маккензи корпоративтік құқықпен айналысты, бұл Макдональдтың өзі кейінірек таңдайтын табысты мамандық еді. Макдональд үміткер студент болды және 1833 жылдың жазында жұмыс берушісі Төменгі Канададағы (қазіргі Квебек провинциясының оңтүстік бөлігі) Монреаль мен Квебекке жұмыс сапарына кеткен кезде Маккензи кеңсесін басқарды. Сол жылдың соңында Макдональд науқастанып қалған Маккензидің туысының заң кеңсесін басқаруға жіберілді. 1834 жылдың тамызында Джордж Маккензи холерадан қайтыс болды. Жетекші заңгері қайтыс болғаннан кейін, Макдональд Халоуэллдегі (қазіргі Пиктон, Онтарио) туысының заң кеңсесінде қалды. 1835 жылы Макдональд Кингстонға оралды және жасы жетпегендігіне және біліктілігі болмауына қарамастан, бұрынғы жұмыс берушісінің клиенттерін алуға үміттеніп, заңгерлік тәжірибесін бастады. Макдональдтың ата-анасы мен қарындастары да Кингстонға оралды. 1836 жылдың ақпанында Макдональд адвокаттыққа қабылданғаннан кейін көп ұзамай ол екі студентті қабылдауға тырысты; екеуі де Макдональд сияқты Конфедерацияның әкелері болды. Оливер Моват Онтарионың премьер-министрі, ал Александр Кэмпбелл федералды кабинет министрі және Онтарионың вице-губернаторы болды. Алғашқы клиенттерінің бірі – 16 жастағы ирланд иммигранты Элиза Гримасон болды. Ол күйеуімен бірге сатып алғысы келетін дүкен туралы кеңес сұрады. Гримасон Макдональдтың ең бай және ең адал қолдаушыларының біріне айналды, сонымен қатар оның сүйіктісі болуы мүмкін. Макдональд қалада танымал болуға тырысып, көптеген жергілікті ұйымдарға қосылды. Ол сондай-ақ жоғары беделді істерді іздеді, бала зорлаушы Уильям Брассқа өкілдік етті. Брасс қылмысы үшін асылды, бірақ Макдональд өзінің қорғанысының сапасы үшін оң пікірлерге ие болды. Оның өмірбаянын жазған Ричард Гвиннің айтуынша:

Macdonald's parents decided he should become a lawyer after leaving school. As Donald Creighton (who penned a two volume biography of Macdonald in the 1950s) wrote, "law was a broad, well trodden path to comfort, influence, even to power". It was also "the obvious choice for a boy who seemed as attracted to study as he was uninterested in trade." Macdonald needed to start earning money immediately to support his family because his father's businesses were failing. "I had no boyhood," he complained many years later. "From the age of 15, I began to earn my own living." Macdonald travelled by steamboat to Toronto (known until 1834 as York), where he passed an examination set by The Law Society of Upper Canada. British North America had no law schools in 1830; students were examined when beginning and ending their tutelage. Between the two examinations, they were apprenticed, or articled to established lawyers. Macdonald began his apprenticeship with George Mackenzie, a prominent young lawyer who was a well regarded member of Kingston's rising Scottish community. Mackenzie practised corporate law, a lucrative speciality that Macdonald himself would later pursue. Macdonald was a promising student, and in the summer of 1833, managed the Mackenzie office when his employer went on a business trip to Montreal and Quebec in Lower Canada (today the southern portion of the province of Quebec). Later that year, Macdonald was sent to manage the law office of a Mackenzie cousin who had fallen ill. In August 1834, George Mackenzie died of cholera. With his supervising lawyer dead, Macdonald remained at the cousin's law office in Hallowell (today Picton, Ontario). In 1835, Macdonald returned to Kingston, and even though not yet of age nor qualified, began his practice as a lawyer, hoping to gain his former employer's clients. Macdonald's parents and sisters also returned to Kingston. Soon after Macdonald was called to the Bar in February 1836, he arranged to take in two students; both became, like Macdonald, Fathers of Confederation. Oliver Mowat became premier of Ontario, and Alexander Campbell a federal cabinet minister and Lieutenant Governor of Ontario. One early client was Eliza Grimason, an Irish immigrant then aged sixteen, who sought advice concerning a shop she and her husband wanted to buy. Grimason would become one of Macdonald's richest and most loyal supporters, and may have also become his lover. Macdonald joined many local organisations, seeking to become well known in the town. He also sought out high profile cases, representing accused child rapist William Brass. Brass was hanged for his crime, but Macdonald attracted positive press comments for the quality of his defence. According to one of his biographers, Richard Gwyn:

«Драматикалық істерді қолға алған қылмыстық заңгер ретінде Макдональд Кингстонның бизнес қауымдастығының тар шеңберінен тыс жерде өзін таныстырды. Ол өмірінің басым бөлігін өткізетін қоғамдық пікірлер аренасында әрекет етіп жатты. Сол жерде ол өзінің саяси өмірінде пайдасы тиетін, дәлелдеу және сендіру өнерін үйренді».

Кәсіби бедел, 1837-1843

Үсті Канада көтерілісіне байланысты сот процестерінің көпшілігі Торонтода өткенімен, Макдональд Кингстонда өткен бір сотта айыпталушылардың бірін қорғады. Кингстонның барлық айыпталушылары ақталды, ал жергілікті газет Макдоналды «Өңірдегі ең жас адвокаттардың бірі, мамандығында жылдам дамып келе жатқан» деп сипаттады. 1838 жылдың соңында Макдональд, Канаданы британдық отаршылдықтан азат ету мақсатымен шекараны кесіп өткен американдық шабуылшылардың біріне кеңес беруге келісті. Шабуылшылар Үсті Канаданың Прескотт қаласы маңындағы Жел диірмені шайқасынан кейін тұтқындалды. Тұтқындарға қарсы халықтың пікірі қатты қызды, олар өлтірілген канадалық лейтенанттың денесін қиратқан деп айыпталды. Макдональд тұтқындарды қорғауға мүмкіндік алмады, себебі олар әскери сотта сотталды және азаматтық адвокаттардың құқығы болмады. Кингстон тұрғыны, бақандай болған жорықтың казнашысы Дэниел Джорджтың туыстарының өтінішімен, Макдональд Джорджқа кеңес беруге келісті, ол, басқа тұтқындар сияқты, өзінің қорғанысын жүргізуге тиіс болды. Джордж сотталып, дарға асылды. Макдональдтың өмірбаяуын жазған Дональд Свайнсонның айтуынша, «1838 жылға қарай Макдональдтың жағдайы тұрақталды. Ол қоғамдық тұлға, танымал жас жігіт және тәжірибелі заңгер еді». Макдональд өзінің практикасын кеңейтуді жалғастырды, сонымен қатар көптеген компаниялардың, негізінен Кингстондағы директорлар кеңесіне кірді. Ол Мидленд округінің жаңа Коммерциялық банкінің директоры және заң кеңесшісі болды. 1840 жылдары Макдональд жылжымайтын мүлікке, соның ішінде Торонтоның орталық ауданындағы коммерциялық мүліктерге көп инвестиция жасады. Осы уақытта ол денсаулығына байланысты ауруға шалдықты, ал 1841 жылы әкесі қайтыс болды. Ауырған және қайғырған күйде, ол 1842 жылдың басында Ұлыбританияға ұзақ демалысқа кетті. Сапарға ақшасы жеткілікті болды, себебі ол кетіп бара жатқан үш күн бұрын «лу» карта ойынында құмар ойнап, көп ақша ұтып алды. Ұлыбританиядағы екі айлық сапары барысында ол өзінің туысы Изабелла Кларкпен танысты. Макдональд үйге жазған хаттарында оны есімдерін атамағандықтан, олардың кездесуінің мән-жайы белгісіз. 1842 жылдың соңында Изабелла Кингстонға әпкесіне қонаққа барды. Сапар бір жылға жуық созылды, содан кейін Джон мен Изабелла Макдональд 1843 жылдың 1 қыркүйегінде үйленді.

Although most of the trials resulting from the Upper Canada Rebellion took place in Toronto, Macdonald represented one of the defendants in the one trial to take place in Kingston. All the Kingston defendants were acquitted, and a local paper described Macdonald as "one of the youngest barristers in the Province [who] is rapidly rising in his profession". In late 1838, Macdonald agreed to advise one of a group of American raiders who had crossed the border to liberate Canada from what they saw as the yoke of British colonial oppression. The invaders had been captured after the Battle of the Windmill near Prescott, Upper Canada. Public opinion was inflamed against the prisoners, as they were accused of mutilating the body of a dead Canadian lieutenant. Macdonald could not represent the prisoners, as they were tried by court martial and civilian counsel had no standing. At the request of Kingston relatives of Daniel George, paymaster of the ill fated invasion, Macdonald agreed to advise George, who, like the other prisoners, had to conduct his own defence. George was convicted and hanged. According to Macdonald biographer Donald Swainson, "By 1838, Macdonald's position was secure. He was a public figure, a popular young man, and a senior lawyer." Macdonald continued to expand his practice while being appointed director of many companies, mainly in Kingston. He became both a director of and a lawyer for the new Commercial Bank of the Midland District. Throughout the 1840s, Macdonald invested heavily in real estate, including commercial properties in downtown Toronto. Meanwhile, he was suffering from some illness, and in 1841, his father died. Sick and grieving, he decided to take a lengthy holiday in Britain in early 1842. He left for the journey well supplied with money, as he spent the last three days before his departure gambling at the card game loo and winning substantially. Sometime during his two months in Britain, he met his first cousin, Isabella Clark. As Macdonald did not mention her in his letters home, the circumstances of their meeting are not known. In late 1842, Isabella journeyed to Kingston to visit with a sister. The visit stretched for nearly a year before John and Isabella Macdonald married on September 1, 1843.

Парламентке түсу, 18431857

1843 жылдың 29 наурызында Макдональд Кингстонның Төртінші округінде 156 дауыспен, қарсыласы полковник Джексонға қарсы 43 дауыспен сайланды. Ол өзінің алғашқы сәтсіздігі деп атаған жағдайды да бастан өткізді, өйткені оның қолдаушылары жеңімпаз үміткерді көтеріп алып, оны лайлы көшеге түсіріп алды. 1841 жылы Ұлыбритания Парламенті Жоғарғы және Төменгі Канаданы Канада провинциясына біріктірді. Кингстон жаңа провинцияның алғашқы астанасы болды; Жоғарғы Канада мен Төменгі Канада Канада Батысы және Канада Шығысы деп аталды. 1844 жылдың наурыз айында жергілікті кәсіпкерлер Макдональдты алдағы заң шығару сайлауында Кингстон үшін консервативтік үміткер ретінде түруді сұрады. Макдональд сайлаушыларға көп мөлшерде спирттік ішімдік берудің қазіргі әдетін сақтады. Бұл сайлауда дауыстар ашық жарияланды, және Макдональд өзінің қарсыласы Энтони Манаханды 275 «дауыспен» 42-ге қарсы жеңді, сайлау 1844 жылдың 15 қазанында аяқталды. Макдональд ешқашан шешен болған емес, және оның айтуынша, сол кездегі әсем сөздерді ұнатпады. Оның орнына, ол сайлау заңнамасы және парламенттік процедуралар бойынша сарапшы болуға бейімделді. 1844 жылы Изабелла ауырып қалды. Ол жазылып кетті, бірақ келесі жылы ауруы қайталанып, оны мүгедек қылды. 1845 жылы Джон әйелін Саваннаға (Джорджия штаты, АҚШ) теңіз ауасы мен жылу оның ауруларын емдейді деп үміттене отырып алып кетті. Джон алты айдан кейін Канадаға оралды, ал Изабелла үш жыл АҚШ-та қалды. Ол 1846 жылдың соңында Нью-Йоркте тағы да келді, және бірнеше айдан кейін ол жүкті екенін хабарлады. 1847 жылдың тамызында олардың ұлы Джон Александр Макдональд кіші Нью-Йоркте дүниеге келді, бірақ Изабелланың денсаулығы нашар болғандықтан, туыстары балаға күтім жасады. Әйелінің ауруына байланысты ол жиі болмаса да, Макдональд кәсіби және саяси жетістіктерге қол жеткізді. 1846 жылы ол Корольдің кеңесшісі болып тағайындалды. Сол жылы оған министрлікке жатпайтын солиситор-генерал лауазымы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. 1847 жылы Макдональд бас салық жинаушы болды. Үкіметтік лауазымды қабылдау үшін Макдональд заң фирмасының табысынан бас тартып, уақытының көп бөлігін Изабелладан алыс Монреальде өткізді. 1848 жылдың желтоқсаны мен 1849 жылдың қаңтарында өткен сайлауларда Макдональд Кингстон үшін оңай қайта сайланды, бірақ консерваторлар орынды жоғалтып, 1848 жылдың наурыз айында заң шығару органы қайта жиналғанда отставкаға кетуге мәжбүр болды. Макдональд заң шығару органы отырыс өткізбеген кезде Кингстонға оралды, ал Изабелла маусым айында оған қосылды. Тамыз айында олардың баласы кенеттен қайтыс болды. 1850 жылдың наурыз айында Изабелла Макдональд тағы бір ұл, Хью Джон Макдональдты дүниеге әкелді, ал оның әкесі: «Біз Джонниді қайтадан, оның бейнесі сияқты, алдық» деп жазды. Осы кезде Макдональд көпшілік ортада да, жеке өмірінде де ішімдік ішуді бастады, бұл Макдональдтың жеке өмірін зерткен Патрисия Феникс оның отбасылық қиындықтарына байланысты деп есептейді. Либералдар 1851 жылғы сайлауда билікті сақтап қалды, бірақ көп ұзамай парламенттік даудан бөлініп қалды. Қыркүйекте үкімет отставкаға кетті, және провинцияның екі бөлігіндегі партияларды біріктірген коалициялық үкімет Аллан МакНабтың басшылығымен билікті иеленді. Макдональд үкіметті құру жұмысының көп бөлігін жасады және бас прокурор болып қызмет етті. 1854 жылы билікке келген коалиция Либералды консерваторлар (қысқаша консерваторлар) деп аталды. 1855 жылы Канада Шығысынан (қазіргі Квебек) Джордж Этьен Картье кабинетке қосылды. Картье 1873 жылы қайтыс болғанға дейін Макдональдтың саяси серігі болды. 1856 жылы МакНабты премьер-министр лауазымынан Макдональд ығыстырды, ол Канада Батыс консерваторларының жетекшісі болды. Этьен Пашаль Таше премьер-министр болған кезде Макдональд бас прокурор болып қалды.

On March 29, 1843, Macdonald was elected as alderman in Kingston's Fourth Ward, with 156 votes against 43 for his opponent, Colonel Jackson. He also suffered what he termed his first downfall, as his supporters, carrying the victorious candidate, accidentally dropped him onto a slushy street. The British Parliament had merged Upper and Lower Canada into the Province of Canada in 1841. Kingston became the initial capital of the new province; Upper Canada and Lower Canada became known as Canada West and Canada East. In March 1844, Macdonald was asked by local businessmen to stand as Conservative candidate for Kingston in the upcoming legislative election. Macdonald followed the contemporary custom of supplying the voters with large quantities of alcohol. Votes were publicly declared in this election, and Macdonald defeated his opponent, Anthony Manahan, by 275 "shouts" to 42 when the election concluded on October 15, 1844. Macdonald was never an orator, and especially disliked the bombastic addresses of the time. Instead, he found a niche in becoming an expert on election law and parliamentary procedure. In 1844, Isabella fell ill. She recovered, but the illness recurred the following year, and she became an invalid. John took his wife to Savannah, Georgia, in the United States in 1845, hoping that the sea air and warmth would cure her ailments. John returned to Canada after six months and Isabella remained in the United States for three years. He visited her again in New York at the end of 1846 and returned several months later when she informed him she was pregnant. In August 1847 their son John Alexander Macdonald Jr. was born in New York, but as Isabella remained ill, relatives cared for the infant. Although he was often absent due to his wife's illness, Macdonald was able to gain professional and political advancement. In 1846, he was made a Queen's Counsel. The same year, he was offered the non cabinet post of solicitor general, but declined it. In 1847, Macdonald became receiver general. Accepting the government post required Macdonald to give up his law firm income and spend most of his time in Montreal, away from Isabella. When elections were held in December 1848 and January 1849, Macdonald was easily reelected for Kingston, but the Conservatives lost seats and were forced to resign when the legislature reconvened in March 1848. Macdonald returned to Kingston when the legislature was not sitting, and Isabella joined him there in June. In August, their child died suddenly. In March 1850, Isabella Macdonald gave birth to another boy, Hugh John Macdonald, and his father wrote, "We have got Johnny back again, almost his image." Macdonald began to drink heavily around this time, both in public and in private, which Patricia Phenix, who studied Macdonald's private life, attributes to his family troubles. The Liberals, or Grits, maintained power in the 1851 election but were soon divided by a parliamentary scandal. In September, the government resigned, and a coalition government uniting parties from both parts of the province under Allan MacNab took power. Macdonald did much of the work of putting the government together and served as attorney general. The coalition, which came to power in 1854, became known as the Liberal Conservatives (referred to, for short, as the Conservatives). In 1855, George Étienne Cartier of Canada East (today Quebec) joined the Cabinet. Until Cartier's 1873 death, he would be Macdonald's political partner. In 1856, MacNab was eased out as premier by Macdonald, who became the leader of the Canada West Conservatives. Macdonald remained as attorney general when Étienne Paschal Taché became premier.

Колониалды көшбасшы, 1858-1864

1857 жылдың шілдесінде Макдональд Канада үкіметінің жобаларын ілгерілету үшін Ұлыбританияға аттанды. Канадаға оралғаннан кейін ол зейнеткерлікке шыққан Таше орнына премьер-министр болып тағайындалды, сонымен қатар консерваторлар партиясын жалпы сайлауда басқарды. Макдональд Кингстонда Джон Шоуға қарсы 1189 дауыспен, ал Шоу 9 дауыс жинады; алайда, Канаданың батысындағы басқа консерваторлар нашар өнер көрсетті, және тек француз канадалықтарының қолдауы Макдональдты билікте ұстады. 28 желтоқсанда Изабелла Макдональд қайтыс болды, Джон жеті жасар ұлымен жесір қалды. Хью Джон Макдональдты негізінен әкесінің әпкесі мен күйеуі тәрбиеледі. Ассамблея үкіметтің орнын Квебек қаласына тұрақты түрде көшіруге дауыс берді. Макдональд бұған қарсы шығып, 1857 жылы Ассамблеяны қайта қарауға мәжбүрлеу үшін өкілеттіктерін пайдаланды. Макдональд Канаданың астанасы қай қала болу керектігін Виктория патшайымына шешуге ұсынды. Қарсыластар, әсіресе Канаданың шығысынан, патшайым бұл шешімді оқшауланған түрде қабылдамайды деп талас жасады; оның канадалық министрлерінен бейресми кеңес алуға міндетті екені айтылды. Макдональдтың жоспары қабылданды, Канаданың шығысы Квебек қаласына тұрақты астанаға көшуге дейін үш жылға үкімет орнын беруге келісім берді. Макдональд жеке Колониялық кеңседен патшайым кем дегенде 10 ай немесе жалпы сайлаудан кейін жауап бермейтінін қамтамасыз етуді сұрады. 1858 жылдың ақпанында патшайымның таңдауы жарияланды, бұл провинцияның екі бөлігіндегі көптеген заң шығарушыларды қорқытты: Канаданың батысындағы оқшауланған Оттава қаласы астана атанды. 1858 жылдың 28 шілдесінде оппозициялық Канада шығысының депутаты патшайымға Оттаваның ұлттық астана ретінде қолайсыз екенін хабарлайтын үндеу ұсынды. Макдональдтың Канада шығысы партиясының мүшелері үндеуді қолдау үшін партиядан шығып, үкімет жеңіліске ұшырады. Макдональд отставкаға кетті, ал генерал-губернатор сэр Эдмунд Уокер Хед оппозиция жетекшісі Джордж Браунды үкімет құруға шақырды. Сол кездегі заң бойынша Браун мен оның министрлері лауазымдарын қабылдағаннан кейін Ассамблеядағы мандаттарынан айырылып, қайта сайлауға түсуге мәжбүр болды. Бұл Макдональдқа қосымша сайлауға дейін көпшілікті қамтамасыз етті, ол дереу үкіметті жеңді. Хед Браунның Ассамблеяны тарату туралы өтінішін қабылдамады, Браун мен оның министрлері отставкаға кетті. Содан кейін Хед Макдональдты үкімет құруға шақырды. Заң соңғы тридцать күн ішінде министрлік лауазымда болған кез-келген адамға жаңа лауазымды қабылдауға, қайта сайлауға түспей, мүмкіндік берді; Макдональд пен оның министрлері жаңа лауазымдарды қабылдады, содан кейін "Қос алмасу" деп аталғанды аяқтады, бұрынғы лауазымдарына оралып. Әділдік көрінісін беру үшін Хед Картье премьер-министр, ал Макдональд оның орынбасары болуын талап етті. 1850-ші жылдардың соңы мен 1860-шы жылдардың басында Канада зор өркендеу кезеңін бастан кешірді, ал теміржол мен телеграф байланысты жақсартты. Макдональдтың өмірбаянын жазған Ричард Гвиннің айтуынша, "қарапайым тілмен айтқанда, канадалықтар біртұтас қауымға айнала бастады". Сонымен қатар, провинциялық үкіметті басқару күрделеніп кетті. Канаданың шығысы мен батысын қамтитын заңға сәйкес, провинцияның екі бөлігінен де заң шығарушылардың "қос көпшілігі" қажет болды. Бұл Ассамблеядағы тосқауылдың күшеюіне әкелді. Екі бөлім де 65 заң шығарушыны сайлады, бірақ Канаданың батысында халық саны көп болды. Браунның басты талаптарының бірі - халық санына пропорционалды өкілдік, бұл Канаданың батысына көбірек орын алуға мүмкіндік берер еді; бұған Канаданың шығысы қатты қарсы болды. Америка Азамат соғысы Канада мен Ұлыбританияда АҚШ ішкі соғысын аяқтағаннан кейін олар Канадаға қайтадан шабуыл жасайды деген қорқыныш тудырды. Канада кейде АҚШ-қа қарсы Конфедерацияның құпия қызметіне операциялар жүргізу үшін қауіпсіз баспана болды; көптеген канадалық азаматтар мен саясаткерлер Конфедерацияға көңіл білдірді. Бұл Чесапик оқиғасы, Сент-Олбанс шабуылдары және Нью-Йорк қаласын өртеп жіберуге жасалған сәтсіз әрекеттерге әкелді. Канаданың батыс бөлігінің бас прокуроры ретінде Макдональд АҚШ-тың шекарасынан шабуылдар ұйымдастыру үшін британдық аумақты пайдаланған Конфедерация оперативтіктерін соттаудан бас тартты. Канадалықтар АҚШ-тан басып кіруден қорқып, британдықтар канадалықтардың қорғаныс шығындарының бір бөлігін төлеуін сұрады, ал 1862 жылы Ассамблеяға милиция туралы заң жобасы енгізілді. Оппозиция шығындарға қарсылық көрсетті, ал Канаданың шығыс бөлігінің өкілдері француз канадалықтары британдықтардың бастамасымен соғысқа түсуге мәжбүр болады деп қорқып, алаңдады. Макдональд көп ішімдік ішіп, заң жобасы аясында көшбасшылық таныта алмады. Үкімет заң жобасы бойынша құлап, Гриттер Джон Сэндфилд Макдональдтың (Джон А. Макдональдқа қатысы жоқ) жетекшілігімен билікке келді. Партиялардың орындары шамалы болды, ал тәуелсіздердің шағын тобы кез келген үкіметті құлатуға қабілетті болды. Жаңа үкімет 1863 жылдың мамырында құлап, бірақ Хед жаңа сайлауға рұқсат берді, ол партиялардың жағдайында көп өзгеріс жасамады. 1863 жылдың желтоқсанында Канада батысының депутаты Альберт Нортон Ричардс бас прокурор лауазымын қабылдады, сондықтан ол қайта сайлауға түсуге мәжбүр болды. Джон А. Макдональд Ричардсқа қарсы жеке өкілдікпен күресті, және Ричардс консерватордан жеңіліске ұшырады. Орын ауысуы Гриттерге көпшілігінен айырды, олар наурызда отставкаға кетті. Джон А. Макдональд Таше премьер-министр ретінде қайтадан кеңсеге оралды. Таше-Макдональд үкіметі маусымда жеңіліске ұшырады. Партиялардың жағдайы соншалықты бекітілгендіктен, Суэйнсонның сөзінше, "Канада провинциясының конституциясы өлі екені баршаға белгілі болды".

In July 1857, Macdonald departed for Britain to promote Canadian government projects. On his return to Canada, he was appointed premier in place of the retiring Taché, just in time to lead the Conservatives in a general election. Macdonald was elected in Kingston by 1,189 votes to 9 for John Shaw; other Conservatives, however, did badly in Canada West, and only French Canadian support kept Macdonald in power. On December 28, Isabella Macdonald died, leaving John a widower with a seven year old son. Hugh John Macdonald would be principally raised by his paternal aunt and her husband. The Assembly had voted to move the seat of government permanently to Quebec City. Macdonald opposed this and used his power to force the Assembly to reconsider in 1857. Macdonald proposed that Queen Victoria decide which city should be Canada's capital. Opponents, especially from Canada East, argued that the Queen would not make the decision in isolation; she would be bound to receive informal advice from her Canadian ministers. Macdonald's scheme was adopted, with Canada East support assured by allowing Quebec City to serve a three year term as the seat of government before the Assembly moved to the permanent capital. Macdonald privately asked the Colonial Office to ensure that the Queen would not respond for at least 10 months, or until after the general election. In February 1858, the Queen's choice was announced, much to the dismay of many legislators from both parts of the province: the isolated Canada West town of Ottawa became the capital. On July 28, 1858, an opposition Canada East member proposed an address to the Queen informing her that Ottawa was an unsuitable place for a national capital. Macdonald's Canada East party members crossed the floor to vote for the address, and the government was defeated. Macdonald resigned, and the Governor General, Sir Edmund Walker Head, invited opposition leader George Brown to form a government. Under the law at that time, Brown and his ministers lost their seats in the Assembly by accepting their positions, and had to face by elections. This gave Macdonald a majority pending the by elections, and he promptly defeated the government. Head refused Brown's request for a dissolution of the Assembly, and Brown and his ministers resigned. Head then asked Macdonald to form a government. The law allowed anyone who had held a ministerial position within the last thirty days to accept a new position without needing to face a by election; Macdonald and his ministers accepted new positions, then completed what was dubbed the "Double Shuffle" by returning to their old posts. In an effort to give the appearance of fairness, Head insisted that Cartier be the titular premier, with Macdonald as his deputy. In the late 1850s and early 1860s, Canada enjoyed a period of great prosperity, while the railroad and telegraph improved communications. According to Macdonald biographer Richard Gwyn, "In short, Canadians began to become a single community." At the same time, the provincial government became increasingly difficult to manage. An act affecting both Canada East and Canada West required a "double majority"—a majority of legislators from each of the two sections of the province. This led to increasing deadlock in the Assembly. The two sections each elected 65 legislators, even though Canada West had a larger population. One of Brown's major demands was representation by population, which would lead to Canada West having more seats; this was bitterly opposed by Canada East. The American Civil War led to fears in Canada and in Britain that once the U. S. had concluded its internal warfare, they would invade Canada again. Canada was sometimes a safe haven for Confederate Secret Service operations against the U. S.; many Canadian citizens and politicians were sympathetic to the Confederacy. This led to events such as the Chesapeake Affair, the St. Albans Raid, and a failed attempt to burn down New York City. As attorney general of Canada West, Macdonald refused to prosecute Confederate operatives who were using British territory to launch attacks on U. S. soil across the border. With Canadians fearing invasion from the U. S., the British asked that Canadians pay a part of the expense of defence, and a Militia Bill was introduced in the Assembly in 1862. The opposition objected to the expense, and Canada East representatives feared that French Canadians would have to fight in a British instigated war. Macdonald was drinking heavily and failed to provide much leadership on behalf of the bill. The government fell over the bill, and the Grits took over under the leadership of John Sandfield Macdonald (no relation to John A. Macdonald). The parties held an almost equal number of seats, with a handful of independents able to destroy any government. The new government fell in May 1863, but Head allowed a new election, which did little to change party standings. In December 1863, Canada West MP Albert Norton Richards accepted the post of solicitor general, and so had to face a by election. John A. Macdonald campaigned against Richards personally, and Richards was defeated by a Conservative. The switch in seats cost the Grits their majority, and they resigned in March. John A. Macdonald returned to office with Taché as titular premier. The Taché Macdonald government was defeated in June. The parties were deadlocked to such an extent that, according to Swainson, "It was clear to everybody that the constitution of the Province of Canada was dead".

Канада Конфедерациясы, 18641867

Оның үкіметі қайтадан құлағандықтан, Макдональд жаңа генерал-губернатор лорд Монкке заң шығарушы органы таратылуы туралы өтініш жасады. Макдональд бұл мәселемен айналысуға үлкерместен бұрын, Браун оған делдалдар арқылы жүгінді; Grit партиясының көшбасшысы дағдарыстың партияларға конституциялық реформа үшін бірігуге мүмкіндік беретініне сенді. Браун Британдық Солтүстік Америка колонияларының конфедерациясы жөніндегі парламенттік комиссияны басқарды, ол Таше-Макдональд үкіметі құлағанға дейін есеп берген еді. Браун халық санына пропорционалды өкілдікке көбірек қызығушылық танытты, ал Макдональдтың басымдығы – басқа колониялардың қосыла алатын федерацияны құру болды. Екеуі де келісімге келді және жаңа үкімет «федеративтік принципті» қолдайтынына уағдаласты – бұл ыңғайлы, икемді ұғым. Талқылаулар жарияланбады, ал Макдональд Ассамблеяны Браунмен келіссөздердің табысқа жеткеніне байланысты таратуды кейінге қалдыратынын мәлімдеп, таң қалдырды. Екі адам саяси қарсыластар ғана емес, бір-бірін жек көретіндігі де белгілі болды. Партиялар арадағы келіспеушіліктерді шешіп, Ұлы коалиция құрды, тек Жан Батист Эрик Дорион басқаратын Канада Шығысының Қызыл партиясы ғана бөлек қалды. Колониялық кеңсе шақырған конференция 1864 жылдың 1 қыркүйегінде Принс-Эдвард аралындағы Шарлоттаун қаласында өтті; Маритим провинциялары одақ құру мәселесін қарастыруға тиіс болды. Канадалықтар Макдональд, Картье және Браун басқаратын делегацияны, бұл конференция Шарлоттаун конференциясы деп белгілі болды, жіберуге рұқсат алды. Конференция аяқталғаннан кейін Маритим провинцияларының делегаттары егер егжей-тегжейлі келіссөздер жүргізілсе, конфедерацияға қосылуға дайын екендерін білдірді. 1864 жылдың қазан айында Конфедерация делегаттары Квебек қаласында Квебек конференциясын өткізді, онда олар Канада үкіметінің негізін құрайтын Жетпіс Екі Резолюцияға келісті. Ташенің 1865 жылы қайтыс болуы Ұлы коалицияның ыдырауына әкеп соқты; лорд Монк Макдональдты премьер-министр болуға шақырды, бірақ Браун оның коалициялық серігі ретінде осы лауазымға дақылды екенін сезінді. Келіспеушіліктерді шешу үшін тағы бір келісімдік кандидат – Нарсис Фортуна Белло титулярлық премьер-министр қызметіне тағайындалды. 1865 жылы ұзақ пікірталас жүргізілгеннен кейін Канаданың заң шығарушы жиналысы конфедерацияны 91 дауысқа 33 қарсылықпен мақұлдады. Алайда, Маритим провинцияларының ешқайсысы бұл жоспарды мақұлдаған жоқ. 1866 жылы Макдональд және оның әріптестері Жаңа Брансуик провинциясындағы жалпы сайлауда конфедерацияны жақтаушы кандидаттарды қаржыландырып, конфедерацияны жақтаушы жиналысты құрды. Сайлаудан кейін көп ұзамай Новая Шотландияның премьер-министрі Чарльз Таппер колонияның заң шығарушы органы арқылы конфедерацияны жақтаушы резолюцияны қабылдады. Британдық парламент одақты ресми түрде бекітуге дейін Лондонда соңғы конференция өткізу қажет болды. Маритим провинцияларының делегаттары 1866 жылдың шілдесінде Лондонға кетті, бірақ Макдональд, қайтадан көп ішімдік ішіп алғандықтан, қарашаға дейін кетпеді, бұл Маритим провинцияларын ашуландырды. 1866 жылдың желтоқсанында Макдональд Лондондағы конференцияға жетекшілік етіп, талқылауларды жүргізгені үшін мақтау алды, сонымен қатар екінші әйелі Агнес Бернардқа ғашық болып, үйленді. Бернард Макдональдтың жеке хатшысы Хьюит Бернардтың әпкесі болды; жұп алғаш рет 1860 жылы Квебекте кездесті, бірақ Макдональд оны 1856 жылдан бері көріп, оған ғашық болған. 1867 жылдың қаңтар айында Лондонда болғанда, ол қонақ үй бөлмесінде шамды ұйықтап қалған креслоға от жағып, ауыр күйік алды, бірақ Макдональд конференцияның ешбір отырысын жібермеді. Ақпан айында ол Ганновер алаңындағы Сент-Джордж шіркеуінде Агнеске үйленді. 8 наурызда Британдық Солтүстік Америка туралы заң 1867 жылы Қауымдар палатасынан өтті (бұрын Лордтар палатасынан өткен). 1867 жылдың 29 наурызында Виктория патшайымы заңға патшалық келісім берді. Макдональд одақтың 15 шілдеде күшіне енуін қалады, себебі дайындық жұмыстары одан бұрын аяқталмайды деп қорқыды. Британдықтар ертерек мерзімді ұсынды, соның салдарынан 22 мамырда Канаданың 1 шілдеде құрылатыны туралы хабарланды. Лорд Монк Макдональдты жаңа мемлекеттің бірінші премьер-министрі етіп тағайындады. Жаңа мемлекет құрылғаннан кейін Канада Шығысы мен Канада Батысы жеке провинцияларға айналды, олар тиісінше Квебек және Онтарио деп аталды. 1867 жылдың 1 шілдесінде Доминион күні деп аталатын, кейін Канада күні деп аталған алғашқы мерекеде Макдональд Бат орденінің кавалер-командующийы (KCB) болып тағайындалды.

As his government had fallen again, Macdonald approached the new governor general, Lord Monck, to dissolve the legislature. Before Macdonald could act on this, Brown approached him through intermediaries; the Grit leader believed that the crisis gave the parties the opportunity to join together for constitutional reform. Brown had led a parliamentary committee on confederation among the British North American colonies, which had reported back just before the Taché Macdonald government fell. Brown was more interested in representation by population; Macdonald's priority was a federation that the other colonies could join. The two compromised and agreed that the new government would support the "federative principle"—a conveniently elastic phrase. The discussions were not public knowledge and Macdonald stunned the Assembly by announcing that the dissolution was being postponed because of progress in negotiations with Brown—the two men were not only political rivals, but were known to hate each other. The parties resolved their differences, joining in the Great Coalition, with only the Parti rouge of Canada East, led by Jean Baptiste Éric Dorion, remaining apart. A conference, called by the Colonial Office, was scheduled for September 1, 1864, in Charlottetown, Prince Edward Island; the Maritimes were to consider a union. The Canadians obtained permission to send a delegation—led by Macdonald, Cartier, and Brown—to what became known as the Charlottetown Conference. At its conclusion, the Maritime delegations expressed a willingness to join a confederation if the details could be successfully negotiated. In October 1864, delegates for Confederation met in Quebec City for the Quebec Conference, where they agreed to the Seventy Two Resolutions, the basis of Canada's government. The Great Coalition was endangered by Taché's 1865 death; Lord Monck asked Macdonald to become premier, but Brown felt that he had as good a claim on the position as his coalition partner. The disagreement was resolved by appointing another compromise candidate to serve as titular premier, Narcisse Fortunat Belleau. In 1865, after lengthy debates, Canada's legislative assembly approved confederation by 91 votes to 33. None of the Maritimes, however, had approved the plan. In 1866, Macdonald and his colleagues financed pro confederation candidates in the New Brunswick general election, resulting in a pro confederation assembly. Shortly after the election, Nova Scotia's premier, Charles Tupper, pushed a pro confederation resolution through that colony's legislature. A final conference, to be held in London, was needed before the British parliament could formalise the union. Maritime delegates left for London in July 1866, but Macdonald, who was drinking heavily again, did not leave until November, angering the Maritimers. In December 1866, Macdonald both led the London Conference, winning acclaim for his handling of the discussions, and courted and married his second wife, Agnes Bernard. Bernard was the sister of Macdonald's private secretary, Hewitt Bernard; the couple first met in Quebec in 1860, but Macdonald had seen and admired her as early as 1856. In January 1867, while still in London, he was seriously burned in his hotel room when his candle set fire to the chair he had fallen asleep in, but Macdonald refused to miss any sessions of the conference. In February, he married Agnes at St George's, Hanover Square. On March 8, the British North America Act, 1867, which would thereafter serve as the major part of Canada's constitution, passed the House of Commons (it had previously passed the House of Lords). Queen Victoria gave the bill Royal Assent on March 29, 1867. Macdonald had favoured the union coming into force on July 15, fearing that the preparations would not be completed any earlier. The British favoured an earlier date and, on May 22, it was announced that Canada would come into existence on July 1. Lord Monck appointed Macdonald as the new nation's first prime minister. With the birth of the new nation, Canada East and Canada West became separate provinces, known as Quebec and Ontario, respectively. Macdonald was appointed a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) on that first observance of what came to be known as Dominion Day, later called Canada Day, on July 1, 1867.

Бірінші көпшілік, 18671871

Макдональд пен оның үкіметі жаңа ел құрылғаннан кейін бірден қиындықтарға тап болды. Федералды үкімет құруда әлі де көп жұмыс істеу керек еді. Жаңа Шотландия одақтан шығу қаупін тудырды; теңіз жағалауы провинцияларын біріктіріп, оларды Канаданың қалған бөлігімен жақындастыруға арналған Колонияаралық темір жол әлі салынбаған еді. Англо-американдық қарым-қатынастар нашар болды, ал Канаданың сыртқы саясаты Лондоннан басқарылды. 1866 жылы америкалықтардың Өзара келісім шартынан бас тартуы АҚШ нарықтарындағы канадалық тауарларға салықтарды арттырды. Америка және Ұлыбритания пікірінше, Конфедерация тәжірибесі тез күйреп, жаңа мемлекет АҚШ-қа қосылып кетеді. 1867 жылдың тамызында жаңа елде алғашқы жалпы сайлау өтті; Макдональдтың партиясы екі ірі провинцияда да күшті қолдаумен және Нью-Брансуиктен көпшілік дауыспен жеңіске жетті. 1869 жылы Жаңа Шотландия жақсырақ қаржылық шарттар туралы уәдеден кейін Канаданың құрамында қалуға келісті – Оттавадан жеңілдіктер алу үшін келіссөздер жүргізген алғашқы провинция. Лондон мен Оттаваның қысымы Ньюфаундлендтің қосылуына әкелмеді, оның сайлаушылары 1869 жылдың қазан айында өткен жалпы сайлауда Конфедерация платформасын қабылдамады. 1869 жылы Джон мен Агнес Макдональдтың Мэри есімді қызы дүниеге келді. Бірақ Мэридің дамуында проблемалар бар екені көп ұзамай байқалды; ол ешқашан жүре алмады, сонымен қатар толыққанды ақыл-есі дамымады. Әділет министрінің орынбасары және Макдональдтың бұрынғы хатшысы Хьюит Бернард, Бернардтың жесір анасымен бірге Оттавадағы Макдональд үйінде тұрды. 1870 жылдың мамырында Джон Макдональд өт тастарымен ауырды; жиі ішімдік ішуімен байланысты, ол жедел панкреатиттің ауыр түріне шалдыққан болуы мүмкін. Шілдеде ол Принс-Эдвард аралына емделу үшін кетті, бұл аралда Конфедерацияға қосылуды қолдаушылар болған кезде, оны Конфедерацияға қосу мақсатында келіссөздер жүргізуі мүмкін. Арал 1873 жылы Конфедерацияға қосылды. Макдональд бұрын канадалық провинциялардың батысқа қарай кеңею мәселесіне құлшыныспен қарамаған; премьер-министр ретінде ол екі жағалаулы Канаданың жақтасы болды. Конфедерация құрылғаннан кейін ол Лондонға комиссарларды жіберді, олар Руперт жерін және Солтүстік-Батыс аумағын Канадаға беру туралы келіссөздер жүргізді. Гадсон шығанағы компаниясы 300 000 фунт стерлинг өтемақы алды және ең жақсы егістік жерлердің бір жиырмасын және бірнеше сауда бекеттерін сақтап қалды. Сатып алу күніне дейін Канада үкіметі Қызыл өзен колониясында (қазіргі Манитобаның оңтүстік-шығысы, Виннипегтің маңында) наразылыққа тап болды. Жергілікті халық, оның ішінде метистер, өздерінің мүдделері ескерілмейтін билік жүргізілетінінен қорқып, Луи Риель басқаратын Қызыл өзен көтерілісіне шықты. Көтерілісшіл аумақ үшін ақы төлеуге дайын болмаған Макдональд әскерлерді көтерілісті ресми түрде беруден бұрын басуға бұйырды; наразылықтың нәтижесінде Қызыл өзен колониясы Манитоба провинциясы ретінде Конфедерацияға қосылды, ал сатып алынған қалған жерлер Солтүстік-Батыс аумақтарына айналды. Макдональд Британ Колумбиясы колониясын дамытуды қалады. АҚШ колонияны аннексиялауға мүдделі болды, ал Макдональд өзінің жаңа мемлекетінің Тынық мұхитына шығуын қамтамасыз етуді қалады. Колония Конфедерацияға қосылған жағдайда өте үлкен қарызы болды. Келіссөздер 1870 жылы, негізінен Макдональдтың ауруы мен сауығуы кезінде жүргізілді, Картье канадалық делегацияны басқарды. Картье Британ Колумбиясына оны он жыл ішінде шығыс провинцияларымен байланыстыратын темір жолды ұсынды. Жеке түрде әлдеқайда жомарт емес шарттарға дайын болған Британдық Колумбиялықтар тез келісіп, 1871 жылы Конфедерацияға қосылды. Канада Парламенті консерваторлар Конфедерациядан бері болған ең қиын күрес деп сипаттаған министрлер кабинетінің мүшесі Александр Моррис жоғары шығындар туралы пікірталас өткізіп, шарттарды ратификациялады. Америкалықтармен терең теңіздегі балық аулау құқықтарына қатысты даулар жалғасты, ал 1871 жылдың басында ағылшын (және канадалық) және американдықтар арасындағы туындаған мәселелерді шешу үшін ағылшын-американдық комиссия құрылды. Канада АҚШ-тағы базалардан Канадаға шабуыл жасаған фениандықтардың келтірген зияны үшін өтемақы алуды үміттенеді. Макдональд британдық комиссар болып тағайындалды, ол Канада мүдделері ана ел үшін құрбан болуы мүмкін екенін түсінгендіктен, оны қабылдауға құлшынбады. Бұл осылай болды; Канада фениандықтардың шабуылдары үшін өтемақы алмады және келісімде Канаданың суларына американдық балық аулаушыларды кіргізуді талап етті. Макдональд Вашингтон шартынан қорғану үшін үлкен саяси қарсылыққа тап болып үйіне оралды.

Macdonald and his government faced immediate problems upon the formation of the new country. Much work remained to do in creating a federal government. Nova Scotia was already threatening to withdraw from the union; the Intercolonial Railway, which would both conciliate the Maritimes and bind them closer to the rest of Canada, was not yet built. Anglo American relations were in a poor state, and Canadian foreign relations were matters handled from London. The withdrawal of the Americans in 1866 from the Reciprocity Treaty had increased tariffs on Canadian goods in US markets. American and British opinion was that the experiment of Confederation would quickly unravel, and the nascent nation absorbed by the United States. In August 1867, the new nation's first general election was held; Macdonald's party won easily, with strong support in both large provinces, and a majority from New Brunswick. By 1869, Nova Scotia had agreed to remain part of Canada after a promise of better financial terms—the first of many provinces to negotiate concessions from Ottawa. Pressure from London and Ottawa failed to gain the accession of Newfoundland, whose voters rejected a Confederation platform in a general election in October 1869. In 1869, John and Agnes Macdonald had a daughter, Mary. It soon became apparent that Mary had ongoing developmental issues; she was never able to walk, nor did she ever fully develop mentally. Hewitt Bernard, Deputy Minister of Justice and Macdonald's former secretary, also lived in the Macdonald house in Ottawa, together with Bernard's widowed mother. In May 1870, John Macdonald fell ill with gallstones; coupled with his frequent drinking, he may have developed a severe case of acute pancreatitis. In July, he moved to Prince Edward Island to convalesce, most likely conducting discussions aimed at drawing the island into Confederation at a time when some there supported joining the United States. The island joined Confederation in 1873. Macdonald had once been tepid on the question of westward expansion of the Canadian provinces; as prime minister, he became a strong supporter of a bicoastal Canada. Immediately upon Confederation, he sent commissioners to London who in due course successfully negotiated the transfer of Rupert's Land and the North Western Territory to Canada. The Hudson's Bay Company received £300,000 in compensation, and retained some trading posts as well as one twentieth of the best farmland. Prior to the date of acquisition, the Canadian government faced unrest in the Red River Colony (today southeastern Manitoba, centred on Winnipeg). The local people, including the Métis, were fearful that rule would be imposed on them which did not take into account their interests, and rose in the Red River Rebellion led by Louis Riel. Unwilling to pay for a territory in insurrection, Macdonald had troops put down the uprising before the formal transfer; as a result of the unrest, the Red River Colony joined Confederation as the province of Manitoba, while the rest of the purchased lands became the North West Territories. Macdonald also wished to secure the colony of British Columbia. There was interest in the United States in bringing about the colony's annexation, and Macdonald wished to ensure his new nation had a Pacific outlet. The colony had an extremely large debt that would have to be assumed should it join Confederation. Negotiations were conducted in 1870, principally during Macdonald's illness and recuperation, with Cartier leading the Canadian delegation. Cartier offered British Columbia a railway linking it to the eastern provinces within ten years. The British Columbians, who privately had been prepared to accept far less generous terms, quickly agreed and joined Confederation in 1871. The Canadian Parliament ratified the terms after a debate over the high cost that cabinet member Alexander Morris described as the worst fight the Conservatives had had since Confederation. There were continuing disputes with the Americans over deep sea fishing rights, and in early 1871, an Anglo American commission was appointed to settle outstanding matters between the British (and Canadians) and the Americans. Canada was hoping to secure compensation for damage done by Fenians raiding Canada from bases in the United States. Macdonald was appointed a British commissioner, a post he was reluctant to accept as he realised Canadian interests might be sacrificed for the mother country. This proved to be the case; Canada received no compensation for the raids and no significant trade advantages in the settlement, which required Canada to open her waters to American fishermen. Macdonald returned home to defend the Treaty of Washington against a political firestorm.

Екінші көпшілік және Тынық мұхит сазданы, 18721873

1872 жылғы сайлауға дейін Макдональд теміржол саясатын қалыптастырмаған және құрылысты қамтамасыз ету үшін қажетті несие кепілдіктерін ойлап табуға үлкермеген. Алдыңғы жылы Макдональд Хью Аллан сияқты теміржолдың әлеуетті қаржыгерлерімен кездесіп, қаржы мәселелері бойынша кеңінен талқылаулар өткізген. Макдональдтың ең үлкен саяси мәселесі – Вашингтон шарты болды, ол әлі парламентте талқыланбаған еді. 1872 жылдың басында Макдональд шарты ратификациялау үшін ұсынды, ол 66 дауыспен Төменгі палатадан өтті. Жалпы сайлау тамыздың соңы мен қыркүйектің басында өтті. Сайлау округтерінің қайта бөлінуі Онтариоға палатада өкілдікті арттырды; Макдональд провинцияда, көбінесе Кингстоннан тыс жерде көп уақыт науқан жүргізді. Канаданың барлық жерінде сайлаушыларға кеңінен пара беру орын алды, бұл дауыс беру ашық жарияланған кезде ерекше тиімді болды. Макдональд пен консерваторлар өздерінің көпшілігін 35-тен 8-ге дейін қысқартты. Либералдар (Гриттерлер деп аталған) Онтариода консерваторлардан жақсы өнер көрсетті, үкіметті партияны толық қолдамайтын Батыс және теңіз жағалауының депутаттарының дауысына сүйенуге мәжбүр етті. Макдональд 1872 жылдың басында Канадалық Тынық мұхит теміржолының жарғысын беруге үміттенген, бірақ үкімет пен қаржыгерлер арасындағы келіссөздер созылып кетті. Макдональдтың үкіметі 1872 жылдың соңында Аллан тобына жарғыны берді. 1873 жылы Парламент ашылғанда либералды депутат Люциус Сет Хантингтон үкімет министрлеріне жарғыны беру үшін үлкен, жарияланбаған саяси жарналар төленгенін мәлімдеді. Көп ұзамай «Тынық мұхит жанжалы» деп белгілі болған оқиғаның куәгерліктерін көрсететін құжаттар жарыққа шықты. АҚШ-тың Солтүстік Тынық мұхит теміржолы жасырын қолдауымен Аллан бастаған қаржыгерлер тори сайлау қорына 179 000 доллар берді, олар жарғыны алды, ал оппозициялық газеттер жарғы қаралып жатқан кезде теміржол мүддесінен үлкен сома талап ететін үкімет министрлерінің қол қойған телеграммаларын жариялай бастады. Макдональд теміржолдан 45 000 доллар қаржы алған. Картьеға да айтарлықтай сомалар берілді, ол Монреаль Шығысындағы орынды сақтау үшін қымбат күреске түсті (ол жеңілді, бірақ кейіннен Манитоба провинциясының Провеншер округінен сайланды). Науқан барысында Картье Брайт ауруымен ауырып, оның ой-өрісіне әсер еткен болуы мүмкін; ол 1873 жылдың мамырында Лондонда ем алу кезінде қайтыс болды. Картье қайтыс болғанға дейін Макдональд үкіметті қиын жағдайдан шығару үшін уақытты созуға тырысты. Оппозиция бұған жауап ретінде достық газеттерге құжаттарды жіберді. 18 шілдеде үш газет Макдональдтан 1872 жылдың тамызында алынған 10 000 долларлық қосымша қаражат туралы сұрау және «бұл соңғы рет болатынына» уәде берген телеграмманы жариялады. Макдональд тамызда Парламенттің жұмысын тоқтатуға қол жеткізді, бұл мәселені зерттеу үшін Корольдік комиссия құруға мүмкіндік берді, бірақ қазан айының соңында Парламент қайта жиналғанда либералдар Макдональдты мәселе бойынша жеңілуі мүмкін екенін сезініп, екіталай депутаттарға қысым жасады. 3 қарашада Макдональд үкіметті қорғау үшін Төменгі палатада сөз сөйледі, оның өмірбаянының бірі П. Б. Уэйттің айтуынша, ол «өмірінің ең маңызды сөзін, және белгілі бір мағынада, өмірі үшін» айтты. Ол сөзін кешкі сағат 9-да бастады, әлсіз және ауру көрінді, бірақ бұл көрініс тез жақсарды. Сөйлеген кезде ол көптеген стақан джин мен су ішті. Ол жемқорлықпен сауда жасалғанын жоққа шығарды және мұндай жарналар екі саяси партияға да ортақ екенін мәлімдеді. Бес сағаттан кейін Макдональд сөзін аяқтады: «Мен осы Палатаға толық сеніммен қалдырамын. Мен кез келген жағдайға дайынмын. Мен осы Палатаның маған қарсы немесе маған пайдалы шешімін көре аламын, бірақ ол маған қарсы немесе маған пайдалы болсын, мен білемін, және мұны айту бос мақтаныш емес, өйткені менің жауларым да мен мақтанышпен айтпайтынымды мойындайды, Канадада менің уақытымды, жүрегімді, байлығымды немесе ақыл-ойым мен күшімді, мүмкін, осы Канада Доминионының игілігі үшін арнаған адам жоқ». Макдональдтың сөзі жеке жеңісі ретінде қабылданды, бірақ ол үкіметінің жағдайын жақсартуға көмектеспеді. Палатада да, жұртшылық арасында да қолдаудың төмендеуіне байланысты Макдональд 5 қарашада генерал-губернатор Лорд Дафференге барып, отставкаға кетті; либералдық көшбасшы Александр Маккензи Канаданың екінші премьер-министрі болды. Ол «Тынық мұхит жанжалы» оқиғалары туралы қайтадан сөйлегені белгілі емес. 1873 жылдың 6 қарашасында Макдональд партия басшысы лауазымынан кету туралы ұсыныс жасады, бірақ ол қабылданбады. Маккензи 1874 жылдың қаңтарында сайлау жариялады; консерваторлар Төменгі палатадағы 206 орынның 70-іне ғана ие болды, бұл Маккензиге үлкен көпшілікті қамтамасыз етті. Консерваторлар тек Британдық Колумбияда ғана либералдардан басым түсті; Маккензи провинцияның Конфедерацияға қосылу шарттарын «орындауға болмайтын» деп атады. Макдональд Кингстонда сайланды, бірақ пара беру фактісі дәлелденгеннен кейін сайлау нәтижесі күштен шығарылды. Ол одан кейін өткізілген қосымша сайлауда 17 дауыспен жеңіске жетті. Суэйнсонның сөзіне сүйенсек, көптеген сарапшылар Макдональдты саясаттан мүлдем шығып кеткен деп есептеді, «тозығы жеткен және ар-ұжданы жоғалтқан адам» ретінде қарады.

In the run up to the 1872 election, Macdonald had yet to formulate a railway policy, or to devise the loan guarantees that would be needed to secure the construction. During the previous year, Macdonald had met with potential railway financiers such as Hugh Allan and considerable financial discussion took place. The greatest political problem Macdonald faced was the Washington treaty, which had not yet been debated in Parliament. In early 1872, Macdonald submitted the treaty for ratification, and it passed the Commons with a majority of 66. The general election was held through late August and early September. Redistribution had given Ontario increased representation in the House; Macdonald spent much time campaigning in the province, for the most part outside Kingston. Widespread bribery of voters took place throughout Canada, a practice especially effective in the era when votes were publicly declared. Macdonald and the Conservatives saw their majority reduced from 35 to 8. The Liberals (as the Grits were coming to be known) did better than the Conservatives in Ontario, forcing the government to rely on the votes of Western and Maritime MPs who did not fully support the party. Macdonald had hoped to award the charter for the Canadian Pacific Railway in early 1872, but negotiations dragged on between the government and the financiers. Macdonald's government awarded the Allan group the charter in late 1872. In 1873, when Parliament opened, Liberal MP Lucius Seth Huntington charged that government ministers had been bribed with large, undisclosed political contributions to award the charter. Documents soon came to light which substantiated what came to be known as the Pacific Scandal. The Allan led financiers, who were secretly backed by the United States's Northern Pacific Railway, had donated $179,000 to the Tory election funds, they had received the charter, and Opposition newspapers began to publish telegrams signed by government ministers requesting large sums from the railway interest at the time the charter was under consideration. Macdonald had taken $45,000 in contributions from the railway interest himself. Substantial sums went to Cartier, who waged an expensive fight to try to retain his seat in Montreal East (he was defeated, but was subsequently returned for the Manitoba seat of Provencher). During the campaign Cartier had fallen ill with Bright's disease, which may have been causing his judgment to lapse; he died in May 1873 while seeking treatment in London. Before Cartier's death, Macdonald attempted to use delay to extricate the government. The Opposition responded by leaking documents to friendly newspapers. On July 18, three papers published a telegram dated August 1872 from Macdonald requesting another $10,000 and promising "it will be the last time of asking". Macdonald was able to get a prorogation of Parliament in August by appointing a Royal Commission to look into the matter, but when Parliament reconvened in late October, the Liberals, feeling Macdonald could be defeated over the issue, applied immense pressure to wavering members. On November 3, Macdonald rose in the Commons to defend the government, and according to one of his biographer, P. B. Waite, he gave "the speech of his life, and, in a sense, for his life". He began his speech at 9 p. m., looking frail and ill, an appearance which quickly improved. As he spoke, he consumed numerous glasses of gin and water. He denied that there had been a corrupt bargain, and stated that such contributions were common to both political parties. After five hours, Macdonald concluded,

I leave it with this House with every confidence. I am equal to either fortune. I can see past the decision of this House either for or against me, but whether it be against me or for me, I know, and it is no vain boast to say so, for even my enemies will admit that I am no boaster, that there does not exist in Canada a man who has given more of his time, more of his heart, more of his wealth, or more of his intellect and power, as it may be, for the good of this Dominion of Canada. Macdonald's speech was seen as a personal triumph, but it did little to salvage the fortunes of his government. With eroding support both in the Commons and among the public, Macdonald went to the Governor General, Lord Dufferin on November 5, and resigned; Liberal leader Alexander Mackenzie became the second prime minister of Canada. He is not known to have spoken of the events of the Pacific Scandal again. On November 6, 1873, Macdonald offered his resignation as party leader to his caucus; it was refused. Mackenzie called an election for January 1874; the Conservatives were reduced to 70 seats out of the 206 in the Commons, giving Mackenzie a massive majority. The Conservatives bested the Liberals only in British Columbia; Mackenzie had called the terms by which the province had joined Confederation "impossible". Macdonald was returned in Kingston but was unseated on an election contest when bribery was proven; he won the ensuing by election by 17 votes. According to Swainson, most observers viewed Macdonald as finished in politics, "a used up and dishonoured man".

Қарсылық, 18731878

Макдональд консервативтерді оппозицияда тыныш түрде басқаруды және либералдардың қателіктерін күтуді қалаған. Ол ұзақ демалысқа шығып, заңгерлік тәжірибесіне қайта оралды, отбасын Торонтоға көшіріп, ұлы Хью Джонмен серіктестік құрды. Макдональд либералдардың жасаған бір қателігі – 1874 жылы Вашингтонмен жасалған еркін сауда келісімі деп есептеді; Макдональд Канада индустриясын дамыту үшін қорғаудың қажеттігіне сенді. 1873 жылғы үрей бүкіл әлемде экономикалық депрессияға алып келді; либералдар мұндай жағдайда теміржолды қаржыландыруды қиындыққа тапты және жалпы алғанда, осы жобаға қарсы болды. Құрылыстың баяу жүргені Британдық Колумбияның конфедерацияға кірген келісімнің бұзылу қаупі бар екенін мәлімдеуіне себеп болды. 1876 жылы Макдональд пен консерваторлар партиялық саясат ретінде протекционизмді қабылдады. Бұл көзқарас 1876 жылдың жазында Онтариода өткен бірнеше саяси пикниктердегі сөздерде кеңінен жарияланды. Макдональдтың ұсыныстары халық арасында танымал болды және консерваторлар бірқатар қосымша сайлауда жеңіске жетті. 1876 жылдың соңына қарай торилер 14 орын қосып алды, нәтижесінде Маккензидің либералдық көпшілігі 70-тен 42-ге дейін азайды. Жеңіске жеткеніне қарамастан, Макдональд зейнетке шығуды ойлады, ол 1874 жылғы сайлаушылардың шешімін кері қайтаруды ғана қалады – ол Чарльз Тэпперді өзінің мұрагері деп санады. 1877 жылы парламент жиналғанда консерваторлар сенімді болды, ал либералдар қорғанысқа көшті. Торилердің жыл басындағы сәтті сессиясынан кейін Торонто маңындағы аймақтарда тағы бір пикниктер сериясы басталды. Макдональд тіпті Квебектегі науқанға қатысты, бірақ ол бұл жұмысты сирек жасайтын, сөз сөйлеуді Картьеге тапсырды. 1878 жылы тағы да пикниктер өткізілді, онда «Ұлттық саясат» деп аталатын ұсыныстар талқыланды: жоғары тарифтер, трансконтиненталды теміржолдың (Канадалық Тынық мұхиты теміржолы немесе CPR) жылдам салуы, теміржол арқылы Батыс аймағының ауыл шаруашылығының жылдам дамуы және Канадаға иммигранттарды тартуға бағытталған саясат. Бұл пикниктер Макдональдқа науқандағы өнерлерін көрсетуге мүмкіндік берді және көбінесе көңілді атмосферада өтті. Бірде тори көшбасшысы ауыл шаруашылығы зиянкестерін Гриттерлерге кінәлады және консерваторлар сайланса, жәндіктер жоғалып кетеді деп уәде берді. Канаданың 3-ші Парламентінің соңғы күндері жарылғыш қақтығыстармен ерекшеленді, өйткені Макдональд пен Тэппер депутат және теміржол қаржыгері Дональд Смит Тынық мұхит дағдарысы кезінде консерваторларға сатқындық жасағаны үшін сыйақы ретінде CPR-дің Пембина тармағын (американдық желілерге қосылатын) салуға рұқсат алғанын айыптады. Палата таратылуы туралы заң Сенатта оқылғаннан кейін де дау жалғасты, өйткені Макдональд 3-ші Парламентте жазылған соңғы сөздерін айтты: «Смит деген жігіт мен көрген ең үлкен жалғаншы!» Сайлау 1878 жылдың 17 қыркүйегіне белгіленді. Кингстонда Макдональд жеңіледі деп қорқып, оның қолдаушылары оны консерваторлардың сенімді үміткері болатын Кардуэлл округінен сайлауға көндіруге тырысты; 35 жыл бойы туған қаласын өкілдік еткен ол сол жерде тағы да сайланды. Сайлауда Макдональд Александр Ганннан жеңілді, бірақ консерваторлар жеңіске жетті. Макдональд Манитоба штатының Маркет округінде сайлауға қатысты, онда сайлау Онтариодан кейін өтті. Ол парламенттік мандатын босатты және Макдональд Британдық Колумбияның Виктория округінен сайлауға түсуге шешім қабылдады, онда сайлау 21 қазан күні өтетін болды. Макдональд Викториядан сайланды, бірақ ол ешқашан Маркетке де, Викторияға да бармаған.

Macdonald was content to lead the Conservatives in a relaxed manner in opposition and await Liberal mistakes. He took long holidays and resumed his law practice, moving his family to Toronto and going into partnership with his son Hugh John. One mistake that Macdonald believed the Liberals had made was a free trade agreement with Washington, negotiated in 1874; Macdonald had come to believe that protection was necessary to build Canadian industry. The Panic of 1873 had led to a worldwide depression; the Liberals found it difficult to finance the railway in such a climate, and were generally opposed to the line anyway—the slow pace of construction led to British Columbia claims that the agreement under which it had entered Confederation was in jeopardy of being broken. By 1876, Macdonald and the Conservatives had adopted protectionism as party policy. This view was widely promoted in speeches at a number of political picnics, held across Ontario during the summer of 1876. Macdonald's proposals were popular with the public, and the Conservatives began to win a string of by elections. By the end of 1876, the Tories had picked up 14 seats as a result of by elections, reducing Mackenzie's Liberal majority from 70 to 42. Despite the success, Macdonald considered retirement, wishing only to reverse the voters' verdict of 1874—he considered Charles Tupper his heir apparent. When Parliament convened in 1877, the Conservatives were confident and the Liberals defensive. After the Tories had a successful session in the early part of the year, another series of picnics commenced in the areas around Toronto. Macdonald even campaigned in Quebec, which he had rarely done, leaving speechmaking there to Cartier. More picnics followed in 1878, promoting proposals which would come to be collectively called the "National Policy": high tariffs, rapid construction of the transcontinental railway (the Canadian Pacific Railway or CPR), rapid agricultural development of the West using the railway, and policies which would attract immigrants to Canada. These picnics allowed Macdonald venues to show off his talents at campaigning, and were often lighthearted—at one, the Tory leader blamed agricultural pests on the Grits, and promised the insects would go away if the Conservatives were elected. The final days of the 3rd Canadian Parliament were marked by explosive conflict, as Macdonald and Tupper alleged that MP and railway financier Donald Smith had been allowed to build the Pembina branch of the CPR (connecting to American lines) as a reward for betraying the Conservatives during the Pacific Scandal. The altercation continued even after the Commons had been summoned to the Senate to hear the dissolution read, as Macdonald spoke the final words recorded in the 3rd Parliament: "That fellow Smith is the biggest liar I ever saw!" The election was called for September 17, 1878. Fearful that Macdonald would be defeated in Kingston, his supporters tried to get him to run in the safe Conservative riding of Cardwell; having represented his hometown for 35 years, he stood there again. In the election, Macdonald was defeated in his riding by Alexander Gunn, but the Conservatives swept to victory. Macdonald remained in the House of Commons, having quickly secured his election for Marquette, Manitoba; elections there were held later than in Ontario. His acceptance of office vacated his parliamentary seat, and Macdonald decided to stand for the British Columbia seat of Victoria, where the election was to be held on October 21. Macdonald was duly returned for Victoria, although he had never visited either Marquette or Victoria.

Үшінші және төртінші көпшілік, 18781887

Ұлттық саясаттың бір бөлігі 1879 жылдың ақпан айында ұсынылған бюджетте іске асырылды. Осы бюджет аясында Канада АҚШ және Германия сияқты жоғары тарифтік елге айналды. Тарифтер канадалық өнеркәсіпті қорғау және дамыту мақсатымен жасалды. Дайын тоқыма өнімдеріне 34% тариф белгіленді, бірақ оларды жасауға қажетті машиналар Канадаға тегін әкелінді. Макдональд өмірінің соңына дейін жоғары тарифтерді қолдау үшін күресті. 1879 жылдың қаңтарында Макдональд саясаткер Николас Флод Дэвинге АҚШ-тағы өнеркәсіптік мектеп-интернаттар жүйесі туралы есеп дайындауды тапсырды. Қазір Дэвин есебі ретінде белгілі, «Үндістер мен аралас нәсілділерге арналған өнеркәсіптік мектептер туралы есеп» 1879 жылдың 14 наурызында Оттаваға ұсынылып, канадалық үнді балаларға арналған мектептер жүйесінің негізін қалады. Ол Канада үкіметі мен шіркеудің АҚШ президенті Улисс С. Гранттың «агрессивті ассимиляция» саясатын іске асырудағы ынтымақтастығын қамтамасыз етті. 1880 жылдары Макдональд денсаулығының нашарлауын сезінді, бірақ саяси қабілетін сақтап қалды. 1883 жылы ол «Маскүнемдікке қарсы заң жобасын» қабылдады, ол реттеу жүйесін провинциялардан алып, өзінің қарсыласы премьер-министр Моуаттың жолын кесті. Ол өзінің ішімдікке құмарлығын бақылауға алып, ішімдікке берілу кезеңдері аяқталды. «Оның орта жасындағы керемет ішімдікке берілу кезеңдері енді естеліктерге айналып барады». Бюджет іске асырылғанда Макдональд теміржол жобасының жақсы дамып жатқанын көрді. Макензи басқару кезеңінде жобаға аз қаржы жұмсалса да, бірнеше жүз шақырым жол салынды және маршруттың барлық бөлігі зерттелді. 1880 жылы Макдональд Джордж Стивен басқаратын консорциумды тапты, ол CPR жобасын жүзеге асыруға дайын болды. Дональд Смит (кейін Лорд Страткона) консорциумның маңызды серігі болды, бірақ оның консерваторлармен арадағы жаман қарым-қатынас салдарынан Смиттың қатысуы бастапқыда жарияланбады, бірақ Макдональдқа жақсы белгілі болды. 1880 жылы Доминион Ұлыбританияның Арктикадағы қалған аумақтарын иеленді, бұл Канаданың қазіргі шекарасына дейін кеңейтілді, Ньюфаундлендті қоспағанда, ол 1949 жылға дейін Конфедерацияға қосылмады. Сондай-ақ 1880 жылы Канада өзінің алғашқы дипломатиялық өкілін шетелге жіберді, сэр Александр Галтты Ұлыбританиядағы Жоғары комиссар етіп тағайындады. Экономикалық жағдай жақсы болғандықтан, Макдональд пен консерваторлар 1882 жылы азайтқан көпшілік дауыспен қайтадан сайланды. Макдональд Онтарио провинциясының Карлтон сайлау округінен сайланды. Трансконтиненталдық теміржол жобасы үкімет тарапынан көптеген субсидиялармен қаржыландырылды. CPR теміржол бағытындағы жерлерге және үкіметтен 25 миллион долларға ие болды. Сонымен қатар, үкімет CPR-ді қолдау үшін басқа теміржолдарды салуға 32 миллион доллар жұмсауға міндетті болды. Бұл жоба өте қымбатқа түсті, әсіресе 1881 жылы халқы 4,1 миллион адамды құрайтын ел үшін. 1880 мен 1885 жылдар арасында теміржол баяу салынып жатқанда, CPR бірнеше рет қаржылық қиындыққа тап болды. Роки тауларының жер бедері қиын болды және Супериор көлінің солтүстігіндегі маршрут қауіпті болып шықты, себебі рельстер мен локомотивтер батпаққа батып кетті. Канаданың CPR облигацияларына кепілдік беруі экономиканың төмендеуіне байланысты оларды сатуға мүмкіндік бермеген кезде Макдональд корпорацияға қазынадан несие алды, оны бекітетін заң жобасы фирма төлемсіздікке ұшырамас бұрын Сенатта қабылданды. Солтүстік-Батыста тағы да тәртіпсіздіктер орын алды. Манитобалық метистердің көпшілігі аумаққа көшіп келді және метистер мен үкімет арасындағы жер құқығы туралы дауларды шешу жөніндегі келіссөздер қиындыққа тап болды. 1870 жылдан бері АҚШ-та эмиграцияда тұрып жатқан Риел Макдональд үкіметінің ықтиярымен Регинаға сапар шекті, олар оның олармен келісе алатын көшбасшы болатынына сенді. Бірақ, керісінше, метистер келесі жылы Риел басшылығымен Солтүстік-Батыс көтерілісін ұйымдастырды. Макдональд теміржолмен жеткізілген әскерлердің көмегімен көтерілісті басты, ал Риел тұтқындалды, мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталды, сотталды және асылды. Макдональд психикалық денсаулығы күмәнді Риелді кешіру туралы өтінішті қарастырудан бас тартты. Риелдің асылуына байланысты дау туды, бұл көптеген квебек тұрғындарын консерваторлардан алшақтатты, олар Риел сияқты католик және француз канадалық мәдениетін ұстанатын болды, олар жақын арада либералдармен бірікті. 1885 жылғы Солтүстік-Батыс көтерілісінен кейін Макдональд үкіметі жергілікті халықтың қозғалысын шектеді, олар резерваттан шығу үшін Үндістер департаментінің лауазымды адамынан ресми рұқсат алуға міндетті болды. CPR банкротқа жақын болды, бірақ дағдарысқа әскерді жылдам жеткізудегі рөлі, оның британдық биліктің аумақты бақылауында сақталуына көмектесетінін көрсетті, және Парламент оны аяқтау үшін қаржы бөлді. 1885 жылдың 7 қарашасында CPR басқарушысы Уильям Ван Хорн Британдық Колумбияның Крейгеллахи қаласынан Макдональдқа соңғы тіреуіш теміржолға орнатылғанын хабарлады, осылайша теміржол аяқталды. Осы жылы Макдональд үкіметі Қытай иммиграциялық заңын, 1885 жылғы заңды қабылдады. Макдональд Парламентке, егер қытайлар Канадаға кірмесе, «Британдық Американың болашағы арийлік сипатын жоятынын» айтты. 1886 жылдың жазында Макдональд теміржолмен Батыс Канадаға сапар шекті. 1886 жылдың 13 тамызында Макдональд күміс балғамен алтын тіреуішті соғып, Эскимальт және Нанаймо теміржолын аяқтады. 1886 жылы АҚШ-пен балық аулау құқығы туралы тағы да дау туды. Американдық балық аулаушылар Канадаға түсуге рұқсат беретін келісімшарт ережелерін ағаш және су алу үшін пайдаланып, жасырын жағалау балық аулауын жүзеге асырды. Бірнеше кемелер Канада порттарында ұсталды, бұл американдықтардың наразылығын тудырды, олар оларды босатуды талап етті. Макдональд келісімшарт ережелерінің бір бөлігін жоққа шығаратын Балық шаруашылығы заңын қабылдауға тырысты, бұл сыртқы қатынастарға жауапты болған британдықтардың наразылығын тудырды. Ұлыбритания үкіметі генерал-губернатор лорд Лансдаунға заңға Корольдің қол қоюын тоқтатуды бұйырды, тиімді түрде оны ветосыз тоқтатып қойды. Көптеген талқылардан кейін Ұлыбритания үкіметі жыл соңында Корольдің қол қоюына рұқсат берді және егер американдықтармен келісімге қол жеткізілмесе, балық шаруашылығын қорғау үшін соғыс кемесін жіберетінін мәлімдеді.

Part of the National Policy was implemented in the budget presented in February 1879. Under that budget, Canada became a high tariff nation like the United States and Germany. The tariffs were designed to protect and build Canadian industry—finished textiles received a tariff of 34%, but the machinery to make them entered Canada free. Macdonald continued to fight for higher tariffs for the remainder of his life. In January 1879, Macdonald commissioned politician Nicholas Flood Davin to write a report regarding the industrial boarding school system in the United States. Now known as the Davin Report, the Report on Industrial Schools for Indians and Half Breeds was submitted to Ottawa on March 14, 1879, providing the basis for the Canadian Indian residential school system. It made the case for a cooperative approach between the Canadian government and the church to implement the "aggressive assimilation" pursued by President of the United States, Ulysses S. Grant. By the 1880s, Macdonald was becoming frailer, but he maintained his political acuity. In 1883, he secured the "Intoxicating Liquors Bill" which took the regulation system away from the provinces, in part to stymie his foe Premier Mowat. In his own case, Macdonald took better control of his drinking and binges had ended. "The great drinking bouts, the gargantuan in sobriety's of his middle years, were dwindling away now into memories." As the budget moved forward, Macdonald found that the railway was progressing well: although little money had been spent on the project under Mackenzie, several hundred miles of track had been built and nearly the entire route surveyed. In 1880, Macdonald found a syndicate, led by George Stephen, willing to undertake the CPR project. Donald Smith (later Lord Strathcona) was a major partner in the syndicate, but because of the ill will between him and the Conservatives, Smith's participation was initially not made public, though it was well known to Macdonald. In 1880, the Dominion took over Britain's remaining Arctic territories, which extended Canada to its present day boundaries, with the exception of Newfoundland, which would not enter Confederation until 1949. Also in 1880, Canada sent its first diplomatic representative abroad, Sir Alexander Galt as High Commissioner to Britain. With good economic times, Macdonald and the Conservatives were returned with a slightly decreased majority in 1882. Macdonald was returned for the Ontario riding of Carleton. The transcontinental railroad project was heavily subsidised by the government. The CPR was granted of land along the route of the railroad, and $25 million from the government. In addition, the government had to spend $32 million on the construction of other railways to support the CPR. The entire project was extremely costly, especially for a nation with only 4.1 million people in 1881. Between 1880 and 1885, as the railway was slowly built, the CPR repeatedly came close to financial ruin. The terrain in the Rocky Mountains was difficult and the route north of Lake Superior proved treacherous, as tracks and engines sank into the muskeg. When Canadian guarantees of the CPR's bonds failed to make them salable in a declining economy, Macdonald obtained a loan to the corporation from the Treasury—the bill authorizing it passed the Senate just before the firm would have become insolvent. The Northwest again saw unrest. Many of the Manitoban Métis had moved into the territories and negotiations between the Métis and the Government to settle grievances over land rights proved difficult. Riel, who lived in exile in the United States since 1870, journeyed to Regina with the connivance of Macdonald's government, who believed he would prove a leader they could deal with. Instead, the Métis rose the following year under Riel in the North West Rebellion. Macdonald put down the rebellion with militia troops transported by rail, and Riel was captured, tried for treason, convicted, and hanged. Macdonald refused to consider reprieving Riel, who was of uncertain mental health. The hanging of Riel was controversial, and alienated many Quebecers from the Conservatives and they were, like Riel, Catholic and culturally French Canadian; they soon realigned with the Liberals. Following the North West Rebellion of 1885, Macdonald's government implemented restrictions upon the movement of indigenous groups, requiring them to receive formal permission from an Indian Department Official in order to go off reserve. The CPR was almost bankrupt, but its role in rushing troops to the crisis showed that it was helpful to maintain British control of the territory and Parliament provided money for its completion. On November 7, 1885, CPR manager William Van Horne wired Macdonald from Craigellachie, British Columbia that the last spike was inserted into the track, completing the railway. That same year, the Macdonald government enacted the Chinese Immigration Act, 1885. Macdonald told the House of Commons that, if the Chinese were not excluded from Canada, "the Aryan character of the future of British America should be destroyed". In the summer of 1886, Macdonald travelled by rail to western Canada. On August 13, 1886, Macdonald used a silver hammer and pounded a gold spike to complete the Esquimalt and Nanaimo Railway. In 1886, another dispute arose over fishing rights with the United States. Americans fishermen had been using treaty provisions allowing them to land in Canada to take on wood and water as a cover for clandestine inshore fishing. Several vessels were detained in Canadian ports, to the outrage of Americans, who demanded their release. Macdonald sought to pass a Fisheries Act which would override some of the treaty provisions, to the dismay of the British, who were still responsible for external relations. The British government instructed the Governor General, Lord Lansdowne, to reserve the bill for Royal Assent, effectively placing it on hold without vetoing it. After considerable discussion, the British government allowed Royal Assent at the end of 1886, and indicated it would send a warship to protect the fisheries if no agreement was reached with the Americans.

Бесінші және алтыншы көпшілік, 18871891

Саяси күштерін жоғалтудан қорқып, экономикалық қиындықтар жалғасқанда Макдональд 1886 жылдың соңына дейін сайлау өткізуді жоспарлады, бірақ Онтарио провинциялық сайлауын либералдық Онтарио премьер-министрі Оливер Моват шақырғанда ол әлі жарлық шығармаған еді. Провинциялық сайлау федералды сайлаудың көрсеткіші ретінде қарастырылды. Макдональдтың күшті үгіт-насихатына қарамастан, Моваттың либералдары Онтариода қайта сайланды және көпшілігін арттырды. 1887 жылдың 15 қаңтарында Макдональд 22 ақпанда сайлау өткізу үшін федералды парламентті таратып жіберді. Үгіт-насихат кезінде Квебек провинциялық либералдары үкімет құрды (1886 жылдың қазан айындағы Квебек сайлауынан кейін төрт ай өткен соң), консерваторларды Квебек қаласындағы биліктен қуды. Дегенмен, Макдональд және оның кабинеті қысқы сайлауда белсенді үгіт жүргізді, ал Лондонға жаңа жоғарғы комиссар болып тағайындалған Тэппер Жаңа Шотландиядағы консерваторлардың дауысын күшейту үшін аттанбауын кейінге шегерді. Либералдық көшбасшы Эдвард Блейктің үгіт-насихаты әсерсіз болды, ал консерваторлар ұлттық деңгейде 35 мандатпен жеңіске жетті, Онтарио, Жаңа Шотландия және Манитобада оңай жеңіс оді. Торилер Риелдің асылуына наразылық білдіргеніне қарамастан, Квебектегі орындардың көпшілігін алды. Макдональд тағы да Кингстоннан депутат болды. Болашақ премьер-министр Джон Томпсон сияқты жас министрлер де, кейде Макдональдтың саясатына қарсы болғанымен, Макдональдтың консерваторлар үшін маңызды сайлау активі екенін мойындады. Блейк жеңіліске ұшырағаннан кейін отставкаға кетті, оның орнына Уилфрид Лориер келді. Лориердің алғашқы кезеңінде либералдар, бұрын Ұлттық саясаттың көп бөлігін қолдаған, оған қарсы науқан жүргізіп, АҚШ-пен "шексіз өзара қарым-қатынас" яки еркін сауданы талап етті. Макдональд АҚШ-пен өзара қарым-қатынасқа келісуге дайын болды, бірақ көптеген тарифтерді төмендетуге құлықсыз еді. Американдық жақтастар оны "коммерциялық одақ" деп атап, саяси одақтың алғы шарты ретінде қарастырды және оны айтудан тартынбады, бұл Канадада қосымша дау тудырды. Макдональд 1891 жылдың 5 наурызына сайлау жариялады. Либералдар американдықтардан көп қаржы алды, ал консерваторлар КПР-ден көп қаржы алды. 76 жастағы премьер-министр науқан кезінде құлап, саяси іс-шараларын күйеуінің үйінен, Кингстонда жүргізді. Консерваторлар халықтың дауысында аздап жеңіске жетті, бірақ олардың көпшілігі 27-ге дейін азайды. Елдің орталық бөлігінде партиялар тең түсті, бірақ консерваторлар Маритимдер мен Батыс Канадада басымдық танытты, бұл либералдық депутат Ричард Джон Картрайттың Макдональдтың көпшілігі "Конфедерацияның қиыр-қиыр бөліктеріне" тәуелді екенін мәлімдеуіне әкелді. Сайлаудан кейін Лориер мен оның либералдары Ұлттық саясатты мәжбүр түрде қабылдады; Лориер премьер-министр болғаннан кейін оны аз өзгерістермен қабылдады.

Fearing continued loss of political strength as poor economic times continued, Macdonald planned to hold an election by the end of 1886, but had not yet issued the writ when an Ontario provincial election was called by Liberal Ontario Premier Oliver Mowat. The provincial election was seen as a bellwether for the federal poll. Despite considerable campaigning by Macdonald, Mowat's Liberals were re elected in Ontario and increased their majority. Macdonald dissolved the federal Parliament on January 15, 1887, for an election on February 22. During the campaign, the Quebec provincial Liberals formed a government (four months after the October 1886 Quebec election), forcing the Conservatives from power in Quebec City. Nevertheless, Macdonald and his cabinet campaigned hard in the winter election, with Tupper (the new High Commissioner to London) postponing his departure to try to bolster Conservative votes in Nova Scotia. The Liberal leader, Edward Blake, ran an uninspiring campaign, and the Conservatives were returned nationally with a majority of 35, winning easily in Ontario, Nova Scotia, and Manitoba. The Tories also took a narrow majority of Quebec's seats despite resentment over Riel's hanging. Macdonald became MP for Kingston once again. Even the younger ministers, such as future Prime Minister John Thompson, who sometimes differed with Macdonald on policy, admitted Macdonald was an essential electoral asset for the Conservatives. Blake resigned after the defeat and was replaced by Wilfrid Laurier. Under Laurier's early leadership, the Liberals, who previously supported much of the National Policy, campaigned against it and called for "unrestricted reciprocity", or free trade, with the United States. Macdonald was willing to see some reciprocity with the United States, but was reluctant to lower many tariffs. American advocates of what they dubbed "commercial union" saw it as a prelude to political union, and did not scruple to say so, causing additional controversy in Canada. Macdonald called an election for March 5, 1891. The Liberals were heavily financed by American interests; the Conservatives drew much financial support from the CPR. The 76 year old prime minister collapsed during the campaign, and conducted political activities from his brother in law's house in Kingston. The Conservatives gained slightly in the popular vote, but their majority was reduced to 27. The parties broke even in the central part of the country but the Conservatives dominated in the Maritimes and Western Canada, leading Liberal MP Richard John Cartwright to claim that Macdonald's majority was dependent on "the shreds and patches of Confederation". After the election, Laurier and his Liberals grudgingly accepted the National Policy; when Laurier later became prime minister, he adopted it with only minor changes.

Өлім

1891 жылдың мамыр айында Макдональд инсульт алды, оның салдарынан денесінің бір жағы қозғалмай қалды және сөйлей алмады. Оның денсаулығы нашарлай берді және 1891 жылдың 6 маусымында кешкі уақытта қайтыс болды. Мыңдаған адам Сенат палатасында оның ашық табынына қарап құрмет көрсетті; оның денесі жерлеу пойызымен туған қаласы Кингстонға жеткізілді, және әр аялдамада көпшілік тойтарыс берді. Кингстонға келген соң Макдональд қалалық әкімшіліктің ғимаратында Императорлық жеке кеңесшінің формасын киіп жатты. Ол Кингстондағы Катаракки зиратында, бірінші әйелі Изабелланың қабіріне жақын жерленді.

Мұра және ескерткіштер

Макдональд премьер-министр ретінде 19 жылға жуық қызмет етті, бұл көрсеткіш бойынша одан ұзақ қызмет еткен Уильям Лайон Маккензи Кинг қана. Сауалнамаларда Макдональд Канада тарихындағы ең ұлы премьер-министрлердің бірі ретінде бағаланады. Макдональдтың есімімен аталған қалалар немесе әкімшілік бөлімшелер жоқ (Манитобадағы шағын ауылды қоспағанда), сондай-ақ ірі ескерткіштер де жоқ. Рокки тауларындағы Маунт Макдональд (1887) тауы Роджерс өтегінде оның құрметіне аталған. 2001 жылы Парламент 11 қаңтарды сэр Джон А. Макдональд күні деп жариялады, бірақ бұл күн федералдық мереке емес және көбінесе ескерілмей өтеді. Ол 1971 және 2018 жылдар аралығында басылған канадалық он долларлық банкнотада бейнеленген. 2015 жылы Канада Корольдік монетасы Макдональдтың 200 жылдығын тойлау үшін екі долларлық монета – Туниге оның суретін түсірді. Макдональдтың есімі Оттаваның Оттава Макдональд-Картье халықаралық әуежайында (1993 жылы қайта аталды) және Онтарио тас жолының 401-і (1968 жылғы Макдональд-Картье тас жолы) қолданылады. Оттавадағы сэр Джон А. Макдональд саябағының (2012 жылға дейін Өзен саябағы) атауы өзгертіліп, Кичи Зиби Микан деп аталды. Макдональдпен байланысты бірнеше нысандар сақталған. Оның қабір орны Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. 1840 жылдары Макдональд отбасы тұрған Кингстон қаласындағы Беллвью үйі де Канаданың парктері басқаратын ұлттық тарихи нысан болып табылады және сол дәуірге дейін толыққанды қалпына келтірілді. Оның Оттавадағы үйі – Эрнсклифф – Канададағы Ұлыбританияның жоғары комиссарының ресми резиденциясы. Макдональдтың мүсіндері Канаданың әр түрлі аймақтарында орнатылған; біреуі Оттавадағы Парламент төбесінде орналасқан (Луи Филипп Хеберт, 1895 жыл). Макдональдтың мүсіні Торонтоның Queen's Park-ындағы Королева Викторияның мүсіні үшін арналған гранит тұғырының үстінде тұр. Макдональдтың мүсіні Кингстон қалалық саябағында да орнатылған; Кингстон тарихи қоғамы жыл сайын оның құрметіне еске алу шарасын өткізеді. 2021 жылдың 18 маусымында Камлупс индейлік интернат мектебінде 215 белгісіз қабір табылғаннан кейін, Макдональдтың мүсіні Кингстон қалалық саябағынан алынып тасталды. Қалалық кеңес оны алып тастауды қолдап, 12-1 дауыспен шешім қабылдады және мүсін Макдональд жерленген Катараки зиратына орнатылмақ. 2018 жылы жергілікті халықтармен келісімге қол жеткізу бағдарламасы аясында Виктория қалалық әкімшілігінің алдынан Макдональдтың мүсіні алынып тасталды. Монреальдегі Макдональд ескерткіші бірнеше рет тонауға ұшырады, ал 2020 жылдың 29 тамызында ескерткіштегі мүсін қиратылып, басы кесілді. Монреаль мэрі Валери Планте бұл әрекетті айыптап, қала мүсінді қалпына келтіруді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 2018 жылдың тамызында Шотландия үкіметінің веб-сайтынан Макдональд туралы ақпараттық мақала алынып тасталды. Шотландия үкіметінің өкілі: "Біз сэр Джон А. Макдональдтың мұрасы төңірегіндегі дауларды және жергілікті қауымдастықтардың қозғайтын заңды алаңдаушылықтарды мойындаймыз", - деді. 2021 жылдың 5 шілдесінде Канаданың ұлттық кітапханасы, Library and Archives Canada, Канаданың премьер-министрлері туралы "Бірінші теңдер арасында" атты веб-бетін жойып, оны "ескірген және қажетсіз" деп сипаттады.

Macdonald served just under 19 years as prime minister, a length of service only surpassed by William Lyon Mackenzie King. In polls, Macdonald has consistently been ranked as one of the greatest prime ministers in Canadian history. No cities or political subdivisions are named for Macdonald (with the exception of a small Manitoba village), nor are there any massive monuments. A peak in the Rockies, Mount Macdonald ( 1887) at Rogers Pass, is named for him. In 2001, Parliament designated January 11 as Sir John A. Macdonald Day, but the day is not a federal holiday and generally passes unremarked. He appears on Canadian ten dollar notes printed between 1971 and 2018. In 2015, the Royal Canadian Mint featured Macdonald's face on the Canadian two dollar coin, the Toonie, to celebrate his 200th birthday. Macdonald's name is also used in Ottawa's Ottawa Macdonald–Cartier International Airport (renamed in 1993) and Ontario Highway 401 (the Macdonald–Cartier Freeway 1968). His name is being phased out on Ottawa's Sir John A. Macdonald Parkway (River Parkway before 2012), being renamed to an indigenous term, Kichi Zibi Mikan. A number of sites associated with Macdonald are preserved. His gravesite has been designated a National Historic Site of Canada. Bellevue House in Kingston, where the Macdonald family lived in the 1840s, is also a National Historic Site administered by Parks Canada, and has been restored to that time period. His Ottawa home, Earnscliffe, is the official residence of the British High Commissioner to Canada. Statues have been erected to Macdonald across Canada; one stands on Parliament Hill in Ottawa (by Louis Philippe Hebert 1895). A statue of Macdonald stands atop a granite plinth originally intended for a statue of Queen Victoria in Toronto's Queen's Park, looking south on University Avenue. Macdonald's statue also stood in Kingston's City Park; the Kingston Historical Society annually holds a memorial service in his honour. On June 18, 2021, following the discovery of 215 unmarked graves at the Kamloops Indian Residential School, the statue of Macdonald was removed from Kingston's City Park after city council voted 12–1 in favour of its removal, and is set to be installed at Cataraqui Cemetery where Macdonald is buried. In 2018, a statue of Macdonald was removed from outside Victoria City Hall, as part of the city's program for reconciliation with local First Nations. The Macdonald Monument in Montreal has been repeatedly vandalized, and on August 29, 2020, the statue in the monument was vandalized, toppled and decapitated. Montreal Mayor Valérie Plante condemned the actions and said the city plans to restore the statue. A biographical online article about Macdonald was deleted from the Scottish government's website in August 2018. A spokesperson for the Scottish government stated: "We acknowledge controversy around Sir John A Macdonald's legacy and the legitimate concerns expressed by Indigenous communities". On July 5, 2021, Canada's national library, Library and Archives Canada, deleted its web page on Canada's prime ministers, "First Among Equals", calling it "outdated and redundant".