USS Steinaker эсминецінің тарихы

Кіріспе

Гейринг класы эсминецтері
жойылған эсминецтің эскорты

Екінші USS Steinaker (DD 863/DDR 863/DD 863) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминеці.

Есімдес

Дональд Баур Штайнакер 1922 жылдың 15 қыркүйегінде Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласында дүниеге келген. 1941 жылдың 20 наурызында АҚШ Теңіз жаяу әскерінің резервтік құрамына қосылды. Ол Оңтүстік Каролина штатындағы Паррис аралындағы және Вирджиния штатындағы Куантико базасындағы Теңіз жаяу әскері жалдау депосында қызмет етті, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік Тынық мұхитындағы қызметке жіберілді. Гуадалканал науқаны барысында, қатардағы Штайнакер 1942 жылдың 9 қазанында Гуадалканалдағы Матаникау өзеніндегі шайқаста қаза тапты, оның бөлімі ауыр жапон шабуылына ұшыраған кезде. Ол өз орнынан жылғанын қабылдамады және өзінің бекетінде қайтыс болды. Ол қаза болғаннан кейін "Теңіз Флотының кресімен" марапатталды. Штейнакер эсминец эскорты оның құрметіне аталды, бірақ 1944 жылы құрылысы тоқтатылды.

Құрылыс және іске қосу

Штайнакер 1944 жылдың 1 қыркүйегінде Нью-Йорктегі Стейтен-Айленд аймағында «Бетлехем Болат Корпорациясы» компаниясы салды. 1945 жылдың 13 ақпанында оны Кэрол Штайнакер атты әйел теңізге сүрді және 1945 жылдың 26 мамырында қолданысқа берілді.

Тарих

Штайнакер Кубадағы Гуантанамо шығанағында тестілеу сапарынан өтті және Норфолкке (Вирджиния), өз үй портына оралды. 1952 жылға дейін эсминец операцияларын шығыс жағалауда Атлант флотымен және 6-шы флотпен кезектестіре жүргізді. Ол 1947, 1949, 1950, 1951 жылдары және 1952 жылдың алғашқы бес айында Жерорта теңізінде болды. "Штайнакер" 1952 жылы 1 шілдеде Норфолк кеме құрылыс шеберханасында радарлық эсминецке түрлендіруге кірісті. Жұмыс 1953 жылы 28 ақпанда аяқталды, содан кейін Гуантанамо шығанағында сынақ жүргізілді. 1954 жылы 16 қыркүйектен 3 ақпанға дейін ол 6-шы флотқа пикеттік эсминец ретінде алғаш рет жіберілді. Ол сондай-ақ 1955, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963 және 1965 жылдары 6-шы флотпен бірге қызмет етті. 1964 жылы FRAM бағдарламасы бойынша эсминец жаңартылып, қазіргі заманғы су астына қарсы қару-жарақ және анықтау құралдарымен жабдықталды. Сол жылдың 1 шілдесінде ол DD 863 белгісін қайта алды. Штайнакер 1967 жылы Таяу Шығыс күштерінің құрамында екі ай бойы Қызыл теңізде және Үнді мұхитында болды. 1968 жылы 26 наурызда ол Норфолктен шығып, батыс Тынық мұхитына алғашқы сапарына аттанды. 31 наурызда Панама каналы арқылы өтіп, Сан-Диего, Перл-Харбор, Мидуэй, Гуам және Филиппин аралдарында қысқа тоқтағаннан кейін Вьетнамға жетті. Штайнакер 20 мамырдан 1 қазанға дейін 7-ші флотқа бекітілді және Bình Thuận және Phú Yên провинцияларының жағалауында теңіз артиллериялық қолдау операцияларына қатысты; Солтүстік Вьетнам жағалауында "Теңіз айдауы" операциясы, оңтүстік Вьетнамға коммунистік күштердің теңіз жолымен енуіне кедергі келтіру мақсатында; және демилитаризацияланған аймақта зениттік пикеттік міндеттерді орындады. Ол сонымен қатар Солтүстік Вьетнамға қарсы шабуылдар жасаған әуе кемелерімен де жұмыс істеді. Штайнакер Субик шығанағы, Сингапур, Йокосука және Окинава арқылы АҚШ-тың шығыс жағалауына оралды. 1968 жылы 5 қарашада Норфолкке келді және 1970 жылдың 9 қаңтарына дейін Атлант флотының операцияларын жалғастырды. Осы уақытта ол НАТО-ның Атлант мұхитындағы тұрақты теңіз күштеріне бекітілді. Бұл сапар 1970 жылдың 23 шілдесіне дейін жалғасты. Ол 1971 жылдың 23 ақпанынан 23 шілдесіне дейін Жерорта теңізіне тағы бір сапар жасады және 1972 жылдың 10 шілдесінен 18 қарашасына дейін Солтүстік Атлант мұхитына оралды. 1973 жылдың 1 шілдесінде Штайнакер 10-шы эсминец эскадрильясына, Теңіз резерв күштеріне ауыстырылды және үй портын Балтиморға көшірді. 1974 жылдың желтоқсанына дейін ол резервтілерді оқытуға арналған кеме ретінде қызмет етті. Штайнакер Вьетнамдағы қызметі үшін екі шайқас жұлдызын алды. Штайнакер 1982 жылдың 24 ақпанында қызметтен шығарылды және Теңіз кеме тізілімінен алынып тасталды, Мексикаға берілді және Netzahualcoyotl деп қайта аталды.

Steinaker held her shakedown cruise off Guantanamo Bay, Cuba, and returned to Norfolk, Virginia, her home port, where she acted as a training ship for the remainder of the year. Until 1952, the destroyer alternated her operations between the east coast with the Atlantic Fleet and deployment with the 6th Fleet. She was deployed to the Mediterranean in 1947, 1949, 1950, 1951, and the first five months of 1952. Steinaker entered the Norfolk Naval Shipyard on 1 July 1952 for conversion to a radar picket destroyer and was classified as DDR 863. The work was completed on 28 February 1953 and shakedown at Guantanamo Bay followed. She made her first deployment to the 6th Fleet as a picket destroyer from 16 September to 3 February 1954. She also served with the 6th Fleet for portions of 1955, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963, and 1965. In 1964, the destroyer was converted under the FRAM program and given modern antisubmarine weapons and detection equipment. On 1 July of that year, she resumed the designation, DD 863. Steinaker was in the Red Sea and Indian Ocean for two months in 1967 as a unit of the Middle East Force. On 26 March 1968, she stood out of Norfolk headed for her first tour in the western Pacific. She transited the Panama Canal on 31 March and—after calling briefly at San Diego, Pearl Harbor, Midway, Guam, and the Philippine Islands—arrived off Vietnam. Steinaker was assigned to the 7th Fleet from 20 May through 1 October and participated in naval gunfire support operations off Bình Thuận and Phú Yên provinces; "Sea Dragon" operations off the coast of North Vietnam to interdict seaborne infiltration of Communist forces into South Vietnam; and antiaircraft picket duty off the demilitarized zone. She also operated with aircraft carriers conducting strikes against North Vietnam. Steinaker returned to the east coast of the United States, via Subic Bay, Singapore, Yokosuka, and Okinawa. She arrived at Norfolk on 5 November 1968 and resumed Atlantic Fleet operations until 9 January 1970. At that time, she was assigned to NATO's Standing Naval Force, Atlantic. This tour lasted until 23 July 1970. She made another voyage to the Mediterranean from 23 February to 23 July 1971 and returned to the North Atlantic from 10 July to 18 November 1972. Steinaker was transferred to Destroyer Squadron 10, Naval Reserve Force, on 1 July 1973 and changed her home port to Baltimore. Into December 1974, she serves as a training ship for reserves. Steinaker received two battle stars for service in Vietnam. Steinaker was decommissioned and stricken from the Naval Vessel Register on 24 February 1982, transferred to Mexico and renamed Netzahualcoyotl.