Жаңа Йорк тобы: Американдық театр өнерінің бастауындағы ұжым.
Group Theatre (New York City)
Жаңа Йорк қаласында 1931 ж. құрылған Group Theatre – табиғи, реалистік актерлік өнерді дамытқан театр ұжымы. Станиславский әдісінен туындаған американдық актерлік техниканың негізін қалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Group Theatre) - Нью-Йорк қаласында орналасқан театр ұжымы. 1931 жылы Гарольд Кларман, Шерил Кроуфорд және Ли Страсберг құрды. Ол олардың және олардың әріптестерінің сене білген, күшті, натуралистік және жоғары тәртіпті өнер үшін база ретінде жоспарланған. Олар Константин Станиславскийдің ілімдерінен туындаған, бірақ одан да асып түсетін «американдық актерлік техниканың» негізін қалаушылар болды. Ұжымға актерлер, режиссерлер, драматургтер және продюсерлер кірді. «Group» атауы актерлердің таза ансамбль ретіндегі идеясынан туындады; компанияға «біздің топ» деп сілтеме жасау оларды «жағдайды қабылдап, компанияны The Group Theatre деп атауға» итермеледі. Нью-Йорктегі Group Theatre-дың 1932 жылы Лондонда құрылған және сол атпен аталатын театрмен ешқандай байланысы болған жоқ. Өмір салған он жыл ішінде Group Theatre Клиффорд Одетс, Сидни Кингсли, Пол Грин, Роберт Ардрей және Ирвин Шоу сияқты көптеген маңызды американдық драматургтардың туындыларын қойды. Оның ең танымал қойылымдары: Стелла Адлер мен Лютер Адлер ойнаған «Сәттілік тарихы», Клиффорд Одетстің «Оян да ән айт», «Лефтиді күту», «Жоғалған жұмақ» және 1937–1938 жылдардағы Бродвейдегі Лютер Адлер мен Фрэнсис Фармер ойнаған «Алтын ұл». Group Theatre құрамына Гарольд Кларман, Ли Страсберг, Шерил Кроуфорд, Стелла Адлер (құрылтайшы мүше), Моррис Карновский, Клиффорд Одетс, Санфорд Мейснер, Элия Казан, Гарри Морган (Гарри Братсбург ретінде танымал), Роберт Льюис, Джон Гарфилд (Жюль Гарфилд ретінде танымал), Канада Ли, Франшот Тоун, Фрэнсис Фармер, Фиби Брэнд, Рут Нельсон, Уилл Гир, Говард да Силва, Сидни Люмет, Джон Рэндольф, Джозеф Бромберг, Майкл Гордон, Пол Грин, Марк Блицштейн, Пол Странд, Анна Соколов, Ли Дж. Кобб, Роман Бонен, Джей Адлер, Лютер Адлер, Роберт Ардрей, Дон Ричардсон және тағы да көптеген адамдар кірді.
The Group Theatre was a theater collective based in New York City and formed in 1931 by Harold Clurman, Cheryl Crawford and Lee Strasberg. It was intended as a base for the kind of theatre they and their colleagues believed in—a forceful, naturalistic and highly disciplined artistry. They were pioneers of what would become an "American acting technique", derived from the teachings of Konstantin Stanislavski, but pushed beyond them as well. The company included actors, directors, playwrights, and producers. The name "Group" came from the idea of the actors as a pure ensemble; a reference to the company as "our group" led them to "accept the inevitable and call their company The Group Theatre." The New York–based Group Theatre had no connection with the identically named Group Theatre based in London and founded in 1932. In the ten years of its existence, the Group Theatre produced works by many important American playwrights, including Clifford Odets, Sidney Kingsley, Paul Green, Robert Ardrey, and Irwin Shaw. Its most notable productions included Success Story starring Stella Adler and Luther Adler, Clifford Odets' Awake and Sing, Waiting for Lefty, Paradise Lost, and the 1937–38 Broadway hit Golden Boy, starring Luther Adler and Frances Farmer. The Group Theatre included Harold Clurman, Lee Strasberg, Cheryl Crawford, Stella Adler (a founding member), Morris Carnovsky, Clifford Odets, Sanford Meisner, Elia Kazan, Harry Morgan (billed as Harry Bratsburg), Robert Lewis, John Garfield (billed as Jules Garfield), Canada Lee, Franchot Tone, Frances Farmer, Phoebe Brand, Ruth Nelson, Will Geer, Howard da Silva, Sidney Lumet, John Randolph, Joseph Bromberg, Michael Gordon, Paul Green, Marc Blitzstein, Paul Strand, Anna Sokolow, Lee J. Cobb, Roman Bohnen, Jay Adler, Luther Adler, Robert Ardrey, Don Richardson and many others.
Тарих
Топ театрының алғашқы қойылымы 1931 жылдың 23 қыркүйегінде Мартин Бек театрында Пол Гриннің «Коннелли үйі» болды. Компания театр гильдиясынан 5000 долларлық шығындарды жабуға көмектесуін сұрады. Театр гильдиясы, егер топ «Мэри Моррис пен Моррис Карновскийді актерлік құрамнан алып тастап, Гриннің көтеріңкі және үміттендіретін қайта жазуынан» қайғылы соңын қалпына келтірсе, толық соманы төлеуді ұсынды. Джон Говард Лоусонның «Бақыт тарихы» атты топтың қойылымы, жарнама бизнесінің шыңына көтерілген кезде өз қағидаларын құрбан ететін жас идеалисттің өрлеуін баяндайтын, өте әртүрлі пікірлер алды, мұнда Лютер Адлер мен Стелла Адлер көптеген жағымды пікірлерге ие болды. Топ романшы Доун Пауэллдің қараңғы комедиясы «Биг Найт» пьесасын алды, оны алты ай бойы репетициялады және драматургтен кең ауқымды түзетулер сұрады. Нәтижесінде, пьеса тек тоғыз қойылымды өткізген сыншылардың және кассаның сәтсіздігіне ұшырады. Кейіннен репетиция кезеңінің соңында қойылымды өз қолына алған Харольд Кларман кейіннен топтың осы оқиғадағы рөлін мойындады: «Пьеса төрт аптада қойылуы керек еді, немесе мүлдем қойылмауы керек еді. Біз оны айлар бойы ойлап, актерлерімізді мазаладық». Кейіннен, алғашқы толық маусымда (1933–34), Сидни Кингсли жазған, Ли Страсберг режиссерлік еткен және Сидни Хармон продюсерлік еткен «Ақ киімдегілер» тобы үшін қаржылық табысқа қол жеткізді. Ол драма саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1935 жылдың 5 қаңтарында топтың бірнеше мүшелері «New Theatre Magazine» журналының қайырымдылық қойылымына қатысты. Клиффорд Одетс жазған және Одетс пен Санфорд Мейснер режиссерлік еткен «Лефтиді күту» атты бір актілік пьеса Нью-Йорктегі Азаматтық репертуар театрында қойылып, театр тарихындағы аңызға айналды. Пьесада 1930 жылдары әлеуметтік драманың жаңа дауысы ретінде топқа және Одетске үлкен даңқ әкелген көше поэзиясы бейнеленген. Одетс драматург ретінде топпен ең байланысты болды, ал оның «Оян және ән айт!» және «Жоғалған жұмақ» пьесалары, екеуі де 1935 жылы Харольд Кларманның режиссерлігімен қойылды, Станиславскийдің эстетикасы үшін тамаша құралдар болды. Келесі жылы топ Страсбергтің режиссерлігімен Пол Грин мен Курт Вейлдің соғысқа қарсы мюзиклі «Джонни Джонсонды» қойды. The Group Theatre-дің ең сәтті қойылымы 1937–38 жылдардағы Бродвейдің «Алтын ұл» хиті болды. Элия Казан 1938 және 1939–40 жылдары «Group Theatre» үшін Роберт Ардрейдің «Кейси Джонс» және «Thunder Rock» пьесаларын режиссерлік етті. Топ 10 жыл бойында 6 рет репетиция және жаттығу үшін әртүрлі жазғы орындарда жиналды. Топ 1931 жылдың жазында Брукфилд орталығында, 1936 жылы Коннектикут штатының Николс қаласына жақын орналасқан Пайн Брук кантри клубында болды. Басқа жазғы орындар: Брукфилд орталығы, Коннектикут (1931); Дутчесс округіне жататын Довер пеш, Нью-Йорк (1932); Уорренсбургтегі Грин Мансион, Нью-Йорк (1933); Эленвиллдегі үлкен үй, Нью-Йорк (1934); және 1939 жылы Нью-Йорктегі Смиттаундағы Лейк Гроув. Көп жылдар бойы американдық театр ландшафтына үлкен әсер еткен табысқа қарамастан, топ 1941 жылы таратылды, себептеріне соғыстың жақындауы, Голливудтағы атақ пен байлыққа ұмтылыс, институционалдық қаржыландырудың жетіспеушілігі және жеке қарым-қатынастардағы шиеленіс кірді.
The Group Theatre's first production was Paul Green's The House of Connelly on September 23, 1931, at the Martin Beck Theatre. The company asked the Theatre Guild to help cover the $5,000 cost to perform. The Theatre Guild offered to pay the full amount if the group "removed Mary Morris and Morris Carnovsky from the cast and restored the tragic ending" from the more upbeat and hopeful rewrite Green produced. The group's production of John Howard Lawson's Success Story, which chronicled the rise of a youthful idealist who sacrifices his principles as he rises to the top of the advertising business, received very mixed reviews, with Luther Adler and Stella Adler receiving the majority of the positive reviews. The group took on novelist Dawn Powell's dark comedy Big Night, rehearsed it for six months and asked for extensive revisions from the playwright. The result was a critical and box office disaster that ran a scant nine performances. Harold Clurman, who took over the production late in the rehearsal period, later admitted the group's role in the fiasco. "The play should have been done in four swift weeks—or not at all. We worried it and harried our actors with it for months." Later, during the first full season (1933–34), Men in White, written by Sidney Kingsley, directed by Lee Strasberg and produced by Sidney Harmon, became a financial success for the group. It won the Pulitzer Prize for Drama. On the night of January 5, 1935, some members of the group participated in a benefit performance for the New Theatre Magazine. Written by Clifford Odets and directed by Odets and Sanford Meisner, the one act play Waiting for Lefty was performed at the Civic Repertory Theatre in New York City and became a theatrical legend. The play reflects a kind of street poetry that brought great acclaim to the group and to Odets as the new voice of social drama in the 1930s. Odets became the playwright most strongly identified with the group, and its productions of Awake and Sing! and Paradise Lost, both directed in 1935 by Harold Clurman, proved to be excellent vehicles for the Stanislavskian aesthetic. The following year, the group produced the Paul Green Kurt Weill anti war musical Johnny Johnson, directed by Strasberg. The Group Theatre's most successful production was the 1937–38 Broadway hit Golden Boy. Elia Kazan directed Robert Ardrey's plays Casey Jones and Thunder Rock in 1938 and 1939–40 for the Group Theatre. The group gathered at different summer locations to rehearse and train intensively for six of its 10 years in existence. The group spent the summer of 1931 at Brookfield Center, 1936 at Pine Brook Country Club, located near Nichols, Connecticut. Other summer venues included Brookfield Center, Connecticut (1931); Dover Furnace in Dutchess County, New York (1932); Green Mansions in Warrensburg, New York in 1933; a large house in Ellenville, New York (1934); and Lake Grove in Smithtown, New York in 1939. Despite its success and sweeping impact on the American theater landscape for many years to come, the group ended by 1941, and factors included the impending war, the lure of fame and fortune in Hollywood, the lack of institutional funding, and the friction of interpersonal relationships.
Ықпал
Соғыстан кейін 1947 жылы Роберт Льюис, Элия Казан және Шерил Кроуфорд актерлер студиясын құрды, онда Станиславскийдің идеяларынан шабыттанған және Топтық Театрде дамыған техникалар қатайтылды. Кейіннен актерлер студиясына қосылып, 1951 жылы оның директоры болған Ли Страсберг басшылығымен, қазір "Әдіс" деп аталатын заманауи драмадағы маңызды күш пайда болды. Топтық Театр институционалдық тұрғыдан Нью-Йорктегі кейінгі Челси Театр Орталығына әсер етті (1960 және 1970 жылдары), ол идеализммен туған, бірақ қаржыландырудың жетіспеушілігі мен бас директорлары арасындағы келіспеушіліктерден құлдырады. Гарольд Принс "Челси на краю: Американдық театрдың оқиғалары" кітабының алғы сөзінде осы топты еске алады.
After the war, in 1947, Robert Lewis, Elia Kazan, and Cheryl Crawford founded the Actors Studio, where the techniques inspired by Stanislavski and developed in the Group Theatre were refined. Under the leadership of Lee Strasberg, who later joined the Actors Studio and became its director in 1951, what is now referred to as The Method emerged as a lasting force in modern drama. Institutionally, the Group Theatre influenced the Chelsea Theater Center, a later theater in New York (1960s and 1970s), born of idealism and destroyed by lack of funding and friction between its co directors. Harold Prince invokes the group in his foreword to the book Chelsea on the Edge: The Adventures of an American Theater.
Палатаның америкалыққа қарсы іс-әрекеттер комитеті (HUAC)
1950 жылдары бұрынғы мүшелердің көптегені Америкалық қызметтер жөніндегі комитет (HUAC) алдына шақырылды. Элия Казан, Клиффорд Одец және Ли Кобб сияқты дос куәгерлер коммунистік партия мүшелерінің есімдерін атаудан бас тартқан әріптестерінің тағдырынан құтылды, нәтижесінде олар қара тізімге енгізілді. Кейіннен Элия Казан өзінің коммунистік көзқарастарынан бас тартқанын, ішінен «Групп Театрын» «марксистік идеологияны» таратуға бағытталған компанияға айналдыру ниеті болғандықтан айтты. Одец партия тарапынан өзінің шығармашылық бағытын өзгертуге қысым көрсеткеннен кейін ұқсас алаңдаушылықтарды білдірді. Марк Кемблдің «Аттар» пьесасы HUAC пен Group Theatre-дің бұрынғы мүшелері арасындағы қарым-қатынасты көрсетеді.
In the 1950s, many of the former members were called before the House Un American Activities Committee (HUAC). Those who appeared as friendly witnesses, such as Elia Kazan, Clifford Odets, and Lee J. Cobb, avoided the fate of their colleagues who refused to name Communist Party members and, as a result, were blacklisted. Elia Kazan would later state he abandoned his Communist views in part because of an agenda to transform the Group Theatre into a company devoted to promoting "Marxist ideology." Odets would share similar concerns after experiencing pressure from the party to change the direction of his writing. Mark Kemble's play Names covers the relationship between HUAC and the former members of the Group Theatre.