Кадвалладер Колден Вашингтон: Саясаткер, кәсіпкер және әскери қолбасшы

Кіріспе

Кадвалладер Колден Уошберн (1818 жылғы 22 сәуір, 1882 жылғы 14 мамыр) – американдық заңгер, саясаткер және бизнесмен. Кейін General Mills болып белгілі болған диірменді құрған ол, Мэн штатындағы Уошберн отбасының мүшесі, АҚШ конгрессмені және Висконсин штатының губернаторы болды. Сонымен қатар, Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясында генерал қызметін атқарды.

Білім және ерте мансап

Уошберн Ливермор қаласында (қазіргі Мэн штаты, сол кезде Массачусетс штатының бір бөлігі) Мартаның (туған аты Бенджамин) және Израиль Уошберн ағаның ұлы болып дүниеге келді. Ол жеті бауырдың бірі болды, олардың арасында Израиль Уошберн кіші, Елиу Б. Уошберн, Уильям Д. Уошберн және Чарльз Эймс Уошберн есімділер бар еді. Уошберн Вискасетте (Мэн штаты) оқыды, кейін 1838–1839 жылдары сол жерде сабақ берді. 1839 жылы Айова штатының Давенпорт қаласына көшіп, онда мектепте мұғалім болып жұмыс істеді, дүкенде сатушы болды және жер өлшеуші ретінде қызмет етті. Жақын жердегі Галена, Иллинойс қаласында заңгерлік практикасын ашқан ағасы Елихудың шабыттандыруымен ол заңды оқыды. 1842 жылы Висконсин штатының адвокаты болып қабылданды және Висконсин аумағының Айова округіндегі Минерал-Пойнт қаласына көшіп, заңгерлік практикасын бастады. 1877 жылы Уошберн Джон Кросбимен бірігіп, Washburn Crosby Company компаниясын құрды. Сол кезде Уошберн Уильям Худ Данвудиді Англияға жазғы бидай нарығын ашу үшін жіберді. Данвуди табысты болды, үнсіз серіктес атанды және әлемдегі ең бай диқандардың біріне айналды. Данвуди ауруханаларға, білім беру мекемелеріне (кейіннен Данвуди технологиялық колледжіне айналған) демеушілік жасады, сондай-ақ Данвуди ауылына айналған қайырымдылық үйін құрды. Корпорация ақырында General Mills деп аталды. Соңғы мерзімінде Уошберн Жеке жер дауы жөніндегі комитеттің төрағасы болды. 1860 жылы ол қайтадан сайлауға түсуден бас тартты. Уошберн отбасы әрқашан құлдыққа қарсы болды. Уошберн 1861 жылы Висконсин штатының Ла-Кросс қаласына көшіп, бірақ сол жылдың соңында Азамат соғысын болдырмау мақсатымен өткізілген бейбітшілік конвенциясына делегат ретінде Вашингтонға оралды. Виксбург қаласына қарсы қоршау операциялары басталғаннан кейін және Грант барлық қолдағы күштерді шақырғаннан кейін, Уошберн Виксбургті қоршау кезінде XVI корпустың жасағына жетекшілік етті. Ол 1863 жылдың қараша айында Форт-Эсперансаға қарсы экспедицияға жетекшілік еткен Натаниэль П. Банкс операцияларында XIII корпустың 1-ші дивизиясын басқарды. Соғыстың қалған бөлігінде ол Миссисипи және Теннесиде әкімшілік қызметтерде жұмыс істеді. Мемфисте Одақ әскерлеріне басшылық еткен кезде, ол Нейтан Б. Форрест басқарған, оны және басқа Одақ генералдарының бірін ұрлауға бағытталған сәтсіз шабуылдың нысаны болды. 1865 жылдың 25 мамырында Одақ армиясынан кетті. Соғыс аяқталғаннан кейін Уошберн Ла-Кросс қаласындағы үйіне оралды, онда ол тағы екі мерзімге Өкілдер палатасына сайланды. Бұл жолы ол 1867 жылдың 4 наурызынан 1871 жылдың 3 наурызына дейін Висконсин штатының 6-шы сайлау округін 40-шы және 41-ші Конгрестерде өкілдік етті, онда ол бірінші мерзімінде қоғамдық ғимараттарға жұмсалатын қаражат жөніндегі комитеттің төрағасы болды. 1870 жылы ол қайтадан сайлауға түсуден бас тартты. Олардың екеуінің де жасы сол кезде 30-ға жуық еді. Келесі жылы, 1850 жылы, олардың алғашқы қызы Жаннет (Нетти) Гарр Уошберн дүниеге келді. Нетти дүниеге келгеннен кейін оның анасы Жаннет психикалық аурудың белгілерін көрсетуге басталды. Екі жылдан кейін, 1852 жылы, Фрэнсис (Фанни) дүниеге келгеннен кейін, Уошберн әйеліне Блумингдейл психиатриялық ауруханасында күтім жасауды ұйымдастырды. Кейіннен ол Массачусетс штатының Бруклин қаласындағы бір мекемеге ауыстырылды, онда ол 1909 жылы 90 жасқа дейін қайтыс болғанға дейін қалды.

Washburn was born in Livermore (in modern day Maine, then a part of Massachusetts), the son of Martha (née Benjamin) and Israel Washburn, Sr. He was one of seven brothers, who included Israel Washburn, Jr., Elihu B. Washburne, William D. Washburn, and Charles Ames Washburn. Washburn attended school in Wiscasset, Maine, and later taught there in 1838–1839. In 1839 he moved to Davenport, Iowa Territory, where he taught school, worked in a store, and worked as a surveyor. Inspired by his brother Elihu who set up a legal practice in nearby Galena, Illinois, he studied law. In 1842 he was admitted to the Wisconsin bar and moved to Mineral Point, Iowa County, Wisconsin Territory, where he began a legal practice. In 1877, Washburn teamed with John Crosby to form the Washburn Crosby Company. At the same time, Washburn sent William Hood Dunwoody to England to open that market for spring wheat. Successful, Dunwoody became a silent partner and went on to become one of the wealthiest millers in the world. Dunwoody became a philanthropist endowing hospitals, educational facilities which became Dunwoody College of Technology, and a charitable home which ultimately became Dunwoody Village. The corporation eventually became known as General Mills. In his last term Washburn served as chairman of the Committee on Private Land Claims. He declined to run again in 1860. The Washburn family had always been strongly opposed to slavery. Washburn moved to La Crosse, Wisconsin in 1861 but returned to Washington, D. C., later that year as a delegate in the peace convention that was held in an attempt to prevent the American Civil War. Once siege operations had begun against the city of Vicksburg and Grant called for all available forces, Washburn led a detachment of the XVI Corps during the siege of Vicksburg. He commanded the 1st Division in the XIII Corps in Nathanial P. Banks' operations along the Texas Coast leading the expedition against Fort Esperanza in November 1863. For the rest of the war he served in administrative capacities in Mississippi and Tennessee. While commanding Union forces in Memphis, he was the target of an unsuccessful raid led by Nathan B. Forrest to kidnap him and other Union generals. He left the Union Army on May 25, 1865. After the conclusion of the war, Washburn returned to his home in La Crosse, where he was elected again for two terms in the House of Representatives. This time he represented Wisconsin's 6th congressional district at the 40th and 41st Congresses from March 4, 1867, to March 3, 1871, where he was chairman of the Committee on Expenditures on Public Buildings in the first term. He declined to run in 1870. Both were 30 years old at the time. The following year, the couple brought their first daughter, Jeanette (Nettie) Garr Washburn, into the world in 1850. After giving birth to Nettie her mother, Jeanette, started showing signs of mental illness. After Frances (Fanny) was born two years later, in 1852, Washburn made arrangements for his wife's care at the Bloomingdale Asylum. Later she was transferred to an institution in Brookline, Massachusetts, where she remained until her death at the age of 90 in 1909.

Кейінгі өмірі

Уошберн 1881 жылы Эджвуд Вилла үй-жайын Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Синсинава доминикандық әйел бауырларына бұйырды. Эджвуд Вилласы кейін Эджвуд колледжі мен Эджвуд орта мектебіне айналды. Дерлік бір жыл өткен соң, 1882 жылдың 14 мамырында ол денсаулығын жақсарту үшін келген Арканзас штатының Эврика-Спрингс қаласында қайтыс болды. Оның денесі Висконсин штатының Ла-Кросс қаласындағы Оук-Гроув зиратында жерленді. Ол қайтыс болғаннан кейін оның мүлкі шамамен екі-үш миллион долларға бағаланды. Дегенмен, оның ең ірі бөлігі әйелі Жанеттің күтіміне бөлінді.

Мұра

Висконсин штатының Бейфилд округіндегі Уошберн қаласы Кадуалладер Уошберннің құрметіне аталған, сондай-ақ Висконсин штатының солтүстігіндегі Уошберн округі және Солтүстік Дакота штатының Уошберн қаласы, әрі Миннеаполистегі Уошберн балалар орталығы мен Уошберн жоғары мектебі де оның есімімен аталады. Висконсин университеті – Мадисон қаласындағы Уошберн обсерваториясы да Уошберннің құрметіне аталған, ол губернатор болып тұрғанда оның құрылысына қаражат бөлген. Висконсин штатының Ла-Кросс қаласында Уошберн Оук-Гроув зиратындағы ескерткіште мәңгілікке қалған бұл адамның құрметіне қаланың орталық ауданы мен саябағы аталған.