Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Базальды алдыңғы мидың аймағы
Region of the basal forebrain
Nucleus accumbens (NAc немесе NAcc; сондай-ақ accumbens ядросы, немесе бұрынғы nucleus accumbens septi, латын тілінде 'септумға жақын ядро') – гипоталамустың преоптикалық аймағына ростральды орналасқан базальды алдыңғы мидың аймағы. Nucleus accumbens және иіс сезу түбіршегі бірлесіп, вентральді жолақты дене құрайды. Вентральді және дорсальді жолақты денелер бірігіп жолақты денелерді құрайды, ол базальды ганглияның негізгі бөлігі болып табылады. Мезолимбикалық жолдың дофаминергиялық нейрондары nucleus accumbens және иіс сезу түбіршегінің GABAergic орта тікенді нейрондарына проекция жасайды. Бұған қоса, nucleus accumbens ядросының бөлігі баяу толқынды ұйқының туындауына тікелей қатысады. Ол жаңа моторлық бағдарламаларды кодтауға да қатысады. Nucleus accumbens вентральді тегментальді аймақтан дофаминергиялық сигналдарды қабылдайды, олар мезолимбикалық жол арқылы байланысады. Nucleus accumbens көбінесе кортикальді-базальді ганглия-таламус-кортикальді циклдің бір бөлігі ретінде сипатталады. Nucleus accumbens – мидағы гистамин нейрондарының жалғыз көзі болып табылатын туберомамилярлық ядродан жоғары тығыздықпен гистаминдік проекциялар алатын сирек аймақтардың бірі.
The nucleus accumbens (NAc or NAcc; also known as the accumbens nucleus, or formerly as the nucleus accumbens septi, Latin for 'nucleus adjacent to the septum') is a region in the basal forebrain rostral to the preoptic area of the hypothalamus. The nucleus accumbens and the olfactory tubercle collectively form the ventral striatum. The ventral striatum and dorsal striatum collectively form the striatum, which is the main component of the basal ganglia. The dopaminergic neurons of the mesolimbic pathway project onto the GABAergic medium spiny neurons of the nucleus accumbens and olfactory tubercle. In addition, part of the nucleus accumbens core is centrally involved in the induction of slow wave sleep. It is involved in the encoding of new motor programs as well. The nucleus accumbens receives dopaminergic inputs from the ventral tegmental area, which connect via the mesolimbic pathway. The nucleus accumbens is often described as one part of a cortico basal ganglia thalamo cortical loop. The nucleus accumbens is one of the few regions that receives a high density of histaminergic projections from the tuberomammillary nucleus (the sole source of histamine neurons in the brain).
Шығысы
Нуклеус аккумбенс шығыс нейрондары аксоналдық проекцияларды базальды ганглияға және глобус паллидустың вентральды аналогы – вентральды паллидусқа (ВП) жібереді. ВП өз кезегінде, арқалық таламустың медиалдық арқалық ядросына проекция жасайды, ол префронтальді қабыққа, сондай-ақ вентральды және арқалық жолақты денеге проекция жасайды. Нуклеус аккумбенс эфференттерінің басқалары: вентральды тегментальды аймақтың құйрығымен, қара затпен және пондардың ретикулярлық формациясымен байланыстар. Бұл аралас типтегі NAcc MSN-дері D1 және D2 типті рецепторларымен бірге көбінесе NAcc қабығымен шектеледі. Қабық нейрондары, ядромен салыстырғанда, дендриттік тікендердің тығыздығы төмен, терминалдық және тармақты сегменттері аз. Қабық нейрондары жасушалық комиссураның астындағы бөлігіне, сондай-ақ вентральды тегментальды аймаққа, гипоталамусқа және кеңейтілген миндальға кең проекция жасайды. Функционалдық рөлі: Нуклеус аккумбенс қабығы сыйақының танымдық өңдеуіне қатысады, оның ішінде белгілі бір жағымды стимулдарға субъективті «ұнату» реакциялары, мотивациялық маңыздылық және оң күшейту. NAcc қабығының белгілі бір Павловтық-инструментальдық трансферді ортадастауы да көрсетілген, бұл классикалық шартты стимулдың оперативті мінез-құлқын өзгертетін құбылысы. Ұсынылатын препараттар қабықтағы ядроға қарағанда дофамин бөлінуіне күштірек әсер етеді, ал D2 типті орта тікенді нейрондар жеккөрумен байланысты танымдық процестерді қамтамасыз етеді.
The output neurons of the nucleus accumbens send axonal projections to the basal ganglia and the ventral analog of the globus pallidus, known as the ventral pallidum (VP). The VP, in turn, projects to the medial dorsal nucleus of the dorsal thalamus, which projects to the prefrontal cortex as well as back to the ventral and to dorsal striatum. Other efferents from the nucleus accumbens include connections with the tail of the ventral tegmental area, substantia nigra, and the reticular formation of the pons. These mixed type NAcc MSNs with both D1 type and D2 type receptors are mostly confined to the NAcc shell. The neurons in the shell, as compared to the core, have a lower density of dendritic spines, less terminal segments, and less branch segments than those in the core. The shell neurons project to the subcommissural part of the ventral pallidum as well as the ventral tegmental area and to extensive areas in the hypothalamus and extended amygdala. Function: The shell of the nucleus accumbens is involved in the cognitive processing of reward, including subjective "liking" reactions to certain pleasurable stimuli, motivational salience, and positive reinforcement. That NAcc shell has also been shown to mediate specific Pavlovian instrumental transfer, a phenomenon in which a classically conditioned stimulus modifies operant behavior. Addictive drugs have a larger effect on dopamine release in the shell than in the core. whereas the D2 type medium spiny neurons mediate aversion related cognition.
Ұяшық түрлері
NAcc нейрондарының шамамен 95% -ы GABAергиялық орташа тікенді нейрондар (MSN) болып табылады, олар негізінен D1 немесе D2 типті рецепторларды экспрессиялайды; Екі заттың да дофаминергиялық нейромодуляторлар ретінде қызмет ететіні және мезолимбикалық дофамин нейрондарының аксондық терминалында VMAT2 және TAAR1 арасындағы өзара әрекеттесу арқылы NAcc-қа дофаминнің қайта сіңуін және босатылуын реттейтіні белгілі. Глюкокортикоидтар және дофамин: Глюкокортикоид рецепторлары ядролық аккумбенс қабығындағы жалғыз кортикостероид рецепторлары болып табылады. L-ДОФА, стероидтар және әсіресе глюкокортикоидтар қазіргі уақытта психоздық мәселелерді тудыратын жалғыз белгілі эндогендік заттар болып табылады, сондықтан глюкокортикоид рецепторларына қатысты дофаминергиялық проекцияларға гормоналды бақылауды түсіну психоздық симптомдарды емдеудің жаңа әдістеріне әкелуі мүмкін. Жақында жүргізілген зерттеу глюкокортикоид рецепторларын басу дофаминнің босатылуын азайтатынын көрсетті, бұл болашақта психоздық симптомдарды жеңілдету үшін глюкокортикоидтарға қарсы препараттарды қолдануға бағытталған зерттеулерге әкелуі мүмкін. GABA: GABA агонистері мен антагонистерін қолданған егешқұйрықтардағы соңғы зерттеулер NAcc қабығындағы GABAA рецепторларының дофаминның әсерінен туындаған айналу мінез-құлқын тежеуге қабілетті екенін, ал GABAB рецепторларының ацетилхолин арқылы айналу мінез-құлқын тежеуге қабілетті екенін көрсетті. Глутамат: Зерттеулер НАСК өзегіндегі глютаматергиялық NMDA рецепторларын жергілікті түрде блокадалау кеңістіктік оқынуды нашарлататынын көрсетті. Тағы бір зерттеуде NMDA және AMPA (екі глутамат рецепторы) де инструменталдық оқынуды реттеуде маңызды рөл атқаратыны көрсетілді. Серотонин (5 HT): Жалпы алғанда, 5 HT синапстары NAcc қабығындағы ядроға қарағанда көбірек таралған және көбірек синапты байланыстарға ие. Олар сондай-ақ үлкен және қалың, және олардың ядродағы аналогтарына қарағанда көбірек ірі тығыз ядролы везикулаларды қамтиды.
Approximately 95% of neurons in the NAcc are GABAergic medium spiny neurons (MSNs) which primarily express either D1 type or D2 type receptors; Both compounds function as dopaminergic neuromodulators which regulate the reuptake and release of dopamine into the Nacc via interactions with VMAT2 and TAAR1 in the axon terminal of mesolimbic dopamine neurons. Glucocorticoids and dopamine: Glucocorticoid receptors are the only corticosteroid receptors in the nucleus accumbens shell. L DOPA, steroids, and specifically glucocorticoids are currently known to be the only known endogenous compounds that can induce psychotic problems, so understanding the hormonal control over dopaminergic projections with regard to glucocorticoid receptors could lead to new treatments for psychotic symptoms. A recent study demonstrated that suppression of the glucocorticoid receptors led to a decrease in the release of dopamine, which may lead to future research involving anti glucocorticoid drugs to potentially relieve psychotic symptoms. GABA: A recent study on rats that used GABA agonists and antagonists indicated that GABAA receptors in the NAcc shell have inhibitory control on turning behavior influenced by dopamine, and GABAB receptors have inhibitory control over turning behavior mediated by acetylcholine. Glutamate: Studies have shown that local blockade of glutamatergic NMDA receptors in the NAcc core impaired spatial learning. Another study demonstrated that both NMDA and AMPA (both glutamate receptors) play important roles in regulating instrumental learning. Serotonin (5 HT): Overall, 5 HT synapses are more abundant and have a greater number of synaptic contacts in the NAcc shell than in the core. They are also larger and thicker, and contain more large dense core vesicles than their counterparts in the core.
Сыйлық және күшейту
Nucleus accumbens, сыйақы жүйесінің бір бөлігі ретінде, сыйақы беретін ынталандыруларды өңдеуде маңызды рөл атқарады, ынталандыруларды нығайтады (мысалы, тамақ және су) және сыйақы да, нығайту да болатын жағдайларды (ерекше дәрілер, секс және жаттығулар) қамтиды. Фармакологиялық манипуляциялардың мол дәлелдері ядролық аккумбенс нейрондарының қозғызу қабілетін төмендетудің сыйақы екенін де көрсетеді, мысалы, μ опиоидты рецепторларын ынталандыру сияқты. Nucleus accumbens-тегі қандағы оттегі деңгейіне тәуелді сигнал (BOLD) жағымды, эмоционалдық тұрғыдан қоздыратын суреттерді қабылдау кезінде және жағымды, эмоционалдық көріністерді ойдағыдай елестету кезінде таңдамалы түрде артады. Дегенмен, BOLD аймақтық таза қозғызудың тежелуге қатынасын тікелей емес өлшем деп есептелгендіктен, BOLD-тың валенттілікке байланысты өңдеуді қаншалықты өлшейтіні белгісіз. Limbic аймақтардан NAcc-ке көптеген кірістер мен NAcc-тен моторлық аймақтарға күшті шығыстар болғандықтан, Гордон Могенсен ядролық аккумбенсті лимбикалық және моторлық жүйелер арасындағы байланыс ретінде сипаттады. Nucleus accumbens ләззат сезімімен тікелей байланысты. Rostrodorsal квадранттағы медиалдық қабықшаға μ опиоидты агонисттер, δ опиоидты агонисттер немесе κ опиоидты агонисттердің микроинъекциялары «ұнатуды» күшейтеді, ал көбірек caudal инъекциялар жеңіл реакцияларды, ұнату реакцияларын немесе екеуін де тежеуі мүмкін. AMPA антагонисттерінің және, аз дәрежеде, GABA агонисттерінің мотивациялық әсері анатомиялық тұрғыдан икемді. Стрестік жағдайлар қорқыныш тудыратын аймақтарды кеңейте алады, ал таныс орта қорқыныш тудыратын аймақтың мөлшерін азайта алады. Сонымен қатар, орбитофронталды қабықтың (OFC) кірісі жауапты әрекетті тамаққа деген құштарлыққа қарай бұрмалайды, ал инфралимбикалық кіріс, адамның субгенуальді цингулятты қабығына баламасы, валенттілігіне қарамастан жауапты басады. Dorsal striatum-да D1 және D2 MSN арасында дихотомия байқалады, біріншісі қозғалысты нығайтады және күшейтеді, ал екіншісі жағымсыз және қозғалысты азайтады. Мұндай айырмашылық әдетте nucleus accumbens-ке де қатысты деп есептеледі, бірақ фармакологиялық және оптогенетикалық зерттеулердің нәтижелері келіспейді. Сонымен қатар, NAcc MSN-ның бір бөлігі D1 және D2 MSN-дарын білдіреді, ал D1 және D2 рецепторларының фармакологиялық белсендірілуі міндетті түрде нейрондық популяцияларды дәл белсендіруі қажет емес. Көптеген зерттеулер D1 немесе D2 MSN-ның селективті оптогенетикалық ынталандыруының қозғалыс белсенділігіне әсер ететінін көрсетпесе де, бір зерттеуде D2 MSN ынталандыруымен базалық қозғалыс белсенділігінің төмендегені туралы хабарланды. Екі зерттеуде D2 MSN белсенділігі кокаиннің күшейту әсерін азайтатыны көрсетілген, бірақ бір зерттеуде әсер байқалмады. PIT бойынша бағаланғандай, NAcc D2 MSN белсенділігі мотивацияны арттырады және VTA ынталандыруының күшейту әсері үшін D2 рецепторларының белсенділігі қажет. 2018 жылғы зерттеуде D2 MSN белсенділігі жамбас паллидумын тежеу арқылы мотивацияны күшейтетіні, осылайша VTA-ны тежемейтіні анықталды.
The nucleus accumbens, being one part of the reward system, plays an important role in processing rewarding stimuli, reinforcing stimuli (e. g., food and water), and those which are both rewarding and reinforcing (addictive drugs, sex, and exercise). Substantial evidence from pharmacological manipulation also suggests that reducing the excitability of neurons in the nucleus accumbens is rewarding, as, for example, would be true in the case of μ opioid receptor stimulation. The blood oxygen level dependent signal (BOLD) in the nucleus accumbens is selectively increased during the perception of pleasant, emotionally arousing pictures and during mental imagery of pleasant, emotional scenes. However, as BOLD is thought to be an indirect measure of regional net excitation to inhibition, the extent to which BOLD measures valence dependent processing is unknown. Because of the abundance of NAcc inputs from limbic regions and strong NAcc outputs to motor regions, the nucleus accumbens has been described by Gordon Mogensen as the interface between the limbic and motor system. The nucleus accumbens is causally related to the experience of pleasure. Microinjections of μ opioid agonists, δ opioid agonists or κ opioid agonists in the rostrodorsal quadrant of the medial shell enhance "liking", while more caudal injections can inhibit disgust reactions, liking reactions, or both. The motivational effects of AMPA antagonists, and to a lesser extent GABA agonists, is anatomically flexible. Stressful conditions can expand the fear inducing regions, while a familiar environment can reduce the size of the fear inducing region. Furthermore, cortical input from the orbitofrontal cortex (OFC) biases the response towards that of appetitive behavior, and infralimbic input, equivalent to the human subgenual cingulate cortex, suppresses the response regardless of valence. In the dorsal striatum, a dichotomy has been observed between D1 MSNs and D2 MSNs, with the former being reinforcing and enhancing locomotion, and the latter being aversive and reducing locomotion. Such a distinction has been traditionally assumed to apply to the nucleus accumbens as well, but evidence from pharmacological and optogenetics studies is conflicting. Furthermore, a subset of NAcc MSNs express both D1 and D2 MSNs, and pharmacological activation of D1 versus D2 receptors need not necessarily activate the neural populations exactly. While most studies show no effect of selective optogenetic stimulation of D1 or D2 MSNs on locomotor activity, one study has reported a decrease in basal locomotion with D2 MSN stimulation. While two studies have reported reduced reinforcing effects of cocaine with D2 MSN activation, one study has reported no effect. NAcc D2 MSN activation has also been reported to enhance motivation, as assessed by PIT, and D2 receptor activity is necessary for the reinforcing effects of VTA stimulation. A 2018 study reported that D2 MSN activation enhanced motivation via inhibiting the ventral pallidum, thereby disinhibiting the VTA.
Аналық мінез-құлық
2005 жылы жүргізілген функционалдық МРТ зерттеуі көрсеткендей, аналық тышқандар балаларының қасында болғанда, нығайту процесіне қатысатын ми аймақтары, оның ішінде ядролық аккумбенс, қатты белсенді болады. Аналық мінез-құлық кезінде дофамин деңгейі ядролық аккумбенсте артады, ал осы аймақтағы зақымданулар аналық мінез-құлықты бұзады. Әйелдерге жат нәрестелердің суреттері көрсетілгенде, функционалдық МРТ ядролық аккумбенс және оған жақын каудатты ядродағы ми белсенділігінің жоғарылауын көрсетеді, бұл әйелдердің осы нәрестелерді қаншалықты "сүйкімді" деп санағанына пропорционалды.
An fMRI study conducted in 2005 found that when mother rats were in the presence of their pups the regions of the brain involved in reinforcement, including the nucleus accumbens, were highly active. Levels of dopamine increase in the nucleus accumbens during maternal behavior, while lesions in this area upset maternal behavior. When women are presented pictures of unrelated infants, fMRIs show increased brain activity in the nucleus accumbens and adjacent caudate nucleus, proportionate to the degree to which the women find these infants "cute".
Аверсия
D1 типті орташа нейронды тікелей (MSN) ядросының аккумбенс бөлігіндегі белсенділігі сыйлыққа байланысты, ал D2 типті орташа нейронды тікелей (MSN) ядросының аккумбенс бөлігіндегі белсенділігі жақтырмаушылықты күшейтеді.
Activation of D1 type MSNs in the nucleus accumbens is involved in reward, whereas the activation of D2 type MSNs in the nucleus accumbens promotes aversion.
Ұйқының баяу толқыны
2017 жылдың соңында оптогенетикалық және химиогенетикалық әдістерді қолданған кеміргіштердегі зерттеулер, ядролық аккумбенс ядросындағы жанама жол (яғни D2 түрі) орта тікенді нейрондарының аденозин A2A рецепторларын коэкспрессиялайтын және вентральді паллидумға проекциялайтын нейрондардың баяу толқындық ұйқыны реттеуге қатысқанын көрсетті. Осы NAcc ядролық нейрондарының химиогенетикалық ингибициясы ұйқыны тежейді. Бұл өзгерістерді тудыратын ең маңызды транскрипция факторлары – ΔFosB, циклді аденозин монофосфаты (cAMP) жауап элементімен байланысатын белок (CREB) және ядролық фактор каппа B (NFκB). ΔFosB-ның жоғары экспрессиясы алкогольге (этанолға), каннабиноидтарға, кокаинге, метилфенидатқа, никотинге, опиоидтарға, фенциклидинге, пропофолға және басқа да стимуляторларға тәуелділік дамуымен байланысты. Nucleus accumbens ΔJunD экспрессиясының артуы, созылмалы есірткі қолдану кезінде байқалатын көптеген нейрондық өзгерістерді азайтуы немесе тоқтатуы мүмкін (яғни ΔFosB арқылы болатын өзгерістер). Табиғи сыйақылар, есірткілер сияқты, accumbens ядросында ΔFosB-ді индукциялайды, ал осы сыйақыларды созылмалы түрде алу ΔFosB-ның жоғары экспрессиясы арқылы ұқсас патологиялық тәуелділік күйіне әкелуі мүмкін. Осылайша, ΔFosB табиғи сыйақыларға тәуелділікте де маңызды транскрипция факторы болып табылады.
In late 2017, studies on rodents which utilized optogenetic and chemogenetic methods found that the indirect pathway (i. e., D2 type) medium spiny neurons in the nucleus accumbens core which co express adenosine A2A receptors and project to the ventral pallidum are involved in the regulation of slow wave sleep. Chemogenetic inhibition of these NAcc core neurons suppresses sleep. The most important transcription factors that produce these alterations are ΔFosB, cyclic adenosine monophosphate (cAMP) response element binding protein (CREB), and nuclear factor kappa B (NFκB). ΔFosB overexpression has been implicated in addictions to alcohol (ethanol), cannabinoids, cocaine, methylphenidate, nicotine, opioids, phencyclidine, propofol, and substituted amphetamines, among others. Increases in nucleus accumbens ΔJunD expression can reduce or, with a large increase, even block most of the neural alterations seen in chronic drug abuse (i. e., the alterations mediated by ΔFosB). Natural rewards, like drugs of abuse, induce ΔFosB in the nucleus accumbens, and chronic acquisition of these rewards can result in a similar pathological addictive state through ΔFosB overexpression. Consequently, ΔFosB is the key transcription factor involved in addictions to natural rewards as well;
Есірткі сыйақыларына ұқсас, есірткі емес сыйақылар да NAcc қабығында клеткадан тыс допамин деңгейін арттырады. Есірткінің NAcc қабығы мен ядросындағы допамин шығаруы көбінесе дағдылануға (яғни есірткіге төзімділік дамуы: қайталап қолдану нәтижесінде болашақ есірткі әсерінен допамин шығарудың төмендеуі) бейім емес; керісінше, NAcc қабығы мен ядросында допамин шығаруды тудыратын есірткілерге қайталап әсер ету көбінесе сенсибилизацияға (яғни қайталап қолдану нәтижесінде болашақ есірткі әсерінен NAcc-те босатылатын допамин мөлшерінің артуы) әкеледі. Есірткіге қайталап әсер етуден кейін NAcc қабығында допамин шығарудың сезімталдануы стимул-есірткі байланыстарын нығайтуға (яғни есірткі пайдалану қоршаған ортаның ынталандыруымен қайталап жұптасқанда болатын классикалық кондиционирлеу) қызмет етеді, ал бұл байланыстар жойылуға аз бейім болады (яғни есірткі пайдалану мен қоршаған ортаның ынталандыруы арасындағы классикалық шартталған байланыстарды "ұмыту" қиынырақ). Қайталап жұптасқаннан кейін, бұл классикалық шартталған қоршаған орта ынталандырулары (мысалы, есірткі пайдаланумен жиі жұптасатын жағдайлар мен заттар) көбінесе есірткі пайдаланудың екінші реттік күшейткіші ретінде әрекет ететін есірткі сигналдары болады (яғни, бұл қауымдастықтар орнатылғаннан кейін, жұптасқан қоршаған орта ынталандыруына ұшырау олармен байланысты есірткі пайдалануға құштарлық немесе тілек тудырады).
Similar to drug rewards, non drug rewards also increase the level of extracellular dopamine in the NAcc shell. Drug induced dopamine release in the NAcc shell and NAcc core is usually not prone to habituation (i. e., the development of drug tolerance: a decrease in dopamine release from future drug exposure as a result of repeated drug exposure); on the contrary, repeated exposure to drugs that induce dopamine release in the NAcc shell and core typically results in sensitization (i. e., the amount of dopamine that is released in the NAcc from future drug exposure increases as a result of repeated drug exposure). Sensitization of dopamine release in the NAcc shell following repeated drug exposure serves to strengthen stimulus drug associations (i. e., classical conditioning that occurs when drug use is repeatedly paired with environmental stimuli) and these associations become less prone to extinction (i. e., "unlearning" these classically conditioned associations between drug use and environmental stimuli becomes more difficult). After repeated pairing, these classically conditioned environmental stimuli (e. g., contexts and objects that are frequently paired with drug use) often become drug cues which function as secondary reinforcers of drug use (i. e., once these associations are established, exposure to a paired environmental stimulus triggers a craving or desire to use the drug which they've become associated with).
Депрессия
2007 жылдың сәуір айында екі зерттеу тобы ауыр депрессияны емдеу үшін терең ми стимуляциясын қолдану мақсатында аккумбенс ядросына электродтар енгізгенін хабарлады. 2010 жылы жүргізілген тәжірибелерде терең ми стимуляциясының аккумбенс ядросына әсері электроконвульсивті терапия және басқа емдерге жауап бермеген науқастардың 50%-ында депрессия симптомдарын азайтуға көмектескені анықталды. Nucleus accumbens терапияға төзімді обсессивті-компульсивті бұзылысы бар пациенттердің шағын топтарын емдеу үшін де қолданылды.
In April 2007, two research teams reported on having inserted electrodes into the nucleus accumbens in order to use deep brain stimulation to treat severe depression. In 2010, experiments reported that deep brain stimulation of the nucleus accumbens was successful in decreasing depression symptoms in 50% of patients who did not respond to other treatments such as electroconvulsive therapy. Nucleus accumbens has also been used as a target to treat small groups of patients with therapy refractory obsessive compulsive disorder.
Аблация
Құмарлықты емдеу және психикалық ауруларды емдеу мақсатында ядролық аккумбенстің радиожиілік абляциясы жасалған. Нәтижелер нақты емес және даулы.
To treat addiction and in an attempt to treat mental illness radiofrequency ablation of the nucleus accumbens has been performed. The results are inconclusive and controversial.
Плацебо әсері
NAcc-тің белсенділігі, пайдаланушыға плацебо берілген кезде дәрінің тиімді болады деген күтілуімен байланысты болатыны көрсетілді, бұл плацебо әсерінде accumbens ядросының ролі бар екенін көрсетеді.
Activation of the NAcc has been shown to occur in the anticipation of effectiveness of a drug when a user is given a placebo, indicating a contributing role of the nucleus accumbens in the placebo effect.