Кіріспе
Ресейлік спортшы
2008 жылы 39 жасында ол Ресей чемпионатында 100 метр қашықтығында жартылай финалға жетіп, төртінші Олимпиадаға ілікпек болып тырысты. 2004 жылғы Олимпиадаға қатысу үшін ол 800 метрге өтуге әрекеттенген. 2020 жылы Привалова Ресей жеңіл атлетика федерациясының президенті лауазымына кандидат болды. Ол жеңіліске ұшырады, бірақ вице-президент болды. Кейіннен сайланған президент үкіметтік мекемеге ауысқанда, ол міндетін атқарушы президент болып тағайындалды (Ресей жеңіл атлетика федерациясының президенттігіне қараңыз).
Спринттер
Привалова 1991 жылы өткен әлем чемпионатында халықаралық деңгейде танымал болды. Ирина Привалова Сергеева ретінде 60 метрлік жарыста ол 82 жарыста жеңіліссіз финалға жеткен ямайкалық ұлы спринтер Мерлен Оттейді жеңді. Оттей 200 метр қашықтықта Привалованың екінші орын алғандығымен есеп айдасты, ал ол жеңісімен әлемдік рекордты жаңартты. 1992 жылғы Барселона Олимпиадасында Ирина Привалова ретінде қатысып, 100 метрлік жарыста қола медальді жеңіп алды. Бұл жарыс өте тартысты болды – Гейл Деверс 10,82 секундта жеңіске жетті, Джульет Катберт 10,83 секундта екінші, ал Привалова 10,84 секундта үшінші орын алды. Привалова 200 метрлік жарыста төртінші орынды иеленді. 1993 жылғы жабық ғимараттағы әлем чемпионатында Привалова 60 метрлік жарыста Гейл Деверске 6,95 секундқа қарсы 6,97 секундпен екінші орын алды, бірақ 200 метрлік жарыста жеңіске жетті (22,15 секундпен, ол кездегі екінші үздік нәтиже; 1995 жылы 22,10 секунд көрсетіп, әлемдік рекордқа (21.87 секунд) екінші жақын нәтиже тіркеді). 1993 жылғы әлем чемпионатында Привалова 4 × 100 метрлік эстафетада әлем чемпионатындағы жалғыз алтын медалін жеңіп алды. Ол финалдық кезеңде АҚШ-тың Гейл Деверсінен асырды – екі команда да 41,49 секундтық чемпионат рекордын көрсетті.
At the 1993 World Indoor Championships, Privalova narrowly lost to Gail Devers in the 60 m, 6.95 s to 6.97 s, but won the 200 m title (in 22.15 s, then the second fastest time ever; she want faster in 1995 at 22.10 s, second fastest time ever to the world record of 21.87 s). In the 1993 World Athletics Championships, Privalova won her only gold medal at a world championship in the 4 × 100 m relay. She narrowly held off the United States's Gail Devers on the anchor leg – both teams recording a championship record time of 41.49 s.
In 1994, in August at the European Championships, for Russia she won gold in the 100 and 200 m and silver in the 4 × 100 m relay; in September, at the 1994 IAAF World Cup, representing Europe, she won the 100 m and 400 m, and came third in the 200m. In 1995, Privalova moved up to the 400 m for the World Indoor Championships that year where she won in her first major race over the distance – she had not even contested the Russian championships at that distance. Her campaign at the 1996 Olympics was curtailed by injury. She was eliminated at the semi final stage in the 100 m, did not start the 200 m, but was part of the Russian team that came fourth in the 4 × 100 m relay. In 1997, Privalova suffered a torn muscle in the final of 60 m at the World Indoor Championships. She was out for 18 months but returned to win the 200 m at the European Championships in 1998. In the individual events she camoe fourth in the 100 m and won bronze in the 200 m.
In 1998, at the European Championships, Privalova found a time of 10.83 s was only good enough for silver in 100 m, being defeated by Christine Arron's European record winning time of 10.73 s. However, she successfully defended her European title in the 200 m and also won Silver in the 4 × 100 m relay. In 1999, her World Championships ended prematurely when she had to withdraw from all her events after completing the first round of the 100 m. She did not compete again until the 2000 indoor season.
1994 жылы тамыз айында Еуропа чемпионатында Ресей құрамасы үшін 100 және 200 метрлік жарыстарда алтын, ал 4 × 100 метрлік эстафетада күміс медальді жеңіп алды. 1994 жылдың қыркүйегінде IAAF әлем кубогінде Еуропа құрамасынан қатысып, 100 метр және 400 метрлік жарыстарда жеңіске жетті, ал 200 метрлік жарыста үшінші орын алды. 1995 жылы Привалова 400 метрлік қашықтыққа көшті және сол жылғы жабық ғимараттағы әлем чемпионатында бұл қашықтықтағы алғашқы маңызды жарысында жеңіске жетті – тіпті ол Ресей чемпионатында да бұл қашықтықта қатыспаған еді. 1996 жылғы Олимпиада ойындарында жарақат алғандықтан оның қатысуы тоқтатылды. 100 метрлік жарыста жартылай финалдан шығарылды, 200 метрлік жарысқа қатыспады, бірақ 4 × 100 метрлік эстафетада төртінші орын алған Ресей құрамасының құрамында болды. 1997 жылы Привалова жабық ғимараттағы әлем чемпионатында 60 метрлік жарыстың финалында бұлшық етін жыртып алды. Ол 18 ай бойы жарыстарға қатыспады, бірақ 1998 жылы Еуропа чемпионатында 200 метрлік жарыста жеңіске жетті. Жеке жарыстарда 100 метрлік жарыста төртінші орын алды және 200 метрлік жарыста қола медальді жеңіп алды.
At the 1993 World Indoor Championships, Privalova narrowly lost to Gail Devers in the 60 m, 6.95 s to 6.97 s, but won the 200 m title (in 22.15 s, then the second fastest time ever; she want faster in 1995 at 22.10 s, second fastest time ever to the world record of 21.87 s). In the 1993 World Athletics Championships, Privalova won her only gold medal at a world championship in the 4 × 100 m relay. She narrowly held off the United States's Gail Devers on the anchor leg – both teams recording a championship record time of 41.49 s.
In 1994, in August at the European Championships, for Russia she won gold in the 100 and 200 m and silver in the 4 × 100 m relay; in September, at the 1994 IAAF World Cup, representing Europe, she won the 100 m and 400 m, and came third in the 200m. In 1995, Privalova moved up to the 400 m for the World Indoor Championships that year where she won in her first major race over the distance – she had not even contested the Russian championships at that distance. Her campaign at the 1996 Olympics was curtailed by injury. She was eliminated at the semi final stage in the 100 m, did not start the 200 m, but was part of the Russian team that came fourth in the 4 × 100 m relay. In 1997, Privalova suffered a torn muscle in the final of 60 m at the World Indoor Championships. She was out for 18 months but returned to win the 200 m at the European Championships in 1998. In the individual events she camoe fourth in the 100 m and won bronze in the 200 m.
In 1998, at the European Championships, Privalova found a time of 10.83 s was only good enough for silver in 100 m, being defeated by Christine Arron's European record winning time of 10.73 s. However, she successfully defended her European title in the 200 m and also won Silver in the 4 × 100 m relay. In 1999, her World Championships ended prematurely when she had to withdraw from all her events after completing the first round of the 100 m. She did not compete again until the 2000 indoor season.
1998 жылы Еуропа чемпионатында Привалова 10.83 секундтық нәтижесімен 100 метрлік жарыста күміс медальді ғана жеңіп алды, оны Кристин Арронның 10.73 секундтық еуропалық рекордтық жеңіс нәтижесімен жеңіліске ұшыратты. Алайда, ол 200 метрлік жарыстағы еуропалық титулын сәтті қорғады және 4 × 100 метрлік эстафетада да күміс медальді жеңіп алды. 1999 жылы оның әлем чемпионаты 100 метрлік жарыстың бірінші кезеңін аяқтағаннан кейін барлық жарыстардан бас тартуға мәжбүр болғандықтан мерзімінен бұрын аяқталды. Ол 2000 жылғы жабық маусымға дейін қайтадан жарысқа қатыспады.
At the 1993 World Indoor Championships, Privalova narrowly lost to Gail Devers in the 60 m, 6.95 s to 6.97 s, but won the 200 m title (in 22.15 s, then the second fastest time ever; she want faster in 1995 at 22.10 s, second fastest time ever to the world record of 21.87 s). In the 1993 World Athletics Championships, Privalova won her only gold medal at a world championship in the 4 × 100 m relay. She narrowly held off the United States's Gail Devers on the anchor leg – both teams recording a championship record time of 41.49 s.
In 1994, in August at the European Championships, for Russia she won gold in the 100 and 200 m and silver in the 4 × 100 m relay; in September, at the 1994 IAAF World Cup, representing Europe, she won the 100 m and 400 m, and came third in the 200m. In 1995, Privalova moved up to the 400 m for the World Indoor Championships that year where she won in her first major race over the distance – she had not even contested the Russian championships at that distance. Her campaign at the 1996 Olympics was curtailed by injury. She was eliminated at the semi final stage in the 100 m, did not start the 200 m, but was part of the Russian team that came fourth in the 4 × 100 m relay. In 1997, Privalova suffered a torn muscle in the final of 60 m at the World Indoor Championships. She was out for 18 months but returned to win the 200 m at the European Championships in 1998. In the individual events she camoe fourth in the 100 m and won bronze in the 200 m.
In 1998, at the European Championships, Privalova found a time of 10.83 s was only good enough for silver in 100 m, being defeated by Christine Arron's European record winning time of 10.73 s. However, she successfully defended her European title in the 200 m and also won Silver in the 4 × 100 m relay. In 1999, her World Championships ended prematurely when she had to withdraw from all her events after completing the first round of the 100 m. She did not compete again until the 2000 indoor season.
400 м Кедергілер
2000 жылы Привалова 2000 жылғы Олимпиадаға қатысу мақсатында 400 метрлік кедергілер сайысына көшті. Бұған дейін жарақат салдарынан бір жыл спорттан шеттеуге мәжбүр болғандықтан, 1999 жылғы әлем чемпионатын өткізіп жіберді. Ол өз жаттықтырушысы және күйеуі Владимир Паращукпен бірлесіп жұмыс істеді. Паращук 400 метрлік кедергілер сайысын таңдады, себебі бұл жарақат алу қаупін азайтады, Привалованың 400 метрлік жүгіруші ретіндегі қабілеттеріне сай келді, сондай-ақ сол кезде бәсекелес әйелдердің жетіспеушілігі байқалды. Оған қоса, ол жеңіл атлетиканың көпсайыс түрімен де айналысқандықтан, кедергілермен жүгіру тәжірибесі болды. Ол Олимпиадаға келгенге дейін бар болғаны 6 жарысқа қатысып, олимпиада алтынын жеңіп алды. 2000 жылдан кейін жарақат және ана болуға байланысты карьерасын аяқтауға мәжбүр болды, сондықтан 400 метрлік кедергілер бойынша әлемдік рекордты жаңаруға тырыса алмады: 2001 жылы тізе буынына жарақат алды, ал 2001 жылдың желтоқсанында екінші баласын дүниеге әкелді, осылайша 2002 жылғы маусымды өткізіп жіберді. 2004 жылы сол жылы өтетін Олимпиадаға қатысу үшін 800 метрлік қашыққа ауысуға тырысты, бірақ бұл әрекеті сәтті болмады.
Ресейдің жеңіл атлетика федерациясының төрағалығы
2020 жылы Привалова Ресейдің жеңіл атлетика федерациясының (РусАФ) президенті лауазымына кандидат болды. Дауыс беруде үшінші орын алғаннан кейін ол бірінші вице-президент болып тағайындалды. 2021 жылдың ақпан айында жеңімпаз Петр Иванов мемлекеттік органдағы қызметке өту үшін 2022 жылдың желтоқсанына дейін өкілеттіктерін жүзеге асырудан бас тарды, ал Привалова басқаруды қолға алды.
Жеке өмір
Привалова бастапқыда Сергеева деген неке атымен қатысты. Бірінші жүктілігі 1988 жылғы Олимпиадаға қатысудан айырды. Ажырасқаннан кейін, ол Привалова деген бойжеткен атымен жарысқа шықты.