Кіріспе

Баринас штаты (ағылш. Barinas State) – Венесуэланың 23 штатының бірі. Штаттың орталығы – Баринас қаласы. Баринас штатының жалпы ауданы және 2015 жылы халық саны 970 689 адамды құрады.

Топонимика

"Баринас" топонимі "варинас" атауының (испандықтар келгенге дейін Пьедемонт аймағында қоныстанған ежелгі этностың аты) бір түрі болып табылады; бұл атау "Барима" деген атпен байланысты болуы мүмкін, тунебо тайпасы Ая мифінде Санто-Доминго өзеніне осы атты берген. Атаудың мағынасы белгісіз, бірақ халық арасында бұл "Санто-Доминго өзенінің алқаптарынан соғатын күшті жел" дегенді білдіреді деп есептеледі, бұл Льянос-Альтос аймағында соққан Баринез желіне сілтеме жасайды. Вирджилио Тостаның сөзіне қарағанда, бұл жер аты алғаш рет 1628 жылға дейін Альтамираның басқаша атауы ретінде қолданылған; ал Бетанкурт Мартинес пікірінше, ол Нуэва-Трухильо-де-Баринас (1628) және Баринас (1759) сияқты Баринита қалаларының құрылуымен байланысты болған. 1786 жылы Баринас провинциясы құрылғанда кеңейіп, 1859 жылы қазіргі аумағына дейін шектелді. Осы топонимнің құрметіне, штаттың төмен бойлы, тікенді және сары гүлді бұтасы – Senna aculeata кейде "баринас гүлі" деп аталады, сондықтан ол штаттың ресми гүлі болып табылады.

Тарих

Георг фон Шпейер мен Николаус Федерман 1534 жылы Анд тауына жол тартқанда осы аймақты зерттеді. 1542 жылы Филипп фон Хаттен Коро қаласынан Колумбияға қарай осы аймақ арқылы саяхаттады. 1547 жылы Эль-Токуйодан келген Алонсо Перес де Толоса да осы аумақты кесіп өтті.

Колумбқа дейінгі дәуір

Батыс жазықтардың Колумбияға дейінгі тарихы негізінен қазіргі Баринас аумағының маңында қалыптасты, ол Ориноко, Амазонка және Анд тауларынан келген көптеген жергілікті этностардың өзара әрекеттескен, өзендер мен жоталарды қолайлы байланыс жолдары ретінде пайдаланған өте жылдам дамитын аймақ болды. 11 ғасырдан бастап отарлауға дейінгі кезеңде бірнеше рет қоныстану болды деп саналады. Пьедемонтеде кем дегенде 33 петроглиф және көптеген тас құралдары табылды, сондай-ақ Колумбиядан жазыққа дейін созылған жиырмадан астам үйінділер мен жолдар – ұзын жолдар табылған; олар экономикалық, әскери және/немесе діни мақсаттарда қолданылған болуы мүмкін. Жергілікті халықтың алғашқы қоныстануы Агуа-Бланка мәдени кешенінің тұрғындарынан басталды, олар туралы көп мәлімет жоқ. 250 жылы Колумбия мен Эквадордың Шығыс аймақтарынан келген топтар Барине Льяно-Медиосына қоныстана бастады, себебі оның топырағы жақсы және су тасқыны сирек кездеседі. Бұл кезеңде аймақта табылған ең көне жолдар мен үйінділер, сондай-ақ Эль-Осо ағысының керамикалық кешенімен сипатталады. Олардың қоныстары тұрақты болды және жүгері егу, аң аулау және балық аулау арқылы күш алды. Осы кезеңде Пьедемонте Анд тауларының топтарымен алмасу орталығы болды. 650-1200 жылдары араукандық топтар аймаққа үстемдік етті, олар орманды аймақтарда қоныстанды және өздерімен бірге басшылық және соғыс қарым-қатынастарын әкелді. Бұл кезең халықтың айтарлықтай өсуімен және топтардың қазіргі Гуанарито маңына дейін кеңеюімен де ерекшеленеді. Венесуэланың орталық-батысынан келген топтардың ықпалы керамика қолданылуында да көрінеді. Әр түрлі кезеңдерде аравактар аймақты шарлап, одан Зулияға және Венесуэланың орталық-батысына көшіп, юка егуді енгізіп, Ориноко бассейнінде сауда жолдарын құрды. Тунэболар штаттың Пьедемонте және Льянос-Альтосын зерттеді және иеленді, олар Сьерра-Невада-де-Эль-Кокуй мен Касанаре саванналарынан бастап, үш биіктік деңгейін иелену дәстүрін сақтап, Чибча мәдениетінің көп бөлігін аймаққа әкелді.

Испанияның отарлау кезеңі

Колонизацияға дейін штаттың жерінде көптеген тайпалар қоныстанды, олар қазірдің өзінде канагуа, капа, кукуаро, курагуа, какетиос, курей, дасаро, дуригуа, гуахибо, гуэро, ору, тикопоро, мичаи, сурипа, торуно, тобор, тукуригуа, пуйур және вариналар сияқты өкілдік ауыл шаруашылығы қауымдастықтарында ұйымдастырылған. Олардың ішінде апур, айтур, амаиба, ачагуа, бараур, бараранкалар ерекше көзге түседі. Отарлау салдарынан бұл тайпалар штаттан жоғалып немесе құрып кетті, бірақ көп жағдайда олардың аттары Торунос және Барранкас сияқты штаттың әртүрлі жерлерінде сақталды. 1535 жылы еуропалықтар аймақты зерттеуді қайта бастады, бұл жолы Велсарелердің тапсырмасымен, сол кездегі губернатор Хорхе де Эспира Эль-Дорадо-дель-Метаны іздеу экспедициясы барысында өзінің тобымен бірге Баринас өңірін кесіп өтті және жол бойы жирахаралармен кездесті. Николас Федерман сол жылы қазіргі Арисмендиден өтті. Эспирамен бірге келген Утренің Филиппі 1541 жылы экспедициясын қайталап жасады. Алонсо Перес де Толоса 1549 жылы Эль Токуйоға бағыт алғанда Баринас арқылы өтті, бірақ сол кездегі губернатор Хуан Перес де Толосаның тапсырмасымен жүргізген жаулап алу әрекеті сәтсіз аяқталды.

Алтамира де Касерес

Баринас колонизациясы 1577 жылдың 30 маусымында басталды. Ла Грита провинциясының губернаторы Франсиско де Касерес тапсырмасымен капитан Хуан Андрес Варела таулы жерді таңдап, Алтамира де Касерес қаласын құрды. Алтамира шағын қала болды. Тұрғындары жирахараларға жақын болғандықтан қауіпті өмір сүрді және кеңістігі шектеулі болды. Қаланың қиын жағдайына байланысты Варела қала құрылғаннан кейін бірнеше айдан кейін қала әкімі лауазымынан кетіп, он жыл өткен соң тұрғындары көшіп кетуді қалады. Бұл ыңғайсыздықтарға қарамастан, Алтамира төрт он жыл бойы мал шаруашылығы мен темекі өсіру арқасында халқымен қоныстанды және бастапқыда Кубамен бәсекелесе алды. Қала халқы күтілгендей өркендемеді, тек он алты креол және 250 үндіге жетті. Бірақ Вирджилио Тоста айтқандай, "темекі Баринасты әлемге танымал есімге айналдырды".

Баринас штатының жаңа Трухильосы

Алтамира азаматтары біртіндеп Ел Льяноға қарай жылжи бастады, 1628 жылы Мерида және Ла Грита провинциясының губернаторы Хуан Пачеко Малдонадоның бұйрығымен қала "Нуева Трухильо де Баринас" – бүгінгі Баринитас ретінде қайта құрылды. Бұл плато Ланосқа жақын болғандықтан, оны жаулап алуды көздеді, сонымен қатар мал шаруашылығы және темекі өсіруге қолайлы жағдайлар болды (темекіге сұраныс жоғары болғандықтан өндіріс қарқынды жүрді, голландтар бастаған контрабанда кең етек алды). Нуева Трухильо "Ланос жаулап алудың қақпасы" деп есептеледі, себебі осы жерден Ланосқа қарай маңызды елді мекендер салынды: Нуэстра-Сеньора-де-ла-Консепсьон-дель-Курай (1619, қазіргі Ла-Баринеса), Нуэстра-Сеньора-де-Педраса қаласы (1951, қазіргі Сиудад-Боливия) және Санта-Барбара мен Курбати үнді қалалары. Голландтар Маракайбоны тонап, Гибралтарды өртеп жібергеннен кейін (1641), Баринездіктер балама сауда жолдары іздеді; осылайша, 1647 жылы Мигель де Очогавия Санто-Доминго – Апуре – Ориноко бағытын ашуға сәтті экспедиция ұйымдастырды, осы бағыт арқылы Апуренің жаулап алуы жүзеге асты. Бұл жаңалықтың нәтижесінде Торунос және Нутриас порттары пайда болды.

Испанияның Баринас провинциясы

Үндістердің біртіндеп бағынуы, ірі қара мал шаруашылығының дамуы, тәждің салықтарынан қашуға деген жалпы ынта және 17 ғасырдың соңында темекіге деген сұраныстың төмендеуі Баринездерді Санто-Доминго, Маспарро және Боконо өзендері маңындағы саванналарды мекендеу үшін Моромой үстелін тастауға мәжбүр етті. Баринездер осы жерде мал өсіріп, Сабанета, Барранкас және Обиспос сияқты маңызды қалаларды құрды. Осы себепті, 1759 жылдың 11 шілдесінде Жаңа Гранаданың вице-королі Хосе Солис, жаңа қалаларға жақын билік орталығы құру мақсатымен, Баринас қаласын ресми түрде негіздеу туралы жарлық шығарды – қаланың атымен және қазіргі орнында, сол кезде Сан-Антонио-де-лос-Серритос қаласы болған жерде. Баринас құрылғаннан бері Венесуэланың Бас капитандығының құрамында болды. 1786 жылдың 15 ақпанында король Карлос III Маракайбодан бөлініп, қазіргі Апуре және Португеза штаттарын қамтитын аумақта Баринас провинциясын құру туралы жарлық шығарды. Осы кезеңде темекі, қант, индиго, какао, мақта, онто және кофе саудасы мен өсіруіне байланысты айқын әртараптандыру мен экономикалық өсім байқалды. Испандықтар сонымен қатар алғашқы түрме мен аурухананы салған. Халық санының өсуі зор болды, бұл туралы халық санағының деректері куәлік етеді. Баринас Анд Коммунерлерін жеңді (1781), осы оқиғаның нәтижесінде король Карлос IV 1790 жылы қазіргі мемлекеттік астанада сақталған гербті, сонымен қатар «өте асыл және өте адал» деген ұранды табыс етті.

Тәуелсіздік процесі

Баринас 5 мамыр 1810 жылы Каракас Жоғарғы Кеңесінің құрамына қосылды, осылайша Корольдықтан жарылу ниеті қалыптасқан Үкімет және сақтау кеңесі құрылды. 1811 жылы Тәуелсіздік Декларациясына қол қойылды, соның нәтижесінде келесі жылы құлаған Бірінші Республиканың бір бөлігіне айналды. 1813 жылғы 2 шілдеде Никитао шайқасындағы патриоттық жеңістен кейін Баринас Екінші Республиканың құрамына кірді, ол да келесі жылы құлдырады. Паэс жүргізген әскери науқандары Үшінші Республика кезінде Баринаста патриоттық жеңіске қол жеткізуге мүмкіндік берді, оның барысында Венесуэланың тәуелсіздігі бекітілді. Жозе Антонио Паэс және Педро Брисеньо Мендес сияқты жас бариндіктер Тәуелсіздік күресінің маңызды батырлары болды.

Баринас провинциясы қазіргі кезеңде

Үлкен Колумбияның бар болған кезеңінде бірнеше саяси-әкімшілік өзгерістер болды. 1821 жылы Кукута конгресі Баринастың құрамына кіретін Венесуэла департаментін құрды. Екі жыл өткен соң, Республика конгресі Апуре штатының қазіргі аумағын Баринастан бөліп, Ачагуас қаласын орталық еткен провинция ретінде бекітті. 1824 жылы Аумақтық бөліну заңына сәйкес Венесуэла департаменті таратылып, Баринас және Апуре провинцияларынан тұратын Апуре департаменті құрылды. Екі жылдан кейін бұл провинциялар Гуаянамен бірге Ориноко департаментінің құрамына енді. Ұлы Колумбияның тарап кеткеннен кейін Гуанаре, Оспино және Арауре кантондары Баринас провинциясынан бөліну үшін шаралар қолдады, бұл 1851 жылы Ұлттық конгресс Португеза провинциясын құрғанда іске асты.

Баринас штаты

Федералды соғыс кезінде (1859–1863) генерал Езекиел Замора Баринастан бастап барлық Батыс жазықтарын федералистердің бақылауында ұстады және 1859 жылдың 10 желтоқсанында Санта-Инес шайқасымен оны бекітті. Осы жеңістен кейін Замора жарияланған штаттан Сан-Карлос қаласын қоршау үшін кетіп, сол жерде қаза тапты. Оның құрметіне Баринас 1862 жылы «Замора» деп аталды, ал 1936 жылы бастапқы атын қайта алды. Басқа барлық провинциялар сияқты, Баринас 1864 жылғы Конституциямен Венесуэла Біріккен Штаттары жарияланғаннан бері заң жүзінде штат мәртебесіне ие болды, соның салдарынан соғыстың соңғы жылы Апуремен болған уақытша бірігуі жойылды. 1879 жылдың 30 сәуірінде Гусмандықтардың штаттарды қысқарту жоспарына сәйкес, Баринас, Карабобо, Португеза және Кохедес штаттарының территориясынан, сондай-ақ Яракуй штатының Ниргуа департаментінен «секциялар» деп аталатын Батыс Оңтүстік штатын құру ұсынылды. Алайда, Бариниталар Валенсияның астана ретінде алыс екендігіне наразылық білдіргеннен кейін, бұл одақ Карабобо мен Ниргуасыз жасалды. Баринас Апурені штат құрамына қосуды ұсынды. Оңтүстік-Батыс кейін «Замора» деп аталғанмен, билік орталығы Баринаста емес, уақытша Оспинода, содан кейін Гуанареде орналасты. 1880-жылдардың соңында және Кохедестің үндеушілік қозғалысын ескере отырып, Баринаста Оңтүстік-Батысты тарату идеясы көтерілді. Бұл 1899 жылдың 22 сәуірінде Игнасио Андраде үкіметімен Замораның бөлімдерін бөліп шығаруға әкелді. Алайда, бұрынғы автономия деңгейі берілмеді. 1989 жылы штаттар елдегі алғашқы аймақтық сайлаулармен бірге үлкен саяси автономияға ие болды.

Рельеф және геология

Батыс жазықтары басым. Жазықтар шығыстағы Камагуан батқықтарынан басталып, батысқа қарай биіктігі артады, осылайша теңіз деңгейінен 120 метрге дейінгі Төменгі жазықтарға, теңіз деңгейінен 160 метрге дейінгі Орта жазықтарға және теңіз деңгейінен 200 метрге дейінгі Жоғарғы жазықтарға бөлінеді. Бұл жазық Лас Вегитас қаласынан Пунта-де-Пьедрасқа дейінгі бағытта, Troncal 5 жолы өтетін жерде, кенеттен аяқталады – мұнда Андинаның соңғы бөлігі, Мерида таулары басталады. Бұл тау тізбегінің ең төменгі және ең аз тілімделген бөлігі – Сиерра-дель-Пидемонте, онда төбелер, кішкентай таулар, ойыстар және үстірттер басым. Ең биік және ең тілімделген бөліктері – Сьерра-Невада, Сьерра-дель-Тапо Капаро және Сьерра-де-Кальдерас. Бірінші шыңы Баринас аймағында теңіз деңгейінен шамамен 4000 метр биіктікте, ал соңғысында көптеген аңғарлар бар. Моромой, Эль-Курай және Парангула үстірттері биік және төменгі бөліктерді бөліп тұратын маңызды нүктелер. Екі үлкен өткел бар, екеуі де солтүстікке қарай: Санто-Доминго өзенінің аңғарлары мен ойысы және Боконо өзенінің аңғарлары. Палеозой дәуірінде Мерида тау тізбегі арал ретінде қалыптасқан. Бұл тау тізбегінің шөгінділері шығыс және батысқа жиналды, бұл Мезозой дәуірінде Льянос жазықтарының пайда болуына әкелді. Штаттағы ең маңызды геологиялық құрылымдар – Палмарито, окаменелген тақтатастар бар Капаро және құмтастардан тұратын Сабанета.

Гидрографиялық

Баринас өзендерге толы, сондықтан оның астанасы «Венесуэланың өзендер астанасы» деп есептеледі. Оның барлық өзендері Мерида тауларының шығысында басталып, Апуре өзенінің сол жағалауына құяды, оның көп бөлігінің жоғарғы және орта ағысы қысқа; жаңбырлы маусымда өзен Льянос-Бахос жазығын су басады. Баринастағы Апуре өзенінің салалары – Португеса, Маспарро, Санто-Доминго, Капаро, Канагуа және Урибанте өзендері, олардың барлығы кеме жүзуге қолайлы. Пьедемонте арқылы өтетін кейбір өзендер оның төңірегінде шұңқырлардың пайда болуына себеп болады. Штатта үш суқойма бар: Боконо, Маспарро және Капаро өзендерінде.

Климат

Тропикалық аймақта орналасқан және параллельдерге қарағанда меридиандарға қарай созылған Баринас климаты биіктікке, желдерге және екі маусымға байланысты: қазаннан наурызға дейінгі құрғақ маусым және сәуірден қыркүйекке дейінгі жаңбырлы маусым. Бұл факторлардың ішінде биіктік температураға ең күшті әсер етеді. Мерида тауларының шығысынан Лланос Альтосқа соғатын суық желдер Баринез желінің ерекше құбылысын тудырады. Көппен жіктелімі бойынша, Сьерра-дель-Тапо-Капаро және Лянос саванна климатына (Aw); Пьедемонте және Альто-Апуре муссондық климатқа (Am); Сьерра-Невада және Сьерра-де-Кальдерас ылғалды тау климатына (Cfbi); ал соңғы екі тау жотасының ең биік бөліктері тропикалық альпілік климатқа (ETH) ие.

Флора мен фауна

Баринас екі экорегионға ие: Льянос және Солтүстік Анд, соңғысы эндемизмнің орталығы болып табылады. Льянос кең жайылымдар мен көптеген галереялық ормандардан тұрады. Оның флорасында апамат, хабильо, саман, сейба, манго, мерекуре, канафистола ланера және арагуаней – ұлттық ағаш сияқты көптеген ағаштар өседі. Сондай-ақ, көптеген пальмалар, әсіресе ланера пальмасы кездеседі. Өсімдіктердің ішінде су лилиялары, аналық жемшөп және барина гүлдері ерекше көзге түседі. Мерида тауларының биік және төменгі бөліктерінде шұңқырлар, тропикалық тау ормандары және орманды саванналар орналасқан. Оның өсімдік жамылғысында кардон, кухи, букаре және фралейондар жоғарғы бөліктерге тән, ал төменгі бөліктерде пардильо, гранадилла, каоба және вера өседі. 450-ден астам құс түрі бар, олардың ішінде жыртқыштар – әсіресе Анд кондоры, қасқырлар, лелектер, үйректер, парашют, Ориноконың тоқылдақтары және каррао бар. Сүтқоректілер омыртқалы жануарлардың ең көп кездесетін тобы, олардың ішінде бұғылар, түлкілер, сусарлар, қарақұйрықтар, бал аюлары, кашикамолар, кунагуарлар, ягуарлар, ұсақ маймылдар, капуцин маймылдары, қояндар және чигуиралар бар. Қояндар, көзілдірік аюлар, қарақұйрықтар және егеуқұйрықтар тек Анд тауларында ғана кездеседі. Льянос аймағында анакондалар, подокнемидтер, игуаналар, діңгек жыландары, бабу, жикотея тасбақалары, мато реал, Ориноко кайманы және мапанаре сияқты көптеген бауырымен жорғалаушылар мекендейді. Өзендерде сомдар, пираньялар, алтын балықтар және электр шоқтары бар. Сонымен қатар, құрып кету қаупі төнген екі түр бар: саванналық морокко және тонина.

Үкімет және саясат

Баринас Венесуэла федерациясының құрамына кіреді, ол симметриялық құрылымға ие: әрбір аймақтың өз заңды тұлғасы, өкілеттіктері, кірістері және тәуелсіз атқарушы және заң шығару билігі бар. Олардың өкілдері жалпы, тікелей және құпия дауыс беру арқылы көпшілік білдірілімімен төрт жылдық мерзімге сайланады және референдум арқылы қайтарылып алынуы мүмкін. Сондай-ақ, олардың өздерінің тәуелсіз есептік және прокуратура органдары, сондай-ақ мемлекеттік саясатты жоспарлау және үйлестіру жөніндегі кеңесі бар. Венесуэла штаттары тәуелсіздікті, егемендікті және аумақтық тұтастықты сақтауға, Конституцияны және заңдарды сақтауға және орындауға міндетті. Баринас заңы орталықсыздандыруды басты мақсат деп бағалайды. Баринас аймағының негізі – оның халқының этикалық және рухани мұрасы; бостандық, теңдік, әділдік, ынтымақтастық, бірлік және тәуелсіздік құндылықтары; халқының жеке құндылықтары мен рухани әлеуеті; оның табиғи ресурстары; сондай-ақ тарихы, дәстүрлері, әдет-ғұрыптары, ерекшелігі, фольклоры, өнері және ұмтылыстары. Баринас биологиялық және мәдени әртүрлілікті де қорғайды. Баринастың мақсаты – адамдарды және олардың қадір-қасиетін қорғау, халықтың еркін білдіруін жеңілдету, азаматтардың мемлекеттік істерге қатысуын ынталандыру, бостандықты сақтау, жеке бастамашылықты және еркін кәсіпкерлікті қолдау, халықтың әл-ауқатын арттыру. Баринас азаматтары заң бойынша отбасын қорғауға, мәдени мұраны білуге, дамытуға және қорғауға, экономикалық және адам дамуына үлес қосуға, жеке бастаманы қолдауға, еркін кәсіпкерлікті дамытуға және зорлық-зомбылықты жолсыз көруге міндетті. Олар сонымен қатар мемлекеттік істерге еркін қатысуға, мемлекеттік басқаруды бақылауға, қадағалауға және орталықсыздандыру процестеріне қатысуға құқылы.

Атқарушы

Әр штаттың атқарушы билігін губернаторлар жүзеге асырады. Баринас штатында олар 2009 жылы ұлттық конституция реформаланғанға дейін бір рет ғана қайта сайланған болар еді. Баринас губернаторы төрт жыл сайын тікелей, жалпыхалықтық және құпия дауыс беру арқылы сайланады және оған өз хатшылары көмекшілік етеді. Заң бойынша, үкімет халықтың рухани, білімділік және экономикалық дамуын қамтамасыз етуді, штаттың жан-жақты дамуына үлес қосатын технологиялық жаңаруларға қол жеткізуге мүмкіндік беретін ынталандырулар жүйесін құруды және еңбек өнімділігін арттыру үшін жағдай жасауды мақсат етеді.

Басқарушылар

Зейнаида Галлардо 2017 жылдың 5 қаңтарында Баринас штатының губернаторы болып ант берді, 2017 жылдың 4 қаңтарында Мәдениет министрі болып тағайындалған Адан Чавестің орнына келді. Галлардо бірнеше айдан кейін денсаулығына байланысты отставкаға кетті. 2017 жылдың маусым айында бұрынғы президент Уго Чавестің інісі Аргенис Чавес губернатор болып ант берді.

Жасырағы құрамы

Халық саны (%)
Метистер 54.1
Ақтар 344,265 41.9
Қаралар 21,363 2.6
Басқа нәсілдер 1.4

Спорт

Баринас штатында 1977 жылдың 2 ақпанында құрылған Zamora Fútbol Club атты бірінші дивизиондағы футбол клубы бар. Олар Венесуэлада өткен 2007 жылғы Америка Кубогының стадиондарының бірі болған Ла Каролина стадионында өнер көрсетеді. 2007 жылы Баринас қаласы "Ниссан" Оңтүстік Америка кубогының екінші ойынына төңкерілді, онда "Замора" футбол клубы Эквадордың "Ольмедо" командасымен кездесті, нәтижесінде қонақ команда екі голға бір голмен жеңіске жетті. Бұл "Замора" футбол клубының халықаралық аренадағы тұңғыш ойыны болды. Содан кейін ол Оңтүстік Америка кубогының үш матчын және Копа Либертадорес турнирінің үш маусымын қабылдады. 2011 жылы "Замора" футбол клубы Клаусура чемпионатын жеңіп алды және Венесуэла чемпионатында күміс жүлдегер атанды. 2013 жылдың ортасында олар екінші рет чемпионатты жеңіп, Венесуэланың кәсіби футбол турнирінде "Депортиво Анцоатеги" командасын ұтты. 2013 жылы "Замора" футбол клубы өзінің алғашқы абсолютті чемпионатын, 2013 жылғы жабылу турнирін жеңіп алды. 2014 жылдың мамыр айында "Минерос де Гуаяна" командасына қарсы абсолюттік бичемпионатты жеңіп алды, ал 2016 жылдың желтоқсанында "Депортиво Анзоатеги" командасына қарсы ашық турнирде жеңіске жеткеннен кейін және "Зулия ФК" командасына қарсы абсолюттік финалда жеңіске жеткеннен кейін бес жыл ішінде үшінші жұлдызын (абсолюттік чемпионат) иеленді. Сондай-ақ, 2011 жылы Венесуэланың ұлттық кәсіби волейбол лигасының "Варина Спорт" волейбол клубы құрылды. Бейсболдан Венесуэланың ұлттық лигасының параллель турнирінде ойнайтын "Petroleros de Barinas" командасы құрылды, ол екі рет чемпион атанды.

Көлік

Мемлекеттік жол желісі ішкі және елдің басқа аймақтарымен байланыс құралы болып табылады. Бұл жолдың 7 094,5 км магистральдық желісі бар, оның тек 15% ғана асфальтталған, сондықтан көк жол көліктерімен саяхаттау ұсынылады. 5-ші магистраль – Баринас қаласын Португеза, Тачира және Апуре штаттарымен байланыстыратын ең маңызды жол осі.