Венесуэланың Нуэва-Эспарта штаты: Тарихы мен географиясы
Nueva Esparta
Венесуэланың Нуэва-Эспарта штаты: Маргарита аралы, Коче және Кубагуадан тұрады. Тарихы, географиясы, астанасы Ла-Асунсьон және Порлама́р туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Nueva Esparta штаты – Венесуэланың 23 штатының бірі. Оған Маргарита аралы, Коче және көбінесе қоныстанбаған Кубагуа кіреді. Штат Венесуэланың Кариб теңізінің солтүстік-шығыс жағалауында орналасқан. Маргаританың басты аралының ауданы бар. Оның астанасы – Ла Асунсьон, ал негізгі қалалық орталығы – Порламар.
The Nueva Esparta State (in Spanish: Estado Nueva Esparta, esˈtaðo ˈnweβa esˈpaɾta) is one of the 23 states of Venezuela. It comprises Margarita Island, Coche, and the largely uninhabited Cubagua. The state is located off the northeast Caribbean coast of Venezuela. The main island of Margarita has an area of Its capital city is La Asunción, and the main urban center is Porlamar.
Этимология
Оның атауы, Nueva Esparta ("Жаңа Спарта"), Венесуэланың Тәуелсіздік соғысында оның тұрғындары көрсеткен батылдығынан туындайды, ол ежелгі Грецияның спарталық жауынгерлеріне ұқсас деп есептелді.
Its name, Nueva Esparta ("New Sparta"), comes from the heroism shown by its inhabitants during the Venezuelan War of Independence, deemed similar to that of the Spartan soldiers of Ancient Greece.
Испан отарлауы
Маргарита 1498 жылдың 15 тамызында Колумбтың үшінші сапарында ашылды. Осы саяхатында адмирал Венесуэланың материгін де ашты. Сол күні Колумб үш аралды көрді, олардың екеуі кішкентай, жазық және шөлейтті (қазіргі Коче және Кубагуа), ал үшіншісі үлкенірек, өсімдіктерге толы және оны Парагуачоа деп атаған жергілікті халық мекендеген. Тарихшылардың пікірінше, бұл сөз "балыққа бай" дегенді білдіреді, ал кейбір деректерде "теңіз халқы" деп айтылады. Колумб аралды Ла Асунсьон деп атады, себебі оны сол атаумен байланысты Әулие Марияның діни мерекесінде тапқан. Келесі жылы, 1499 жылы, Педро Алонсо Ниньо мен Кристобаль Гера оны Ла Маргарита деп атады, себебі аймақта көптеген маржандар кездесетін. Басқа да болжамдар бойынша, Маргарита атауы Австриялық Маргарита патшайымына қатысты. Ашылғаннан кейін көп ұзамай, басқа еуропалық теңізшілер Кубагуада бай інжу-маржан кен орындары бар екенін растады, олардың игерілуі Венесуэладағы алғашқы испандық бекінісіне жол ашты. Фрай Бартоломе де лас Касастың айтуынша, 1500 жылы, оның көрінуінен кейін 2 жыл өткен соң, Кубагуада 50 авантюрист орналасып, жергілікті тұрғындар өздерінің әшекейлерінде қолданған құнды інжу-маржанды іздеумен айналысты. Кубагуадағы осы інжу байлықтарын игеру үшін құрылған шағын испан ауылдары 1510 жылға қарай Кабилдо мен Рехидорлардан тұратын. Алайда, осы ерте кезеңде қоныс аудару испандық үлгілерге сәйкес келмей, өздігінен жүргізілді, себебі тіпті 1517 жылы тұрғындар шатырлар мен лашықтарда тұрғаны көрсетілген. Бастапқыда Кубагуаны отарлауға бағытталған барлық ресми әрекеттер сәтсіз аяқталды: сумен жабдықтау мәселесі ең маңызды болды, және Кубагуада ауыл құру, алдымен бүгінгі Кумана өзенінің сағасында бекініс салмайынша, нәтижесіз болады деген қорытындыға келді. Гонсало Фернандес де Овьедо и Вальдестің Кубагуаның 1517 жылы құрылғандығы туралы нұсқасы дұрыс деп есептеледі. 1523 жылдың басында салынған Кумана бекінісінің қорғауында Кубагуа ауылы тез ұйымдастырылып, інжу-маржанды игеруде ерекше өсім байқалды. 1525 жылға дейін Кубагуа ауылының тұрғындарының қала немесе кент екенін білгені күмәнді. 1521-1525 жылдардағы інжу туралы жазбалардың ешқайсысы, Кубагуа туралы алғашқы жергілікті деректерде аралдағы ауылдың аты аталмайды, тек Кубагуа туралы ғана айтылады. 1526 жылы қала "Вилья де Сантьяго де Кубагуа" атағына ие болды, бірақ бұл атақ ешқашан қолданылмаған сияқты. 1528 жылдың 13 қыркүйегінде бұл қалаға қала мәртебесі берілді, елтаңбасы табысталды, қалаға саяси тәуелсіздік беру туралы алғашқы жарлықтар шығарылды және оның атауы "Нуэва Кадис" деп өзгертілді. Осы жарлықтар арқылы, бүгінде Венесуэланың алғашқы қаласы ретінде танылған Нуэва Кадис қаласы Санто-Домингодан келетін испан көмегіне тәуелді емес, Кастилиямен тікелей сауда жасауға мүмкіндік алды. Бұл Нуэва Кадис тұрғындарына қызметтерін дамытуға көмектесті. Олар қалаларын салуға кірісті, лашықтарды Арайядан әкелінген тас үйлермен алмастырды және тұрғындардың санын арттырды. 1531-1532 жылдары інжу-маржан орындарындағы төзімділіктің алғашқы белгілері байқалды. Халықтың өсуі және қарапайым өмір сүру құралдарының жетіспеуі Жаңа Кадисте азық-түлік, су және отынмен қамтамасыз ету мәселелерін тудырды. Азық-түлік Санто-Домингодан, су Куманадағы Мансанарес өзенінен, ал отын Маргарита аралынан жеткізілді. Інжу-маржан азайған кезде, олар жаңа балық аулау орындарын іздеді және Санто-Доминго Корольдік соты мен король Карлос І-нің рұқсатымен Кабо-де-ла-Велаға көшіп кетті. Кубагуа халқының жоғалуы, негізінен, судың жетіспеушілігіне, үндістердің жемшөп балық аулаудың ауыр жұмысына қарсы тұруына және алыс жерлерді жаулап алуларына байланысты баяу процесс болды. Француз корсарларының келуі қаланың өмір сүруіне үлкен қауіп төндірді. Сондай-ақ, Кариб теңізіндегі кемелер аралдың айналасында жүрді. Алайда, Кубагуаның азаюының негізгі себебі - острицалардың жоғалуы болды. Халық бірден көшіп кеткен жоқ. Кубагуадағы балық шаруашылығының өрлеуімен тұспа-тұс келіп, Кабо-де-ла-Велаға көшіп келудің себебі, Кубагуада олардың саны жеткіліксіз болды. 1537 жылы аралда адамдар азайып барады, ал 1541 жылы жер сілкінісінен кейін дауыл аралға соққы беріп, тұрғындары Маргаритаға қашып барып, қала құрды. 1543 жылы француз пираттары Нуэва Кадис қираған жерлеріне келді, онда әлі де 10 адам қалды, олар қаланы жалынмен тастап кетті, бұл арал тағы да тастаналды. Оның испандықтармен толық тасталуының нақты күні белгісіз болғамен, тарих 1545 жылға қарай Нуэва Кадис тұрғындарының Маргаританы өз билігіне қосуға ұмтылғанын көрсетеді, бұл аралда кем дегенде сол кезде халық бар екенін растайды. 1676 жылы Маргарита аралы мен Куманаға 10 кемесі мен 800 француз буканьерлері бар Майтенон маркизі шабуыл жасады. Бұл әрекет испандықтарды аралда бірнеше бекіністер салуға итермеледі. Маргарита провинциясы 1777 жылы Венесуэланың Бас капитандығын құраған ең көне провинциялардың бірі болды. Ол 1739 жылға дейін Санто-Доминго Корольдік аудиториясына бағынышты болды, содан кейін Жаңа Гранада вице-корольдығына қосылды, басқа штаттармен бірге; ал 1830 жылы Венесуэла Республикасы құрылғанда, ол оның 13 бастапқы провинциясының бірі болды.
Margarita was discovered on August 15, 1498 during Columbus' third voyage. On that trip the Admiral would also discover mainland Venezuela. That day, Columbus saw three islands, two of them small, low and arid (the current Coche and Cubagua), separated by a channel from a third, larger one, covered with vegetation and populated by indigenous people who called it Paraguachoa, a word that means "fish in abundance" according to historians, and "sea people" according to others. Columbus named the island La Asunción, because it was discovered on the religious date of the Virgin that bears his name. The following year, in 1499, Pedro Alonso Niño and Cristóbal Guerra renamed it La Margarita, due to the abundance of pearls found in the region; other hypotheses suggest that the name Margarita refers to Queen Margarita of Austria Styria. Shortly after its discovery, other European sailors confirmed the existence of rich pearl deposits in Cubagua, whose exploitation gave rise to the first Spanish establishment in Venezuela. According to Fray Bartolomé de las Casas, in 1500, only 2 years after his sighting, there were already 50 adventurers installed in Cubagua who were eagerly looking for the precious mother of pearl gems used by the natives in their personal ornaments. This settlement of small Spanish villages for the exploitation of these pearl riches in Cubagua consisted of Cabildo and Regidores by 1510. But the settlement was carried out in this early date spontaneously without following Hispanic patterns, since even in 1517, it is indicated that the population resided in awnings and huts. At first, all official attempts to achieve the colonization of Cubagua failed: the problem of water supply was paramount, and it was concluded that the establishment of a village in Cubagua could not bear fruit without the previous construction of a fortress at the mouth of the river of today's Cumaná, which was the one that supplied the water. Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés' version that the establishment of Cubagua dates back to 1517 is considered correct. Under the protection of the Cumaná fortress, which was finally built in early 1523, the village of Cubagua was quickly organized and an extraordinary boom emerged in the exploitation of pearl pleasures. It is unlikely that before 1525, the residents of the village of Cubagua were aware of being a town or city. None of the pearl records from 1521 to 1525, which are the first known local sources of Cubagua, mention the name of the village on this island, and only speak of Cubagua. In 1526, the town was elevated to the category of Villa with the name of "Villa de Santiago de Cubagua", although it seems that this title was never used. On September 13, 1528 this town was granted the rank of city, was given a coat of arms, the first ordinances were issued granting the city political autonomy and its name was changed to "Nueva Cádiz". Through these ordinances, the city of Nueva Cádiz, today recognized as the first city of Venezuela, did not depend on Spanish aid from Santo Domingo, and could trade directly with Castile. This helped the inhabitants of Nueva Cádiz to stimulate their activity. They set about building their city, replacing the huts with stone houses, material brought from Araya, and increasing the number of inhabitants. Between 1531 and 1532, the pearly beds showed the first signs of exhaustion. The growing population with scarce means of living, created in New Cadiz problems of supply of food, water and firewood. Foodstuffs arrived from Santo Domingo, water from the Manzanares River in Cumaná, and firewood was transported from Isla Margarita. When pearls were scarce, they sought new fisheries, and with the authorization of the Royal Court of Santo Domingo and King Carlos I, they moved to Cabo de la Vela. The disappearance of the Cubagua population was a slow process due mainly to the lack of water, the resistance of the Indians to the exhausting work of the pearl fisheries, and to the conquests of distant lands. The visit of the French corsairs meant a serious threat to the survival of the city. Likewise, caribbean boats prowled the contours of the island. However, the fundamental cause of Cubagua's depopulation was the disappearance of the oyster beds. The population did not migrate all at once. Coinciding with the boom in fisheries in Cubagua there is already a migration to Cabo de la Vela, because there were not enough of them in Cubagua. By 1537, the island was becoming depopulated and in 1541, history indicates that a hurricane hit the island, possibly following an earthquake, and its inhabitants fled to Margarita and founded a town. In 1543, French pirates arrived at the ruins of Nueva Cádiz, where some 10 inhabitants still remained, and left the city in flames, causing the island to be abandoned once again. Although the exact date of its total abandonment by the Spaniards in this early period is not known, history indicates that by 1545, a group of residents of Nueva Cádiz aspire to incorporate Margarita under their jurisdiction, which confirms the existence of a population on the island at least for that date. In 1676, the Marquis of Maitenon with a fleet of 10 ships and 800 French buccaneers attacked Margarita Island and Cumaná. This action motivated the Spanish to build several forts on the island. The Province of Margarita is the oldest of those that in 1777 formed the Captaincy General of Venezuela. It had depended on the Royal Audience of Santo Domingo until 1739, when it was annexed to the Viceroyalty of New Granada, along with other States; and in 1830, when the Republic of Venezuela emerged, it was one of its 13 original provinces.
19 және 20 ғасырлар
Санта-Ана шіркеуінде 1816 жылғы 6 мамырда атақтылардың мәжілісі өтті, онда Венесуэланың Үшінші Республикасы біртұтас және бөлінбес ұлт ретінде жарияланды: Республиканың Уақытша үкіметі құрылды, генерал Симон Боливар Республиканың Жоғарғы Басшысы деп жарияланды, генерал Сантьяго Мариньо басшылықтың екінші орынбасары болып тағайындалды және түрлі әскери шендер берілді. Боливар 1813 жылғы «Өлім соғысы» жарлығының күшін жоюға қол қойды. Шіркеу ішінде генерал Боливар отырған кресло әлі де сақталған, сондай-ақ мәжіліске қатысқандарға арналған ескерткіштер орнатылған. 1835 жылы Маргарита провинциясы Ла-Асунсьон (Парагуачи, Пампатар, Лос-Роблес, Эль-Валле және Порламар приходтарынан тұрады) және Норте (Такаригуа, Хуангриего, Сан-Хуан, Педро Гонсалес және Сабана-Гранде приходтарынан тұрады) кантондарына бөлінді. 1856 жылы Маргарита провинциясы Норте кантонына (Норте, Хуангриего, Такаригуа, Педро Гонсалес, Лос-Хатос, Педрегалес, Сан-Хуан және Тортуга, Бланкилья, Тестигос және Авес-де-Барловенто аралдарынан құралған) бөлінді, астанасы Санта-Ана-дель-Нортеде, ал Сур (Асунсьон, Пампатар, Порламар, Парагуачи, Эспириту-Санто, Роблес және Сабана-Гранде) астанасы Ла-Асунсьонда орналасты. 1864 жылы ел 20 штатқа және Федералды округке бөлінген кезде Маргарита «Estado Nueva Esparta» («Жаңа Спарта штаты») атауын алды. Республика Венесуэланың тәуелсіздігі үшін күресте арал тұрғындарының көрсеткен батылдығы үшін арал аумағына «Ньюэва Эспарта» атағын берді, бұл ежелгі Грекияның спарталықтарына ұқсас еді. 1857 жылы Кубагуа перлі острицтерінің толықтай құрып кетуі осы аралды тастап кетуге себеп болды, содан кейін балықшылар келді, олар ранчериялар (фермалар) салды. 1881 жылы ол Гузман Бланконың Ұлы штатының бөлігіне айналды (1889-1898 жылдар аралығында Миранда деп аталды). 1901 жылы, штаттардың автономиясы қайта орнатылып, екі жыл өткен соң, ол Nueva Esparta атауын қайта алды, бірақ 1904 және 1909 жылдар аралығында оны қайтадан жоғалтты, осы кезеңде ол Федералды округ құрамына Шығыс бөлімі ретінде енді. Соңында, 1909 жылы ол штат мәртебесін қайта алды, ал 1948 жылы Кубагуа аралы оның аумағына қосылды.
In the Church of Santa Ana, an Assembly of Notables was held on May 6, 1816, in which the Third Republic of Venezuela was proclaimed as a single and indivisible nation: the Provisional Government of the Republic was established, the General Simón Bolívar proclaimed the Supreme Chief of the Republic, General Santiago Mariño was appointed second in command, and various military promotions are made. Bolívar signs the repeal of the Death War Decree of 1813. Inside the Church, the chair where General Bolivar sat down still remains, and monuments to those who participated in the assembly. In 1835, the province of Margarita was divided into the cantons of La Asunción (composed of the parishes of Paraguachí, Pampatar, Los Robles, El Valle and Porlamar) and Norte (composed of the parishes of Tacarigua, Juangriego, San Juan, Pedro González and Sabana Grande). In 1856, the province of Margarita was divided into the cantons of Norte (composed of the parishes of Norte, Juangriego, Tacarigua, Pedro González, Los Hatos, Pedregales, San Juan and the islands of Tortuga, Blanquilla, Testigos and Aves de Barlovento), with its capital in Santa Ana del Norte, and Sur (composed of the parishes of Asunción, Pampatar, Porlamar, Paraguachí, Espíritu Santo, Robles, and Sabana Grande), with its capital in La Asunción. In 1864, when the country was divided into 20 states and a Federal District, Margarita took the name of Estado Nueva Esparta ("State of New Sparta"). The republic granted the title of "Nueva Esparta" to the island territory because of the heroism shown by the island's inhabitants in the struggle for Venezuela's independence, which resembled the Spartans of classical Greece. The complete exhaustion of the Cubagua pearl oysters in 1857 determined the abandonment of this island, and afterwards, it was visited by fishermen who built rancherías (ranches). In 1881, it became a section of the Great State of Guzmán Blanco (called Miranda from 1889 to 1898). In 1901, two years after the autonomy of the states was restored, it regained the name of Nueva Esparta, but lost it again between 1904 and 1909, during which time it was included in the Federal District as an Eastern Section. Finally, in 1909, it regained its statehood and in 1948, the island of Cubagua was annexed to its territory.
География
Маргарита аралының ауданы бар. Оның астанасы – Ла Асунсьон қаласы. Басты қалалық орталығы – Порламар. Басқа маңызды қалалар: Хуан Грего, Пампатар (Порт басқармасының орналасқан жері), Пунта-де-Пиедрас, Сан-Хуан Баутиста, Лас-Геварас, Лас-Эрнандес, Вилла-Роза, Белла-Виста (Маргарита) және Эль-Валле-дель-Эспириту-Санто. Нуэва Эспарта 10º44, 11º10` солтүстік ендігі және 63º (дәреже) 46` (минут) – 64º13` батыс бойлық арасында, елдің аралдық аймағында орналасқан. Штаттың барлық бағыттарымен Кариб теңізімен шектеледі. Штаттың үш аралы бірігіп, тамаша жағажайлар, әдемі мангр тоғайлары және оны нағыз арал жұмағына айналдыратын басқа да ландшафттарды ұсынады. Олардың ең ірісі – Маргарита, Копей төбесінде (теңіз деңгейінен 900 метр биіктікте) ең жоғары нүктесі орналасқан және батысында Макано тау массивін қамтиды. Коче және Кубагуа теңіз шөгінділерімен жабылған тасты массивтер және жартастармен жазық рельефке ие. Климаты құрғақ немесе жартылай құрғақ, сондықтан мұнда тұрақты ағысқа ие өзендер жоқ. Нуэва Эспарта штаты 11 муниципалитетке бөлінеді.
The main island of Margarita has an area of Its capital city is La Asunción. The main urban center is Porlamar. Other important towns are Juan Griego, Pampatar (home of the Port Authority), Punta de Piedras, San Juan Bautista, Las Guevaras, Las Hernández, Villa Rosa, Bella Vista (Margarita), and El Valle del Espíritu Santo. Nueva Esparta is located between the coordinates 10º44, 11º10` of North latitude and 63º (degrees) 46` (minutes), 64º13` of West longitude, in the insular region of the country. The State is limited in all its cardinal points by the Caribbean Sea. Together, the three islands of the State bring together magnificent beaches, wonderful mangroves and other landscapes that make it a true island paradise. Margarita, the largest of them, has a maximum elevation on Copey Hill (900 meters above sea level) and includes the Macanao mountain core to the west. Coche and Cubagua are rocky cores covered with marine sediments and have a flat relief, with cliffs. The climate is arid or semi arid, to the point that there are no permanent current rivers. The Nueva Esparta state is divided into 11 municipalities.
Геология
Мемлекеттік аумақ вулканизм, шөгінді жинақталу, судан көтерілу, шөгінділердің қалыптасуы және жоғары көтерілу процестерімен сипатталады. Мезозой дәуірінің магмалық және метаморфтық тау жыныстары таулы аймақтардың және олардың етегіндегі төбелердің, соның ішінде төбелі ландшафттың негізін құрайды, тек Пампатардың толқынды рельефі – үшіншілік дәуірдің шөгінділерінен тұрады, және жағалау жазығынан басқа. Ең төменгі теңіз аймақтары плейстоцен және голоцен қабаттарынан тұрады, олар аллювиумдардан, жағалық және аллювиалды террасалардан, әктасты құмтастардан және лагуналық шөгінділерден құралған. Коче және Кубагуа – кембрийге дейінгі геологиялық дәуірдің теңіз шөгінділерімен жабылған тау жыныстарынан тұрады.
The state territory is characterized by events of volcanism, sedimentation, emersion, deposition and uprising. Igneous metamorphic rocks of the Mesozoic era form the foundation of the mountainous areas and their foothills, including the hill landscape, with the exception of the undulating reliefs of Pampatar, constituted by tertiary sediments, as well as the coastal plain. The lowest marine areas are Pleistocene and Holocene formations, composed of alluviums, coastal and alluvial terraces, calcareous sandstones and lagoon deposits. Coche and Cubagua are rocky cores covered with marine sediments from the Pre Cambrian geological era
Гидрографиялық
Маңызды тұрақты су ағымдары жоқ, бірақ соңғы жылдары планетадағы температураны көтерген климаттық өзгерістерге байланысты маусымдық, жұқа өзендер пайда болды. Жылдың көп бөлігінде құрғақ, ал қысқа мерзімді жаңбырлар нөсерлі болады. Олардың ішінде Сан-Хуан, Сан-Франциско, Ла Асунсьон, Эль-Валле, Чагуарамал, Эль-Муко, Ла-Вьежа, Негро және Такаригуа ең ірілері. Ла Рестинга, Лос Мартирес және Лас Маритес көлдері, сондай-ақ Изгі Рух аңғары мен Сан-Франциско аймағындағы ыстық су бұлақтары, жергілікті тұрғындарды ауыз сумен қамтамасыз етуге жеткіліксіз, нашар және қолайсыз гидрографиялық жүйені құрайды.
There are no significant permanent water currents, but thin rivers lately seasonal due to climatic changes that have raised temperatures throughout the planet in recent years. Dry most of the year and with torrential in short periods of rain. Of these, the main ones are San Juan (San Juan poses), San Francisco, La Asunción, El Valle, Chaguaramal, El Muco, La Vieja, Negro and Tacarigua. The lagoons of La Restinga, Los Mártires and Las Marites, together with the hot springs of the Holy Spirit Valley and the San Francisco sector, complete a scarce, insufficient and unsuitable hydrographic system to supply the local population with potable water.
Климат
Нюэва-Эспартаның ыстық, жартылай құрғақ климаты бар, микроклиматы өте жылы құрғақтан бастап, жылы орташа жартылай құрғаққа дейін өзгереді. Маргаритада жартылай құрғақ климат басым. Порламарда жылдық жауын-шашын мөлшері орташа температурасымен ғана анықталады. Жауын-шашынның ең көп мөлшері Серрания де Эль Копейде тіркеледі, жылына миллиметрге жетеді. Бұл, жергілікті тұманмен бірге, төменгі беткейлердегі премонталық құрғақ орманды құралымдарға дейін бұлтты орманның қалыптасуына жағдай жасайды. Макано түбегінде жауын-шашын аз, жыл сайын миллиметр аралығында, температурасы да жоғары. Кочеде орташа жылдық температурасы жоғары, жауын-шашын мөлшері жылына миллиметрді құрайды. Кубагуада құрғақ жағдайлар қатаң, жыл сайын миллиметрге дейін жауын-шашын түседі, бұл оны ыстық құрғақ климат аймағы деп сипаттауға мүмкіндік береді. Егер Порламар сияқты жағалау және жағажай аймақтарында жылына 66 күн ғана жауын-шашын жауатынын ескерсек, әртүрлі туризм түрлері үшін қолайлы жағдайлар бар. Климатының мысалдары: Серро Копей, Лагуна де ла Рестинга, Макано түбегі, сондай-ақ Коче және Кубагуа аралдары. Сирек жағдайларда, тропикалық циклондар штаттың аралдарына әсер етеді, себебі олардың географиялық ені төмен. Аралдарға тікелей немесе жанама әсер еткен циклондардың арасында 1988 жылғы «Джоан-Мириам» және 1993 жылғы «Бретт» тропикалық дауылдарын атауға болады.
Nueva Esparta has a hot semi arid climate, with microclimates ranging from very warm arid to warm moderate semi arid. The semi arid climate dominates in Margarita. In Porlamar, the rainfall is only annually with an average temperature of The areas with the highest rainfall are located in the Serranía de El Copey, reaching per year. This, together with local fogs, allows the development of cloud forests, which derive on lower slopes in formations of premontane dry forests. Precipitation is lower in the Macanao Peninsula, ranging from annually, with temperatures from In Coche, the average annual temperature is also high with rainfall of annually. Dry conditions are rigorous in Cubagua with only of rainfall per year, qualifying as a hot arid climate. If it is considered that in the coastal and beach sites, such as Porlamar, there are only 66 days of appreciable rainfall per year, the optimal conditions for various types of tourism are experienced. Some examples of its climate are Cerro Copey, Laguna de la Restinga, Macanao peninsula, and the islands of Coche and Cubagua. On rare occasions, tropical cyclones affect the islands of the state due to their low latitude. Some cyclones that have affected the islands either directly or indirectly have been Hurricane Joan–Miriam in 1988 and Tropical Storm Bret in 1993.
Топырақ
Топырақ жұқа және жетілмеген, шамадан тыс мал жаюдың салдарынан қарқынды эрозия процесіне бейім. Теңіз деңгейінің өзгеруі және ауыл шаруашылығы үшін орманды кесу осыған себепші болады. Ең жақсы сапалы жерлер саналатын аңғарлардағы топырақ жақсы дамыған, органикалық қабаты бар, желдің эрозиялық әсерінен қорғалған және өсімдік жамылғысымен жабылған, бірақ мемлекеттің шағын бөлігін ғана құрайды. Пьемонт аймақтарында инъекциялық конустар мен коллювиалды материалдар өте тасты топырақтарды қалыптастырады. Коче және Кубагуа аралдарындағы топырақтар тұзды және күшті эрозияға ұшыраған, бұл желдің әсерінен туындаған, олардың беткі қабатына тасты сипат береді.
The soil is thin and underdeveloped, subject to an intense erosive process due to overgrazing. The oscillations of the sea level and the deforestation carried out for agricultural use contribute to this. The valleys' soils, the best quality lands, are well developed, have an organic layer, are protected from the erosive action of the wind and are covered with vegetation, but only occupy a small proportion of the state. In the areas of Piedmont, the cones of injection and colluvial materials give rise to very stony soils. The islands of Coche and Cubagua have soils with salinity and strong erosion, resulting from the action of the winds, which gives their surface layer a stony character.
Флора
Ньюэва-Эспарта штатының жартылай құрғақ климаты екі негізгі типтегі өсімдіктердің қалыптасуының маңызды себебі болып табылады. Штаттың аумағында аралдың басты төбелерінің еңістерінде тропикалық өсімдіктер көптеп кездеседі. Олардың ішінде: пуй, курари, арагуаней, жұмыртқа сарысы, жалаңаш үнді, үндінің былғарысы (Bursera simaruba); торко, ақ қасық (Croton xanthochloros); копей (Clusia major), Майтенус карстенил, Кокколоба короната, каскарон (Machaerium robinifolium), лимон шөбі (Ximenia americana), Neea anisophyla, Ouratea guildingii және Chionanthus caribaea түрлері бар.
The semi arid climate of the Nueva Esparta state is one of the fundamental reasons for the evolution of two main types of vegetation. In the state, there are abundant areas of tropical vegetation on the slopes of the main hills of the island. Species include: puy, curari, araguaney, egg yolk, naked Indian, Indian hide (Bursera simaruba); torco, white spoon (Croton xanthochloros); copey (Clusia major), Maytenus karstenil, Coccoloba coronata, cascarón (Machaerium robinifolium), lemongrass (Ximenia americana) Neea anisophyla, Ouratea guildingii and Chionanthus caribaea.
Табиғи ресурстар
Мемлекет лагуналар, жағажайлар, төбелер, тұзды далалар және желдің құрылымдары сияқты табиғи ландшафттарымен ерекшеленеді, бәрі де зор туристік әлеуетке ие. Дегенмен, онда ірі энергетикалық ресурстар жоқ, ал пайдалы қазбалардың қоры тек шағыл, құм, әктас, доломит, хромит, марганец, талк және таспен ғана шектеледі. Штаттың Кариб теңізінің ортасындағы құрғақ аймақ болғандықтан өсімдік және табиғи ресурстары аз, бірақ жылы аймақтарда кактустар мен пальмалар сияқты өсімдіктер кездеседі.
The State stands out for its scenic resources, represented in natural landscapes, such as lagoons, beaches, hills, salt flats and wind formations, all of great tourist potential. However, it does not have large energy resources, and its availability of minerals is limited to the existence of gravel, sand, limestone, dolomite, chromite, manganese, talc and stone. The vegetation and natural resources of the state are few for being an arid zone in the middle of the Caribbean Sea, but plants such as cacti and palm trees are seen in warm areas.
Саясат және үкімет
Мемлекет автономиялы және саяси тұрғыдан федерацияның қалған бөлігімен тең дәрежеде, өзінің әкімшілігін және мемлекеттік билік өкілеттіктерін Нюэва-Эспарта штатының Конституциясы арқылы ұйымдастырады. Аталған Конституция бұрынғы Заң шығарушы жиналыс тарапынан қабылданды және 1993 жылғы 6 шілдедегі Нюэва-Эспарта штатының ресми газетінің ерекше нөмірінде жарияланды, сондай-ақ 2000 жылғы 29 желтоқсандағы Нюэва-Эспарта штатының ресми газетінің Е 060 ерекше нөмірінде жарияланған №1 түзетуі бар.
The state is autonomous and equal in political terms to the rest of the federation, organizes its administration and its public powers through the Constitution of the Nueva Esparta State, dictated by the former Legislative Assembly published in the Official Gazette of the Nueva Esparta State, Extraordinary Number, dated July 6, 1993, and its Amendment No. 1 published in the Official Gazette of the Nueva Esparta State, Extraordinary Number E 060 dated December 29, 2000.
Заң шығарушы өкілеттік
Мемлекеттік заң шығару құқығы Нюэва-Эспартаның Заң шығару кеңесіне жүктеледі, ол халықтың тікелей және құпия дауыс беру арқылы әр төрт жыл сайын сайланатын, бір палаталы аймақтық парламент. Олар штаттың және оның муниципалитеттерінің халқының пропорционалдық өкілдігі жүйесі бойынша қайта сайлануға құқылы. Штатта 5 депутат бар, олардың 4-еуі оппозицияны, ал 1-еуі үкіметті ұсынады.
The state legislature rests with the Legislative Council of Nueva Esparta, a unicameral regional parliament, elected by the people by direct and secret vote every four years and may be re elected for new consecutive periods, under a system of proportional representation of the population of the state and its municipalities, the State has 5 deputies, of which 4 belong to the opposition and 1 to the government.
Мемлекеттік полиция
Мемлекет, Венесуэланың Ұлттық Конституциясында белгіленгендей, INEPOL деп аталатын өз полиция күшіне ие. Ол аймақтық қауіпсіздікті қамтамасыз етуге жауапты және Автономиялық институт заңды түрінде ұйымдастырылған. 1970 жылы құрылған және 1989 жылдан бері Нуэва Эспарта штатының үкіметіне бағынышты, қазіргі уақытта штаттың Азаматтық қорғау және қоғамдық қауіпсіздік басқармасына қарасты.
The State has its own police force called INEPOL on the basis of what is established in the National Constitution of Venezuela, 19 being the one in charge of regional security and organized under the legal figure of the Autonomous Institute. It was created in 1970 and depends on the Government of the State Nueva Esparta since 1989, currently remains attached to the Directorate of Civil Protection and Public Safety of the state.
Экономика
Сауда, Пуэрто Либре жағдайына байланысты (1971 жылы президенттік жарлықпен құрылған) және жергілікті туризммен байланысының арқасында басымдыққа ие. Туристік белсенділік құрылыс саласын дамытуға ықпал етті, бұл қонақүйлердің, мейрамханалардың, демалыс үйлерінің және ойын-сауық орталықтарының болуымен расталады, олар осы аймақты ұлттық және халықаралық туристер үшін құндырақ ететін инфрақұрылымның бір бөлігі болып табылады. Балық аулау өнімдері: инелік, анчоус, тунец, снэппер, корокоро, лампароза, карите, торито, лиза, сом, казон, вакита, скумбрия, пикуа және сардина (қабықтылылар); креветка және лобстер (басқаяқтылар); моллюсктер – клам, кальмар, чипичипи, гуакуко, перленең қабық және устрица. Ауыл шаруашылығы да қосымша экономикалық қызмет ретінде қарастырылады, әсіресе Маргарита аралында баклажан, жүгері, қарбыз, паприка, пинилья, ақ бұрыш және томат өсіру, сондай-ақ құс шаруашылығы, ешкі және шошқа шаруашылығы дамыған. Соңғы жылдары үш аралдың тұрғындарының саны артты, әсіресе Маргаритада. Нуэва-Эспарта штаты елдің орталық қалаларының тұрғындары үшін демалыс пен сергіту орнына айналды, Венесуэланың танымал туристік мекемесі болып табылады.
Trade predominates, due to the condition of Puerto Libre (established in 1971 by presidential decree) and its link with local tourism. The tourist activity has stimulated the construction industry, as evidenced by the existence of hotels, restaurants, holiday homes and entertainment centers, as part of an infrastructure that revalue this area for visitors of both national and international origin. Fishing has allowed the production of: needle, anchovy, tuna, snapper, corocoro, lamparosa, carite, torito, lisa, catfish, cazón, vaquita, horse mackerel, picua and sardine (shellfish); shrimp and lobster (crustacean); clam, squid, chipichipi, guacuco, pearl casing and oysters (mollusks). Agriculture is also seen as a complementary economic activity, especially on the island of Margarita, where the cultivation of eggplant, corn, melon, paprika, pinilla, sweet pepper and tomato stand out, as well as poultry farming, goats and pigs. In recent years, there has been an increase in the resident populations of the three islands, mainly in Margarita. The Nueva Esparta State has become a place of rest and escape for the inhabitants of the great cities of the center of the country, being a popular tourist destination of Venezuela.
Туризм
Кариб теңізі жағалауларының болуының арқасында бұл аймақ Венесуэладағы ең танымал туристік орындардың бірі болып табылады. Аралдарда серфинг, суға түсу, виндсерфинг, кайтсерфинг және басқа да су спортымен айналысуға жағдай жасалған жағажайлар, сондай-ақ тарихи колониялық қалалар бар. Соңғы жылдары туризмді жандандыру мақсатында бірнеше жобалар жоспарланған, мысалы, Пуэрто-ла-Мар круиздік порты, Сантьяго Мариньо Кариб халықаралық әуежайының кеңейтілуі, Пунта-Баллена маяғы (Венесуэла Әскери-теңіз күштерімен бірлесіп), және тағы да басқалары. Аралда ұлттық мұра саналатын бірнеше ескі испандық бекіністері (қамалдар, форттар және бекіністер) орналасқан. Коче аралы сапалы таңдаулы туризм үшін ерекше жағдайларға ие. Аралдың батысында желқайықпен (виндсерфинг) және кайтбордингпен айналысуға өте қолайлы жағдайлар бар (50 км/сағ-тан астам жылдамдықтың күшті желдері және толқыны жоқ теңіз). Аралдағы күшті және үздіксіз желдің әсерін сирек өсімдік жамылғышынан байқауға болады. Жолдарда велосипед тебуге болады. Аралда туристерге жағымды демалыс үшін барлық қажетті қызметтерді ұсынатын жоғары сапалы қонақүйлер бар. Бұған қоса, су және құрлықтағы турлар ұсынылады.
The region, due to its Caribbean beaches, is one of the most visited tourist attractions in Venezuela. The islands have beaches with conditions for surfing, diving, windsurfing, kitesurfing and other water sports, as well as historic colonial towns. In recent years, several projects have been planned to boost tourism, such as the Puerto la Mar Cruise Port, the expansion of the Santiago Mariño Caribbean International Airport, the Punta Ballena Lighthouse (in cooperation with the Venezuelan Navy), among others. On the island, there are several old Spanish fortifications (castles, forts and fortresses), which are considered national heritage. Coche Island has exceptional conditions for quality selective tourism. To the west of the island the conditions for windsurfing and kiteboarding (strong winds of more than 50 km/h with a sea without waves) are extremely favourable. The effect of strong and continuous breezes on the island can be seen due to the sparse vegetation. On the roads, cycling can be practiced. On the island, there are high quality hotels that offer tourists all the necessary services for a pleasant stay. In addition, both water and land tours and tours are offered.
Табиғи мұра
Тетас-де-Мария-Гевара табиғи ескерткіші: Венесуэланың солтүстік-шығысындағы Нуэва-Эспарта штатында, Ла-Рестинга лагунасына жақын Маргарита аралының орталығында орналасқан екі қосарланған төбеден тұрады. Бұл төбелер жергілікті балықшылар үшін бағдар белгісі ретінде қолданылады. Серро-Эль-Копей ұлттық паркі: Венесуэланың Нуэва-Эспарта штатының ең биік таулы аймағында, Маргарита аралының шығысында орналасқан қорғалатын аумақ. Ол 1974 жылы бірнеше өсімдік формацияларын, жоғары эндемизм деңгейін және аралдағы жалғыз тұрақты су көздерін қамтитын ерекше физиографиялық ерекшелікті қорғау мақсатында құрылды. Парк шөлді жазықтармен қоршалған, бірақ ылғалды пассат желдерімен қоректенетін жасыл ормандар мен тау шалбаларына ие. Лагуна-де-ла-Рестинга: Венесуэланың Нуэва-Эспарта штатында орналасқан. Бұл парк Маргарита аралының шығыс және батыс бөліктерін байланыстырады және Туборес муниципалитетінде орналасқан. Лагунаның көп бөлігін мангр тоғайлары құрайды. Лагуна бойында моторлы қайықтармен (тапаито) туристерді жағажайға жеткізетін және қайтарып әкелетін серуендеу қызметі ұйымдастырылған. Лагуна-де-Лас-Маритес табиғи ескерткіші: 1974 жылдың 27 ақпанындағы №1.633 жарлық бойынша жарияланды. Оның ауданы 3,680 гектарды құрайды, Маргаританың оңтүстігінде орналасқан және Гарсия, Диас және Мариньо муниципалитеттерінің құрамына кіреді. Бұл тереңдігі аз лагуна, теңізбен тар арна арқылы байланысады. Лагунада қазтұмсықтар және құлаққұстар сияқты құс түрлері мекендейді, бұрын мұнда каймандар мен қарақараларды да кездестіруге болатын. Лагунаның жиегін көптеген мангр тоғайлары жабады. Маканао түбегі: Маргарита аралының батыс бөлігін алып жатыр. 1962 жылдың 20 қарашасында Рестинга бұлтының жағажайлары, лагуналары және таулары Бока-де-Бока шығанағында мемлекеттік маңызы бар деп жарияланды.
Tetas de Maria Guevara natural monument: it consists of two twin hills located in the center of Margarita Island, near the La Restinga lagoon, in the Nueva Esparta state in northeastern Venezuela. These hills are used as a reference point by local fishermen. Cerro El Copey National Park: protected area located east of Margarita Island, in the highest mountainous region of the Nueva Esparta State in Venezuela. It was created in 1974 with the purpose of protecting an outstanding physiographic feature with an ecosystem comprising several plant formations, high levels of endemism and the only permanent water sources on the island. It is surrounded by desert plains, but has green forests and montane grasslands that feed on the humidity provided by trade winds. Laguna de la Restinga: located in the Nueva Esparta State in Venezuela. This park forms the union between the eastern and western part of Margarita Island, being located in the municipality of Tubores, This lagoon is mainly made up of mangroves. There is a service of walks around the lagoon in boats with outboard motor (tapaítos), where they take and bring tourists to the beach. Laguna de Las Marites Natural Monument: declared by decree No. 1.633, dated February 27, 1974. It comprises an area of 3,680 hectares, is located south of Margarita, and is part of the municipalities García, Díaz and Mariño. It is a shallow lagoon and meets the sea through a narrow mouth. It hosts bird species such as gannets and earwigs; previously, caimans and caracaras can also be found here. Many mangroves line the lagoon. Macanao Peninsula: occupies the westernmost portion of Margarita Island. On November 20, 1962, the beaches, lagoons and mountains of the Isthmus of the Restinga, Bay of Boca de Boca, were declared of public interest.
Этнографиялық
Нюэва-Эспарта штатының түпкі тұрғындары Гуаикери ұлтының үнді халқы болды, олар қазіргі Маргарита аралын Парагуачоа ("балыққа толы орын") деп атаған. Олар балық аулаушылар және егіншілер болды, каноэ, гамак, садақ, жебе, ағаш ұқсатулар, пальма майын алу үшін бамбуктан жасалған құбырлар және саз ыдыстар жасаған. Күн түсіндегі жартылай құдайдың келуіне мықтап сенген, көшпелі тайпаларға біріккен гуайкерилер аралдарға келген жаулап алушыларды қонақ күтіп алды, сондықтан Испания оларды еркін вассалдар мәртебесімен құрметтеді.
The native inhabitants of Nueva Esparta State were indigenous people of the Guaiquerí nation, who called the current island of Margarita Paraguachoa ("place where there are fish in abundance"). They were fishermen and farmers, and made canoes, hammocks, bows, arrows, wooden mortars, bamboo tubes to extract palm oil, and clay utensils. Grouped in nomadic tribes ruled by chiefs, firm believers of the eventual advent of a demigod of the color of the sun, the guaiqueríes provided a friendly reception to the conquerors who arrived at the islands, so they were favored by Spain with the status of free vassals.
Негізгі қалалар мен кенттер
Порламар: Маргарита аралының ең үлкен қаласы – Порламар, сауда орталықтарымен, дүкендерімен және жақсы мейрамханаларымен танымал. Порламарда төмен маусымда шамамен 95 мың адам, ал жоғары маусымда 195 мыңға жуық адам тұрады. Қалада екі жағажай бар. Пампатар: Шамамен 50 мың тұрғыны бар. Оның құзырындағы ең ірі сауда орталықтары: Самбил Маргарита, Раттан Плаза, АБ сауда орталығы (Боливар даңғылы), Ла Вела сауда орталығы, CC Parque Costazul және La Redoma. Мұнда бірнеше жағажай, дискотекалар мен мейрамханалар бар. Осы қалада 1664-1684 жылдары салынған Сан-Карлос-де-Боромео бекінісі орналасқан. Ла Асунсьон: Бұл Ньюэва-Эспарта Федералды штатының астанасы, шамамен 25 мың азамат тұрады. Аймақтық үкіметтің ордасы осы қалада. Сан-Педро-де-Коче – шағын елді мекен, Виллальба муниципалитетінің астанасы, сонымен қатар Венесуэланың солтүстік-шығысындағы Маргарита аралының оңтүстігінде орналасқан Нуэва-Эспарта штатындағы Коче аралының экономикалық және әлеуметтік астанасы. Хуан Грего – шамамен 45 мың адам тұратын қала, онда сауда орталықтары мен жағажайлар бар. Ла Галера – 1820 жылдары тәуелсіздік үшін қаһарлы шайқас болған қала орталығынан алыс емес бекініс. Пунта-де-Пьедрас – аралды материкпен байланыстыратын паром терминалы орналасқан қала болғандықтан, өте маңызды. Сондықтан ол «Маргаританың есігі» деп аталады. Пунта-де-Мангле: Маргарита аралының оңтүстігінде орналасқан қала, мұнда Эль-Гуамаше халықаралық порты, PDVSA отын тарату зауыты және Хуан Баутиста Арисменди жылу электр станциясы орналасқан. Мұнда Ла Пунта (Параисо), Эль Оазис (бұрын Лос Портилос деп аталған) және Эль Моррито жағажайлары сияқты бірнеше жағажайлар бар. Бұл аралдың ең оңтүстік нүктесі. Эль Валье-дель-Эспириту-Санто: «Долина» деп белгілі, бұл қасиетті Долинаның Әйелі құрметіне діни мерекелердің отаны, сондықтан Маргарита аралының символдық қаласы. Ла Гуардия: Лагуна-де-Ла-Рестинга ұлттық паркіне жақын орналасқан шағын қалашық. Қала тұрғындары негізінен балық аулаумен айналысады. Оның ерекшелігі – күн батуы, сонымен қатар Тетас-де-Мария Гевара силуэті және Макано түбегінің таулары. Касерио Боливар: Бұл ауылды Эль Мако де Боливар деп те атайды немесе аралда жай ғана Эль Мако деп атайды. Бұл қолмен жасалған аяқ киім өндірісіне арналған шағын ауыл, себебі Испаниядан, әсіресе Кастилья-ла-Вьежадан келген иммигрант аяқ киімшілер осы жерде қоныстанды.
Porlamar: The largest city on Margarita Island is Porlamar, known for its shopping centers, shops and good restaurants. About 95,000 people live during the low season in Porlamar, about 195,000, in the high season. It has two beaches in the city. Pampatar: It has around 50,000 citizens. Most of the largest shopping centers are in their jurisdiction: Sambil Margarita, Rattan Plaza, AB Shopping Center (Bolivar Avenue), La Vela Shopping Center, CC Parque Costazul and La Redoma. It has several beaches, discos and restaurants. In this city is the San Carlos de Borromeo Fortress, built around 1664 to 1684. La Asunción: It is the capital of the Federal State of Nueva Esparta with about 25,000 citizens. It is the seat of the regional government. San Pedro de Coche, is a small population, capital of the Villalba municipality, and at the same time economic and social capital of the island of Coche, in the Nueva Esparta state, south of Margarita Island, in northeastern Venezuela. Juan Griego is a city of around 45,000 people, it has shopping centers and beaches. La Galera is a fort not far from the city center, where, in the 1820s, a fierce battle for independence was fought. Punta de Piedras, it is especially important because it is the town where the ferry terminal that connects the island to the mainland is located. For this reason, it is known as "Margarita's door". Punta de Mangle: town located south of Margarita Island, it is called the El Guamache International Port, the PDVSA Fuel Distribution Plant and the Juan Bautista Arismendi Thermoelectric Plant. A number of beaches are also found here, including Beach La Punta (Paraiso), El Oasis Beach (formerly called Los Portillos) and El Morrito Beach. The tip is the southernmost end of the entire island. El Valle del Espíritu Santo: "The Valley" as it is known, is the cradle of religious festivities in honor of the Virgin of the Valley, therefore it is the iconic city of Margarita Island. La Guardia: Small town located west of eastern Margarita (Paraguachoa), near the Laguna de La Restinga National Park. The town lives mostly from fishing activity. A particular attraction is its sunsets, along with the silhouette formed by the Tetas de Maria Guevara and the mountains of the Macanao Peninsula. Caserío Bolívar: This hamlet is also called El Maco de Bolívar or as it is known on the island simply as El Maco. It is a small hamlet dedicated to the handmade manufacture of footwear, since it established immigrant shoemakers from Spain, mainly from Castilla La Vieja.
Дін
Мемлекетте негізінен католик халқы және христиан дінінің басқа да бағыттары бар, бұл туралы нео-Спартан мемлекетіндегі шіркеулер куәлік етеді. Ең маңыздылары: Эль-Валледегі Біздің Ханымның Базиликасы (Киелі Рух аңғарында), Ла Асунсион соборы, Сан-Хуан Евангелиста шіркеуі (Хуан Грекиода), Сан-Хуан приход шіркеуі (Сан-Хуан Баутистада), Сан-Николас де Бари шіркеуі (Порламар), Сан-Хосе де Парагуачи шіркеуі, Гомес муниципалитетіндегі Санта-Ана шіркеуі, онда Симон Боливар Республиканың жоғарғы басшысы деп жарияланды және оның әскерлері 1816 жылдың 6 мамырында Санта-Ана-дель-Норте қаласында орналасқан осы шіркеуде өткен құрылтайда жарияланды. Сондай-ақ, Пунта-де-Пидрас, Порламар, Пампатар және іс жүзінде аралдың барлық қалаларында орналасқан тағы да көптеген шағын шіркеулер бар. Аралда мұсылмандар мен яһудилер сияқты әртүрлі діндердің өкілдері де кездеседі.
In the state, there is a predominantly Catholic population and other Christian branches, evidenced by the churches present in the neo Spartan State, among the most important are: Basilica of Our Lady of El Valle (in the Valley of the Holy Spirit), La Asunción Cathedral, San Juan Evangelista Church (in Juan Griego), San Juan Parish Church (in San Juan Bautista), San Nicolás de Bari Church (Porlamar), San José de Paraguachi Church, Santa Ana Church in the Gómez Municipality, where Simón Bolívar was declared supreme chief of the Republic and his armies on May 6, 1816, in an assembly held in this church located in the town of Santa Ana del Norte, and other minor churches located in towns, such as: Punta de Piedras, Porlamar, Pampatar and practically in all the towns of the island. There are also a variety of religions on the island, among them the Muslim and the Jews.
Мәдениет
Сан-Хосе де Парагуачи, қаланың қасиетті қамқоршысының құрметіне арналған тойлар әр жылдың 19 наурызынан бастап, Сан-Хосе күні бір апта бойы тойланады. Осы апта ішінде мәдени шаралар, билер, тағам жәрмеңкелері және Сан-Хосеге арналған әйгілі шеру өтеді, онда жүздеген тұрғын қала көшелерімен аралап өтеді.
The celebrations in Honor of San José de Paraguachí, Patron of the town, are celebrated from March 19 of each year, day of San José, for a week. This week there are cultural activities, dances, food fairs and the famous procession in Honor of San José, where hundreds of parishioners tour the town.
Гастрономия
Нуэва-Эспарта штатында кең ауқымды жергілікті тағамдар бар, олар көбінесе теңіз өнімдерінен немесе жергілікті өсірілген өнімдерден дайындалады. Итшабақ пирогы аймақтың символдық тағамы болып саналады, ол итшабақтан (акула тұқымдасы) және бананнан жасалады (поч пирогына ұқсас, бірақ ол ражиформалы балықтан жасалған және ингредиенттері көп). Жергілікті гастрономияда қолданылатын жер өнімдерінің ішінде помидор мен маргаритеньо ажи ерекше көзге түседі. Тағы бір танымал тағам – Маргаритеньо павильоны, онда майдаланған ет майдаланған және қайнатылған итшабақпен ауыстырылады. Сондай-ақ, қуырылған немесе пісірілген балық та желінеді, олардың ішінде корокоро, лаке, карите, каталан және т.б. бар; оларға арепа немесе касабе қосылады. Теңізден алынатын басқа да танымал тағамдар – моллюскалар мен қабықтылылар, мысалы, мидия, қабықша, теңіз кірпісі, қызыл ие, креветка, шаян және т.б. Оларды әртүрлі тәсілмен дайындауға болады, ең көп таралғаны – «фосфорера» деп аталатын сорпа немесе күрішпен пісірілген теңіз тағамдары. Нуэва-Эспарта қалаларының көптеген көшелері мен алаңдарында итшабақ пирогы мен ақ ірімшік сататын киосктерді кездестіруге болады, олардың ішінде Лос-Конехерос базарындағы, Киелі Рух аңғарындағы және Ассунсьондағы киосктер ерекше көзге түседі. Кондитерлік өнімдерге келетін болсақ, Сан-Хуан-Баутиста приходында жасалған пинонат, кокос бұлдырғыны, манго желесі және «көкіректер» (мұздатылған) ерекшеленеді.
The Nueva Esparta state has a wide range of native dishes, usually made from seafood products or obtained through local sowing. The dogfish cake could be considered as the emblematic dish of the region, it is a cake made with dogfish (shark breeding) and banana (similar to the pooch pie, only that it is made with pooch – rajiform fish – and has more ingredients) There are also "boiled" fish, which are basically soups made with local fish (catfish, corocoro, snapper, carite, etc.). Among the products of the land used in the local gastronomy, the tomato and ají margariteño stand out. Another representative dish is the Margariteño pavilion, in which the shredded meat is replaced by shredded and stewed dogfish. Fried or roasted fish are also consumed, among which the corocoro, the snapper, the carite, the Catalan, etc. . ; accompanied by arepas or casabe. Other typical dishes obtained from the sea may be molluscs and crustaceans such as mussels, clams, sea urchins, crab, shrimp, shrimp, etc. Which are prepared in various ways, one of the most common is a soaked dish commonly called phosphorera or stewed with rice, calling it seafood rice. It is common to observe in many of the streets and squares of the towns of Nueva Esparta, stalls selling cazón empanadas and white cheese, where, the food stalls located in the Market of Los Conejeros, those of the Valley of the Holy Spirit stand out and The Assumption. As for candy store, the piñonate, made in the Parish of San Juan Bautista, coconut kisses, mango jellies and "tits" (frozen) stands out.
Қолөнер
Нюэва-Эспарта штаты құрылғаннан бері суретшілерден тұратын аймақ болып келді. Бұл, негізінен, Гуаикери сияқты Колумбияға дейінгі мәдениеттердің мұрасының нәтижесінде, сондай-ақ, әсіресе Испаниядан келген шеберлердің арқасында мүмкін болды. Қолөнер саласында Антонио Диас муниципалитетінде, испаниялық-араб текті аяқ киім – эспадрильдің резеңке табанды нұсқасы жасалады. Бірнеше жыл бойы, әсіресе 1950-ші, 1960-шы және 1970-ші жылдары, бұл өркендеген өнеркәсіпке айналды, онда эспадрильмен айналысатын ірі бизнесмендер 100-ден астам адамды тікелей және көптеген адамдарды жанама түрде жұмысқа алды; олар штат ішінде қолданылатын және Венесуэланың басқа аймақтарына жіберілетін эспадрильдерді өндірді. Эспадриль негізінен төрт бөліктен тұрады: табан, үстіңгі бөлігі (шапан), өкше және баулар; алғашқы бөлігі автокөліктерде қолданылатын резеңкеден жасалады; қалған бөліктері жіптен тоқылады; үстіңгі бөлігі (шапан) мен өкшесі осы мақсатқа арналған тоқу станоктарында жасалады; ал баулар қолмен тоқылады. Табанды алу процесі резеңкені таңдаудан басталады, ол белгілі бір талаптарға жауап беруі керек. Резеңке ортасынан тік кесіледі, содан кейін жолақтар алынып тасталады, олардың материалы – қалыңдығы мен мақсатына байланысты кенеп немесе резеңке болуы мүмкін. Осы жолақтарға әртүрлі нөмірлі (No. 1 – ең үлкенінен бастап 12 немесе 13 – ең кішісіне дейін) дайын үлгілер салынып, содан кейін кесіледі. Кесілгеннен кейін, олар арнайы пышақтармен (плоттерлермен) белгіленеді, бұл қай жерлерде тіліктер жасалатынын көрсетеді, бұл жұмыс осы пышақты пайдалануда тәжірибелі маманға жүктеледі. Табан дайындалғаннан кейін, оны жабыстыру процесі жүзеге асырылады, ол табанға үстіңгі бөлігі мен өкшені жіппен жабыстырудан тұрады, оған беріктік беру үшін ара шабағы қосылады. Содан кейін өкше және баулармен бірге үстіңгі бөлік біріктіріледі.
Since its inception, the Nueva Esparta State has been a region composed of artists. Mainly because of the heritage of pre Columbian cultures, such as the Guaiqueries; as well as by artisans who came to the islands mainly from Spain. Within the craft genre, in the municipality Antonio Díaz, the espadrille, footwear of Hispanic Arab origin, presents the rubber sole variant. For several years, especially in the decades of the 50s, 60s and 70s, it became a thriving industry, where large businessmen of the espadrille, came to have in their so called espadrilles called more than 100 people directly and a large amount indirectly; and produced the one used in the state and was taken to others in Venezuela. The espadrille consists essentially of four parts: the sole, the cut or chapel, the heel and the straps; the first part is extracted from the rubber used by motor vehicles; the rest are made with thread; the cut or cap and heel are made in knitting machines, specially designed for this purpose; and the strips are made manually. The process to obtain the sole begins by selecting the rubber, which must meet some conditions, this is divided into two parts, when cut exactly through the middle, hence the strips are removed, which can be canvas or rubber, depending on the thickness and utility; on these strips, using pre made templates of different numbers (from No. 1 the largest to 12 or 13 the smallest), are marked on them and then cut; After trimming, they are drawn with very special knives (plotters), which indicates where the gaps will be made, this task corresponds to the specialist in using the pin, a knife used for this purpose. After the sole is prepared, the bonding process is followed, which consists of adhering the cut and heel to the sole with thread which is added beeswax, to make it more resistant, after this, the heel is joined and The cut with the strips.
Көлік
592,6 км жолмен, негізгі бағыттары – Маргаританы шығыстан батысқа кесіп өтетін CL5 жолы, аралдың шығыс бөлігін солтүстік-оңтүстік бағытында кесіп өтетін №4 және №1 учаскелері; сондай-ақ Пунта-де-Пьедрастан CL5 жолына дейін созылатын №11 тармағы. Коче аралының жартылай шекарасы бар құрлық жолы бар. Мемлекетте Плайя Эль Якеге жақын орналасқан Сантьяго Мариньо Кариб теңізі халықаралық әуежайы және Кар мен Маканоа аймақтарындағы шағын жолдар бар. Порт инфрақұрылымын Эль-Гуамаше халықаралық порты, Чакачакаре және Пунта-Алгодонес пирстері басқарады. Пунта-де-Пьедрас паром терминалы Пуэрто-Ла-Круз, Кумана, Ла-Гуаира және Сан-Педро-де-Коше қалаларына туристік бағыттармен қызмет көрсетеді, ал басқа теңіз операторлары Пампатар және Хуан-Грего қалаларынан жөнелтеді. Ла Ислета мен Эль Якеде Коче аралына көлік қызметін ұсынатын пирстер бар, сондай-ақ Порламардан Сукре штатындағы Чакопата қаласына жүретін шағын кемелердің (тапаито) қызметі де бар.
With 592.6 km of roads, the main routes are the CL5, which crosses Margarita from east to west, the premises # 4 and # 1 which cross the eastern part of the island in a north–south direction; and branch # 11, which runs from Punta de Piedras to CL5. Coche Island has a land route, which partially borders it. The State has the Santiago Mariño Caribbean International Airport, located near Playa El Yaque, and small tracks by Car and Macanao. The port infrastructure is headed by the El Guamache International Port and the Chacachacare and Punta Algodones piers; The Punta de Piedras ferry terminal serves tourist routes to Puerto La Cruz, Cumaná, La Guaira and San Pedro de Coche, while other maritime operators dispatch from Pampatar and Juan Griego. There are also piers in La Isleta and El Yaque, which provide transportation service to the neighboring island of Coche, as well as a service of smaller vessels (tapaítos) that depart from Porlamar to the town of Chacopata in Sucre State.
Белгілі тұлғалар
Сантьяго Мариньо: Венесуэла армиясының бас генералы, Латын Америкасының тәуелсіздігінің қаһармандарының бірі. Капитан Антонио Диас: 1784 жылдың 13 шілдесінде Сан-Хуан Баутистада дүниеге келді, 1826 жылы Барранкас-дель-Оринокода қайтыс болды. Ол Венесуэланың жеңіл әскерлерінің командирі болды және 1817 жылдың 8 шілдесінде Оринокодағы Пагайос аралындағы шайқаста даңққа ие болды. Фрегаттың энсині Доминго Диас: 18-шы ғасырдың соңында Сан-Хуан Баутистада дүниеге келді және 1830 жылдың 24 маусымында Гуаирада қайтыс болды. 1823 жылы адмирал Падилланың бұйрығымен Маракайбо көліндегі теңіз шайқасында шайқасты. Подполковник Гаспар Маркано: 1781 жылдың 5 қаңтарында Сан-Хуан Баутистада дүниеге келді, 1821 жылдың шілдесінде Маракайбода қайтыс болды. Каракас университетінде оқып, құқықта бакалавр дәрежесін алды, содан кейін де бакалавр атанды. 1813 жылы Чакачакаре келісіміне қол қойды, 1817 жылы Кариако конгресіне қатысты. Ол генералдар Арисменди мен Гомес хатшысы, Мариньоның және Маргарита адмиралтейство сотының кеңесшісі болды. 1818 жылы Ангостура конгресінің депутаты, 1815 жылы Кукута конгресінің депутаты, қосалқы депутаты болды. Гюирияда Хосе Франсиско Бермудездің Симон Боливарды өлтіруіне жол бермеді. 9 Ол бүгінде Маргарита эпосы деп аталатын төрт хат жазды. Йовито Виллальба: Венесуэла саясаткері және заңгер, генерал Хуан Висенте Гомес пен генерал Маркос Перес Хименестің диктатураларына қарсы күресті. Мануэль Пласидо Манейро: 1811 жылғы Венесуэланың бірінші конституциялық конгресінің депутаты және Маргарита провинциясы атынан тәуелсіздік актісіне қол қойғандардың бірі. Адмирал Хосе Мария Гарсия: Венесуэланың тәуелсіздік соғысында Испанияға қарсы соғысқан Венесуэла әскери қызметкері.
Santiago Mariño: General in Chief of the Army of Venezuela, one of the heroes of the Independence of Latin America. Captain Antonio Díaz: he was born in San Juan Bautista on July 13, 1784, died in Barrancas del Orinoco, in 1826. He was Commander of the Subtle Forces of Venezuela, covered himself with glory on July 8, 1817, in the Battle from the island of Pagayos, in the Orinoco. Ensign of frigate Domingo Díaz: He was born in San Juan Bautista at the end of the 18th century and died in Guaira, on June 24, 1830. In 1823, under the orders of Admiral Padilla, he fought in the Naval Battle of Lake Maracaibo. Lieutenant Colonel Gaspar Marcano: born in San Juan Bautista on January 5, 1781, died in Maracaibo in July 1821. He studied at the University of Caracas, where he obtained a bachelor's degree in both Rights and later a bachelor's degree. He is a signatory to the Chacachacare compliance in 1813, attended the Cariaco Congress in 1817. He served as Secretary of Generals Arismendi y Gómez, advisor to Mariño and the Admiralty Court of Margarita. He was Deputy to the Congress of Angostura in 1818, in 1815 Deputy, alternate to the Congress of Cúcuta. In Güiria he prevented José Francisco Bermúdez from killing Simón Bolívar. 9 He wrote four letters in Octavas reales, which are known today as Margarita Epic. Jóvito Villalba: Venezuelan politician and lawyer who fought against the dictatorships of General Juan Vicente Gómez and that of General Marcos Pérez Jiménez. Manuel Plácido Maneiro: Deputy to the first Constituent Congress of Venezuela of 1811 and one of the signatories of the act of independence on behalf of the province of Margarita. Admiral José María García: Venezuelan military who fought in the Venezuelan War of Independence against Spain.