Кіріспе

Nueva Esparta штаты – Венесуэланың 23 штатының бірі. Оған Маргарита аралы, Коче және көбінесе қоныстанбаған Кубагуа кіреді. Штат Венесуэланың Кариб теңізінің солтүстік-шығыс жағалауында орналасқан. Маргаританың басты аралының ауданы бар. Оның астанасы – Ла Асунсьон, ал негізгі қалалық орталығы – Порламар.

Этимология

Оның атауы, Nueva Esparta ("Жаңа Спарта"), Венесуэланың Тәуелсіздік соғысында оның тұрғындары көрсеткен батылдығынан туындайды, ол ежелгі Грецияның спарталық жауынгерлеріне ұқсас деп есептелді.

Испан отарлауы

Маргарита 1498 жылдың 15 тамызында Колумбтың үшінші сапарында ашылды. Осы саяхатында адмирал Венесуэланың материгін де ашты. Сол күні Колумб үш аралды көрді, олардың екеуі кішкентай, жазық және шөлейтті (қазіргі Коче және Кубагуа), ал үшіншісі үлкенірек, өсімдіктерге толы және оны Парагуачоа деп атаған жергілікті халық мекендеген. Тарихшылардың пікірінше, бұл сөз "балыққа бай" дегенді білдіреді, ал кейбір деректерде "теңіз халқы" деп айтылады. Колумб аралды Ла Асунсьон деп атады, себебі оны сол атаумен байланысты Әулие Марияның діни мерекесінде тапқан. Келесі жылы, 1499 жылы, Педро Алонсо Ниньо мен Кристобаль Гера оны Ла Маргарита деп атады, себебі аймақта көптеген маржандар кездесетін. Басқа да болжамдар бойынша, Маргарита атауы Австриялық Маргарита патшайымына қатысты. Ашылғаннан кейін көп ұзамай, басқа еуропалық теңізшілер Кубагуада бай інжу-маржан кен орындары бар екенін растады, олардың игерілуі Венесуэладағы алғашқы испандық бекінісіне жол ашты. Фрай Бартоломе де лас Касастың айтуынша, 1500 жылы, оның көрінуінен кейін 2 жыл өткен соң, Кубагуада 50 авантюрист орналасып, жергілікті тұрғындар өздерінің әшекейлерінде қолданған құнды інжу-маржанды іздеумен айналысты. Кубагуадағы осы інжу байлықтарын игеру үшін құрылған шағын испан ауылдары 1510 жылға қарай Кабилдо мен Рехидорлардан тұратын. Алайда, осы ерте кезеңде қоныс аудару испандық үлгілерге сәйкес келмей, өздігінен жүргізілді, себебі тіпті 1517 жылы тұрғындар шатырлар мен лашықтарда тұрғаны көрсетілген. Бастапқыда Кубагуаны отарлауға бағытталған барлық ресми әрекеттер сәтсіз аяқталды: сумен жабдықтау мәселесі ең маңызды болды, және Кубагуада ауыл құру, алдымен бүгінгі Кумана өзенінің сағасында бекініс салмайынша, нәтижесіз болады деген қорытындыға келді. Гонсало Фернандес де Овьедо и Вальдестің Кубагуаның 1517 жылы құрылғандығы туралы нұсқасы дұрыс деп есептеледі. 1523 жылдың басында салынған Кумана бекінісінің қорғауында Кубагуа ауылы тез ұйымдастырылып, інжу-маржанды игеруде ерекше өсім байқалды. 1525 жылға дейін Кубагуа ауылының тұрғындарының қала немесе кент екенін білгені күмәнді. 1521-1525 жылдардағы інжу туралы жазбалардың ешқайсысы, Кубагуа туралы алғашқы жергілікті деректерде аралдағы ауылдың аты аталмайды, тек Кубагуа туралы ғана айтылады. 1526 жылы қала "Вилья де Сантьяго де Кубагуа" атағына ие болды, бірақ бұл атақ ешқашан қолданылмаған сияқты. 1528 жылдың 13 қыркүйегінде бұл қалаға қала мәртебесі берілді, елтаңбасы табысталды, қалаға саяси тәуелсіздік беру туралы алғашқы жарлықтар шығарылды және оның атауы "Нуэва Кадис" деп өзгертілді. Осы жарлықтар арқылы, бүгінде Венесуэланың алғашқы қаласы ретінде танылған Нуэва Кадис қаласы Санто-Домингодан келетін испан көмегіне тәуелді емес, Кастилиямен тікелей сауда жасауға мүмкіндік алды. Бұл Нуэва Кадис тұрғындарына қызметтерін дамытуға көмектесті. Олар қалаларын салуға кірісті, лашықтарды Арайядан әкелінген тас үйлермен алмастырды және тұрғындардың санын арттырды. 1531-1532 жылдары інжу-маржан орындарындағы төзімділіктің алғашқы белгілері байқалды. Халықтың өсуі және қарапайым өмір сүру құралдарының жетіспеуі Жаңа Кадисте азық-түлік, су және отынмен қамтамасыз ету мәселелерін тудырды. Азық-түлік Санто-Домингодан, су Куманадағы Мансанарес өзенінен, ал отын Маргарита аралынан жеткізілді. Інжу-маржан азайған кезде, олар жаңа балық аулау орындарын іздеді және Санто-Доминго Корольдік соты мен король Карлос І-нің рұқсатымен Кабо-де-ла-Велаға көшіп кетті. Кубагуа халқының жоғалуы, негізінен, судың жетіспеушілігіне, үндістердің жемшөп балық аулаудың ауыр жұмысына қарсы тұруына және алыс жерлерді жаулап алуларына байланысты баяу процесс болды. Француз корсарларының келуі қаланың өмір сүруіне үлкен қауіп төндірді. Сондай-ақ, Кариб теңізіндегі кемелер аралдың айналасында жүрді. Алайда, Кубагуаның азаюының негізгі себебі - острицалардың жоғалуы болды. Халық бірден көшіп кеткен жоқ. Кубагуадағы балық шаруашылығының өрлеуімен тұспа-тұс келіп, Кабо-де-ла-Велаға көшіп келудің себебі, Кубагуада олардың саны жеткіліксіз болды. 1537 жылы аралда адамдар азайып барады, ал 1541 жылы жер сілкінісінен кейін дауыл аралға соққы беріп, тұрғындары Маргаритаға қашып барып, қала құрды. 1543 жылы француз пираттары Нуэва Кадис қираған жерлеріне келді, онда әлі де 10 адам қалды, олар қаланы жалынмен тастап кетті, бұл арал тағы да тастаналды. Оның испандықтармен толық тасталуының нақты күні белгісіз болғамен, тарих 1545 жылға қарай Нуэва Кадис тұрғындарының Маргаританы өз билігіне қосуға ұмтылғанын көрсетеді, бұл аралда кем дегенде сол кезде халық бар екенін растайды. 1676 жылы Маргарита аралы мен Куманаға 10 кемесі мен 800 француз буканьерлері бар Майтенон маркизі шабуыл жасады. Бұл әрекет испандықтарды аралда бірнеше бекіністер салуға итермеледі. Маргарита провинциясы 1777 жылы Венесуэланың Бас капитандығын құраған ең көне провинциялардың бірі болды. Ол 1739 жылға дейін Санто-Доминго Корольдік аудиториясына бағынышты болды, содан кейін Жаңа Гранада вице-корольдығына қосылды, басқа штаттармен бірге; ал 1830 жылы Венесуэла Республикасы құрылғанда, ол оның 13 бастапқы провинциясының бірі болды.

19 және 20 ғасырлар

Санта-Ана шіркеуінде 1816 жылғы 6 мамырда атақтылардың мәжілісі өтті, онда Венесуэланың Үшінші Республикасы біртұтас және бөлінбес ұлт ретінде жарияланды: Республиканың Уақытша үкіметі құрылды, генерал Симон Боливар Республиканың Жоғарғы Басшысы деп жарияланды, генерал Сантьяго Мариньо басшылықтың екінші орынбасары болып тағайындалды және түрлі әскери шендер берілді. Боливар 1813 жылғы «Өлім соғысы» жарлығының күшін жоюға қол қойды. Шіркеу ішінде генерал Боливар отырған кресло әлі де сақталған, сондай-ақ мәжіліске қатысқандарға арналған ескерткіштер орнатылған. 1835 жылы Маргарита провинциясы Ла-Асунсьон (Парагуачи, Пампатар, Лос-Роблес, Эль-Валле және Порламар приходтарынан тұрады) және Норте (Такаригуа, Хуангриего, Сан-Хуан, Педро Гонсалес және Сабана-Гранде приходтарынан тұрады) кантондарына бөлінді. 1856 жылы Маргарита провинциясы Норте кантонына (Норте, Хуангриего, Такаригуа, Педро Гонсалес, Лос-Хатос, Педрегалес, Сан-Хуан және Тортуга, Бланкилья, Тестигос және Авес-де-Барловенто аралдарынан құралған) бөлінді, астанасы Санта-Ана-дель-Нортеде, ал Сур (Асунсьон, Пампатар, Порламар, Парагуачи, Эспириту-Санто, Роблес және Сабана-Гранде) астанасы Ла-Асунсьонда орналасты. 1864 жылы ел 20 штатқа және Федералды округке бөлінген кезде Маргарита «Estado Nueva Esparta» («Жаңа Спарта штаты») атауын алды. Республика Венесуэланың тәуелсіздігі үшін күресте арал тұрғындарының көрсеткен батылдығы үшін арал аумағына «Ньюэва Эспарта» атағын берді, бұл ежелгі Грекияның спарталықтарына ұқсас еді. 1857 жылы Кубагуа перлі острицтерінің толықтай құрып кетуі осы аралды тастап кетуге себеп болды, содан кейін балықшылар келді, олар ранчериялар (фермалар) салды. 1881 жылы ол Гузман Бланконың Ұлы штатының бөлігіне айналды (1889-1898 жылдар аралығында Миранда деп аталды). 1901 жылы, штаттардың автономиясы қайта орнатылып, екі жыл өткен соң, ол Nueva Esparta атауын қайта алды, бірақ 1904 және 1909 жылдар аралығында оны қайтадан жоғалтты, осы кезеңде ол Федералды округ құрамына Шығыс бөлімі ретінде енді. Соңында, 1909 жылы ол штат мәртебесін қайта алды, ал 1948 жылы Кубагуа аралы оның аумағына қосылды.

География

Маргарита аралының ауданы бар. Оның астанасы – Ла Асунсьон қаласы. Басты қалалық орталығы – Порламар. Басқа маңызды қалалар: Хуан Грего, Пампатар (Порт басқармасының орналасқан жері), Пунта-де-Пиедрас, Сан-Хуан Баутиста, Лас-Геварас, Лас-Эрнандес, Вилла-Роза, Белла-Виста (Маргарита) және Эль-Валле-дель-Эспириту-Санто. Нуэва Эспарта 10º44, 11º10` солтүстік ендігі және 63º (дәреже) 46` (минут) – 64º13` батыс бойлық арасында, елдің аралдық аймағында орналасқан. Штаттың барлық бағыттарымен Кариб теңізімен шектеледі. Штаттың үш аралы бірігіп, тамаша жағажайлар, әдемі мангр тоғайлары және оны нағыз арал жұмағына айналдыратын басқа да ландшафттарды ұсынады. Олардың ең ірісі – Маргарита, Копей төбесінде (теңіз деңгейінен 900 метр биіктікте) ең жоғары нүктесі орналасқан және батысында Макано тау массивін қамтиды. Коче және Кубагуа теңіз шөгінділерімен жабылған тасты массивтер және жартастармен жазық рельефке ие. Климаты құрғақ немесе жартылай құрғақ, сондықтан мұнда тұрақты ағысқа ие өзендер жоқ. Нуэва Эспарта штаты 11 муниципалитетке бөлінеді.

Геология

Мемлекеттік аумақ вулканизм, шөгінді жинақталу, судан көтерілу, шөгінділердің қалыптасуы және жоғары көтерілу процестерімен сипатталады. Мезозой дәуірінің магмалық және метаморфтық тау жыныстары таулы аймақтардың және олардың етегіндегі төбелердің, соның ішінде төбелі ландшафттың негізін құрайды, тек Пампатардың толқынды рельефі – үшіншілік дәуірдің шөгінділерінен тұрады, және жағалау жазығынан басқа. Ең төменгі теңіз аймақтары плейстоцен және голоцен қабаттарынан тұрады, олар аллювиумдардан, жағалық және аллювиалды террасалардан, әктасты құмтастардан және лагуналық шөгінділерден құралған. Коче және Кубагуа – кембрийге дейінгі геологиялық дәуірдің теңіз шөгінділерімен жабылған тау жыныстарынан тұрады.

Гидрографиялық

Маңызды тұрақты су ағымдары жоқ, бірақ соңғы жылдары планетадағы температураны көтерген климаттық өзгерістерге байланысты маусымдық, жұқа өзендер пайда болды. Жылдың көп бөлігінде құрғақ, ал қысқа мерзімді жаңбырлар нөсерлі болады. Олардың ішінде Сан-Хуан, Сан-Франциско, Ла Асунсьон, Эль-Валле, Чагуарамал, Эль-Муко, Ла-Вьежа, Негро және Такаригуа ең ірілері. Ла Рестинга, Лос Мартирес және Лас Маритес көлдері, сондай-ақ Изгі Рух аңғары мен Сан-Франциско аймағындағы ыстық су бұлақтары, жергілікті тұрғындарды ауыз сумен қамтамасыз етуге жеткіліксіз, нашар және қолайсыз гидрографиялық жүйені құрайды.

Климат

Нюэва-Эспартаның ыстық, жартылай құрғақ климаты бар, микроклиматы өте жылы құрғақтан бастап, жылы орташа жартылай құрғаққа дейін өзгереді. Маргаритада жартылай құрғақ климат басым. Порламарда жылдық жауын-шашын мөлшері орташа температурасымен ғана анықталады. Жауын-шашынның ең көп мөлшері Серрания де Эль Копейде тіркеледі, жылына миллиметрге жетеді. Бұл, жергілікті тұманмен бірге, төменгі беткейлердегі премонталық құрғақ орманды құралымдарға дейін бұлтты орманның қалыптасуына жағдай жасайды. Макано түбегінде жауын-шашын аз, жыл сайын миллиметр аралығында, температурасы да жоғары. Кочеде орташа жылдық температурасы жоғары, жауын-шашын мөлшері жылына миллиметрді құрайды. Кубагуада құрғақ жағдайлар қатаң, жыл сайын миллиметрге дейін жауын-шашын түседі, бұл оны ыстық құрғақ климат аймағы деп сипаттауға мүмкіндік береді. Егер Порламар сияқты жағалау және жағажай аймақтарында жылына 66 күн ғана жауын-шашын жауатынын ескерсек, әртүрлі туризм түрлері үшін қолайлы жағдайлар бар. Климатының мысалдары: Серро Копей, Лагуна де ла Рестинга, Макано түбегі, сондай-ақ Коче және Кубагуа аралдары. Сирек жағдайларда, тропикалық циклондар штаттың аралдарына әсер етеді, себебі олардың географиялық ені төмен. Аралдарға тікелей немесе жанама әсер еткен циклондардың арасында 1988 жылғы «Джоан-Мириам» және 1993 жылғы «Бретт» тропикалық дауылдарын атауға болады.

Топырақ

Топырақ жұқа және жетілмеген, шамадан тыс мал жаюдың салдарынан қарқынды эрозия процесіне бейім. Теңіз деңгейінің өзгеруі және ауыл шаруашылығы үшін орманды кесу осыған себепші болады. Ең жақсы сапалы жерлер саналатын аңғарлардағы топырақ жақсы дамыған, органикалық қабаты бар, желдің эрозиялық әсерінен қорғалған және өсімдік жамылғысымен жабылған, бірақ мемлекеттің шағын бөлігін ғана құрайды. Пьемонт аймақтарында инъекциялық конустар мен коллювиалды материалдар өте тасты топырақтарды қалыптастырады. Коче және Кубагуа аралдарындағы топырақтар тұзды және күшті эрозияға ұшыраған, бұл желдің әсерінен туындаған, олардың беткі қабатына тасты сипат береді.

Флора

Ньюэва-Эспарта штатының жартылай құрғақ климаты екі негізгі типтегі өсімдіктердің қалыптасуының маңызды себебі болып табылады. Штаттың аумағында аралдың басты төбелерінің еңістерінде тропикалық өсімдіктер көптеп кездеседі. Олардың ішінде: пуй, курари, арагуаней, жұмыртқа сарысы, жалаңаш үнді, үндінің былғарысы (Bursera simaruba); торко, ақ қасық (Croton xanthochloros); копей (Clusia major), Майтенус карстенил, Кокколоба короната, каскарон (Machaerium robinifolium), лимон шөбі (Ximenia americana), Neea anisophyla, Ouratea guildingii және Chionanthus caribaea түрлері бар.

Табиғи ресурстар

Мемлекет лагуналар, жағажайлар, төбелер, тұзды далалар және желдің құрылымдары сияқты табиғи ландшафттарымен ерекшеленеді, бәрі де зор туристік әлеуетке ие. Дегенмен, онда ірі энергетикалық ресурстар жоқ, ал пайдалы қазбалардың қоры тек шағыл, құм, әктас, доломит, хромит, марганец, талк және таспен ғана шектеледі. Штаттың Кариб теңізінің ортасындағы құрғақ аймақ болғандықтан өсімдік және табиғи ресурстары аз, бірақ жылы аймақтарда кактустар мен пальмалар сияқты өсімдіктер кездеседі.

Саясат және үкімет

Мемлекет автономиялы және саяси тұрғыдан федерацияның қалған бөлігімен тең дәрежеде, өзінің әкімшілігін және мемлекеттік билік өкілеттіктерін Нюэва-Эспарта штатының Конституциясы арқылы ұйымдастырады. Аталған Конституция бұрынғы Заң шығарушы жиналыс тарапынан қабылданды және 1993 жылғы 6 шілдедегі Нюэва-Эспарта штатының ресми газетінің ерекше нөмірінде жарияланды, сондай-ақ 2000 жылғы 29 желтоқсандағы Нюэва-Эспарта штатының ресми газетінің Е 060 ерекше нөмірінде жарияланған №1 түзетуі бар.

Заң шығарушы өкілеттік

Мемлекеттік заң шығару құқығы Нюэва-Эспартаның Заң шығару кеңесіне жүктеледі, ол халықтың тікелей және құпия дауыс беру арқылы әр төрт жыл сайын сайланатын, бір палаталы аймақтық парламент. Олар штаттың және оның муниципалитеттерінің халқының пропорционалдық өкілдігі жүйесі бойынша қайта сайлануға құқылы. Штатта 5 депутат бар, олардың 4-еуі оппозицияны, ал 1-еуі үкіметті ұсынады.

Мемлекеттік полиция

Мемлекет, Венесуэланың Ұлттық Конституциясында белгіленгендей, INEPOL деп аталатын өз полиция күшіне ие. Ол аймақтық қауіпсіздікті қамтамасыз етуге жауапты және Автономиялық институт заңды түрінде ұйымдастырылған. 1970 жылы құрылған және 1989 жылдан бері Нуэва Эспарта штатының үкіметіне бағынышты, қазіргі уақытта штаттың Азаматтық қорғау және қоғамдық қауіпсіздік басқармасына қарасты.

Экономика

Сауда, Пуэрто Либре жағдайына байланысты (1971 жылы президенттік жарлықпен құрылған) және жергілікті туризммен байланысының арқасында басымдыққа ие. Туристік белсенділік құрылыс саласын дамытуға ықпал етті, бұл қонақүйлердің, мейрамханалардың, демалыс үйлерінің және ойын-сауық орталықтарының болуымен расталады, олар осы аймақты ұлттық және халықаралық туристер үшін құндырақ ететін инфрақұрылымның бір бөлігі болып табылады. Балық аулау өнімдері: инелік, анчоус, тунец, снэппер, корокоро, лампароза, карите, торито, лиза, сом, казон, вакита, скумбрия, пикуа және сардина (қабықтылылар); креветка және лобстер (басқаяқтылар); моллюсктер – клам, кальмар, чипичипи, гуакуко, перленең қабық және устрица. Ауыл шаруашылығы да қосымша экономикалық қызмет ретінде қарастырылады, әсіресе Маргарита аралында баклажан, жүгері, қарбыз, паприка, пинилья, ақ бұрыш және томат өсіру, сондай-ақ құс шаруашылығы, ешкі және шошқа шаруашылығы дамыған. Соңғы жылдары үш аралдың тұрғындарының саны артты, әсіресе Маргаритада. Нуэва-Эспарта штаты елдің орталық қалаларының тұрғындары үшін демалыс пен сергіту орнына айналды, Венесуэланың танымал туристік мекемесі болып табылады.

Туризм

Кариб теңізі жағалауларының болуының арқасында бұл аймақ Венесуэладағы ең танымал туристік орындардың бірі болып табылады. Аралдарда серфинг, суға түсу, виндсерфинг, кайтсерфинг және басқа да су спортымен айналысуға жағдай жасалған жағажайлар, сондай-ақ тарихи колониялық қалалар бар. Соңғы жылдары туризмді жандандыру мақсатында бірнеше жобалар жоспарланған, мысалы, Пуэрто-ла-Мар круиздік порты, Сантьяго Мариньо Кариб халықаралық әуежайының кеңейтілуі, Пунта-Баллена маяғы (Венесуэла Әскери-теңіз күштерімен бірлесіп), және тағы да басқалары. Аралда ұлттық мұра саналатын бірнеше ескі испандық бекіністері (қамалдар, форттар және бекіністер) орналасқан. Коче аралы сапалы таңдаулы туризм үшін ерекше жағдайларға ие. Аралдың батысында желқайықпен (виндсерфинг) және кайтбордингпен айналысуға өте қолайлы жағдайлар бар (50 км/сағ-тан астам жылдамдықтың күшті желдері және толқыны жоқ теңіз). Аралдағы күшті және үздіксіз желдің әсерін сирек өсімдік жамылғышынан байқауға болады. Жолдарда велосипед тебуге болады. Аралда туристерге жағымды демалыс үшін барлық қажетті қызметтерді ұсынатын жоғары сапалы қонақүйлер бар. Бұған қоса, су және құрлықтағы турлар ұсынылады.

Табиғи мұра

Тетас-де-Мария-Гевара табиғи ескерткіші: Венесуэланың солтүстік-шығысындағы Нуэва-Эспарта штатында, Ла-Рестинга лагунасына жақын Маргарита аралының орталығында орналасқан екі қосарланған төбеден тұрады. Бұл төбелер жергілікті балықшылар үшін бағдар белгісі ретінде қолданылады. Серро-Эль-Копей ұлттық паркі: Венесуэланың Нуэва-Эспарта штатының ең биік таулы аймағында, Маргарита аралының шығысында орналасқан қорғалатын аумақ. Ол 1974 жылы бірнеше өсімдік формацияларын, жоғары эндемизм деңгейін және аралдағы жалғыз тұрақты су көздерін қамтитын ерекше физиографиялық ерекшелікті қорғау мақсатында құрылды. Парк шөлді жазықтармен қоршалған, бірақ ылғалды пассат желдерімен қоректенетін жасыл ормандар мен тау шалбаларына ие. Лагуна-де-ла-Рестинга: Венесуэланың Нуэва-Эспарта штатында орналасқан. Бұл парк Маргарита аралының шығыс және батыс бөліктерін байланыстырады және Туборес муниципалитетінде орналасқан. Лагунаның көп бөлігін мангр тоғайлары құрайды. Лагуна бойында моторлы қайықтармен (тапаито) туристерді жағажайға жеткізетін және қайтарып әкелетін серуендеу қызметі ұйымдастырылған. Лагуна-де-Лас-Маритес табиғи ескерткіші: 1974 жылдың 27 ақпанындағы №1.633 жарлық бойынша жарияланды. Оның ауданы 3,680 гектарды құрайды, Маргаританың оңтүстігінде орналасқан және Гарсия, Диас және Мариньо муниципалитеттерінің құрамына кіреді. Бұл тереңдігі аз лагуна, теңізбен тар арна арқылы байланысады. Лагунада қазтұмсықтар және құлаққұстар сияқты құс түрлері мекендейді, бұрын мұнда каймандар мен қарақараларды да кездестіруге болатын. Лагунаның жиегін көптеген мангр тоғайлары жабады. Маканао түбегі: Маргарита аралының батыс бөлігін алып жатыр. 1962 жылдың 20 қарашасында Рестинга бұлтының жағажайлары, лагуналары және таулары Бока-де-Бока шығанағында мемлекеттік маңызы бар деп жарияланды.

Этнографиялық

Нюэва-Эспарта штатының түпкі тұрғындары Гуаикери ұлтының үнді халқы болды, олар қазіргі Маргарита аралын Парагуачоа ("балыққа толы орын") деп атаған. Олар балық аулаушылар және егіншілер болды, каноэ, гамак, садақ, жебе, ағаш ұқсатулар, пальма майын алу үшін бамбуктан жасалған құбырлар және саз ыдыстар жасаған. Күн түсіндегі жартылай құдайдың келуіне мықтап сенген, көшпелі тайпаларға біріккен гуайкерилер аралдарға келген жаулап алушыларды қонақ күтіп алды, сондықтан Испания оларды еркін вассалдар мәртебесімен құрметтеді.

Негізгі қалалар мен кенттер

Порламар: Маргарита аралының ең үлкен қаласы – Порламар, сауда орталықтарымен, дүкендерімен және жақсы мейрамханаларымен танымал. Порламарда төмен маусымда шамамен 95 мың адам, ал жоғары маусымда 195 мыңға жуық адам тұрады. Қалада екі жағажай бар. Пампатар: Шамамен 50 мың тұрғыны бар. Оның құзырындағы ең ірі сауда орталықтары: Самбил Маргарита, Раттан Плаза, АБ сауда орталығы (Боливар даңғылы), Ла Вела сауда орталығы, CC Parque Costazul және La Redoma. Мұнда бірнеше жағажай, дискотекалар мен мейрамханалар бар. Осы қалада 1664-1684 жылдары салынған Сан-Карлос-де-Боромео бекінісі орналасқан. Ла Асунсьон: Бұл Ньюэва-Эспарта Федералды штатының астанасы, шамамен 25 мың азамат тұрады. Аймақтық үкіметтің ордасы осы қалада. Сан-Педро-де-Коче – шағын елді мекен, Виллальба муниципалитетінің астанасы, сонымен қатар Венесуэланың солтүстік-шығысындағы Маргарита аралының оңтүстігінде орналасқан Нуэва-Эспарта штатындағы Коче аралының экономикалық және әлеуметтік астанасы. Хуан Грего – шамамен 45 мың адам тұратын қала, онда сауда орталықтары мен жағажайлар бар. Ла Галера – 1820 жылдары тәуелсіздік үшін қаһарлы шайқас болған қала орталығынан алыс емес бекініс. Пунта-де-Пьедрас – аралды материкпен байланыстыратын паром терминалы орналасқан қала болғандықтан, өте маңызды. Сондықтан ол «Маргаританың есігі» деп аталады. Пунта-де-Мангле: Маргарита аралының оңтүстігінде орналасқан қала, мұнда Эль-Гуамаше халықаралық порты, PDVSA отын тарату зауыты және Хуан Баутиста Арисменди жылу электр станциясы орналасқан. Мұнда Ла Пунта (Параисо), Эль Оазис (бұрын Лос Портилос деп аталған) және Эль Моррито жағажайлары сияқты бірнеше жағажайлар бар. Бұл аралдың ең оңтүстік нүктесі. Эль Валье-дель-Эспириту-Санто: «Долина» деп белгілі, бұл қасиетті Долинаның Әйелі құрметіне діни мерекелердің отаны, сондықтан Маргарита аралының символдық қаласы. Ла Гуардия: Лагуна-де-Ла-Рестинга ұлттық паркіне жақын орналасқан шағын қалашық. Қала тұрғындары негізінен балық аулаумен айналысады. Оның ерекшелігі – күн батуы, сонымен қатар Тетас-де-Мария Гевара силуэті және Макано түбегінің таулары. Касерио Боливар: Бұл ауылды Эль Мако де Боливар деп те атайды немесе аралда жай ғана Эль Мако деп атайды. Бұл қолмен жасалған аяқ киім өндірісіне арналған шағын ауыл, себебі Испаниядан, әсіресе Кастилья-ла-Вьежадан келген иммигрант аяқ киімшілер осы жерде қоныстанды.

Дін

Мемлекетте негізінен католик халқы және христиан дінінің басқа да бағыттары бар, бұл туралы нео-Спартан мемлекетіндегі шіркеулер куәлік етеді. Ең маңыздылары: Эль-Валледегі Біздің Ханымның Базиликасы (Киелі Рух аңғарында), Ла Асунсион соборы, Сан-Хуан Евангелиста шіркеуі (Хуан Грекиода), Сан-Хуан приход шіркеуі (Сан-Хуан Баутистада), Сан-Николас де Бари шіркеуі (Порламар), Сан-Хосе де Парагуачи шіркеуі, Гомес муниципалитетіндегі Санта-Ана шіркеуі, онда Симон Боливар Республиканың жоғарғы басшысы деп жарияланды және оның әскерлері 1816 жылдың 6 мамырында Санта-Ана-дель-Норте қаласында орналасқан осы шіркеуде өткен құрылтайда жарияланды. Сондай-ақ, Пунта-де-Пидрас, Порламар, Пампатар және іс жүзінде аралдың барлық қалаларында орналасқан тағы да көптеген шағын шіркеулер бар. Аралда мұсылмандар мен яһудилер сияқты әртүрлі діндердің өкілдері де кездеседі.

Мәдениет

Сан-Хосе де Парагуачи, қаланың қасиетті қамқоршысының құрметіне арналған тойлар әр жылдың 19 наурызынан бастап, Сан-Хосе күні бір апта бойы тойланады. Осы апта ішінде мәдени шаралар, билер, тағам жәрмеңкелері және Сан-Хосеге арналған әйгілі шеру өтеді, онда жүздеген тұрғын қала көшелерімен аралап өтеді.

Гастрономия

Нуэва-Эспарта штатында кең ауқымды жергілікті тағамдар бар, олар көбінесе теңіз өнімдерінен немесе жергілікті өсірілген өнімдерден дайындалады. Итшабақ пирогы аймақтың символдық тағамы болып саналады, ол итшабақтан (акула тұқымдасы) және бананнан жасалады (поч пирогына ұқсас, бірақ ол ражиформалы балықтан жасалған және ингредиенттері көп). Жергілікті гастрономияда қолданылатын жер өнімдерінің ішінде помидор мен маргаритеньо ажи ерекше көзге түседі. Тағы бір танымал тағам – Маргаритеньо павильоны, онда майдаланған ет майдаланған және қайнатылған итшабақпен ауыстырылады. Сондай-ақ, қуырылған немесе пісірілген балық та желінеді, олардың ішінде корокоро, лаке, карите, каталан және т.б. бар; оларға арепа немесе касабе қосылады. Теңізден алынатын басқа да танымал тағамдар – моллюскалар мен қабықтылылар, мысалы, мидия, қабықша, теңіз кірпісі, қызыл ие, креветка, шаян және т.б. Оларды әртүрлі тәсілмен дайындауға болады, ең көп таралғаны – «фосфорера» деп аталатын сорпа немесе күрішпен пісірілген теңіз тағамдары. Нуэва-Эспарта қалаларының көптеген көшелері мен алаңдарында итшабақ пирогы мен ақ ірімшік сататын киосктерді кездестіруге болады, олардың ішінде Лос-Конехерос базарындағы, Киелі Рух аңғарындағы және Ассунсьондағы киосктер ерекше көзге түседі. Кондитерлік өнімдерге келетін болсақ, Сан-Хуан-Баутиста приходында жасалған пинонат, кокос бұлдырғыны, манго желесі және «көкіректер» (мұздатылған) ерекшеленеді.

Қолөнер

Нюэва-Эспарта штаты құрылғаннан бері суретшілерден тұратын аймақ болып келді. Бұл, негізінен, Гуаикери сияқты Колумбияға дейінгі мәдениеттердің мұрасының нәтижесінде, сондай-ақ, әсіресе Испаниядан келген шеберлердің арқасында мүмкін болды. Қолөнер саласында Антонио Диас муниципалитетінде, испаниялық-араб текті аяқ киім – эспадрильдің резеңке табанды нұсқасы жасалады. Бірнеше жыл бойы, әсіресе 1950-ші, 1960-шы және 1970-ші жылдары, бұл өркендеген өнеркәсіпке айналды, онда эспадрильмен айналысатын ірі бизнесмендер 100-ден астам адамды тікелей және көптеген адамдарды жанама түрде жұмысқа алды; олар штат ішінде қолданылатын және Венесуэланың басқа аймақтарына жіберілетін эспадрильдерді өндірді. Эспадриль негізінен төрт бөліктен тұрады: табан, үстіңгі бөлігі (шапан), өкше және баулар; алғашқы бөлігі автокөліктерде қолданылатын резеңкеден жасалады; қалған бөліктері жіптен тоқылады; үстіңгі бөлігі (шапан) мен өкшесі осы мақсатқа арналған тоқу станоктарында жасалады; ал баулар қолмен тоқылады. Табанды алу процесі резеңкені таңдаудан басталады, ол белгілі бір талаптарға жауап беруі керек. Резеңке ортасынан тік кесіледі, содан кейін жолақтар алынып тасталады, олардың материалы – қалыңдығы мен мақсатына байланысты кенеп немесе резеңке болуы мүмкін. Осы жолақтарға әртүрлі нөмірлі (No. 1 – ең үлкенінен бастап 12 немесе 13 – ең кішісіне дейін) дайын үлгілер салынып, содан кейін кесіледі. Кесілгеннен кейін, олар арнайы пышақтармен (плоттерлермен) белгіленеді, бұл қай жерлерде тіліктер жасалатынын көрсетеді, бұл жұмыс осы пышақты пайдалануда тәжірибелі маманға жүктеледі. Табан дайындалғаннан кейін, оны жабыстыру процесі жүзеге асырылады, ол табанға үстіңгі бөлігі мен өкшені жіппен жабыстырудан тұрады, оған беріктік беру үшін ара шабағы қосылады. Содан кейін өкше және баулармен бірге үстіңгі бөлік біріктіріледі.

Көлік

592,6 км жолмен, негізгі бағыттары – Маргаританы шығыстан батысқа кесіп өтетін CL5 жолы, аралдың шығыс бөлігін солтүстік-оңтүстік бағытында кесіп өтетін №4 және №1 учаскелері; сондай-ақ Пунта-де-Пьедрастан CL5 жолына дейін созылатын №11 тармағы. Коче аралының жартылай шекарасы бар құрлық жолы бар. Мемлекетте Плайя Эль Якеге жақын орналасқан Сантьяго Мариньо Кариб теңізі халықаралық әуежайы және Кар мен Маканоа аймақтарындағы шағын жолдар бар. Порт инфрақұрылымын Эль-Гуамаше халықаралық порты, Чакачакаре және Пунта-Алгодонес пирстері басқарады. Пунта-де-Пьедрас паром терминалы Пуэрто-Ла-Круз, Кумана, Ла-Гуаира және Сан-Педро-де-Коше қалаларына туристік бағыттармен қызмет көрсетеді, ал басқа теңіз операторлары Пампатар және Хуан-Грего қалаларынан жөнелтеді. Ла Ислета мен Эль Якеде Коче аралына көлік қызметін ұсынатын пирстер бар, сондай-ақ Порламардан Сукре штатындағы Чакопата қаласына жүретін шағын кемелердің (тапаито) қызметі де бар.

Белгілі тұлғалар

Сантьяго Мариньо: Венесуэла армиясының бас генералы, Латын Америкасының тәуелсіздігінің қаһармандарының бірі. Капитан Антонио Диас: 1784 жылдың 13 шілдесінде Сан-Хуан Баутистада дүниеге келді, 1826 жылы Барранкас-дель-Оринокода қайтыс болды. Ол Венесуэланың жеңіл әскерлерінің командирі болды және 1817 жылдың 8 шілдесінде Оринокодағы Пагайос аралындағы шайқаста даңққа ие болды. Фрегаттың энсині Доминго Диас: 18-шы ғасырдың соңында Сан-Хуан Баутистада дүниеге келді және 1830 жылдың 24 маусымында Гуаирада қайтыс болды. 1823 жылы адмирал Падилланың бұйрығымен Маракайбо көліндегі теңіз шайқасында шайқасты. Подполковник Гаспар Маркано: 1781 жылдың 5 қаңтарында Сан-Хуан Баутистада дүниеге келді, 1821 жылдың шілдесінде Маракайбода қайтыс болды. Каракас университетінде оқып, құқықта бакалавр дәрежесін алды, содан кейін де бакалавр атанды. 1813 жылы Чакачакаре келісіміне қол қойды, 1817 жылы Кариако конгресіне қатысты. Ол генералдар Арисменди мен Гомес хатшысы, Мариньоның және Маргарита адмиралтейство сотының кеңесшісі болды. 1818 жылы Ангостура конгресінің депутаты, 1815 жылы Кукута конгресінің депутаты, қосалқы депутаты болды. Гюирияда Хосе Франсиско Бермудездің Симон Боливарды өлтіруіне жол бермеді. 9 Ол бүгінде Маргарита эпосы деп аталатын төрт хат жазды. Йовито Виллальба: Венесуэла саясаткері және заңгер, генерал Хуан Висенте Гомес пен генерал Маркос Перес Хименестің диктатураларына қарсы күресті. Мануэль Пласидо Манейро: 1811 жылғы Венесуэланың бірінші конституциялық конгресінің депутаты және Маргарита провинциясы атынан тәуелсіздік актісіне қол қойғандардың бірі. Адмирал Хосе Мария Гарсия: Венесуэланың тәуелсіздік соғысында Испанияға қарсы соғысқан Венесуэла әскери қызметкері.