Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португеза штаты (лат. Portuguesa State) — Венесуэланың 23 штатының бірі. Республиканың батысында орналасқан, ол ондағы ауыл шаруашылығы өнімдерінің көптігі үшін көбінесе «Венесуэланың нан қоржыны» деп аталады. Штат солтүстігінде Лара штатымен, шығысында Кохедес штатымен, батысында Трухильо штатымен және оңтүстігінде Баринас штатымен шектеседі. 2011 жылғы халық санауы бойынша халқы 876 496 адамды құрайды. Штаттың астанасы — Гуанаре қаласы.
Portuguesa State (lang es, esˈtaðo poɾtuˈɣesa) is one of the 23 states of Venezuela. Located in the west of the Republic, it is often considered the "breadbasket of Venezuela" for the large amount of agricultural products produced there. The state is bordered by the state of Lara to the north, to the east by Cojedes, to the west by Trujillo and to the south by Barinas. As of the 2011 census, it had a population of 876,496. The state capital is the city of Guanare.
Атаудың шығу тегі
1909 жылдың 4 тамызында штат Португеза деп аталды, бұл атау Португеза өзенінің құрметіне берілді. Өзеннің аты, әдетте, Португалия тегінен шыққан, Португеза өзенінде суға батып кеткен жас әйел туралы жергілікті аңызбен байланысты екендігі айтылады. Бұл әйел, Гуанар қаласын негіздеген конкистадорлармен бірге келген болуы мүмкін, ал Гуанар қаласы штаттың астанасы болып табылады.
The state was designated Portuguesa on August 4, 1909, named after the Portuguesa River. The name of the river is in turn said to be derived from a local legend about a young woman of Portuguese descent who drowned in the Portuguesa River, possibly accompanying the conquistadors who founded the city of Guanare, the capital of the state.
Колумбқа дейінгі дәуір
Испан дәуірінен бұрын Венесуэла жазығының аумағында Амазонка аймағынан өзен арқылы келген топтар қоныстанды (вероятно, Колумбия немесе Эквадордан). Баринас және Португеза жазықтарында адамның ең ерте белгілі болуы б.з.д. 300-600 жылдар аралығында тіркелді, көшіп келгендердің аймақтың салыстырмалы түрде болжамды су тасқыны циклына қызығушылық танытуы мүмкін. Келесі 1200 жыл бойында бұл қауымдар солтүстікке қарай жылжыды және Оринокодан келген топтардың да ықпалына түсті. Колумбияға дейінгі осы тұрғындар қалдырған іздердің арасында геометриялық, антропоморфтық және зооморфтық бейнелердің көптеген петроглифтері, сондай-ақ батпақтарды кептіруге немесе суды бақылауға арналған деп саналатын күрделі жолдар желісі бар. Олар сонымен қатар бақылау, жерлеу немесе су тасқынының ең ауыр кезеңдерінде паналау үшін пайдаланылған үйінділер жүйесін де қалдырды.
In the pre Hispanic era, the territory of the Venezuelan plains was inhabited by groups that arrived from the Amazon region by river (probably Colombia or Ecuador). The oldest known human presence dates to between 300 and 600 BC in Barinas and the Portuguesa plains, with the migrants perhaps attracted by the region's relatively predictable flooding cycle. Over the next 1200 years, these communities moved northwards and were also influenced by groups from the Orinoco. Among the traces left by these pre Columbian inhabitants are numerous petroglyphs of geometric, anthropomorphic and zoomorphic figures, as well as a complex network of roads believed to have served to drain swamps or control water. They also left a system of mounds that possibly had functions of surveillance, funerary or refuge for the periods of greatest flooding.
Испан отарлауы
1534 жылы Николаус Федерманн мен Георг фон Спираның басшылығымен Коро қаласынан шыққан Велсерлер отбасының бірнеше экспедициясы Анд тауларының етегіне жетіп, қазіргі Ланос аймағынан өтті. 1542 жылы Кородан Филипп фон Хаттеннің әскерлері Баринасқа жол тартқанда бұл аймаққа келді, бірақ Омагуас тайпасы оларды кері қайтарды және Хаттен жараланды. 1549 жылы испан конкистадоры Диего Руис де Вальехо мен Хуан Руис де Вильего Анд тауларының шығысындағы жерлерді зерттеді. Одан ондаған жылдар өткен соң, 1591 жылдың 3 қарашасында Хуан Фернандес де Леон Гуанагуанере аңғарында Эспириту-Санто қаласын құрды, қазіргі Гуанаре қаласы. Оның атауы жергілікті тілде «Шағалалар мекені» немесе «Өзендер аралық жер» деген мағынаны білдіреді.
Several expeditions of the Welser Family, originating in Coro under the command of Nikolaus Federmann and Georg von Spira, in the year 1534 and arriving in the Andean foothills crossed the current territory of the Llanos. In 1542, the armies of Philipp von Hutten from Coro visited the region on their way to Barinas, but were repulsed by the Omaguas Indians and Hutten was wounded. The Spanish conquerors Diego Ruiz de Vallejo and Juan Ruiz de Villegas explored the lands to the east of the Andes in 1549. Decades later, on November 3, 1591, Juan Fernandez de Leon founded Espiritu Santo of the Guanaguanare Valley, today's Guanare. Its name in the indigenous language means 'Place of seagulls' or 'Land between rivers'.
19 ғасыр
Араур шайқасы, онда Симон Боливар Жозе Себальосты жеңді, 1813 жылы Португесада болды. 1813 жылдың ортасында Венесуэла Гуаяна және Маракайбо провинцияларын қоспағанда, патриоттардың бақылауында болды. 1813 жылдың қыркүйегінде роялистер Кадистен күш алып, ел бойынша шабуылға көшті, бірақ патриоттардың табыстары 1813 жылдың соңына дейін жалғасты. 1813 жылдың 3 желтоқсанында Симон Боливар бригадир Хосе Себальос басқарған роялистер әскерінің (3500 адам) Хосе Яньес әскерімен Араур қаласында кездескенін біліп, Эль-Альтар және Кохедес аймақтарындағы барлық жауынгерлік қабілеті бар ер адамдарды Агуа-Бланка қаласында жинауды ұйымдастырды. 4-ші күні патриоттар Арауреге қарай жорықтап, ауылдан шамамен 1000 метр қашықтықта, Акаригуа өзенінің кіреберісінде орналасқан роялистерге қарсы орналасты. Роялистердің 10 артиллериялық құралы болды. Шайқас таңертең басталып, шамамен алты сағатқа созылды. Роялистер әскері патриоттардан сандар жағынан артық болды. Патриоттар 200 тұтқын, төрт ту және көптеген артиллериялық құралдарды жаулап алды. Осы бір шайқаста роялистер 500-ден астам атты әскерін жоғалтты. 1851 жылдың 10 сәуірінде генерал Хосе Грегорио Монагас өкілеттігімен Республика Конгресінің жарлығымен, қазіргі Португеза штатын құрайтын аумақ Гуанаре қаласын астана етіп провинция мәртебесіне ие болды.
The Battle of Araure, in which Simon Bolivar defeated Jose Ceballos, occurred in Portuguesa in 1813. At the time, Venezuela was under the control of the patriots in mid 1813, except for the provinces of Guayana and Maracaibo. In September 1813, the royalists received reinforcements from Cadiz, taking the offensive across the country, although the patriots' successes continued until the end of 1813. On December 3, 1813, Simón Bolívar learned that the Royalist forces (3,500 men), under the command of Brigadier José Ceballos, had met with those of José Yáñez in the town of Araure, and as a result, he arranged for all able bodied men in El Altar and Cojedes to muster in the town of Agua Blanca. On the 4th, the Patriots marched towards Araure and camped about 1,000 m from the village, opposite the Royalists, who had deployed at the entrance of the Acarigua River with their wings supported by a forest and a small lagoon and their back protected by a forest. The Royalists possessed ten artillery pieces. The battle began at dawn and lasted approximately six hours. The Royalist troops were numerically superior to the Patriot troops. The Patriots captured 200 prisoners, four flags, and numerous artillery pieces. In this single clash, the Royalists lost more than 500 cavalry. On April 10, 1851, by decree of the Congress of the Republic under the mandate of General José Gregorio Monagas, the territory that currently makes up the state of Portuguesa became a province, with Guanare as its capital.
Федерациялық соғыс
Федеративтік соғыс Португеза, Апуре және Баринас штаттарында, әсіресе Португезада, азат ету соғысынан да ауыр болды, себебі ұрыстардағы зұлмат пен адам өмірінің жоғалуынан өзге, бақылаусыз жасақтардың тарауы, ықылымдықтар мен дау-жанжалдар, тіпті ұрыстардан да көп өлім мен қайғыға себеп болды. Сонымен қатар, үйлерге, шаруашылықтарға және мал төлеу орындарына жасалған өрт шабуылдары сол кездегі көптеген отбасыларды күйреуге ұшыратты. Осы бақылаусыз қозғалыс күндері және Арауре маңында, әсіресе Тапа-де-Пидрада 1859 жылдың 4 сәуірінде генерал Замораның революциялық күштері мен консерватор Мануэль Эррераның күштері арасында қанды шайқас болды. Шамамен үш сағатқа созылған қақтығыстан кейін Эррера жеңіліп, аман қалғандарымен бірге Оспиноға қарай қашуға мәжбүр болды. 1866 жылғы Федералды революциядан кейін Замора және Португеза бірлестігін біріктіріп, оны Замора штаты деп атауға шешім қабылданды. Кейіннен Антонио Гусман Бланко билікке келгенде аумақтық бөлініс жеті штатқа дейін азайтылды, сондықтан Португеза Кохедес және Заморамен бірге Оңтүстік-Батыс штатының құрамына кірді.
The federal war was even more devastating than the emancipatory war in the states of Portuguesa, Apure and Barinas, and especially in Portuguesa, as in addition to the outrages and loss of life in the fighting, the departures of uncontrolled guerrillas, the passions and quarrels produced more deaths and misfortunes than the combats; furthermore, the arson attacks on houses, farms and cattle yards plunged many families of the time into ruin. In the days of this uncontrolled movement and in the vicinity of Araure, specifically in Tapa de Piedra, on April 4, 1859, a bloody combat was staged between the revolutionary forces of General Zamora and those of the conservative Manuel Herrera. After almost three hours of confrontation, Herrera lost the fight and had to flee with the survivors on the way to Ospino. Following the Federal Revolution in 1866, it was decided to unite the Zamora and Portuguesa entities into one and call it Zamora State. Later, with Antonio Guzmán Blanco in power, the territorial division was reduced to seven states, so Portuguesa became part of the South West state, along with Cojedes and Zamora.
20 ғасыр
19 ғасырдың соңында Реставрация революциясы елдің саяси құрылымын 20 штатқа қайта келтірді, соның салдарынан Португеза және Кохедес қайтадан Самора атанды. Соңында, 1909 жылдың 5 тамызында Ұлттық Конституция қабылданды, ол Венесуэланың құрамына Федералды округ, екі Федералды аумақ және 20 штат кіретінін белгіледі, олардың бірі – Португеза штаты, астанасы Гуанаре қаласы. Льянос штаттарының көпшілігі сияқты, Португеза да 20 ғасырдың ортасына дейін елдің орталық бөлігінен дерлік оқшауланған болатын. Бұл аймақтан басқа жерлерге жылқы немесе өгіздер жеккен арбалармен немесе су жолдары арқылы ғана саяхаттауға болады еді. Генерал Исаиас Медина Ангарита биліктен құлатылғаннан кейін, Революциялық үкімет кең аумақтарды мекендеуге негізделген, тұрақты ауыл шаруашылығын дамытуға бағытталған бұрынғы билеушілердің жобаларын іске асыруға кірісті. Бұл 1940 жылдары Лос Льянос тас жолының құрылысы басталған кезде орын алды, бұл аймақтың экономикалық өркендеуіне әкелді. 20 мың көшпендінің, негізінен итальяндықтардың еңбегі арқасында Турен ауыл шаруашылығы колониясы құрылды, күріш өндірісін дамыту жоспары іске асырылды, ал жүздеген гектар суармалы жерлерді енгізу осы штаттың – Венесуэланың астық қоймасының дамуы мен өсуіне ықпал етті. Осы жағдайда, Америка Құрама Штаттарының айқын ықпалымен даму үлгісі қабылданды. Бұл үлгі капитализмге негізделген ауыл шаруашылығы секторындағы әлеуметтік өндіріс қатынастарын орнатуға мүмкіндік берді. Осыған байланысты, 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында "Мемлекеттік жоба" – Турен ауыл шаруашылығы бірлігі (А.Т.Б.) іске қосылды, ол Турен ауыл шаруашылығы колониясында кезең-кезеңімен жүзеге асырылды. Осы мақсатта үкімет, көшпелі дипломатия арқылы, соғыстан кейінгі кезеңде босқындарға көмек көрсету туралы қол қойылған халықаралық келісімдерді пайдаланды және генерал Маркос Перес Хименес тарапынан ұсынылған, іріктелген иммиграцияның ашық шекара саясатын іске қосты, осы арқылы еуропалықтар (негізінен итальяндықтар, испандар және немістер) ауыл шаруашылығы дәстүрімен республиканың әртүрлі аймақтарынан келген Венесуэла азаматтарымен бірге жұмыс істеді. 1949 жылы Кариб теңізіндегі елдердегі ең амбициозды тәжірибе – Турен ауыл шаруашылығы бірлігі немесе колониясы құрылды. Товар колониясымен қатар таулы аймақта орналасқан Венесуэланың болашақ астық қоймасы жергілікті шаруалардың аз бөлігімен бірге бірнеше елден келген иммигранттардың алуан түрлі тобын қабылдады. Бастапқыда олар негізінен Шығыс Еуропадан келгендер, "Халықаралық босқындар ұйымы" арқылы келген, олардың көпшілігі Румыниядан шыққан этникалық немістер еді, бірақ 1950 жылдардың басында итальяндықтар мен немістер иммигранттардың салыстырмалы көпшілігіне айналды.
At the end of the 19th century, the Restoration Revolution brought back the country's political division into 20 states and, consequently, Portuguesa and Cojedes became Zamora again. Finally, on August 5, 1909, the National Constitution was promulgated, which established that Venezuela would be composed of a Federal District, two Federal Territories and 20 states, one of which would be Portuguesa with the capital in the city of Guanare. Like most of the Llanos states, Portuguesa was practically isolated from the center of the country until the middle of the 20th century. The only way to move from this entity to another was by means of carts pulled by horses or oxen, or by using the waterways. After the overthrow of General Isaías Medina Angarita, the Revolutionary Government Board began to materialize the existing projects designed by the previous rulers on sustainable agricultural development based on the colonization of large areas. It was in the 1940s, when work began on the Los Llanos road, which meant the economic take off of the region. The foundation of the Turén Agricultural Colony through the work of 20,000 immigrant refugees, mostly Italian, drove the rice plan, and the incorporation of hundreds of hectares of irrigated land were key to the development and growth of this state known as the granary of Venezuela. Within this reality, a developmentalist model was adopted with evident influence from the United States. This model made possible the establishment of social relations of production in the agricultural sector based on capitalism. In this vein, at the end of the 1940s and beginning of the 1950s, a "State Project" was initiated called the Turen Agricultural Unit (U. A. T.), which was successively implemented in the Turen Agricultural Colony. To this end, the government, through itinerant diplomacy, made use of the international agreements signed during the post war period on aid to refugees and put into practice the open border policy of selective immigration promoted by General Marcos Pérez Jiménez, where Europeans (mostly Italians, Spaniards and Germans) with an agricultural tradition entered and shared work with Venezuelan citizens from various regions of the Republic. In 1949, the Agricultural Unit or Colony of Turen, the most ambitious experience of its kind ever carried out in a Caribbean country, was initiated. Located, as well as the Tovar colony, in an area of mountains, the future Granary of Venezuela sheltered, together with a minority of local farmers, a babel of immigrants from several countries. Initially, they were mainly Eastern Europeans, who arrived through the "International Refugee Organization", many of them ethnic Germans from Romania, but already in the beginning of the 50's the Italians and Germans became the relative majority of the immigrant population.
География
Ол елдің орталық-батыс аймағында орналасқан, шамамен 08°06 және 09°50 солтүстік ендігі, ал 68°30 және 70°11 батыс бойлығы аралығында жатыр. Оның ауданы елдің ұлттық аумағының 1,67% құрайды. Аумағының көп бөлігі жазық, және ол Батыс жазықтарына сәйкес келеді. Солтүстік-батыс жағында Анд таулары мен төбелері бар. Батыста және солтүстік-батыстағы Анд таулы аймағы 3000 метрден жоғары биіктікте, онда Шабасквен және Бискукью аңғарлары орналасқан, олардың төбелерінде кофе және ұсақ жемістер өсіріледі. 2017 жылғы мәліметтер бойынша 1 024 300 тұрғынымен Венесуэланың ең көп халқы бар федералдық бірліктерінің арасында 12-орынды иеленеді. Португеса штаты 14 муниципалитетке және 28 приходқа бөлінген.
It is located in the Midwestern Region of the country, extending approximately between latitudes 08°06 and 09°50 north latitude, and meridians 68°30 and 70°11 west longitude. It has an area of representing 1.67% of the national territory. Most of its territory is flat and corresponds to the Western Plains. To the northwest it has mountains and hills of the Andes Mountains. The Andean mountainous area to the West and Northwest, with heights above 3,000 m, where the valleys of Chabasquén and Biscucuy open, in whose hills coffee and smaller fruits are grown. With 1,024,300 inhabitants for 2017 it occupies the 12th place among the most populous federal entities in Venezuela. The Portuguesa state is divided into 14 municipalities and 28 parishes.
Гидрографиялық
Кейбір су арналары: Португалиялық қызыл, Каньо Гуамал және Каньо Амарилло, бұл жоғарыда аталған каналдың жаз айларында толықтыратын Акаригуа өзенінің бұрынғы арнасына сәйкес келеді; сонымен қатар Каньо Турен, Каньо Эль Торо, Каньо Дуригуа, Каньо Колорадо, Каньо Канагуапа, Каньо Маратан, Кебрада Пасо Реал, Кебрада Купра, Кебрада Камбурал және Кебрада де Арауре. Акаригуа өзені Акаригуа муниципалитетінің батысынан өтеді және Эстеллер муниципалитетімен шекара құрайды.
Some water courses include: Portuguese Red, Caño Guamal, and Caño Amarillo, which corresponds to the old riverbed of the Acarigua River that is fed by the above mentioned channel during the summer season; in addition to Caño Turen, Caño El Toro, Caño Durigua, Caño Colorado, Caño Canaguapa, Caño Maratán, Quebrada Paso Real, Quebrada Cupra, Quebrada Cambural, and Quebrada de Araure. The Acarigua River passes through the west of the Acarigua municipality and serves as a border with the Esteller Municipality.
Климат
Бұл аймақта климат салыстырмалы түрде біртекті, орташа ең төменгі температура 20° және 35°C аралығында өзгереді. Бұл Венесуэла шығанағынан соғатын және Льянос жазығына көтерілетін пассат желдерімен реттеледі, нәтижесінде бұлтты аудандар мен жиі кездесетін нөсерлі жаңбырлар пайда болады. Гуанаре орналасқан Венесуэланың жазық аймағына тән савандық климат. Жылдың екі анық кезеңі бар: желтоқсаннан сәуірге дейін құрғақ, мамырдан қарашаға дейін жаңбырлы. Құрғақшылықтың басында (желтоқсан, қаңтар және ақпан) жаңбыр аз жауады және температураның жоғары амплитудасы байқалады, түндер салқын, таңертең 19°C дейін төмендейді, ал күндіз өте ыстық болады (максималды 29-31°C). Бұл жылдың ең желді кезеңі. Наурыздың соңы мен сәуірдің басында күндізгі температура диапазоны аздап төмендеп, елді мекендегі ең ыстық маусымды әкеледі. Тіркелген ең төменгі температура 1984 жылғы 5 сәуірде 17°C, ал ең жоғары температура бірнеше рет және Эль-Ниньо құбылысы кезінде пайда болатын ыстық толқындарда 41°C болды. Орташа жылдық температура (максималды-минималды) 22°C мен 26°C аралығында. Жазық жерлерде, ал таулы және тауалды ландшафттарда климаттық жағдайлар биіктікке байланысты өзгереді. Жауын-шашын жыл бойы тұрақты, өзендерде су көп ағып, олардың тасып кетуіне және су тасқынына әкеледі.
It has a relatively homogeneous climate, where the average minimum temperature varies between 20º and 35 °C., being this one regulated by the winds coming from the gulf of Venezuela and the trade winds that go up the Llanos, which produce areas of cloudiness and frequent torrential rains. A typical Sabana climate of the plain area of Venezuela where Guanare is located. It has two well defined periods, a dry period from December to April, and a rainy period from May to November. During the beginning of the drought (December, January and February) it is characterized by the scarcity of rain, and a great thermal amplitude, where the nights are usually cool, early mornings with up to 19 °C, and during the day very hot (max 29 31 °C). This is also the windiest time of the year. Around March and the beginning of April, the daily temperature range decreases a little, bringing with it the hottest season in the village. The lowest temperature recorded is 17 °C on 5 April 1984 and the highest is 41 °C during several occasions and heat waves occurring with the El Niño phenomenon. The average annual temperature (Max Min) is between 22 °C and 26 °C, in the area of flat lands and in the area of mountain and piedmont landscapes the climatic conditions vary according to height variations. Precipitation is persistent throughout the year, causing rivers to maintain an abundant flow, even overflow and therefore flooding.
Саясат және үкімет
Португалия мемлекеті, конституциялық мәртебесі бар автономды федеративтік бірлік ретінде, мемлекеттік биліктің бес тармағына ие: атқарушы (Үкімет), заң шығарушы (Португалия мемлекетінің Заңнамалық кеңесі), сот (Португалия мемлекетінің сот ауданы), сайлау және азаматтық. Оның билік органдары халық тарапынан жалпыға бірдей, тікелей және құпия дауыс беру арқылы сайланады. Ол Ұлттық Ассамблеяда 6 бас депутатымен өкілдік етеді. Венесуэланың қалған 23 федеративтік бірліктері сияқты, мемлекет өз полиция күштерін ұстап тұрады, олар Ұлттық полиция және Венесуэла Ұлттық гвардиясымен күштіленеді және толықтырылады.
The Portuguese State, as an autonomous federal entity with constitutional rank, has the five branches of Public Power: Executive (Government), Legislative (Legislative Council of the Portuguese State), Judicial (Judicial District of the Portuguese State), Electoral and Citizen. Its authorities are elected by the people in a universal, direct and secret way. It is represented by 6 main deputies in the National Assembly. Like the other 23 federal entities of Venezuela, the State maintains its own police force, which is supported and complemented by the National Police and the Venezuelan National Guard.
Атқарушы билік
Оны Португалия мемлекетінің губернаторы, үкіметтің бас хатшысы және мемлекеттің және республиканың Конституциясында белгіленген өкілеттіктерді орындайтын мемлекеттік хатшылар іске асырады. 1989 жылдан бері губернаторлар халықтың тікелей сайлауы арқылы тағайындалады. Тікелей сайлау арқылы сайланған алғашқы губернатор – AD партиясынан Элиас Д'Онгья, ол дауыстардың 38,40%-ын алып жеңіске жетті. Қазіргі губернатор – PSUV партиясынан Рафаэль Каллес, ол 2017–2021 жылдарға сайлауда жеңіске жеткен.
It is exercised by the Governor of the Portuguese State, the Secretary General of the Government and the Secretaries of State who fulfil the powers determined by the Constitution of the State and the Republic. Since 1989, governors have been selected in direct elections by the population. The first governor to be elected under direct elections was Elias D'Onghia, of the AD party, and he won with 38.40% of the votes. The current governor is Rafael Calles, of the PSUV party, who won the elections for the period 2017 2021
Заң шығарушы орган
Оны Португалия мемлекетінің Заң шығару кеңесі іске асырады, ол төрт жыл сайын сайланатын, бір палаталы аймақтық парламент. Мемлекеттік Конституцияға сәйкес, оның құрамында 11 заң шығарушы бар, олар мемлекеттік деңгейдегі заңдарды бекітеді және оның мүшелері жалпыға бірдей, тікелей және құпия дауыс беру арқылы сайланады.
It is exercised by the Legislative Council of the Portuguese State, a unicameral regional parliament elected every four years, which, according to the State Constitution, has 11 legislators who sanction the laws that have state rank and whose members are elected in a universal, direct and secret manner.
Демография
2001 жылы штаттың халқы 873 375 адамды құрады, бұл елдің жалпы санының 3,34% -ына тең. Жылдық өсім көрсеткіші 2,1%, ал халық тығыздығы – шаршы километрге 57,5 адам. 2012 жылғы есеп бойынша штаттың халқы 1 056 000 адамды құрайды, оның ішінде 517 780 әйел, ал 538 243 ер адам. Солтүстікте орналасқан Акаригуа қаласы штаттың ең ірі қалалық агломерациясы болып табылады және елдің орталық-батысындағы екінші ірі агломерация, Арауре қаласымен бірге 460 000-нан астам тұрғыны бар аймақты құрайды (2001 жылғы халық санауы). Штаттың астанасы Гуанаре соңғы жылдары қарқынды дамыды, қазіргі таңда қаланың өзінде 200 000-нан астам халқы бар. Португеса штатының жақындағы өсуіне байланысты, ол елдің басқа аймақтарынан келген мигранттарды қабылдаудағы маңызды аймаққа айналды.
By 2001 the state had a population of 873,375 inhabitants, representing 3.34% of the national total. It has a growth rate of 2.1% per year, and a density of 57.5 inhabitants per km2. According to the estimate for 2012 the state population is 1,056,000 inhabitants, of whom 517,780 were female and 538,243 male. Acarigua city in the north, is the largest conurbation in the state, being the second largest in the center west of the country, along with Araure form an area with over 460,000 inhabitants (2001 Census). The state capital, Guanare, in recent years has grown at a rapid pace, at present estimated population is over 200,000 just in the town itself. Due to its recent momentum Portuguesa State has become a major recipient of migrants from other regions of the country.
Дін
Халықтың көп бөлігі христиан дінін, оның католик тармағын ұстанады, бірақ протестанттар, яһудилер немесе мұсылмандар сияқты басқа да діни азшылықтар да аз санда кездеседі. Португеза – елдегі ең ірі діни орталықтардың бірі – Короматоның Біздің Ханымның Базиликасы мен Киелі Оранына орталық саналады, ол Венесуэланың қамқоршысы. Штатта Акаригуадағы Біздің Ханымның Соборы да ерекше көзге түседі, оның тарихы көне заманға дейін жетеді. Короматоның Біздің Ханымның Ұлттық Киелі Ораны, немесе ресми түрде Короматоның Біздің Ханымның Ұлттық Киелі Ораны Португезаның Гуанаре қаласынан 25 шақырым қашықтықта орналасқан. Киелі орын католиктердің сенуіне сәйкес, Мария Ананың Коромато үндісіне екінші рет пайда болған жерде салынған. Құрылыс жобасын 1975 жылы испандық сәулетші Хуан Капдевила Элиас және венесуэлалық сәулетші Эрасмо Кальвани жасаған. Ғибадатхана 1996 жылдың 7 қаңтарында қасиетті деп жарияланды және сол жылдың 10 ақпанында Папа Иоанн Павел II-нің қатысуымен салтанатты түрде ашылды.
Most of the population professes the Christian religion in its Catholic denomination, although other religious minorities such as Protestants, Jews or Muslims can also be found in smaller numbers. Portuguesa is the Center of one of the largest religious centers of the country the Basilica and Sanctuary of Our Lady of Coromoto, patroness of Venezuela. Also highlights in the State the Cathedral of Our Lady of the Bark in Acarigua whose history dates back. The National Shrine of Our Lady of Coromoto or more formally Minor Basilica National Shrine of Our Lady of Coromoto is located 25 kilometers from the city of Guanare, Portuguesa, The Sanctuary is built on the place where Catholics believe that the second appearance of the Virgin Mary to the Coromoto Indian occurred. The construction project was drawn up by the Spanish architect Juan Capdevila Elías and the Venezuelan architect Erasmo Calvani in 1975. The temple was consecrated on January 7, 1996, and inaugurated with a mass by Pope John Paul II on February 10 of the same year.
Туризм
Оның басты көрікті жерлерінің бірі – Квебрада-де-Арауре шипажайы. Бұл Арауре-Акаригуа тас жолында орналасқан, таза және мөлдір сулары бар шатқал, онда туристер жағымды уақыт өткізе алады. Сонымен қатар, мұнда бүкіл отбасы көңіл көтере алатын демалыс паркі де бар. Тарихи орындардың ішінде ең маңыздысы – Эль Тумуло ескерткіші, ол Панамерикан тас жолының жанында орналасқан. Бұл шайқас ерекше болды, өйткені Симон Боливар қолға-қол соғысқан жалғыз екі шайқастың бірі осы болды. Пласа Боливардың алдында орналасқан Сарагоса қаласындағы Нуэстра-Сеньора-дель-Пилар шіркеуі – Арауреде міндетті түрде бару керек жерлердің бірі. Оның архитектурасы 18 ғасырға тән колониялық стильді сақтайды, сонымен қатар барокко стилімен үйлеседі, бұл оған ерекше сән береді. Бұл Венесуэладағы негізгі кіреберіс есіктерінен тәуелсіз ғибадатханасы бар жалғыз колониялық шіркеу. Жозе Антонио Паэс осы жерде крещениеден өтті, ал 1813 жылы Араур шайқасындағы жеңіске дейін Азат етуші Симон Боливар осы жерде дұға еткен. 1955 жылы ол Ұлттық ескерткіш деп жарияланды. Тағы бір көрнекті орын – Миттар Накиченович паркі. Ол югославтық тегі бар экологиялық инженер, 1949 жылы осы аймаққа сол кезге дейін қиын жағдайда болған кең аумақтарды қайта орманды етудің құрметті міндетімен келді. Бұл парк Арауре шатқалының басталатын гидрографиялық алабын қорғау үшін құрылды.
The Quebrada de Araure spa is one of its main attractions. It is a ravine with clear and clean waters, located on the Araure Acarigua road, where tourists can enjoy a pleasant time. It also has a recreational park where the whole family can have fun. Among the historical sites that stand out is El Túmulo, a monument to the Battle of Araure, which is located on the side of the Pan American Highway. This fight was special because it was one of the only two hand to hand battles that Simon Bolivar fought. The church of Nuestra Señora del Pilar in Zaragoza, located in front of Plaza Bolívar, is another obligatory stop in Araure. Its architecture preserves the colonial style, typical of the 18th century, mixed with the baroque style that gives it great majesty. It is the only colonial church in Venezuela that has a choir independent of the main entrance doors of the temple. José Antonio Páez was baptized there, and it was here that in 1813 the Liberator Simón Bolívar prayed before the triumph of the Battle of Araure. It was declared a National Monument in 1955. Another outstanding place is the Mittar Nakicenovic Park. He was an environmental engineer of Yugoslavian origin, who arrived in this area in 1949 with the noble task of reforesting vast areas, found until then in a deplorable state. This park was created to protect the hydrographic basin where the Araure Gorge begins.
Көлік
Мемлекетте Освальдо Гевара Мухика де Арауре атты Бригадир генерал әуежайы бар, ол қаланың батысында орналасқан және негізінен Каракасқа жеке рейстерді жүзеге асырады. Бұл әуежай Португалия мемлекетінің Әуежайлар автономдық институты (IABAEP) тарапынан басқарылады. "Bomberos Aéreos" (әуе өрт сөндірушілері) енгізу қажеттілігіне байланысты әуежай кеңейтіліп, қайта жаңартылды. Жаңарту жобасында әуежай ғимаратының биіктігін арттыру, коммерциялық объектілер ашу, медициналық және навигациялық қызметтерді жақсарту, сондай-ақ маневр аймағын (ұшу-қону жолағын) жаңғырту көзделген. Сонымен қатар, Сан-Карлосқа қарайтын жолдың жанында қалалық және қалааралық маршруттарды қамтитын көлік терминалы да бар. Ескеретін маңызды мәселе – "Sistema Ferroviario Nacional" макрожобасы аясында Темір жол автономдық институты "Симон Боливар" бөлігін іске асыруда, бұл Пуэрто-Кабельо мен Акаригуа қалаларын байланыстыруды көздейді. Қолданыстағы инфрақұрылымды қайта жаңарту арқылы көліктің қажеттілігін тиімді түрде қанағаттандыруға және осы жобадан оң әсер алатын елді мекендер арасындағы байланысты жақсартуға ұмтылыс жасалуда.
The state has the Oswaldo Guevara Mujica de Araure Brigadier General Airport, which is located west of the city and maintains private flights, mainly to Caracas, is operated by the Autonomous Institute of Airports of the Portuguese State (IABAEP). It was expanded and reconstructed due to the need to incorporate "Bomberos Aéreos" (air firefighters), where the vertical growth of the airport facilities, the establishment of commercial premises, the improvement of the medical service and navigation services are contemplated; in addition to the maneuvering area (runway). It also has a transport terminal to the north, near the road to San Carlos, which is responsible for covering urban and interurban routes. An important point to highlight is that the Instituto Autónomo de Ferrocarriles within the macro project "Sistema Ferroviario Nacional" is carrying out the Simón Bolívar Section that contemplates the connection of Puerto Cabello with Acarigua, which by rehabilitating existing structures, seeks to satisfy the demand for transportation in an efficient manner and significantly improve communication between the population centers that are positively impacted.
Спорт
Акаригуада 12 000 көрерменге сыйымдылығы бар Хулио Эрнандес Молина Бачилер стадионы (бейсбол) бар; Португалия футбол клубының бірінші дивизион командасы жұмыс істейді, оның штаб-пәтері 18 000 көрерменге сыйымды Хосе Антонио Паэз стадионы. Сан-Дженеро де Боконайто муниципалитетінде Бокайто ФК қазір жоқ, ал Турен қаласында Атлетико Турен және Венесуэла футболының төменгі дивизиондарында ойнайтын Турен Интернационал командалары бар. Гуанарда бірінші дивизион командасы – Лланерос де Гуанар футбол клубы, ол 13 000 адамға арналған Рафаэль Каллес Пинто стадионында өтеді; жақында Гуанар қалалық қауіпсіздік хатшылығы 2017 жылғы маусымда Венесуэланың екінші дивизионына қатысатын Атлетико Гуанар деген команда құрды. Карл Эррера Аллен Колизеуі, соңғы кезде Гуанар қалалық Колизеуі деп аталады, шамамен 7 500 адамға арналған көп мақсатты спорттық инфрақұрылым. Бұл стадион бұрынғы губернатор Иван Колменарездің танымал венесуэлалық баскетболшы Карл Эррераның құрметіне ашылған; ол Llaneros de Guanare FutSal командасының штаб-пәтері болып табылады. Гуанардың спорт ауылы, бұрынғы губернатор Антония Муньоспен салынған, қазіргі уақытта жаңарту және жаңа кондиционерлік жүйелерді орнату жұмыстары сияқты бірнеше жақсартулар жасалды, бұл жұмыстар бұрынғы штат губернаторы Вильмар Кастро Сотелдо жүргізді. Пиритуде Лимонсито стадионы, Пиритудың демалыс паркі, Пиритудың жабық спорт залы, софтбол стадионы, Пиритудың кіші бейсбол стадионы, Чоро Гонсалес футбол стадионы, Чоро Гонсалес бейсбол стадионы, Чоро Арагуая стадионы, Мапорал футбол стадионы және Пауджисито футбол стадионы бар.
In Acarigua the Julio Hernández Molina Bachiller Stadium (baseball) with capacity for 12,000 fans; The Portuguese Soccer Club first division team operates, whose headquarters is the José Antonio Paéz Stadium, with a capacity for 18,000 spectators. In the municipality of San Genaro de Boconoíto el Bocaito FC is now extinct and in the city of Turén, Atlético Turén and Turén International, which plays in the lower divisions of Venezuelan football. Guanare owns the first division team Llaneros de Guanare Football Club, which operates at the Rafael Calles Pinto Stadium facilities with a capacity for 13,000 people; recently, the Guanare citizen security secretariat formed a team called Atlético Guanare that is participating in the Second Division of Venezuela in the 2017 season. The Carl Herrera Allen Coliseum, more recently called the Guanare City Coliseum, is a multipurpose sports infrastructure which has an approximate capacity for 7,500 people. It was inaugurated in honor of the renowned Venezuelan basketball player Carl Herrera by former governor Iván Colmenarez; It serves as the headquarters of the Llaneros de Guanare FutSal. In the Sports Village of Guanare, erected by former governor Antonia Muñoz, various improvements were currently made, including remodeling work and a new air conditioning system, work undertaken by former state governor Wilmar Castro Soteldo. In Piritu there is the Limoncito Stadium, the Recreational Park of Piritu, the Covered Gymnasium of Piritu, a Softball Stadium, the Minor Baseball Stadium of Piritu, the Choro Gonzalez Soccer Stadium, the Choro Gonzalez Baseball Stadium, the Stadium de Choro Araguaia, the Maporal Soccer Stadium and the Paujicito Soccer Stadium.
Мерекелер мен дәстүрлер
Ланнера дәстүрлері бір-бірімен тығыз байланысты, олардың ішінде мыналарды атап өтуге болады: Паэз муниципалитетінің туристік карнавалдары, әдемі әсемдемелермен және аймақтық, ұлттық және халықаралық суретшілердің қойылымдарымен, Акаригуадағы Рождество мерекесі Ла Эспига ескерткішінің әсем безендірілуімен ерекше тартымды, ондағы Рождество шамдары Венесуэланың туын бейнелейді, ал оның жанындағы "Саман" ағашы сырттан келгендер мен жергілікті тұрғындардың қуанышы үшін Рождество шамдарымен оралған. Сонымен қатар, қаланың туған күні әр жылдың 29 қыркүйегінде тойланады, сондай-ақ «Шамдарды жағу» рәсімі, «Рождестволық бесік», «Май айының кресі», алаңдардағы мерекелік безендірулер, 28 желтоқсандағы «Кінәсіздер биі», 13 маусымдағы Сан-Антонио күні Гoyo Рамирес отбасының үйінде, Антонио Паэс Херрераның туған күніне арналған салтанатты шеру және т.б. Жоропо Лланеро португалдық музыкаға сүйемелдейтін би. Арфа, төрт тар және маракастардың ырғағымен бишілер синхронды айналымдар жасап, әйелдің тартымдылығын және ер адамның қайсарлығын көрсетеді, бұл Венесуэланың Лланеросының рухын бейнелейді. Дәстүрлі ойындарға «Соқыр қозы ойыны», «Мысық пен тышқан», «Тәтті мен тауық», «Сүтпен күріш», «Томбола», «Тарбаша», «Жасырынбақ», «Ату», «Зардап», «Майлы таяқ» кіреді. Сонымен қатар, «Айналу», «Мәрмәрлер», «Жылдам айналу», «Гурруфиос», «Параоттар», «Ескі», «Ұшақ», «Креол доптары» сияқты қол ойындары да бар. Пиритте ұлттық және халықаралық деңгейде орхидеялар жіберу ерекше атап өтіледі. Бұл дәстүрді Хумберто Галлегос, Португалия мемлекетінің атынан Испанияның Сарагоса қаласына орхидея букетін жіберген және қайтыс болған тарихшы бастаған. Орхидея букеті елдің әртүрлі аймақтарынан әкелінген түрлі түсті орхидея гүлдерінен жасалады және олар Венесуэланың туының үш түсімен байланысты ленталармен әсем безендіріледі. Бұл діни шара 1971 жылдан бері әр жылдың 10 қазанында өткізіліп келеді, гүлдер таңертең қаланың басты көшесінде қойылып, содан кейін Сан-Рафаэль Архангел шіркеуіне шерумен жеткізіледі, онда олар қадірленеді. Бұл рәсімге итальяндық, португалдық, араб, испандық және т.б. түрлі ұлт өкілдері қатысады, олар өз орхидеяларын Испаниядағы Вирген дель Пилар де Сарагосаға жіберу үшін алып келеді. Туристік карнавалдар 1977 жылы басталды және Португалия штатында алғашқылардың бірі болды. Көшелер мен даңғылдарда түрлі-түсті, қуанышпен толы шерулер өтеді. Пирит халқының мерекелерді, әсіресе туристік карнавалдар мен қамқоршы мерекелерін тойлаудағы қуаныш пен жылылығы үшін «Қуаныш астанасы» деген лақап атқа ие болды. Пасха аптасы діни шаралармен, дүйсенбі және Ұлы жұма күндері шіркеуге жиналған жұртшылықпен және процессиялармен аталады. Еске алу кеші ересектердің қатысуымен өткізіледі, онда өткен жылдардың музыкасы орындалады. Бұл шара Ащы сәрсенбі күні, 10-шы жарыста 9-шы және 10-шы көшелер арасында өтеді, бірақ бұл дәстүр 1972 жылы Флорентино мен шайтанның қанатында пайда болды. Ретро кеш 1960-шы, 70-ші және 80-ші жылдардың әуендерімен және музыкалық топтардың қойылымдарымен өтеді. Бұл шара 2008 жылы, еске алу кешінің 25 жылдығына орай, сегізінші карнавалдан бұрынғы жұма күні басталды. Пиритудің қамқоршысы мерекесі әр жылдың 24 қазанында Сан-Рафаэль Архангел құрметіне өткізіледі. Мерекелік шараларға қасиеттінің шеруі, отшашу, бұқалар, спорттық және ойын-сауық шаралары, көрмелер, мәдени шаралар, оркестрлер, ансамбльдер мен суретшілердің қойылымдары кіреді. Коромотан орхидеялары Вирген дель Коромото атынан Испанияның Сарагоса қаласына жіберілетін орхидея букеті. Салтанатты шара 1971 жылдан бері әр жылдың 10 қазанында 8-ші жарыста және Сан-Рафаэль Архангел шіркеуінде өткізіледі. 12 қазанда Сарагосада испандық және Американың ашылу күні тойланады.
The llaneras traditions are closely related to each other, among them we can mention: The Tourist Carnivals of the Páez Municipality with their fabulous floats and presentation of regional, national and international artists, Christmas in Acarigua turns out to be of great attraction with the decoration of the monument La Espiga, in which it is bordered with Christmas lights in the form of the Flag of Venezuela and the "Samán" tree located next to it is wrapped with Christmas lights for the enjoyment of outsiders and visitors, on the other hand there is the celebration of the city's birthday every September 29 and its «Tree Lighting», as well as «El Pesebre» and «La Cruz de Mayo», the toilets in the squares, the «Dance of the Holy Innocents» every December 28 In the same way it is celebrated on June 13, the day of San Antonio, at the home of the Goyo Ramírez family in Barrio Ajuro, together with the Civic Parade in honor of the Birth of José Antonio Páez Herrera, «Horseback Riding», «Afternoons of Coleados Bulls »,« Llaneros Sunrises », among others. The Joropo Llanero, is the dance that accompanies the typical Portuguese music. To the rhythm of the Harp, the Four and the Maracas, the couples zapatean, while they make synchronized turns that symbolize the subtle flirtation of the woman and the gallantness and chivalry of the man, together with the challenging spirit of the Venezuelan Llanero. Among the traditional games are the rounds of the "Game of the Blind Little Chicken", "The Cat and the Mouse", "The Rooster and the Chicken", "The Rice with Milk", "The Tombola", "The Wheelbarrow", «El Escondite», «El Fusilado», «La Zaranda», «Palito Mantequillero». And the Hand Games like the "Spins", "Metras" (Marbles), "Whirligig", "Gurrufios", "Parrots", "The Old One", "The Plane", "Creole Balls" among many others. In Pirit, with national and international projection, the sending of orchids stands out. This was a tradition initiated by Humberto Gallegos Chronicler who died of Pituation who along with his family sent a bouquet of orchids that are sent to Zaragoza Spain on behalf of the Portuguese state. The orchid bouquet is made with orchid flowers of different varieties and colors from different regions of the country, which are artistically prepared and intertwined with ribbons of the three that form the flag of Venezuela. This religious event was held every October 10 since 1971 starting with the branches that are exhibited on the main street of the town from the first hours of the day and then be taken in parade to the San Rafael Arcángel de Pitu church, where they receive the father's status In this ceremony the parishioners of different colonies participate as; Italian, Portuguese, Arabic, Spanish, among others, who carry their own orchids to be sent to the Virgen del Pilar de Zaragoza in Spain. Tourist carnivals. They begin in 1977. Pioneers in the Portuguese State. Colorful and cheerful parades parade through the main streets and avenues. Pirit acquires the nickname "Capital of Joy" due to the joy and cordiality of its people in the celebration of events, especially in the Tourist Carnivals and Patron Saint Festivities. Easter week. Religious activity that brings together a number of parishioners at masses and processions on Thursday and Good Friday. The night of remembrance. Adults participate highlighting the music of yesteryear. It takes place on Ash Wednesday, at night in race 10 between streets 9 and 10, although this tradition was born in 1972 at the Caney de Florentino and the devil. The retro night. Melodies from the 1960s 70s and 80s. Presentation of musical ensembles. It begins in 2008 at the age of 25 the night of remembrance on Fridays before the eighth carnival. Patron Festivities of Piritu. Celebrated in honor of San Rafael Arcángel every October 24. Procession of the Saint, Burning of Arbolito of fireworks, bulls, sports and recreational activities, exhibitions, cultural events, presentation of orchestras, ensembles and artists among others. Coromotan orchids Bouquet of orchids that in the name of the Virgen del Coromoto is sent to Zaragoza Spain. The ceremony is held every October 10 since 1971 in race 8 and the San Rafael Arcángel Church. It is received on October 12 in Zaragoza Hispanic and Discovery Day of America.