Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық саясаткер Чарльз Ноэль Сомерсет, 4-ші Бофорт герцогы (12 қыркүйек 1709 – 28 қазан 1756) – британдық тори саясаткері, ол 1731 жылдан 1745 жылға дейін Халықтар палатасында отырды, содан кейін Бофорт герцогы титулын мұраға алды.
British politician
Charles Noel Somerset, 4th Duke of Beaufort (12 September 1709 – 28 October 1756) was a British Tory politician who sat in the House of Commons from 1731 until 1745 when he succeeded to the peerage as Duke of Beaufort.
Өмір
Сомерсет Генри Сомерсеттің, Бофорттың 2-ші герцогы мен оның екінші әйелі Рейчел Ноэльдің кіші ұлы болды. Ол Винчестер колледжінде білім алып, 1725 жылғы 19 маусымда Оксфорд университетінің Университет колледжіне қабылданды және 1727 жылғы 16 қазанда магистр дәрежесін алды. Сомерсет – жоғары тори және «өте қатаң және тұрақты якобит» болды. 1731 жылғы 17 мамырда өткен қосымша сайлауда ол Монмутшир округінен, өз отбасының өкілдігімен Парламент мүшесі болып сайланды. 1734 жылғы британдық жалпы сайлауда ол Монмутқа ауысты. Ол Парламентте дәстүрлі тори бағытын ұстанды, соның ішінде 1736 жылы Тест заңының жойылуына қарсы дауыс берді; бұл ағылшын якобит қозғалысының күрделілігін көрсетеді, ол католиктерге қатысты қатал болғанымен, теориялық тұрғыдан католик монархиясын қолдады. Сомерсет 1741 жылғы британдық жалпы сайлауда Монмут округінен қайтадан сайланды. Бірақ көптеген аристократ якобиттерге дегендей, үкімет Бофортқа қарсы ешқандай шара қолданбады. 18 ғасыр саясатының күрделіліктерінің бірі – Ганновер монархтары мен олардың мұрагерлері арасындағы антагонизм болды; Джордж II Уигтерді қолдағандықтан, оның ұлы Фредерик, Уэльс принці, өзін тори деп жариялады, тіпті олардың көптеген өкілдері теориялық тұрғыдан якобиттер болғанымен. Принцтің «бағдарламасы» іс жүзінде қазіргі билік иелерін ығыстыруды білдіргендіктен, Бофорт оны қолдауға келісті және 1749 жылғы мамырда Хорас Уолпол принцтің партиясы мен якобиттер арасындағы кездесуге қатысқанын хабарлады. 1750 жылғы қыркүйекте Бофорт және Лорд Вестморленд Чарльз Стюарттың Лондонға жасаған құпия сапары кезінде өткен ағылшын якобиттерінің кездесуіне бірлесіп төрағалық етті, бұл якобит қозғалысының соңғы күрсінісін білдірді. Бофорт 1756 жылғы 28 қазанда қайтыс болды және Глостерширдегі Бадминтондағы отбасылық мазарда жерленді; замандасы оны «ақылды, жанға күш сыйлайтын және белсенді адам, моральдық тұрғыдан сөкпеуге болатын, бірақ саяси қабілеті күмәнді» деп сипаттады. Оның әйелі Елизавета 1799 жылғы 9 сәуірде қайтыс болды.
Somerset was the younger son of Henry Somerset, 2nd Duke of Beaufort and his second wife, Rachel Noel. He was educated at Winchester College and matriculated as University College, Oxford on 19 June 1725, being awarded MA on 16 October 1727. Somerset was a High Tory and 'a most determined and unwavering Jacobite.' He was returned as Member of Parliament for Monmouthshire his family's seat at a by election on 17 May 1731. At the 1734 British general election, he transferred to Monmouth. He adopted a traditional Tory line in Parliament, which included voting against the repeal of the Test Act in 1736; this demonstrates the complexity of the English Jacobite movement, which was staunchly anti Catholic, yet in theory supported a Catholic monarchy. Somerset was returned again for Monmouth at the 1741 British general election. but as with many aristocratic Jacobite sympathisers, the Government took no action against Beaufort. One of the complexities of 18th century politics was the hostility between Hanoverian monarchs and their heirs; as George II supported the Whigs, his son Frederick, Prince of Wales described himself as a Tory even though many of them were in theory Jacobites. Since the Prince's 'programme' effectively amounted to ousting the current incumbents, Beaufort agreed to support him and in May 1749, Horace Walpole reported his presence at a meeting ‘between the Prince's party and the Jacobites.' In September 1750, Beaufort and Lord Westmorland jointly presided at a meeting of English Jacobites held during Charles Stuart's secret visit to London in September 1750, which effectively signalled the last flicker of the Jacobite movement. Beaufort died on 28 October 1756 and was buried in the family vault at Badminton, Gloucestershire; a contemporary described him as 'a man of sense, spirit and activity, unblameable in his morals, but questionable in his political capacity'. His wife Elizabeth died on 9 April 1799.