Уильям Байрон, 5-ші барон: британдық саяхатшы, ақсүйек, жорғалаушы ағасы Джордж Гордон Байрон. «Зұлым Лорд» ретінде танымал, өмірі мен қаржылық қиындықтары туралы аңыз бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер
British politician
Уильям Байрон, 5-ші Барон Байрон (5 қараша 1722 – 19 мамыр 1798), британдық дворян, пэр, саясаткер және ақын Джордж Гордон Байронның атағын мұрагерлік еткен үлкен атасы. Дуэльден кейін тараған бірнеше әңгіме мен қаржылық қиындықтар салдарынан, ол өлімінен кейін "Зұлым Лорд" және "Шайтан Байрон" деп белгілі болды.
William Byron, 5th Baron Byron (5 November 1722 – 19 May 1798), was a British nobleman, peer, politician, and great uncle of the poet George Gordon Byron who succeeded him in the title. As a result of a number of stories that arose after a duel, and then because of his financial difficulties, he became known after his death as "the Wicked Lord" and "the Devil Byron".
Ерте өмір
Байрон Уильям Байронның, 4-ші барон Байронның және оның әйелі, құрметті Фрэнсис Берклидің ұлы болды, ол Страттонның 1-ші бароны Джон Берклидің ұрпағы еді. Ол әкесі 18 тамыз 1736 жылы қайтыс болғаннан кейін лауазымын мұра етті. Ол әскери мансапқа ұмтылысын көрсетіп, 14 жасында Корольдік теңіз күштеріне қатарға түсіп, 18 жасында HMS Victory кемесінде лейтенант болып қызмет етті. 17 жасында ол анасы бұрын қолдаған, тасталған сәбилерге көмектесу мақсатындағы «Foundling Hospital» атты қайырымдылық жобасының негіздеуші губернаторларының бірі ретінде тізілді. Якобит көтерілісі кезінде Кингстон герцогінің полкінде капитан болып қызметтенгеннен кейін, 1747 жылдың 28 наурызында Норфолк графтығындағы Бестхорптан Чарльз Шоудың қызы және мұрагері Элизабет Шоуға үйленді. Олардың төрт баласы болды, олардың екеуі ересек жасқа жетті, соның ішінде:
Byron was the son of William Byron, 4th Baron Byron, and his wife the Hon. Frances Berkeley, a descendant of John Berkeley, 1st Baron Berkeley of Stratton. He inherited his title upon the death of his father on 18 August 1736. He clearly had some military aspirations, enlisting in the Royal Navy as a midshipman aged 14 and serving aboard HMS Victory as a lieutenant at 18. At 17 he was also listed as a founding Governor of the Foundling Hospital, a popular charity project to look after abandoned babies that had previously been championed by his mother. After an abortive stint as a captain in the Duke of Kingston's Regiment during the Jacobite Rebellion, he went on to marry Elizabeth Shaw, daughter and heiress of Charles Shaw of Besthorpe in Norfolk, on 28 March 1747. They went on to have four children – two of whom lived to adulthood – including:
Құрметті Уильям Байрон (7 маусым 1748 жылы туған, наурыз/мамыр 1749). Құрметті Уильям Байрон, парламент депутаты (27 қазан 1749 – 22 маусым 1776). Құрметті Генриетта Диана Байрон (маусым/тамыз 1751, мамыр/маусым 1760). Құрметті Каролина Байрон (17 қаңтар 1755 жылы туған). Ол үйленгеннен кейінгі айда Англияның Бас Ұлы Ложасының Ұлы шебері болып сайланды және 1752 жылдың 20 наурызына дейін осы лауазымды иеленді. Сондай-ақ ол 1763 жылдан 1765 жылға дейін Стагхаундтардың шебері болып қызмет етті, бірақ екі лауазымның екеуінде де көзге түспеді. Байрон Шотландия ритуалдық масондыққа қабылданды және 1747 жылдан 1751 жылға дейін Англияның Ұлы Ложасының (Модерн) Ұлы шебері болды.
Hon. William Byron (b. 7 June 1748March/May 1749). Hon. William Byron, MP (27 October 1749 – 22 June 1776). Hon. Henrietta Diana Byron (June/August 1751May/June 1760). Hon. Caroline Byron (b. 17 January 1755). The month after his marriage he was elected Grand Master of the Premier Grand Lodge of England, a position he held until 20 March 1752. He also served as Master of the Staghounds from 1763 until 1765, though he achieved nothing of note in either role. Byron was initiated to the Scottish Rite Masonry and became Grand Master of the Grand Lodge of England (Moderns) from 1747 to 1751.
Уильям Чавортпен дуэль
26 қаңтар 1765 жылы Байрон Лондонның Палл Молл қаласындағы "Жұлдыз және Гартер" тавернасында (қазіргі Карлтон клубының орнында) алыстағы туысы және көршісі Уильям Чавортпен дау кезінде оны өлтірді. Бұл төбелес екеуінің шарап ішкенде туған пікір таласына байланысты болды, олар екеуі де өздерінің жерлерінде көптеген аңдар бар екенін таласты. Лорд Байрон мен оның туысы келіспеушілікті шешу үшін қараңғы бөлмеге шығып, сол жерде Байрон Чаворттың қарынына қылышын қадады. Чаворт ертесіне дейін тірі қалды, соңында жарақатына басылып, бұрын жақсы жарықпен жабдықталған жерде шайқасуға талап ету үшін өзінің саналы болмағанына өкінді. Лорд Байрон Чаворттың өлімі үшін сотқа тартылды, бірақ тек қасақана кісі өлтіруде кінәлі деп танылды. Ол Эдуард VI жарғысының артықшылығын пайдаланды, сондықтан "қолда күйдіруге" емес, шағын айыппұл төлеуге міндеттелді.
On 26 January 1765, Byron killed his distant cousin and neighbour, William Chaworth, in a dispute at the 'Star and Garter' tavern (on the site of the Carlton Club), Pall Mall, in London. The fight resulted from an argument the two had been engaged in over cups of wine, with both insisting they had more game on their estates. Lord Byron and his cousin retired to a dim room to resolve their disagreement and it was there that Lord Byron thrust his sword through Chaworth's stomach. Chaworth lived until the following day, expressing his disgust that he had not been of sound enough mind to insist they fight in a location outfitted with better lighting before finally succumbing to his injury. Lord Byron was tried for Chaworth's death, but was found guilty only of manslaughter. He claimed the benefit of the statute of Edward VI and so instead of being "burned in the hand" was forced to pay a small fine.
Дуэльден кейін
Дуэльден кейін Байрон бельгиялық Спа қаласына әйелі және әпкесі Изабелламен бірге демалысқа баруды жоспарлады. Соңғысы бұл жұбайлардың қаржыны басқара алмайтынын айтып, оларды «мен көрген ең нашар басқарушылар» деп атады. 1760 жылдардың соңында Байрон өзінің ұлы және мұрагері Уильямды бай отбасыға үйлендіріп, өзінің ауыр қаржылық қиындықтарын шешуді көздеді. Бірақ үйленуге аздай қалғанда Уильям Байронның кіші інісінің қызы, теңіз капитаны және кейін вице-адмирал Джон Байронның қызы Джулиана Байронмен қашып кетті. Байрон лордтың ұлының қашуына ашуланып, оның мұрасын жою арқылы кек қайтаруға тырысқаны туралы миф бар – ағаштарды кесу, өнер туындыларын сату және 2000-нан астам бұғыны өлтіру. Бірақ шындығында, иеліктің құлдырауы Байрон лордтың бай әйелдің күйеуі арқылы түскен қаржылық көмексіз борыштарын төлей алмауынан болды. Ньюстедтің нағыз ахуалдан тыс қалуы Байронның ұлы 1776 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана басталды – бұл Байронды ересек мұрагердің рұқсатысыз жерлері мен мүлкінің бір бөлігін заңды түрде сатудан айырды (оның немересі 1793 жылға дейін 21 жасқа толмады). Шамамен 1778 жылы ол Ньюстед аббаттығындағы мүлкінің көп бөлігін сатуға мәжбүр болды, бұл «Ұлы сату» деп аталды – бұл көркемдік шедеврлерді, аң аулау құралдарын, жиһаздарды және тіпті тіс тазартқыштарды қамтыды. Оның әйелі Елизавета көп ұзамай оны тастап, жалғыз тірі баласы Каролинаны өзімен бірге алып кетті. Каролина 1784 жылы қайтыс болып, олар баласыз қалды. Кейінгі деректерде ол қызметшілердің бірі Элизабет Хардстаффты күйеулік әйел ретінде алғаны және оны «Леди Бетти» деп атағаны айтылады. Олардың қарым-қатынасына нақты дәлел болмаса да, ол өсиетінде есімдері аталған аз адамдардың бірі болды.
Far from becoming a recluse, immediately after the duel, Byron planned a holiday to the Belgian town of Spa with his wife and sister, Isabella, Lady Carlisle. The latter noted that the couple were unable to control their spending, calling them "ye worst managers I ever saw". Sometime in the late 1760s, Byron schemed to resolve his serious financial difficulties by marrying his son and heir William into a wealthy family. But just before the marriage William eloped with his cousin Juliana Byron, the daughter of Byron's younger brother, the naval captain and later Vice Admiral John Byron. Despite the myth that Lord Byron became enraged by his son's elopement and subsequently tried to wreak revenge by ruining his inheritance – tearing down trees, selling off artworks and killing over 2000 deer – the fall of the estate in fact came about because Lord Byron simply could not pay his debts without the cash injection through an affluent daughter in law. The real neglect of Newstead did not occur until after the death of Byron's son in 1776 – this left Byron legally unable to sell off parts of his lands and estate without the permission of an adult heir (his grandson was not due to turn 21 until 1793). In around 1778, he was forced to sell off the majority of his effects at Newstead Abbey, in what became known as the "Great Sale" – this included artistic masterpieces, hunting gear, furniture and even toothpicks. His wife Elizabeth left him shortly afterwards, taking their only surviving child Caroline with her. Caroline died in 1784, leaving the couple childless. Later accounts attest that he subsequently took one of the servants, Elizabeth Hardstaff, as his mistress and that she became known as "Lady Betty". Though there is no solid evidence of a relationship, she was one of the few people mentioned in his will.
Өлім және мұра
Байрон немересінен де көп өмір сүрді, ол 1794 жылы Корсикадағы шайқаста 22 жасында пушкадан атылған оқтан қаза тапты. Барондық атақ содан кейін оның шөбересі Джордж Гордон Байронға көшті, ол 1798 жылдың 21 мамырында, жетпіс бес жасында қайтыс болғаннан кейін 6-шы Байрон бароны атанды. 5-ші Байрон бароны Нотингемширдегі Хакналл Торкардтағы Сент-Мария Магдалина шіркеуіндегі Байрон мазасына жерленген.
Byron also outlived his grandson, a young man who, at the age of twenty two, was killed by cannon fire in 1794 while fighting in Corsica. Expectation of the barony then fell to his great nephew, George Gordon Byron, who became the 6th Baron Byron when Lord Byron died on 21 May 1798, at the age of seventy five. The 5th Baron Byron is buried in the Byron vault at the Church of St Mary Magdalene, Hucknall, Hucknall Torkard in Nottinghamshire.