Кіріспе
Филип Сеймур Хоффман (23 шілде 1967 - 2 ақпан 2014) – американдық актер. Ол өзінің ерекше қосалқы және кейіпкерлік рөлдерімен – эксцентриктер, әлсіздер мен бейімделушілермен танымал. 1990 жылдардың басынан бастап 2014 жылы қайтыс болғанға дейін ол көптеген фильмдерде және театрлық қойылымдарда, соның ішінде басты рөлдерде ойнады. Empire журналының 2022 жылғы оқырмандар сауалнамасында ол барлық уақыттағы 50 ең үздік актердің бірі деп танылды. Хоффман Нью-Йорк университетінің өнер мектебінде актерлік өнерді оқыды. Ол «Әйелдің иісі» (1992), «Бұғы түндері» (1997), «Бақыт» (1998), «Үлкен Лебовски» (1998), «Магнолия» (1999), «Талантты мистер Рипли» (1999) және «Жалпы танымал» (2000) фильмдеріндегі қосалқы рөлдерімен танылды. Кейін ол басты рөлдерді де ойнай бастады, ал Трумэн Капотті сомдаған «Капоте» (2005) фильмі үшін «Оскар» сыйлығын «Ең үздік актер» номинациясында жеңіп алды. «Чарли Уилсон соғысы» (2007) фильміндегі бейшара ЦРУ офицері, «Сомбы» (2008) фильмінде бала зорлауда айыпталған дін қызметкері және «Уазы» (2012) фильмінде Саентология сияқты қозғалыстың харизматикалық көшбасшысы рөлдері үшін ол тағы да «Оскарға» ұсынылды. Хоффман көбінесе тәуелсіз фильмдерде жұмыс істеді, мысалы, «The Savages» (2007) және «Synecdoche, New York» (2008), бірақ «Twister» (1996) және «Mission: Impossible III» (2006) сияқты Голливуд блокбастерлерінде де ойнады. Ол «Ашар ойындары» (2013–2015) сериясында Плутарх Хевенсби рөлін орындады, бұл оның соңғы рөлдерінің бірі болды. «Джек қайыққа мініп барады» (2010) фильмі оның режиссерлік дебюті болды. Хоффман сонымен қатар талантты театр актері және режиссері болды. 1995 жылы ол LAByrinth Theater Company-ға қосылды, онда ол көптеген сахналық қойылымдарға режиссерлік етіп, продюсерлікке қатысып, актерлік ойнады. Хоффман Сэм Шепардтың «Нағыз батыс» (2000), Юджин О’Ниллдің «Ұзақ күннің түнге саяхаты» (2003) және Артур Миллердің «Саудагердің өлімі» (2012) қойылымдары үшін «Тони» сыйлығына ұсынылды. Хоффман жас кезінде есірткіге тәуелділікпен күресіп, 2012 жылы көп жылдық қанағаттан кейін қайтадан құлдырады. 2014 жылдың ақпан айында ол есірткінің салдарынан қайтыс болды. Ол өзінің көптеген рөлдеріне ерекше сезімталдық, тереңдік және адамгершілік әкелгені үшін есімде қалды. New York Times газетіндегі некрологында Хоффман «бәлкім, өз буынының ең амбициялы және кеңінен танылған американдық актері» деп сипатталды.
Philip Seymour Hoffman (July 23, 1967 – February 2, 2014) was an American actor. Known for his distinctive supporting and character roles—eccentrics, underdogs, and misfits—he acted in many films and theatrical productions, including leading roles, from the early 1990s until his death in 2014. He was voted one of the 50 greatest actors of all time in a 2022 readers' poll by Empire magazine. Hoffman studied acting at New York University's Tisch School of the Arts. He gained recognition for his supporting work, notably in Scent of a Woman (1992), Boogie Nights (1997), Happiness (1998), The Big Lebowski (1998), Magnolia (1999), The Talented Mr. Ripley (1999), and Almost Famous (2000). He began to occasionally play leading roles, and for his portrayal of the author Truman Capote in Capote (2005), won the Academy Award for Best Actor. Further Oscar nominations came for playing a brutally frank CIA officer in Charlie Wilson's War (2007), a priest accused of child sexual abuse in Doubt (2008), and the charismatic leader of a Scientology type movement in The Master (2012). While he mainly worked in independent films, including The Savages (2007) and Synecdoche, New York (2008), Hoffman also appeared in Hollywood blockbusters, such as Twister (1996) and Mission: Impossible III (2006). He played Plutarch Heavensbee in the Hunger Games series (2013–2015), in one of his final roles. The feature Jack Goes Boating (2010) marked his debut as a filmmaker. Hoffman was also an accomplished theater actor and director. He joined the off Broadway LAByrinth Theater Company in 1995, where he directed, produced, and appeared in numerous stage productions. Hoffman received Tony Award nominations for his performances in the Broadway revivals of Sam Shepard's True West (2000), Eugene O'Neill's Long Day's Journey into Night (2003), and Arthur Miller's Death of a Salesman (2012). Hoffman struggled with drug addiction as a young adult and relapsed in 2012 after many years of sobriety. In February 2014, he died of combined drug intoxication. Remembered for bringing nuance, depth, and humanity to the versatile roles he inhabited, Hoffman was described in his New York Times obituary as "perhaps the most ambitious and widely admired American actor of his generation".
Ерте өмір және білім
Филип Хоффман 1967 жылғы 23 шілдеде Нью-Йорк штатының Фейрпорт қалашығында, Рочестер маңында дүниеге келді. Ол заңгерлік мамандығын меңгеріп, кейін отбасылық сот судьясы болды. Оның әкесі Гордон Стоуэлл Хоффман Нью-Йорк штатының Женева қаласында туып өскен және Xerox корпорациясында жұмыс істеді. Хоффманның Горди есімді ағасы және Джилл мен Эмили есімді екі әпкесі болған. Хоффман католик дінінде крещениеден өтіп, бала кезінде шіркеуге барып, бірақ діни тәрбиесі тым қатаң болған жоқ. Оның ата-анасы тоғыз жасқа келгенде ажырасып, балалардың тәрбиесін негізінен анасы жүргізді. Хоффман театрға деген құштарлығын дамытып, өмір бойы театрға баруды ұнататын анасымен бірге оған жиі баратын болды. 14 жасында Хоффман мойнына жарақат алып, спортпен айналысуын тоқтатып, актерлік өнерге бейімделді. Анасының ынталандыруымен драма үйірмесіне қосылды, бастапқыда ол үйірмедегі бір қызға қызығушылық танытқандықтан мүше болған. Кейін Миллер Хоффманның сол кездегі танымалдылығы туралы: «Бізді оның жұмысына шын ниетпен берілгендігі қызықтырды. Ол тіпті сол кезде де өте құлшынысты болды», – деді. Ол келесі жылы «Трипл Боги» фильмінде «Пил Хоффман» деген атпен кинодағы дебютін жасады. Содан кейін ол басқа бір актермен шатасудан сақтану үшін әкесінің әкесінің атын – Сеймурды қабылдады. Ұзақ өтпей ол студиялық түсірілімдегі «My New Gun» және Стив Мартиннің қатысуымен түсірілген «Leap of Faith» комедиясында кішігірім рөлдерді ойнады. Осы рөлдерден кейін ол 1992 жылы Аль Пачиноның «Әйелдің иісі» фильмінде (Оскар жүлдесі) сұңғыла студент рөлін ойнап, көзге түсті. Хоффман бұл рөлге бес рет кастингтен өтті, The Guardian журналисі Райан Гилбидің айтуынша, бұл оған «өте тартымды болу қабілетін көрсетуге» мүмкіндік берді. Фильм бүкіл әлем бойынша 134 миллион АҚШ доллары тауып, Хоффманды танымал етті. «Әйелдің иісі» фильмі туралы ой бөлісе отырып, Хоффман кейін: «Егер мен сол фильмге түспесем, бүгін осында болмас едім», – деді. Хоффман 1990 жылдардың басында кішігірім рөлдерді ойнауын жалғастырды. «Джоуи Брейкер» және жасөспірімдерге арналған зомбилер туралы «My Boyfriend's Back» фильмінде ойнағаннан кейін, ол Джон Кусактың ақша табу үшін жасалған қылмыс комедиясында бай дос рөлін ойнады. 1994 жылы ол Алек Болдуин мен Ким Бейсинджердің қатысуымен түсірілген «Қалқып кету» криминалды триллерінде тәжірибесіз мафиози рөлін ойнады, содан кейін Энди Гарсия мен Мег Райанмен бірге «Ер адам әйелді сүйгенде» романтикалық драмасында ойнады. Одан кейін ол Пол Ньюман – Хоффманның актерлік өнеріне құмарланған тұлғасының бірі – оны ұрып соққан полиция қызметкерінің рөлін «Біреуге ақымақ» драмасында ойнады. Сахналық жұмысты өзінің мансабының негізі деп есептейтін Хоффман 1995 жылы Нью-Йорктегі LAByrinth Театр Компаниясына қосылды.
1996-1999: Жарыққа шыққан жұлдыз
1996 жылдың сәуір және мамыр айларында Хоффман Джозеф Папптың қоғамдық театрында Кэрил Черчилльдің «Скрикер» спектаклінде Марк Уинг Дейвидің қойылымында ойнады. Осыдан кейін, «Ароматты әйел» фильміндегі жұмысының нәтижесінде, оны жазушы-режиссер Пол Томас Андерсон өзінің толық метражды дебюттік фильмі «Hard Eight» (1996) үшін таңдады. «Твистер» фильмінде ол Геллен Хант пен Билл Пакстонмен бірге ыстық, тынымсыз дауылды іздеушінің рөлін ойнады. People журналының Twitter және Facebook қолданушылары арасында жүргізілген сауалнамаға сәйкес, «Твистер» Хоффманмен ең көп байланыстырылатын фильм. Содан кейін ол Андерсонмен режиссердің екінші фильмі «Бұғы түндері» үшін қайта жұмыстасты, бұл фильм порнографияның алтын ғасыры туралы айтады. Ансамбльдік құрамында Марк Уолберг, Джулианна Мур және Берт Рейнольдс болды; Хоффман дыбыс операторы рөлін ойнады, оны Rolling Stone журналының Дэвид Фир «толыққанды, ұятсыз сәтсіз» деп сипаттады және Хоффман толыққанды актерлік шеберлігін алғаш рет көрсеткен рөл ретінде атады. Фир оның «жалаңаш эмоционалдық қажеттілігін» мақтады, сонымен қатар бұл көрерменді қызықтыратын болатындығын қосты. Кейін Хоффман Андерсонды «теңдесі жоқ» деп атап, оған деген құрметін білдірді. «Бұл оңай болған жоқ. Боксерлік шорт киіп, үш сағат бойы адамдардың алдында мастурбация жасау қиын. Мен салмақты болдым және адамдар мені күлдіретіндей қорқып кеттім. Тодд олар күлуі мүмкін екенін айтты, бірақ сізге күлмейді. Ол біз не үшін жұмыс істеп жатқанымызды түсінді, ол сол сәттегі қайғы-қасірет еді. Кейде актерлік – бұл әлем үшін жасайтын өте жеке нәрсе». Хоффман Коэн ағайындармен «Үлкен Лебовски» комедиясында жұмыс істегенге дейін «Бақыт» (1998) фильміндегі рөлі туралы айтты. Хоффман режиссерлердің жанкүйері болды және олармен жұмыс істеуден ләззат алды. Джефф Бриджес пен Джон Гудманмен бірге ойнаған Хоффман титулдық кейіпкердің мақтанды, жеке көмекшісі Брандт рөлін ойнады. Бұл рөл шағын болғанымен, ол оның ең танымал рөлі болғанын айтты, бұл фильм культты мәртебеге ие және үлкен жанкүйерлер қауымын құрады. Алайда сыншы Ксан Брукс Хоффманның рөлге әкелген қайғы-қасіретін атап өтті. «Бақыт» даулы болғанымен, кеңінен мақталды және Хоффманның рөлі сыншылар тарапынан оның ең жақсы рөлінің бірі деп аталды. 1998 жылы шыққан соңғы фильмі «Пэтч Адамс» комедиясы болды, онда ол Робин Уильямспен бірге медициналық мамандығын бітірген түлек рөлін ойнады. Фильм сынға ұшырады, бірақ Хоффманның мансабындағы ең табысты фильмдердің бірі болды. 1999 жылы Хоффман Джоэл Шумахердің «Кемістіксіз» драмасында Роберт Де Ниромен бірге драг-квин Расти Циммерман рөлінде ойнады. Хоффман Де Нироны өзімен бірге ойнаған ең беделді актер деп санады және ол осы тәжірибелі актермен жұмыс істеудің өзінің актерлік шеберлігін жақсартқанын сезінді. Роджер Эберт оны «жаңа кейіпкерлік актерлердің ең жақсыларының бірі» деп атады. Ол өзінің алғашқы Screen Actors Guild Award номинациясын алды. Содан кейін Хоффман Пол Томас Андерсонмен қайта жұмыстасты, онда ол «Магнолия» драмасында әдеттегідей ізгі рөлді ойнады. Бұл Хоффманның өзіне ең ұнайтын фильмі болды, ол оны «Голливуд фильмі үшін мүмкін болатын ең шектен шыққан» деп санады. Ол триллерде Мэтт Деймонның Риплисін мазақтайтын «жақсы отбасылық тәрбие алған бұзақы» рөлін ойнады, бұл кейіпкерді The Buffalo News басылымының Джефф Саймон «американдық фильмдердегі ең жоғары сыныпты ақымақ» деп атады.
2000-2004: Белгілі жұлдыз
1990 жылдардың соңындағы сәтті фильмдердегі рөлдер тізбесінен кейін Хоффман әр жұмысымен көзге түсетін, ең жақсы қосалқы актер ретінде танылды. GQ журналынан Дэвид Камп оның кинодағы өнерін "астық қорабынан сыйлық табуға, бонус алуға немесе ескі досыңызбен күтпеген жерде кездесуге" теңеді. Джерри Мошердің айтуынша, 2000 жыл басталғанда "Хоффманның жұлдызды сағаты туғандай болды". Хоффман 1999 жылы театр актері ретінде танылды, ол "Автордың дауысы" пьесасы үшін "Драмалық үстел" сыйлығының "Үздік екінші жолдардағы актер" номинациясын алды. Бұл жетістігі 2000 жылы Сэм Шепардтың "Нағыз батыс" пьесасының Бродвейдегі қайта жандандырылуымен жалғасты. Онда Хоффман түнгі спектакльдерде Джон С. Рейлимен рөлдерді алмастырып, 2000 жылдың наурыз және шілде айлары аралығында 154 рет сахнаға шықты және "Тони" сыйлығының "Үздік актер" номинациясын иеленді. Театр режиссері ретінде Хоффман "Драмалық үстел" сыйлығының екі номинациясын алды: бірі 2001 жылы "Иса" пойызбен секіріп өтуде, екіншісі 2003 жылы "121-ші көшедегі біздің ханым" үшін. 2008 жылғы сұхбатында Хоффман актерлік және режиссерлік өнердің арасындағы "қызметтерді ауыстырудың" екі рөлде де жақсаруға көмектесетінін айтты. Дэвид Маметтің "Мемлекет және Майн" комедиясы, жатақ жерде фильм түсірудің қиындықтары туралы, Хоффманның 2000 жылғы алғашқы кино рөлі болды және шектеулі көрсетілімге ие болды. Сол жылы ол Камерон Кроудың 1970-ші жылдардағы музыка индустриясындағы "Жақсы таныс" фильмінде маңызды рөл ойнады. Келесі жылы Хоффман 2000 жылғы АҚШ сайлауы туралы "Партия аяқталды" деректі фильмінде баяндаушы және сұхбаттасушы рөлінде көрінді. Ол "саяси білімді және шеттетілген X ұрпағының" өкілі болды, ол АҚШ саясаты туралы білім алуға тырысады, бірақ соңында осы саладағы халықтың наразылығының деңгейін ашады. 2002 жылы Хоффманға өзінің алғашқы басты рөлі берілді (ол кезде "Егер мені басты рөлге алса да, оны басты емес рөлге айналдырар едім" деп әзілдеді) Тодд Луисоның трагикомедиясы "Любовь Лиза" (2002). Оның ағасы Горди Хоффман бес жыл бұрын анасының үйінде көрген сценарийді жазды, ол әйелінің өлімінен кейін қайғыны жеңу үшін бензин иіскейтін жесір туралы. Ол бұл фильмді "қайғыны зерттеуде керемет қарапайым" деп санады, бірақ фильмнің шектеулі көрсетілімі және тек 210 000 АҚШ долларын жинағаны үшін оған куә болғандар аз болды. Кейінірек 2002 жылы Хоффман Адам Сэндлер мен Эмили Уотсонмен бірге Андерсоннің сыншылар тарапынан жоғары бағаланған төртінші суретінде, сюрреалистік романтикалық комедиялық драма "Пьяная любовь" (2002) фильмінде заңсыз телефондық секс "басқарушысын" ойнады. Чикаголық оқырман Дрю Хант бұл рөлді Хоффманның "кішкентай рөлдерді маңызды рөлдерге айналдыру қабілетінің" үлгісі ретінде қарастырды және актердің комедиялық шеберлігін жоғары бағалады. Содан кейін Хоффман Энтони Хопкинспен "Қызыл аждаха" триллерінде, "Қойлардың үндемеуі" фильмінің преквелінде, алаяқ журналист Фредди Лаундс рөлін ойнады. 2002 жылы төртінші рет Спайк Лидің "25-ші сағат" драмасында ағылшын тілі мұғалімі рөлін ойнады. Ли мен фильмнің жетекшісі Эдвард Нортон Хоффманмен жұмыс істеуге қуанды, Ли актермен бірге фильм түсіргісі келгенін, бірақ оған қолайлы рөл табылар дейін күтіп келгенін мойындады. Хоффман өзінің кейіпкері Якобты ойнаған кейіпкерлерінің ішіндегі ең тыныш кейіпкерлердің бірі деп санайды, ол "көрдюр шым киетін" адам. А.О. Скоттпен бірге оны 2000-шы жылдардың ең үздік фильмдерінің бірі деп есептеді. "Махоуниге иелік" (2003) драмасы Хоффманға екінші басты рөлді берді, ол Минни Драйвердің қарсысында өзінің құмар ойындарға тәуелділігін қамтамасыз ету үшін ақшаны ұрлаған банк қызметкері ретінде ойнады. Канада тарихындағы ең ірі алаяқтық жасаған Торонто банкирі Брайан Молонидің шынайы оқиғасына негізделген, Хоффман Молонимен кездесіп, рөлге дайындалды және кейіпкерді мүмкіндігінше дәл ойнауға көмектесті. Ол "кино кейіпкерлерінің" стереотиптеріне сәйкес келмеуге бел буды, ал оның тәуелділікті бейнелеуі Корольдік психиатрлар колледжінің мақұлдауына ие болды. Бірақ фильм көп ақша таппады. 2003 жылы Хоффманның екінші рөлі Энтони Мингелланың "Азамат соғысы" эпопеясы "Қалқын тау" фильмінде кішкентай рөл болды. Ол "қайшылықтар массасы" деп сипатталған, азғын уағыздаушы рөлін ойнады. Сол жылы сәуірден тамызға дейін ол Ванесса Редгрейв, Брайан Деннехи және Роберт Шон Леонардпен бірге Юджин О'Нилдің "Түндегі ұзақ саяхат" пьесасының Бродвейдегі қайта жандандырылуында ойнады. Режиссер Роберт Фоллс кейіннен Хоффманның алкогольге тәуелді Джейми Тирон рөліне салған адалдығы мен тәжірибесі туралы айтты: "Кешірімсіз, ол рөлден шыға алмады. Фил оны өзімен бірге алып жүрді". Хоффман "Үздік екінші жолдардағы актер" номинациясын алды. Ерекше жазушыны бейнелеу өте қиын болды, ол салмақ жоғалтуды және төрт айлық зерттеуді қажет етті, мысалы, Капоте дауысын және манераларын имитациялауға көмектесу үшін видеоклиптерді қарау. Хоффман Капоте сөйлеуін мінсіз имитациялауға тырыспағанын, бірақ жазушының "жандылығы мен нюанстарын" білдіруге үлкен міндетті сезінгенін айтты. Түсірілім кезінде ол дауыс пен позданы жоғалтпау үшін үнемі кейіпкерде болды: "Әйтпесе, менің денеме мені тастап кетуге мүмкіндік берер едім". "Капоте" үлкен сәнділіктің құрметіне ие болды, әсіресе Хоффманның өнеріне қатысты. Көптеген сыншылар бұл рөл сыйлықтарды жеңіп алу үшін жасалғанын айтты, және шындығында Хоффман "Оскар", "Алтын глобус", "Актерлер гильдиясының сыйлығы", "БАФТА" және басқа да сыншылардың сыйлықтарын алды. 2006 жылы "Премьера" журналы оның "Капотедегі" рөлін барлық уақыттағы ең ұлы кино рөлінің 35-шісі деп тізімдеді. Фильмнен кейін бірнеше комментаторлар Хоффманды оның буынның ең жақсы, ең амбициялы актерлерінің бірі деп сипаттады. Хоффман "Empire Falls" (2005) HBO мини-сериалындағы қосалқы рөлі үшін өзінің жалғыз "Primetime Emmy" сыйлығына номинациясын алды, бірақ ол өзінің әріптесі Пол Ньюманға жеңіліп қалды. 2006 жылы ол жазғы блокбастер "Миссия: Мүмкін емес III" фильмінде Том Круздың қарсыласы, зұлым қару сатушысы Оуэн Дэвиан рөлін ойнады. "Vanity Fair" журналының журналисі Хоффманның "қара шляпадағы өнері Голливудтағы Алан Рикманның "Бейкүнші" фильмінен бері ең тартымды екенін" айтты, және ол әрекет фильмдеріне мән беруі мақұлданды. Шамамен 400 миллион АҚШ долларына жиналған ақша Хоффманды кең аудиторияға таныстырды. 2007 жылы тәуелсіз фильмдерге оралған Хоффман Тамара Дженкинстің "The Savages" фильмінде, Лаура Линнимен бірге, деменцияға шалдыққан әкесін (Филип Боско) күтімге алуға жауапты болған туыстар рөлін ойнады. "Associated Press" агенттігінің Джейк Койл бұл фильмді "Хоффманның фильмі: комедия мен трагедияның араласуы, ирония мен әдемілікпен айтылған" деп атады. Содан кейін ол ветеран режиссер Сидни Люметтің соңғы фильмі "Before the Devil Knows You're Dead" фильмінде, жұмыстан ақша ұрлап, есірткіге тәуелділігін қаржыландырған жылжымайтын мүлік агенті рөлін ойнады. Мошер бұл кейіпкердің Хоффманның мансабындағы ең жағымсыз кейіпкерлердің бірі болғанын, бірақ оның "қорқыныштылығы кейіпкердің ішіндегі адамды ашты" деді, ол ашық сахнада жалаңаш болды. Фильм сыншылар тарапынан қуатты және әсерлі триллер ретінде жағымды қабылданды. Майк Николстің саяси фильмі "Чарли Уилсонның соғысы" (2007) Хоффманға "Оскар" сыйлығына екінші номинациясын берді, ол тағы да нақты тұлғаны - Афғанстандық көтерілісшілерге КСРОға қарсы күресуге көмектескен ЦРУ агенті Густ Авракотосты ойнады (Том Хэнкс ойнаған конгрессмен Чарли Уилсонмен бірге). Тодд Маккарти Хоффманның өнерін "керемет" деп сипаттады.
2010-2014 жылдар: Соңғы жылдар
Хоффманның беделі жаңа онжылдықта одан әрі өсіп, ол барған сайын танымал тұлғаға айналды. Фильмнің көрсетілімі шектеулі болды және ол көп табыс әкелмесе де, көптеген жағымды пікірлер алды. Бірақ Daily Mirror газетінен Дейв Эдвардс: «Хоффманның режиссерлік дебюті соншалықты нашар фильмді жасады, мен шығып кеткенде ол туралы не екенін есімде қалдырмадым» деді. Ал сыншы Марк Кермод Хоффманның фильмге әкелген кинематографиялық сапасын жоғары бағалап, режиссер ретінде оның әлеуеті бар екенін айтты. «Джек қайыққа мініп барады» фильмінен басқа, 2010 жылы Хоффман Чикагодағы Гудман театры үшін Брет К. Леонардтың «Ұзын қызыл жол» трагедиялық драмасын да қойды. Variety басылымының Стивен Оксманы бұл қойылымды «тынышсыз» және «болжамды» деп сипаттады, бірақ «қызықты және кем дегенде жартылай сәтті» деді. Хоффманның келесі жұмысы екі фильмдегі маңызды рөлдер болды, екеуі де 2011 жылдың соңында шықты. Беннетт Миллердің «Монейбол» спорттық фильмінде (2002 жылы Окленд Атлетика бейсбол командасының маусымы туралы) ол менеджер Арт Хоу рөлін ойнады. Фильм сыншылардың да, көрермендердің де жоғары бағасын алды, ал The Washington Post газетінен Энн Хорнадей Хоффманды «өте орынды таңдалған актер» деп атады. Бірақ нағыз Арт Хоу киножұмысшыларды оның бейнесін «әділсіз және жалған» көрсеткені үшін айыптады. Хоффманның осы жылы түскен екінші фильмі – Джордж Клунидің «Марттың идтері» саяси драмасы, онда ол Демократиялық партияның президенттікке үміткері Майк Моррис (Клуни) штабының адал жетекшісі рөлін ойнады. Фильм жақсы қабылданды, ал Хоффманның, әсіресе Пол Дьяматимен (оның қарсыласы штабының жетекшісі) сахналардағы ойыны жоғары бағаланды. Хоффманның осы фильмдегі жұмысы оған төртінші BAFTA сыйлығына ұсыныс жасады. Көптеген сыншылар Хоффманның 62 жастағы Ломан рөліне 44 жасында тым жас екенін айтты, ал Хоффман өзі бұл рөлдің қиын болғанын мойындады. Ол талантты биші болған, ал Чикаголық Дрю Хант та оның ең жақсы жұмысы осы екенін айтты: «Ол түсініксіз, бірақ жылы, қорқынышты, бірақ тартымды, жаман, бірақ әкедей. Ол бір уақытта көп нәрсені бейнелейді, сондықтан оны жай ғана кино кейіпкері деп қарау мүмкін емес». 2013 жылы Хоффман танымал «Аштық ойындары» сериясының екінші фильмінде, «Аштық ойындары: Отқа ұшыру» фильмінде ойын жасаушы Плутарх Хевенсби рөлін ойнады. Фильм сол кезге дейін тарихтағы ең көп касса жинаған фильмдердің тізімінде 10-шы орынға ие болды, және Хоффман кино көрермендердің жаңа буынына таныс болды. Тағы бір жұмысы – Джон Слэттеридің режиссерлік дебюті «Құдайдың қалтасы», онда Хоффман ұры рөлін ойнады. 2014 жылдың қарашасында, оның қайтысынан тоғыз ай өткен соң, Хоффман «Аштық ойындары: Мокингжай» – 1-бөлігінде пайда болды, бұл фильм оның естелігіне арналды. Оның қайтыс болған кезде Хоффман «Аштық ойындары: Мокингжай» сериясының төртінші фильмі «Аштық ойындары: Мокингжай» – 2-бөлігіне түсіріліп, көптеген сахналарын аяқтаған еді. Оның қалған екі сахнасы оның жоқтығын ескере отырып қайта жазылды, ал фильм 2015 жылдың қарашасында шықты. Хоффман өзінің екінші режиссерлік жұмысына дайындалып жатты, ол тыйым салынған кезеңдегі «Езекиел Мосс» драмасы, онда Эми Адамс пен Джейк Джилленхол түсуі керек еді. Сонымен қатар, ол Showtime арнасы үшін «Бақытсыз» сериалының пилоттық эпизодын түсірді, онда ол жарнама агенттігінің басшысы рөлін ойнады, бірақ оның қайтысынан кейін толық маусымның жоспарлары тоқтатылды. Бұл рөл кейін Стив Куганға берілді.
Жеке өмір
Хоффман сұхбаттарында жеке өмірін сирек айтты, 2012 жылы ол «отбасымның таңдауы болмағандықтан, олай етуді қаламаймын» деді. «Егер мен олар туралы баспасөзде айтсам, оларға таңдау қалдырмаймын. Сондықтан мен олай істемеймін». Ол 14 жыл бойы костюм дизайнері Мими О’Доннеллмен қарым-қатынаста болды, оны 1999 жылы Хоффман режиссерлік еткен «Арабияда бәріміз патшалар боламыз» спектаклінде кездестірді. Олар Нью-Йорк қаласында тұрды және Купер есімді ұлы мен екі қызы болды. Кейбір хабарламаларда Хоффман мен О’Доннелл 2013 жылдың соңында ажырасқаны айтылса да, О’Доннелл кейінірек олар екеуінің де қарым-қатынастарына берілгенін, бірақ ол балаларын оның есірткіге қайта құмарлануының әсерінен қорғау үшін жақын жердегі пәтерге көшіп кеткенін айтты. Ол жеке өмірін жасыру мансабына пайдалы деп ойлады: «Мен туралы неғұрлым аз білсеңіз, менің не істеп жатқанымды көру қызықтырақ болады». 2006 жылы 60 Minutes бағдарламасына берген сұхбатында Хоффман Нью-Йорк университетінде оқыған кезінде есірткі және алкогольді дұрыс пайдаланбағанын айтып, «қолға түскеннің бәрін» қолданғанын мойындады. «Маған бәрі ұнады». 1989 жылы бітіргеннен кейін ол 22 жасында есірткіге қарсы емдеу бағдарламасына қатысты және 23 жыл бойы таза болды. Алайда, ол 2012 жылы қайтадан есірткіге тәуелді болды және 2013 жылдың мамыр айында он күнге жуық есірткіге қарсы емдеуге жатты. Ол 46 жаста болды. Достары Хоффманның есірткі қолдануы бақылауда болғанын айтса да, Хоффманның өлімі ресми түрде «героин, кокаин, бензодиазепиндер және амфетамин қосылған аралас есірткінің салдарынан келген жазатайым оқиға» деп танылды. The New York Times газетінен Майкл Швиртц былай деді: «Хоффман барлық заттарды бір күні қабылдады ма, әлде олардың бірі немесе бірнешесі бұрын қолданғаннан кейін оның денесінде қалды ма, бұл туралы хабарлама жоқ». 2014 жылдың 7 ақпанында Манхэттендегі Сент-Игнатиус-Лойла шіркеуінде жобалау рәсімі өтті, оған оның жақын достары мен бұрынғы әріптестері, соның ішінде Эми Адамс, Кейт Бланшетт, Эллен Бёрстин, Луис С.К., Итан Хоук, Лора Линни, Джулианна Мур, Пол Томас Андерсон, Майк Николс, Хоакин Феникс, Джон С. Рейли, Джейк Джилленхол, Дайан Сойер, Бен Стиллер, Мерил Стрип, Дайан Китон, Мариза Томей, Брайан Деннехи, Сэм Рокуэлл, Джош Хэмилтон, Джастин Теру, Крис Рок және Мишель Уильямс қатысты. Жобалау рәсімінен кейін Хоффманның денесі кремацияланды, ал күлі серіктесі мен балаларына тапсырылды. Ол 2004 жылдың қазан айындағы өсиеті бойынша шамамен 35 миллион долларлық мүлігін Мими О’Доннеллге қалдырып, оған балаларына ақша бөлуді сеніп тапсырды. Хоффманның өліміне жанкүйерлер мен киноиндустрия өте қайғырды және көптеген сарапшылар оны кәсіп үшін үлкен шығын деп сипаттады. 2014 жылдың 5 ақпанында LAByrinth Theatre Company оның естелігін шам жағып құрметтеді, ал Бродвей бір минутқа жарығын сөндірді. Хоффманның өлімінен үш апта өткен соң Кац Хоффманның естелігіне арналған American Playwriting Foundation қорын құрды. National Enquirer газеті Хоффман мен Кацтың ғашықтар екені туралы жалған мәлімдеме жасағандықтан соттан алған ақшаға қор жыл сайын 45 000 доллар көлемінде сыйлық тартады. Кац бұл сыйлықты Хоффманның кәсібіне берілгендігінің құрметіне «Relentless Prize» деп атады. Кейін ол 2014 жылдың желтоқсан айында The Guardian басылымында жарияланған өлеңімен Хоффманды еске алды. Құрмет ретінде актриса Кейт Бланшетт «Көк жасмық» фильмі үшін сыйлық алғанда 16 ақпанда BAFTA кубогын Хоффманға арнады. Көп жылдар өткен соң 90-шы «Оскар» марапаттауында «Эббингтен тыс үш билборд» фильмінің актері Сэм Рокуэлл «Ең үздік қосалқы актер» сыйлығын Хоффманға арнады.
Қабылдау және актерлік стиль
Хоффман кино және театр индустриясында жоғары бағаға ие болды және ол бұқаралық ақпарат құралдарында өзінің ұрпағының ең үздік актерлерінің бірі ретінде жиі аталып өтілді. 2022 жылы Empire журналының оқырмандар арасында жүргізілген сауалнамада ол барлық уақыттағы 50 ең үздік актерлердің бірі болып танылды. Оның артық салмағы болғандықтан, бір жазушы Хоффманды "романтикалық немесе батырлық көрінуге тым тоқпақ" деп санады; алайда актер оның сыртқы келбетіне риза екенін айтты, себебі ол оны көптеген рөлдерде сенімді етуге мүмкіндік берді. Жоел Шумахер 2000 жылы оның туралы былай деді: "Жаман жаңалық – Филип 25 миллион долларлық жұлдыз болмайды. Жақсы жаңалық – ол өмірінің соңына дейін жұмыс істейді". Оңтүстік Каролина штатының Aiken Standard газеті оны "антижұлдыз" деп атады, оның нағыз бейнесі "тұрақсыз және бекемделмеген" күйде қалды. Хоффман өзінің көбінесе Академия сайлаушылары үшін тым конвенциялық емес екенін жақсы білді. Ол: "Менің ойымша, Голливудты басқаратын ірі корпорациялардың адамдары мен сияқты адаммен не істеу керектігін білмейді, бірақ бәрі жақсы. Менің істегенімді қызықтыратын адамдар бар деп ойлаймын" деді, бірақ ол кішкентай рөлдерді есте қалдыра білуімен де танымал болды. Rolling Stone журналынан Дэвид Фейр Хоффманның "төмен бюджетті көркем фильмдерге салмақ, ал блокбастер франшизаларға нюанс пен болжаусыздық қосып, оларды байытқан. Ол жан-жақты өзгертетін актер, іштен сыртқа қарай жұмыс істейтін, эмоциялық ашықтығымен ерекшеленетін, сонымен бірге әсерлі, жігерлендіретін және қозғалтатын актер" деп жазды. The Guardian газетінен Xan Brooks актердің ерекше қабілеті "азап шеккен, бұрмаланған адамзатты алып, оны абыроймен көтеру" екенін атап өтті.
Актерлік еңбегі мен марапаттары
Хоффман 22 жылдық экрандық карьерасы барысында 55 фильмде және бір мини-сериалда ойнады. Ол "Капоте" (2005) фильмі үшін "Оскар" сыйлығының "Үздік актер" номинациясын жеңіп алды және "Чарли Уилсон соғысы" (2007), "Күдік" (2008) және "Мастер" (2012) фильмдері үшін "Үздік қосалқы актер" номинациясына үш рет ұсынылды. Сонымен қатар, ол бес рет "Алтын глобус" сыйлығына (бір рет жеңіп алды), бес рет BAFTA сыйлығына (бір рет жеңіп алды), төрт рет "Screen Actors Guild Awards" сыйлығына (бір рет жеңіп алды) және Венеция кинофестивалінде "Volpi Cup" жүлдесін жеңіп алды. Бастапқыда Нью-Йорк қаласындағы галереядан уақытша алынған мүсін 2023 жылы Джордж Истман мұражайының алдына орнатылды. Хоффманның анасы Мэрилин О'Коннор бұл мүсінді ұлының естелігі ретінде "шынайы махаббатпен жасалған" деп сипаттады.