Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық автор, Уотергейт ісінің қайраткері (1938 жылы туған)
American author, Watergate figure (born 1938)
Джон Уэсли Дин III (1938 жылдың 14 қазанында туған) – 1970 жылдың шілдесінен 1973 жылдың сәуіріне дейін АҚШ президенті Ричард Никсонның Ақ үй кеңесшісі қызметін атқарған американдық адвокат. Дин Уотергейт дауының жасырылуындағы рөлімен және одан кейін Конгресске куәгер ретінде берген куәлігімен танымал. Оның бір қылмысты мойындауы, айыпталу тарапының басты куәсі болу үшін, нәтижесінде жазасы қысқартылып, Мэриленд штатының Балтимор қаласының сыртындағы Форт Холабердте өтеді. Өтініші қабылданғаннан кейін ол адвокаттық қызметтен шеттетілді. Уотергейт тыңдауларынан кейін Дин өзінің тәжірибесі туралы бірнеше кітап жазып, Америка Құрама Штаттары бойынша лекциялар оқыды. Кейіннен ол қазіргі заманғы саясатқа комментатор, кітап авторы және FindLaw's Writ газетінің авторы болды. Дин бастапқыда Голдвотердің консервативті идеологиясын қолдаған, бірақ кейіннен Республикалық партияның сыншысына айналды. Дин партияның Джордж Буш және Дональд Трамп президенттерін қолдауына, неоконсервативке, күшті атқару билігіне, жаппай бақылауға және Ирак соғысына қатысты сын айтты.
John Wesley Dean III (born October 14, 1938) is an American attorney who served as White House Counsel for U. S. President Richard Nixon from July 1970 until April 1973. Dean is known for his role in the cover up of the Watergate scandal and his subsequent testimony to Congress as a witness. His guilty plea to a single felony in exchange for becoming a key witness for the prosecution ultimately resulted in a reduced sentence, which he served at Fort Holabird outside Baltimore, Maryland. After his plea, he was disbarred. Shortly after the Watergate hearings, Dean wrote about his experiences in a series of books and toured the United States to lecture. He later became a commentator on contemporary politics, a book author, and a columnist for FindLaw's Writ. Dean had originally been a proponent of Goldwater conservatism, but he later became a critic of the Republican Party. Dean has been particularly critical of the party's support of Presidents George W. Bush and Donald Trump, and of neoconservatism, strong executive power, mass surveillance, and the Iraq War.
Ерте өмір және білім
Дин Огайо штатының Акрон қаласында дүниеге келді және АҚШ-тың 29-шы президенті Уоррен Гардингтің туған қаласы Марионда өмір сүрді, кейіннен ол Гардингтің биографы болды. Оның отбасы Иллинойс штатының Флоссмур қаласына көшіп, ол онда бастауыш мектепке барды. Жоғары мектепте ол сенатор Барри Голдуотердің ұлы Барри Голдуотер кішімен бірге Стаунтон әскери академиясында оқыды және отбасымен жақын дос болды. Дин 1962 жылдың 4 ақпанында Карла Энн Хеннингске үйленді; олар 1970 жылы ажырасудан бұрын Джон Уэсли Дин IV деген бір ұлдары болды. Дин 1972 жылдың 13 қазанында Морин (Мо) Кейнге үйленді.
Dean was born in Akron, Ohio, and lived in Marion, the hometown of the 29th President of the United States, Warren Harding, whose biographer he later became. His family moved to Flossmoor, Illinois, where he attended grade school. For high school, he attended Staunton Military Academy with Barry Goldwater Jr., the son of Sen. Barry Goldwater, and became a close friend of the family. Dean married Karla Ann Hennings on February 4, 1962; they had one child, John Wesley Dean IV, before divorcing in 1970. Dean married Maureen (Mo) Kane on October 13, 1972.
Вашингтондық заңгер
Мектепті бітіргеннен кейін Дин Вашингтондағы "Welch & Morgan" заң фирмасына жұмысқа орналасты, бірақ көп ұзамай ол мүдделер қақтығысын бұзды деген айыппен жұмыстан босатылды: фирма клиенті үшін сол мәселені шешуге жіберген соң, ол жеке телеарнаның эфирлік лицензиясы үшін келіссөздер жүргізуді бастаған деген күдік туды. Дин 1966 жылдан 1967 жылға дейін АҚШ-тың Әділет комитетіндегі республикашылдардың бас азыншылық кеңесшісі қызметін атқарды. Содан кейін ол шамамен екі жыл бойы Федералдық қылмыстық заңдарды реформалау жөніндегі ұлттық комиссияның орынбасар директоры болып жұмыс істеді.
After graduation, Dean joined Welch & Morgan, a law firm in Washington, D. C., where he was soon accused of conflict of interest violations and fired: he was alleged to have started negotiating his own private deal for a TV station broadcast license, after his firm had assigned him to complete the same task for a client. Dean was employed from 1966 to 1967 as chief minority counsel to the Republicans on the United States House Committee on the Judiciary. Dean then served as associate director of the National Commission on Reform of Federal Criminal Laws for approximately two years.
Никсонның сайлау науқаны мен әкімшілігі
Дин 1968 жылы Ричард Никсонның президенттік науқаны үшін қылмыс мәселесі бойынша позициялық қағаздар жазуға ерікті болып келісті. Келесі жылы ол АҚШ Бас прокурорының кеңсесінде орынбасар көмекшісі болып жұмыс істеді, ол Бас прокурор Джон Н. Митчеллтің басшылығымен, онымен жақсы қарым-қатынаста болды. 1970 жылдың шілде айында ол президенттің кеңесшісі лауазымына тағайындалды, ал бұл қызметтен бұрынғы кеңесші Чак Колсон президенттің Қоғамдық байланыс кеңсесінің директоры болғаннан кейін бұл лауазым бос болды.
Dean volunteered to write position papers on crime for Richard Nixon's presidential campaign in 1968. The following year, he became an associate deputy in the office of the Attorney General of the United States, serving under Attorney General John N. Mitchell, with whom he was on friendly terms. In July 1970, he accepted an appointment to serve as counsel to the president, after the previous holder of this post, Chuck Colson, became the president's director of the Office of Public Liaison.
Уотергейт оқиғасының басталуы
1972 жылдың 27 қаңтарында Ақ үйдің кеңесшісі Дин, Президентті қайта сайлау жөніндегі комитеттің (CRP) директордың орынбасары Джеб Магрудер және АҚШ-тың бас прокуроры, ал жақын арада CRP директоры болатын Митчелл, Митчеллдің кеңсесінде Г. Гордон Лиддидің (CRP кеңесшісі және бұрынғы ФБР агенті) баяндамасын тыңдады. Лидди сайлау науқаны барысында ақпарат жинау операцияларының алдын ала жоспарын ұсынды. Лиддидің жоспарына реакция өте теріс болды. Лиддиге идеяларын қысқарту тапсырылды, ол 4 ақпанда сол топқа түзетілген жоспарды ұсынды, бірақ ол да мақұлданбады. Наурыздың соңында Флоридада Митчелл қысқартылған жоспарды мақұлдады. Бұл түзетілген жоспар нәтижесінде Вашингтондағы Уотергейт кешеніндегі Демократиялық Ұлттық Комитетінің (ДҰК) кеңсесіне тыңшылық ету әрекеттері мен Уотергейт жанжалы туды. Мамырдың соңындағы ұрылардың алғашқы әрекеті сәтті аяқталды, бірақ олардың құлақтандыру құрылғыларынан төмен сапалы ақпарат түсіп, олар тағы да құжаттарды фотоға түсіргісі келді. Атап айтқанда, ұрылар ДҰК төрағасы Лоренс Ф. О'Брайенде бар деп есептеген ақпаратқа қызығушылық танытты. 16 маусым күні түнгі екінші әрекет кезінде қонақ үй күзеті ұрыларды ұстады. Ұрылардың тұтқындалуынан кейін Дин, ұрылардың басшысы Э. Говард Ханттың Ақ үйдің сейфінен дәлелдер мен ақшаны алып, тергеушілер таба алмастан бұрын олардың бір бөлігін жойды.
On January 27, 1972, Dean, the White House Counsel, met with Jeb Magruder (Deputy Director of the Committee to Re Elect the President, or CRP and CREEP) and Mitchell (Attorney General of the United States, and soon to be Director of CRP), in Mitchell's office, for a presentation by G. Gordon Liddy (counsel for CRP and a former FBI agent). Liddy presented a preliminary plan for intelligence gathering operations during the campaign. Reaction to Liddy's plan was highly unfavorable. Liddy was ordered to scale down his ideas, and he presented a revised plan to the same group on February 4, which was also left unapproved. In late March in Florida, Mitchell approved a scaled down plan. This revised plan eventually led to attempts to eavesdrop on the Democratic National Committee (DNC) headquarters at the Watergate complex in Washington, D. C., and to the Watergate scandal. The burglars' first break in attempt in late May was successful, but several problems had arisen with poor quality information from their bugs, and they wanted to photograph more documents. Specifically, the burglars were interested in information they thought was held by DNC head Lawrence F. O'Brien. On their second break in, on the night of June 16, hotel security discovered the burglars. After the burglars' arrest, Dean took custody of evidence and money from the White House safe of E. Howard Hunt, who had been in charge of the burglaries, and destroyed some of the evidence before investigators could find it.
Құпиялауға сілтеме
1973 жылғы 28 ақпанда ФБР директорының міндетін атқарушы Л. Патрик Грей Сенаттың Әділет комитеті алдында ФБР директоры лауазымына Дж. Эдгар Гувердің орнына тағайындалуы кезінде куәлік берді. Ақ үйдің ФБР-дің Уотергейт ісі бойынша құжаттары бар екенін көрсететін газет мақалаларымен қаруланған комитет төрағасы Сэм Эрвин Грейден Ақ үйдің осы құжаттарды қалай алғаны туралы сұрады. Грей Динге ФБР есептерін бергенін және ФБР тергеуі туралы Динмен көп рет әңгімелескенін айтты. Сонымен қатар, Грей Динге сеніп тапсырған маңызды дәлелдерді жойғаны анықталды. Грейдің кандидатурасы мақұлданбады, ал Дин Уотергейт ісін жабумен тікелей байланысты болды. Ақ үй штабының бастығы Х. Р. Холдеман кейін Никсонның Динды Уотергейт ісін жабуды үйлестіруге бастапқы кезеңнен-ақ тағайындағанын және бұл жабу көп айлар бойы тиімді жұмыс істегенін мәлімдеді. Скандалдың кейбір жайттары сайлау күніне дейін жария болды, бірақ Никсон үлкен артықшылықпен қайта сайланды.
On February 28, 1973, Acting FBI Director L. Patrick Gray testified before the Senate Judiciary Committee during his nomination to replace J. Edgar Hoover as director of the FBI. Armed with newspaper articles indicating the White House had possession of FBI Watergate files, committee chair Sam Ervin asked Gray what he knew about the White House obtaining the files. Gray said he had given FBI reports to Dean, and had discussed the FBI investigation with Dean on many occasions. It also came out that Gray had destroyed important evidence Dean entrusted to him. Gray's nomination failed and Dean was directly linked to the Watergate cover up. White House Chief of Staff H. R. Haldeman later claimed that Nixon appointed Dean to take the lead role in coordinating the Watergate cover up from an early stage and that this cover up was working very well for many months. Certain aspects of the scandal came to light before Election Day, but Nixon was reelected by a landslide.
Прокурорлармен ынтымақтастық
1973 жылғы 22 наурызда Никсон Диндан Уотергейт ісі бойынша барлық білгенін баяндауды және осы мақсатта Кэмп-Дэвидке баруды ұсынды. Дин Кэмп-Дэвидке барды және есеп дайындау жұмысын бастады, бірақ ол жасырудың басты қатысушыларының бірі болғандықтан, бұл міндет оны өзінің және басқалардың іс-әрекеттерін баяндауға қойды; ол жоғары лауазымдағы адамдар оны айыптының есесінен құтылушы рөліне дайындап жатқанына көз жеткізді. Дин есепті аяқтамады. 23 наурызда Уотергейт тонаушыларының бесеуі, сондай-ақ Г. Гордон Лидди мен Э. Говард Хант ауыр айыппұл төлеп, 40 жылға дейін түрмеге кесілді. 6 сәуірде Дин адвокат жалдап, Сенаттың Уотергейт ісі бойынша тергеушілерімен ынтымақтастыққа түсті, сонымен бірге Никсонның Ақ үйдің бас кеңесшісі қызметін атқаруын жалғастырып, жасыру әрекеттеріне қатысты, бірақ бұл қақтығысты Никсонға бірден хабарламады. Дин сонымен қатар өзі жалдаған адвокат Чарльз Шафферден Ақ үйдің басқа қызметкерлерінің осалдығы туралы кеңес алып отырды. Дин прокурорларға ақпарат беруді жалғастырды, олар бұған дейін назардан тыс қалған жасыру ісінде үлкен прогреске қол жеткізді, олар тонаудың өзіне және оған дейінгі оқиғаларға назар аударған еді. Дин Уотергейт алқа биіне де қатысты, онда өзін кінәлаудан сақтау үшін және Сенаттың Уотергейт тыңдауында куәлік беру үшін бірнеше рет Бесінші түзетуді пайдаланды. Никсонның Динге иммунитет алуына кедергі жасауының себебі, оның Никсонның жақын көмекшілеріне және Никсонның өзіне қарсы куәлік беруіне бөгет қою болды деген болжам бар.
On March 22, 1973, Nixon requested that Dean put together a report with everything he knew about the Watergate matter, inviting him to take a retreat to Camp David to do so. Dean went to Camp David and did some work on a report, but since he was one of the cover up's chief participants, the task put him in the difficult position of relating his own involvement as well as that of others; he correctly concluded that higher ups were fitting him for the role of scapegoat. Dean did not complete the report. On March 23, the five Watergate burglars, along with G. Gordon Liddy and E. Howard Hunt, were sentenced with stiff fines and prison time of up to 40 years. On April 6, Dean hired an attorney and began cooperating with Senate Watergate investigators, while continuing to work as Nixon's Chief White House Counsel and participating in cover up efforts, not disclosing this obvious conflict to Nixon until some time later. Dean was also receiving advice from the attorney he hired, Charles Shaffer, on matters involving the vulnerabilities of other White House staff. Dean continued to provide information to the prosecutors, who were able to make enormous progress on the cover up, which until then they had virtually ignored, concentrating on the actual burglary and events preceding it. Dean also appeared before the Watergate grand jury, where he took the Fifth Amendment numerous times to avoid incriminating himself, and in order to save his testimony for the Senate Watergate hearings. It was alleged that Nixon's motivation for preventing Dean from getting immunity was to prevent him from testifying against key Nixon aides and Nixon himself.
Сенаттың Уотергейт комитетінің алдындағы куәлік
1973 жылғы 25 маусымда Дин Сенаттың Уотергейт комитеті алдында куәлік беруді бастады. Комитет оған қолдану иммунитетін беруге дауыс берді (бұл бастапқыда жеке отырыста екіге бөлінген дауыспен, кейін бірауыздан дауыс беруге өзгертіліп, содан кейін жұртшылыққа осылай жарияланды). Куәлігінде ол Митчелл, Никсон және өзінің ішінде әкімшілік лауазымдағы тұлғаларды кінәлады. Оның куәлігіне теледидардағы қызығушылық өте жоғары болды, себебі ол тергеуде жаңа көтеріліс жасады, сондай-ақ бұқаралық ақпарат құралдарының назары күшейді, газеттерде толыққанды жариялымдар көбейді. Дин Никсонды Уотергейтке тікелей қатысқандығы және оның салдарынан жасыруға тырысқандығы туралы айыптаған әкімшіліктің алғашқы өкілі болды, бұл туралы ол баспасөз сұхбаттарында мәлімдеді. Никсонға қарсы осы куәлік президенттің беделіне нұқсан келтіргенімен, заңдық тұрғыдан елеулі әсері болмады, себебі бұл Никсонның сөзіне қарсы оның сөзі ғана еді. Никсон өзінің жасыруға рұқсат бергені туралы барлық айыптауларды қатаң түрде жоққа шығарды, ал Диннің президентпен болған кездесулерде жасаған әртүрлі жазбаларынан басқа ешқандай дәлелі болмады. Никсонның Ақ үйдің құпия таспалық жазбаларын жасағаны (Александр Баттерфилдтің 16 шілдедегі куәлігінде жарияланды) және таспалар сотқа шақырылып, сараланды, содан кейін ғана Диннің көптеген айыптаулары көбінесе расталды. Дин Никсонның әңгімелерді жазып алатынына күдікпен қарады және прокурорларға осы бағытта куәгерлерді сұраққа алуға кеңес берді, нәтижесінде Баттерфилд ашылу жасады. Диннің таспадағы сөздерін британдық "Уотергейт" деректік телесериалында тыңдауға болады.
On June 25, 1973, Dean began his testimony before the Senate Watergate Committee. The committee had voted to grant him use immunity (doing so in a divided vote in a private session that was then changed to a unanimous vote and announced that way to the public). In his testimony, he implicated administration officials, including Mitchell, Nixon, and himself. His testimony attracted very high television ratings since he was breaking new ground in the investigation, and media attention grew apace, with more detailed newspaper coverage. Dean was the first administration official to accuse Nixon of direct involvement with Watergate and the resulting cover up in press interviews. Such testimony against Nixon, while damaging to the president's credibility, had little legal impact, as it was merely his word against Nixon's. Nixon vigorously denied all accusations that he had authorized a cover up, and Dean had no corroboration beyond various notes he had taken in his meetings with the president. It was not until it was revealed that Nixon had made secret White House tape recordings (disclosed in testimony by Alexander Butterfield on July 16) and the tapes were subpoenaed and analyzed that many of Dean's accusations were largely substantiated. Dean had had suspicions that Nixon was taping conversations, and he tipped prosecutors to question witnesses along this line, leading to Butterfield's revelations. Dean’s words on tape can be heard in the British documentary TV series Watergate.
Диннің есте сақтауын зерттеу
Никсонның Овалдық кабинеттегі барлық кездесулерді құпия түрде жаздырғаны белгілі болғанда, әйгілі психолог және есте сақтау зерттеушісі Ульрик Найссер Диннің кездесулер туралы естеліктерін, оның куәлігі арқылы білдірілгенін, кездесулердің нақты жазбаларымен салыстырып талдады. Есте сақтауды зертхана жағдайында зерттеуге қатысты сыншыл Нейсер Диннің есте сақтауын "құнды деректер қоры" деп санады. Нейсер Диннің өзіне сенімділігіне қарамастан, жазбалар оның есте сақтауының жазбаға ұқсамайтынын көрсетті. Дин ешқандай әңгімені сөзбен сөз еске түсіре алмады және көбінесе әңгімелердің мазмұнын дұрыс еске түсіре алмады.
When it was revealed that Nixon had secretly recorded all meetings in the Oval Office, famous psychologist and memory researcher Ulric Neisser analyzed Dean's recollections of the meetings, as expressed through his testimony, in comparison to the meetings' actual recordings. A sharp critic of studying memory in a laboratory setting, Neisser saw "a valuable data trove" in Dean's recall. Neisser found that, despite Dean's confidence, the tapes proved that his memory was anything but a tape recorder. Dean failed to recall any conversations verbatim, and often failed to recall the gist of conversations correctly.
Уотергейттен кейінгі өмір
Уотергейт оқиғасынан кейін көп ұзамай Дин Калифорния штатының Беверли-Хиллс қаласында инвестициялық банкир, автор және лектор болып жұмыс істеді. Ол Ақ үймен байланысты тәжірибесін, оның ішінде Уотергейт оқиғасын "Соқыр амбиция" (1976) және "Жоғалған ар-ұяқ" (1982) атты естеліктерінде баяндады. "Соқыр амбиция" романын болашақ Пулитцер сыйлығының иегері журналист Тейлор Бранч жазды, кейіннен ол 1979 жылы телесериал болып түсірілді. 1992 жылы Дин адвокат Нил Папианоны жалдап, Г. Гордон Лиддиге қарсы жала жабу туралы бірінші сот процесін бастады. Лиддидің "Will" кітабындағы талаптары мен Лен Колодни мен Роберт Геттлиннің "Сайлент Куп" кітабын басып шығарғаны үшін Сент-Мартин баспасына шағымданып өтті. "Сайлент Куп" кітабында Дин Уотергейт тонауының және оны жасырудың артында тұрғаны, ал тонаудың нақты мақсаты Дин мен оның сол кездегі қалыңдығы Морин "Мо" Бинерді (қазіргі әйелі) жезөкшелікпен байланысты ақпаратты алу болғаны айтылды. Колоднидің жұмысы туралы естігеннен кейін Лидди Колоднидің теориясын қолдап, "Will" кітабының жаңартылған нұсқасын шығарды. Бұл теория 1992 жылы A&E Network Investigative Reports сериясының "Уотергейтке кілт" бағдарламасында талқыланды. 2006 жылы жарық көрген "Консерваторлардың ар-ожданы жоқ" кітабының алғы сөзінде Дин Колоднидің теориясын қатаң түрде жоққа шығарды, Колоднидің басты дереккөзі (Филип Маккин Бейли) психиатриялық ауруханаларда болып-түскенін атап өтті. Дин Колодни мен оның баспаханасы St. Martin's Press-ке қарсы жала жабу туралы сот ісін келісім арқылы шешті, кітаптың алғы сөзінде Дин келісім шарттарына сәйкес, "Дин отбасы қанағаттанды" дегеннен басқа ештеңе жариялай алмайтынын жазды. Дин мен Лидди арасындағы сот ісі қарастырылмай қалды. Сондай-ақ 2006 жылы Дин Джон Леннонға қарсы Никсон әкімшілігінің күш-жігерін баяндайтын "АҚШ vs. Джон Леннон" деректі фильмінде сұхбат берді. Дин 2000 жылы инвестициялық банктен зейнеткерлікке шықты, бірақ автор және лектор ретінде жұмысын жалғастырды, FindLaw's Writ онлайн журналында колонка иесі болды. Ол Беверли-Хиллсте тұрады. 2001 жылы Дин "Рехнквист таңдауы: Никсонның Жоғарғы Сотты қайта анықтаған тағайындалуының айтылмаған оқиғасы" кітабын жариялады, онда 1971 жылы жаңа Жоғарғы Сот судьясын таңдау кезінде Ақ үйдің ішкі процесін ашты, нәтижесінде Уильям Рехнквист тағайындалды. Үш жылдан кейін Дин Джордж Буш әкімшілігін қатты сынға алған "Уотергейттен де жаман" кітабын жазды, онда Буш пен вице-президент Дик Чейниді Конгреске жалған мәлімдеме жасағаны үшін импичментке шақырды. Оның 2006 жылы жарық көрген келесі кітабы Барри Голдуотердің "Консерватордың ар-ожданы" кітабына сілтеме жасайтын "Ар-ожданы жоқ консерваторлар" болды. Онда ол Голдуотерден кейінгі консерватизмді авторитарлық тұлғалары мен саясаты бар адамдардың ықпалына алғанын мәлімдеді, Боб Альтемейердің деректеріне сүйенді. Диннің сөзіне қарағанда, қазіргі консерватизм, әсіресе христиандық оңшылдар, мойынсұнушылықты, теңсіздікті, төзімсіздікті және күшті үстемдікті қалайды, бұл Голдуотердің философиясы мен саясатына қарама-қайшы келеді. Альтемейердің ғылыми еңбегін пайдалана отырып, ол билікте авторитарлар болған кезде этикалық тұрғыдан күмәнді саяси тәжірибелерге бейімділік бар екенін және қазіргі саяси жағдайдың қауіпті түрде тұрақсыз екенін айтады. Дин қазіргі оңшыл консерватизм мен басқаруға деген осы авторитарлық көзқарас арасындағы байланыстың нақты дәлелі ретінде Джордж Буш, Дик Чейни, Том ДеЛей, Ньют Гингрич және Билл Фрист сияқты Республикалық партияның жетекші мүшелерінің мінез-құлқын келтіреді. Ол Республикалық Конгрестің тексеру және тепе-теңдік жүйесінен бас тартуына және консервативті интеллектуалдардың Республикалық партияны қолдауға деген адалсыздығына ерекше назар аударады, бұл авторитарлық менталитеттің мойынсұнушылығы мен өркөкіректігінің салдары. Буштың NSA-ның рұқсатсыз телефон тыңдауын рұқсат еткені белгілі болғаннан кейін, Дин Буштың "импичментке ұшырауға болатын қылмыстың жасалғанын мойындаған алғашқы президент" екенін мәлімдеді. 2006 жылдың 31 наурызында Дин Бушты бұл мәселе бойынша айыптау туралы тыңдаулар кезінде Сенаттың сот комитеті алдында куәлік берді. Сенатор Рассел Файнгольд, сенсуралық резолюцияны демелеген, Динды "президенттің мүддесінен жоғары заңның билігін" қойған "патриот" ретінде таныстырды. Диннің сөзіне қарағанда, Никсон Уотергейт оқиғасын ұлттық қауіпсіздік мүддесі үшін жасырып тастаған. Бұл оқиға Оңтүстік Каролинаның республикашыл сенаторы Линдси Грэммен қатысты күрделі пікірталасқа әкелді, ол Никсонның Демократиялық штаб-пәтеріне шабуылға рұқсат бергенін қайта-қайта айтты. Дин соңында: "Сіз бұл тақырыпты жақсы білмейтініңізді көрсетудесіз", - деп жауап берді. Көрермендер күлді, ал сенатор ашуға булықты. Диннің 2007 жылы жарық көрген "Бұзылған үкімет: Республикалық үкімдік заңнамалық, атқарушылық және сот тармақтарын қалай жойды" кітабы, оның сөзіне қарағанда, жоспарланбаған трилогияның үшінші томы. Осы соңғы кітабында Дин, өзін "Голдуотер консерваторы" деп жиі атап, "Уотергейттен де жаман" және "Ар-ожданы жоқ консерваторлар" кітаптарына сүйене отырып, Республикалық партия идеологиялық қаталдыққа қызмет ету үшін федералды үкіметтің барлық үш тармағына зиян келтіргенін айтты, ал ол қоғамдық мүддеге немесе жалпы жақсартуға ешқандай назар бөлмеді. Дин консерватизм өз негізгі идеалдарына – үкіметтің шектеулі болуына және заң үстемдігіне адал болуы үшін қайта жаңартуы керек деген қорытындыға келді. 2008 жылы Дин 1964 жылғы Республикалық президенттік үміткер және бұрынғы АҚШ сенаторы Барри Голдуотердің жазбаларының жинағын шығарды, "Таза Голдуотер" кітабын, оның саяси идеалдарын анықтаған адамға деген адалдық белгісі ретінде. Оның әріптес редакторы Голдуотердің ұлы Барри Голдуотер кіші болды. Тарихшы Стэнли Кутлер Никсонның таспаларының транскрипттерін Динды жақсы жарықтан көрсету үшін өңдегеніне айыпталды. 2009 жылдың 17 қыркүйегінде Дин Countdown бағдарламасында Уотергейт туралы жаңа мәлімдемелер жасады. Ол Никсонның таспалары арқылы Уотергейт тонаушыларының не іздегенін көрсететін ақпарат тапқанын айтты: Флорида штатының Майами-Бич қаласындағы Демократиялық Ұлттық Конвентіне қатысты қайырсым схемасы туралы ақпарат. Дин сондай-ақ Никсонның шабуылға тікелей бұйрық бермегенін, бірақ Эрлихман Никсонның атынан бұйрық бергенін мәлімдеді. 2014 жылы сөз сөйлеген кезде Дин Уотергейтті "адвокаттардың жанжалы" деп атады, ол барлық жамандыққа қарамастан, қажетті құқықтық этика реформаларын әкелді. Дин кейіннен Дональд Трампқа қатысты қатаң сыншы болды, 2017 жылы ол Никсоннан да жаман екенін айтты. Ол: "Бұл қорқынышты. Олар қандай қауіпте екенін білмейді. Олар қандай жағдайға тап болып жатырғанын білмейді. Олар құрылтайға қатысқан болуы мүмкін екенін білмейді. Олар адвокаттарды жалдау керек пе, жоқ па, оларға төлей ала ма, білмейді. Бұл жағымсыз орын", - деді. 2018 жылдың ақпанында Дин Рик Гейтстің куәлігі Трамптың президенттігінің соңы болуы мүмкін екенін ескертті. 2018 жылдың қыркүйегінде Дин Бретт Каванаудың АҚШ Жоғарғы Сотына бекітілуіне қарсы ескертті, басты алаңдаушылық тағайындалу заманауи президенттік билікке ең ыңғайлы сотқа әкеледі. 2018 жылдың 7 қарашасында ара сайлаудан кейін Трамп Бас прокурор Джефф Сешнсты отставкаға жіберді. Дин бұл оқиғаға қатысты пікір білдірді, бұл "кісі өлтіру жоспарланғандай" көрінеді және Арнайы кеңесші Роберт Мюллердің жасырын айыптамаларды қамтитын жоспары болуы мүмкін екенін айтты. 2019 жылдың мамыр айының басында Дин Мюллер есебінің салдары мен оның нәтижелері бойынша Әділет комитеті алдында куәлік берді. 2022 жылы Дин 6 қаңтар комитеті Трампқа қарсы айғақтарды жинады деп мәлімдеді.
Shortly after Watergate, Dean became an investment banker, author and lecturer based in Beverly Hills, California. He chronicled his White House experiences, with a focus on Watergate, in the memoirs Blind Ambition (1976) and Lost Honor (1982). Blind Ambition was ghostwritten by future Pulitzer Prize winning journalist Taylor Branch and later made into a 1979 TV miniseries. In 1992, Dean hired attorney Neil Papiano and brought the first in a series of defamation suits against G. Gordon Liddy for claims in Liddy's book Will and St. Martin's Press for its publication of the book Silent Coup by Len Colodny and Robert Gettlin. Silent Coup alleged that Dean masterminded the Watergate burglaries and the Watergate coverup and that the true aim of the burglaries was to seize information implicating Dean and the former Maureen "Mo" Biner (his then fiancée) in a prostitution ring. After hearing of Colodny's work, Liddy issued a revised paperback version of Will supporting Colodny's theory. This theory was subsequently the subject of the 1992 A&E Network Investigative Reports series program The Key to Watergate. In the preface to his 2006 book Conservatives Without Conscience, Dean strongly denied Colodny's theory, pointing out that Colodny's chief source (Phillip Mackin Bailley) had been in and out of mental institutions. Dean settled the defamation suit against Colodny and his publisher, St. Martin's Press, on terms that Dean wrote in the book's preface he could not divulge under the conditions of the settlement, other than that "the Deans were satisfied." The case of Dean vs. Liddy was dismissed without prejudice. Also in 2006, Dean appeared as an interviewee in the documentary The U. S. vs. John Lennon, about the Nixon administration's efforts to keep John Lennon out of the United States. Dean retired from investment banking in 2000 while continuing to work as an author and lecturer, becoming a columnist for FindLaw's Writ online magazine. He resides in Beverly Hills, California. In 2001, Dean published The Rehnquist Choice: The Untold Story of the Nixon Appointment that Redefined the Supreme Court, an exposé of the White House's selection process for a new Supreme Court justice in 1971, which led to the appointment of William Rehnquist. Three years later, Dean wrote a book heavily critical of the administration of George W. Bush, Worse than Watergate, in which he called for the impeachment of Bush and Vice President Dick Cheney for allegedly lying to Congress. His next book, released in 2006, was Conservatives without Conscience, a play on Barry Goldwater's book The Conscience of a Conservative. In it, he asserts that post Goldwater conservatism has been co opted by people with authoritarian personalities and policies, citing data from Bob Altemeyer. According to Dean, modern conservatism, specifically on the Christian Right, embraces obedience, inequality, intolerance, and strong intrusive government, in stark contrast to Goldwater's philosophies and policies. Using Altemeyer's scholarly work, he contends that there is a tendency toward ethically questionable political practices when authoritarians are in power and that the current political situation is dangerously unsound because of it. Dean cites the behavior of key members of the Republican leadership, including George W. Bush, Dick Cheney, Tom DeLay, Newt Gingrich and Bill Frist, as clear evidence of a relationship between modern right wing conservatism and this authoritarian approach to governance. He places particular emphasis on the abdication of checks and balances by the Republican Congress and on the dishonesty of the conservative intellectual class in support of the Republican Party, as a result of the obedience and arrogance innate to the authoritarian mentality. After it became known that Bush authorized NSA wiretaps without warrants, Dean asserted that Bush is "the first President to admit to an impeachable offense". On March 31, 2006, Dean testified before the Senate Judiciary Committee during hearings on censuring Bush over the issue. Senator Russell Feingold, who sponsored the censure resolution, introduced Dean as a "patriot" who put "rule of law above the interests of the president." In his testimony, Dean asserted that Nixon covered up Watergate because he believed it was in the interest of national security. This sparked a sharp debate with Republican South Carolina senator Lindsey Graham, who repeatedly asserted that Nixon authorized the break in at Democratic headquarters. Dean finally replied, "You're showing you don't know that subject very well." Spectators laughed, and soon the senator was "sputtering mad". Dean's 2007 book Broken Government: How Republican Rule Destroyed the Legislative, Executive and Judicial Branches is, as he wrote in its introduction, the third volume of an unplanned trilogy. In this latest book, Dean, who has repeatedly called himself a "Goldwater conservative", built on Worse Than Watergate and Conservatives Without Conscience to argue that the Republican Party has gravely damaged all three branches of the federal government in the service of ideological rigidity and with no attention to the public interest or the general good. Dean concludes that conservatism must regenerate itself to remain true to its core ideals of limited government and the rule of law. In 2008, Dean co edited Pure Goldwater, a collection of writings by the 1964 Republican presidential nominee and former U. S. Senator Barry Goldwater, in part as an act of fealty to the man who defined his political ideals. His co editor was Goldwater's son Barry Goldwater, Jr. Historian Stanley Kutler was accused of editing his transcripts of the Nixon tapes to make Dean appear in a more favorable light. On September 17, 2009, Dean appeared on Countdown with new allegations about Watergate. He said he had found information via the Nixon tapes that showed what the burglars were after: information on a kickback scheme involving the Democratic National Convention in Miami Beach, Florida. Dean also asserts that Nixon did not directly order the break in, but that Ehrlichman ordered it on Nixon's behalf. In speaking engagements in 2014, Dean called Watergate a "lawyers' scandal" that, for all the bad, ushered in needed legal ethics reforms. Dean later emerged as a strong critic of Donald Trump, saying in 2017 that he was even worse than Nixon. He said, "It's a nightmare. They don't know what their jeopardy is. They don't know what they're looking at. They don't know if they're a part of a conspiracy that might unfold. They don't know whether to hire lawyers or not, how they're going to pay for them if they do. It's an unpleasant place." In February 2018, Dean warned that Rick Gates's testimony may be "the end" of Trump's presidency. In September 2018, Dean warned against Brett Kavanaugh's confirmation to the United States Supreme Court, a main concern being that the appointment would result in "the most presidential powers friendly court" in modern times. On November 7, 2018, the day after the midterm elections, Trump forced Attorney General Jeff Sessions to resign. Dean commented on the removal in colorful terms, saying it "seems to be planned like a murder" and that Special Counsel Robert Mueller likely had contingency plans, possibly including sealed indictments. In early June 2019, Dean testified, along with various U. S. attorneys and legal experts, before the House Judiciary Committee on the implications of, and potential actions as a result of, the Mueller report. In 2022, Dean said the January 6 Committee had an overwhelming case against Trump.
БАҚ-тағы бейнелеулер
Дин бұрынғы MSNBC және Current TV жаңалық бағдарламасы, Кит Олберманмен Countdown, және Premiere Radio Networks-тегі The Randi Rhodes Show-да жиі қонақ ретінде танылды. 1979 жылғы "Соқыр амбиция" телесериалында Дин рөлін Мартин Шин сомдады. 1995 жылы Оливер Стоун түсірген "Никсон" фильмінде Дин рөлін Дэвид Хайд Пирс ойнады. 1999 жылғы "Дик" фильмінде Дин рөлін Джим Брюер ойнады. 2022 жылғы "Гаслит" телесериалында Дин рөлін Дэн Стивенс сомдады. 2023 жылғы "Ақ үйдің сантехниктері" телесериалында Дин рөлін Домналл Глисон ойнады.
Dean frequently served as a guest on the former MSNBC and Current TV news program, Countdown with Keith Olbermann, and The Randi Rhodes Show on Premiere Radio Networks. In the 1979 TV mini series Blind Ambition, Dean was played by Martin Sheen. In the 1995 film Nixon, directed by Oliver Stone, Dean was played by David Hyde Pierce. In the 1999 film Dick, Dean was played by Jim Breuer. In the 2022 TV mini series Gaslit, Dean was played by Dan Stevens. In the 2023 TV mini series White House Plumbers, Dean was played by Domhnall Gleeson.