Кларк Клиффорд: Американ саясаткері мен қорғаныс министрі
Clark Clifford
Кларк Клиффорд (1906-1998) – АҚШ-тың саяси кеңесшісі, қорғаныс хатшысы. Трумэн, Кеннеди, Джонсон, Картер президенттермен жұмыстысты. Тарихы мен рөлі туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка қорғаныс министрі (1906–1998)
American secretary of defense (1906–1998)
Кларк МакАдамс Клиффорд (25 желтоқсан 1906 – 10 қазан 1998) – американдық заңгер, демократтардың Гарри С. Трумэн, Джон Ф. Кеннеди, Линдон Б. Джонсон және Джимми Картер президенттеріне маңызды саяси кеңесші болды. Оның ресми лауазымдары: Ақ үй кеңесшісі (1946–1950), Президенттің барлау жөніндегі кеңесшілер кеңесінің төрағасы (1963–1968) және қорғаныс министрі (1968–1969). Клиффорд түрлі мәселелерде президенттің бейресми кеңесшісі ретінде де ықпалды болды. Вашингтондағы табысты заңгер ретінде ол жоғары мәртебелі клиенттерімен, әдемі мінез-құлқымен және тап-тасқан костюмдерімен танымал болды. Клиффордтың соғыстан кейінгі демократиялық президенттік әкімшіліктердегі ықпалының көрсеткіші – 1976 жылғы президенттік сайлауда Джимми Картер жеңіске жеткен соң, оның командасы Клиффордтың Вашингтон элитасының символы ретінде ешқандай ықпалға ие болмауы керек екенін, тіпті "егер біз Кларк Клиффордқа сүйенсек, біз сәтсіздікке ұшырадық" деп мәлімдеді. Бірақ ақырында Картер оның кеңесіне жүгінді. Ол анасының інісі Кларк МакАдамс есімімен аталады. Ол Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінде білім алған.
Clark McAdams Clifford (December 25, 1906October 10, 1998) was an American lawyer who served as an important political adviser to Democratic presidents Harry S. Truman, John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson, and Jimmy Carter. His official government positions were White House Counsel (1946–1950), Chairman of the President's Intelligence Advisory Board (1963–1968), and Secretary of Defense (1968–1969); Clifford was also influential in his role as an unofficial, informal presidential adviser in various issues. A successful Washington, D. C., lawyer, he was known for his elite clientele, charming manners, and impeccable suits. Emblematic of Clifford's influence in postwar Democratic presidential administrations was that after Jimmy Carter won the 1976 presidential election, his transition team was adamant that Clifford, as a symbol of the Washington, D. C., establishment, should not have any influence whatsoever, declaring that "if you ever see us relying on Clark Clifford, you'll know we have failed", yet Carter eventually came to rely on him nonetheless. He was named after his maternal uncle, Clark McAdams. He attended Washington University in St. Louis.
Мансап
Клиффорд 1928-1943 жылдар аралығында Сент-Луисте заңгерлік тәжірибесімен мықты беделге ие болды. 1944-1946 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштерінде офицер болып қызмет етті.
Clifford built a solid reputation practicing law in St. Louis between 1928 and 1943. He served as an officer in the U. S. Navy from 1944 to 1946.
Президент кеңесшісі
1945 жылы ол Ақ үйге тағайындалды және президент Гарри С. Трумэннің әскери көмекшісі ретінде қызмет еткенде тез арада капитан болып жоғарылатылды. Ол Трумэннің сенімді кеңесшісі және досы болды. Клиффорд Вашингтонға барып, алдымен Президенттің Теңіз кеңесшісінің көмекшісі болып қызмет етті, кейін Миссуриден келген жақын досы Президенттің Теңіз кеңесшісі болып тағайындалды. Әскери-теңіз күштерінен босатылғаннан кейін ол 1946 жылдан 1950 жылға дейін Трумэннің Ақ үй кеңесшісі ретінде оның қасында болды, Трумэн Клиффордқа тез сеніп, оған сүйенді. Клиффорд 1948 жылғы Трумэннің сайлауалды кампаниясының негізгі ұйымдастырушысы болды, сол кезде Трумэн республикалық кандидат Томас Дьюиді күтпеген жеңіске ұшыратты. Клиффорд Трумэнды 1941-1945 жылдары президент Франклин Д. Рузвельттің вице-президенті болған үшінші партияның прогрессивті үміткері Генри А. Уоллестің жарысқа тигізер әсерін азайту ниетімен солшыл популисттік бейнеге енуге ынталандырды. Клиффорд сондай-ақ, азаматтық құқықтарды қорғауға белсенді ұстаным, дәстүрлі оңтүстік демократтарын наразы қалдырғанымен, аймақта партияның үстемдігіне елеулі бұзылыс келтірмейтініне сенді. Бұл болжамды Стром Турмондтың штаттардың құқықтарын жақтаушы демократ ретінде кандидат болуы жоққа шығарды, бірақ Клиффордтың стратегиясы Трумэннің өз күшімен сайлауда жеңіске жетуіне және Демократиялық партияның Азаматтық құқық қозғалысындағы позициясын нығайтуға көмектесті. Президенттік кеңесші ретіндегі ең маңызды үлестерінің бірі – Дэвид Найлспен бірге 1948 жылы жаңа еврей мемлекеті Израильді дереу тануды қолдау болды, Мемлекеттік хатшы Джордж Маршаллдың қатты қарсылығына қарамастан. Сонымен қатар, Мемлекеттік, Соғыс және Әділет министрліктеріндегі жоғары лауазымды шенеуніктердің, Біріккен штабтардың және Орталық барлау тобының, сондай-ақ Джордж Ф. Кеннан мен Чарльз Боленнің сараптамасын пайдалана отырып, Джордж Элсимен бірге 1946 жылы президент Трумэн үшін құпия «Клиффорд-Элси есебін» дайындады. Президенттің сұрауымен жасалған бұл есеп, Кеңес Одағының Батыс елдерімен жасасқан келісімдер мен уағдаластардан қалай бас тартқанын егжей-тегжейлі баяндады, сондай-ақ Кеннанның «Foreign Affairs» журналындағы «X» мақаласы АҚШ-тың Кеңес Одағына қатысты саясатын қатаңдатуға ықпал етті. Осы кезеңде ол 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заңға және оның 1949 жылғы толықтыруларына әкелген заңнамалық жұмыстарға белсенді қатысты. Клиффорд Джон Ф. Кеннедидің президенттік тағайындалуына басшылық етті. Клиффорд сондай-ақ Стюарт Саймингтон басқарған президенттікке сайланған Кеннедидің Қорғаныс мекемелері жөніндегі комитетінің мүшесі болды. 1961 жылдың мамырында Кеннеди Клиффордты Президенттің Сыртқы барлау жөніндегі кеңесшілер кеңесіне тағайындады, ол 1963 жылдың сәуірінен бастап 1968 жылдың қаңтарына дейін төрағалық етті. Кеннединің 1963 жылдың қарашасындағы қазасынан кейін Джонсон президент болғаннан кейін Клиффорд жиі Ақ үйдің бейресми кеңесшісі болып қызмет етті және кейде қысқа мерзімді ресми міндеттерді атқарды, соның ішінде 1967 жылы генерал Максвелл Тейлормен Оңтүстік Вьетнамға және Оңтүстік-Шығыс Азия мен Тынық мұхитындағы басқа елдерге сапар жасады.
In 1945 he was assigned to the White House and quickly promoted to captain while serving as assistant naval aide and then naval aide to President Harry S Truman. He became a trusted personal adviser and friend of Truman. Clifford went to Washington, first to serve as assistant to the President's Naval Adviser, after the naming of a personal friend from Missouri as the President's Naval Adviser. Following his discharge from the Navy, he remained at Truman's side as White House Counsel from 1946 to 1950, as Truman came rapidly to trust and rely upon Clifford. Clifford was a key architect of Truman's campaign in 1948, when Truman pulled off a stunning upset victory over Republican nominee Thomas Dewey. Clifford encouraged Truman to embrace a left wing populist image in hope of undermining the impact on the race of third party Progressive candidate Henry A. Wallace, who had served as President Franklin D. Roosevelt's Vice President from 1941 to 1945. Clifford also believed that a strong pro civil rights stance, while sure to alienate traditional Southern Democrats, would not result in a serious challenge to the party's supremacy in that region. This prediction was foiled by Strom Thurmond's candidacy as a splinter States' Rights Democrat, but Clifford's strategy nonetheless helped win Truman election in his own right and establish the Democratic Party's position in the Civil Rights Movement. In his role as presidential adviser, one of his most significant contributions was his successful advocacy, along with David Niles, of prompt 1948 recognition of the new Jewish state of Israel, over the strong objections of Secretary of State General George Marshall. Of similar importance, with the input of senior officials in the Departments of State, War, and Justice, the Joint Chiefs of Staff, and the Central Intelligence Group, and utilizing the expertise of George F. Kennan and Charles Bohlen, was his preparation, along with George Elsey, of the top secret Clifford Elsey Report for President Truman in 1946. That report, solicited by the President, which detailed the numerous ways in which the Soviet Union had gone back on its various treaties and understandings with the Western powers, along with Kennan's X Article in Foreign Affairs, was instrumental in turning U. S. relations toward the Soviet Union in the direction of a harder line. During this period he participated extensively in the legislative efforts that resulted in the National Security Act of 1947 and its 1949 amendments. Clifford was the head of the presidential transition of John F. Kennedy. Clifford was also a member of President elect Kennedy's Committee on the Defense Establishment, headed by Stuart Symington. In May 1961, Kennedy appointed Clifford to the President's Foreign Intelligence Advisory Board, which he chaired beginning in April 1963 and ending in January 1968. After Johnson became president in November 1963 following Kennedy's assassination, Clifford served frequently as an unofficial White House Counsel and sometimes undertook short term official duties, including a trip with General Maxwell Taylor in 1967 to South Vietnam and other countries in Southeast Asia and the Pacific.
USS Liberty оқиғасы
Клиффорд 1967 жылғы алты күндік соғыс кезінде Президенттің барлау кеңесінің төрағасы болды. Осы лауазымда ол 1967 жылғы USS Liberty оқиғасының ресми тергеуін бақылады. Израильдің жақтасы ретінде ол шабуылдан кейін Израиль үкіметінің түсіндірмесіне қызығушылық танытпады: «Біздің ойымызды алаңдатты. Бастапқыда Израиль тарапының оқиғаға қатысты айтқандарына күмән келтірдік және сенбедік. Біз Израильдің барлау қызметіне жоғары құрметпен қарадық, сондықтан «Либерти» кемесіне қателікпен шабуыл жасалғанына сену қиын болды. Сол күні таңертең барлық мүмкін теориялар қарастырылды. Ақпараттың жетіспеуіне байланысты не болғанын анықтау мүмкін болмады».
Clifford served as the chairman of the President's Intelligence Advisory Board during the 1967 Six Day War. In this capacity, he oversaw the official investigation of the 1967 USS Liberty incident. As a staunch supporter of Israel, he was perplexed by the Israeli government’s explanation following the attack: “We were baffled. From the beginning there was skepticism and disbelief about the Israeli version of events. We had enormous respect for Israeli intelligence and it was difficult to believe the Liberty had been attacked by mistake. Every conceivable theory was advanced that morning. It became clear that from the sketchy information available we could not figure out what happened.”
Ол Израильдің түсіндірмесіндегі қайшылықтарды тереңірек зерттеді: ««Либерти» кемесін Мысырдың «Эль Кусейр» кемесімен шатастыру мүмкін емес. «Эль Кусейр» кемесінің сыйымдылығы «Либерти» кемесінен төрт есе аз, ені шамамен жартысы, ұзындығы 180 футқа қысқа және конструкциясы мүлдем басқа. «Либерти» кемесінің ерекше антенналары мен корпусындағы белгілер төмен ұшатын ұшақтар мен торпедалық қайықтардан анық көрінуі керек еді. Шабуыл кезінде «Либерти» кемесі шабуылдаған торпедалық қайықтың біреуін израильдік деп анықтап, оның корпусының нөмірін анықтады. Сол жағдайларда, тәжірибелі израильдік теңізшілер «Либерти» кемесіндегі үлкен белгілерді оңай көріп, анықтай алуы керек еді. Қолда бар мәліметтерге сүйенсек, Израильдің теңіз және әуе күштерінің басқаруында ауыр және кешірілмейтін қателер болды. «Либерти» кемесіне жасалған шабуыл – Израиль үкіметі толық жауапкершілікке тартылуы керек және қатысқан Израиль әскери қызметкерлері жазалануы тиіс болған өрескел немқұрайлылық актісі. Егер осы шабуылды арабтар немесе КСРО жасаған болса, солай қарау қажет еді. Бұл өте ұятты жағдай. Бұл кездейсоқ оқиға болды деп ойлауға болмайды. 3 рет шабуыл жасалды, 3 торпедалық қайық жұмыс істеді. Фактілерді нақты көрсету керек. Жауапты израильдіктерді жазалау керек».
He delved deeper into the inconsistencies in the Israeli explanation: “That the Liberty could have been mistaken for the Egyptian supply ship El Quseir is unbelievable. El Quseir has one fourth the displacement of the Liberty, roughly half the beam, is 180 feet shorter, and is very differently configured. The Liberty’s unusual antenna array and hull markings should have been visible to low flying aircraft and torpedo boats. In the heat of battle the Liberty was able to identify one of the attacking torpedo boats as Israeli and to ascertain its hull number. In the same circumstances, trained Israeli naval personnel should have been able to easily see and identify the larger hull markings on the Liberty. The best interpretation of from available facts is that there were gross and inexcusable failures in the command and control of subordinate Israeli naval and air elements The unprovoked attack on the Liberty constitutes a flagrant act of gross negligence for which the Israeli Government should be held completely responsible, and the Israeli military personnel involved should be punished.”
Шабуылдан кейін ол Джонсон әкімшілігіне израильдіктерді жауапқа тарту үшін қысым жасады: «Менің алаңдаушылығым – біз жеткілікті қатаң емеспіз. Арабтар немесе КСРО жасағандай қарау керек. Жағдай өте жаман. Кездейсоқ оқиға болуы мүмкін емес. 3 шабуыл, 3 торпедалық қайық. Фактілерді көрсетіңіз. Жауапты израильдіктерді жазалаңыз».
Immediately after the attack, he had pressured the Johnson administration to hold the Israelis responsible: “My concern is that we are not tough enough. Handle as if Arabs or USSR had done it. Manner egregious. Inconceivable that it was accident. 3 strafing passes, 3 torpedo boats. Set forth facts. Punish Israelis responsible.”
Ол 1967 жылы өзі жазған есімдік баяндамасында Израильді жауапқа тартуға деген ниетін білдірді: «Бүгінге дейін «Либерти» кемесіне шабуылға кім рұқсат бергенін білмеймін және толық шындықтың ешқашан ашылмауы мүмкін деп ойлаймын. Израильдің ұзақ жылдар бойы берік қолдаушысы болғандықтан, бұл оқиға мені қатты мазалады; Леви Ешколдың мұндай әрекетке рұқсат бергеніне сенгім келмейді. Бірақ Израиль үкіметінің ішінде, басқару тізбесінің бір жерінде қатты қателіктер жіберілді, содан кейін олар жасырылды. Мен израильдіктер өздерінің іс-әрекеттері үшін тиісті өтемақы төлемеді немесе түсіндірме бермеді деп санаймын».
He expressed his desire to hold Israel accountable in an eponymous 1967 report that he had authored: “I do not know to this day at what level the attack on the Liberty was authorized and I think it is unlikely that the full truth will ever come out. Having been for so long a staunch supporter of Israel, I was particularly troubled by this incident; I could not bring myself to believe that such an action could have been authorized by Levi Eshkol. Yet somewhere inside the Israeli government, somewhere along the chain of command, something had gone terribly wrong – and then had been covered up. I never felt the Israelis made adequate restitution or explanation for their actions.”
Қорғаныс министрі
1968 жылғы 19 қаңтарда Джонсон Роберт Макнамараның орнын басатын АҚШ Қорғаныс министрі лауазымына Клиффордты таңдағанын жариялады. Клиффорд өзінің тағайындалуына бір жыл бұрын уақытының шамамен жартысын президентке кеңес берумен, ал қалғанын заң фирмасында жұмыс істеумен өткізгенін айтты. Вашингтонда кеңінен танылып, құрметке ие болған және қорғаныс мәселелерін жақсы білген Клиффордты көбінесе Макнамараның лайықты жаңарушысы деп есептеді. Көптеген адамдар жаңа министрді Вьетнамдағы Макнамарадан гөрі көбірек сокол көзқарасты ұстанатын деп ойлады және оның таңдалуы АҚШ-тың әскери күшін күшейтуге алып келуі мүмкін деп күдіктенді. Клиффорд мұндай алаңдаушылықты сейілтуге тырысып, өзі сокол (агрессивті әскери әрекеттерді қолдайтын) ме, әлде көгершін (Вьетнам соғысын бейбіт жолмен шешуді қолдайтын) ме деген сұраққа жауап беріп: «Мен ешқандай құстар тобына жатпаймын» деді. Бірақ саясатты жоспарлау директоры Лес Гелб 2018 жылы Клиффордтың 1965 жылдан бері соғысқа сырынша қарсы болғанын еске алды.
On January 19, 1968, Johnson announced his selection of Clifford to succeed Robert McNamara as the U. S. Secretary of Defense. Clifford estimated that, in the year just prior to his appointment, he had spent about half of his time advising the President and the other half working for his law firm. Widely known and respected in Washington and knowledgeable on defense matters, Clifford was generally hailed as a worthy successor to McNamara. Many regarded the new secretary as more of a hawk on Vietnam than McNamara, and thought his selection might presage an escalation of the U. S. military effort there. Clifford attempted to allay such fears when, responding to a query about whether he was a hawk (favoring aggressive military action) or a dove (favoring a peaceful resolution to the Vietnam War), he remarked, "I am not conscious of falling under any of those ornithological divisions." Policy planning director Les Gelb recalled in 2018, however, that Clifford was secretly opposed to the war since 1965.
Вьетнам
Клиффорд Джонсонның Вьетнам саясатын қайта қарастыруға бел буған, ал Вьетнам саясаты оның көп уақытын алды. Ол 1965 жылы президенттің жеке кеңесінде эскалацияға қарсы пікір білдірді, бірақ шешім қабылданғаннан кейін президенттің ұстанымын қолдады. Өзінің бекіту тыңдауында АҚШ Сенатының Қарулы Күштер комитетінде АҚШ-тың шектеулі мақсаты Оңтүстік Вьетнам халқына өзін-өзі анықтау құқығын кепілдік беру екенін айтты. Ол сол кезде Солтүстік Вьетнамға АҚШ-тың бомбалауын тоқтатуға қарсы болды, бірақ жағдай өзгері мүмкін екенін мойындады. 1968 жылдың 31 наурызында, Клиффорд Пентагонға келгеннен кейін бір ай өткен соң, Джонсон бейбіт келіссөздерді бастау үшін 20-шы параллельдің солтүстігіндегі бомбалауды тоқтатуды бұйырды. Бұл аймақ Солтүстік Вьетнамның 80 пайызын және 90 пайызын құрады. Сол сөйлеуінде Джонсон 1968 жылы қайта сайлануға түспейтінін жариялады, бұл Клиффордты қоса баршаны таң қалдырды. Солтүстік Вьетнам жақын арада 1968 жылдың мамыр айының ортасында Парижде басталған келіссөздерге келісті. Кейіннен, 1968 жылдың 31 қазанында, осы келіссөздердің сәтті аяқталуын қамтамасыз ету үшін, Президент Клиффордтың толық қолдауымен Солтүстік Вьетнамдағы барлық бомбалауды тоқтатуды бұйырды. Клиффорд, Макнамара сияқты, Вьетнамдағы әскери қолбасшылардан қосымша күштер сұрауларын жиі қарастыруға тиіс болды. Ол министрлік қызметке келген кезде Вьетнамдағы рұхсат етілген күш 525 000 адамды құрады. Пентагонға көшкеннен кейін көп ұзамай Клиффорд Джонсонды генерал Уильям Уэстморлендтің Вьетнамға қосымша 206 000 американдық әскер жіберу туралы өтінішін қабылдамауға көндірді. Алайда, 1968 жылдың наурыз айының соңында Джонсон 24 500 әскерді шұғыл түрде жіберуге келісті, рұхсат етілген күшті 549 500-ге дейін жеткізді, бірақ бұл көрсеткішке ешқашан қол жеткізілмеді. Клиффорд одан әрі күштерді жинауды қадағалап отырғанмен, Джонсонның 1968 жылдың 31 наурызындағы сөйлеуінде айтқан тұстарын атап өтуді жөн көрді: Оңтүстік Вьетнам армиясы ұрыстың үлкен бөлігін өз мойнына ала алады, әкімшілік Вьетнамдағы АҚШ әскерлерінің санына шектеу қояды және ұрыс деңгейін төмендету үшін бомбалауды шектеу сияқты қадамдар жасайды. Соңында Клиффорд Джонсонның үндемей қолдауымен Макнамараның Вьетнамға қатысты көзқарасына жақындады. Ол президенттік лауазымнан кетпес бұрын АҚШ әскерлерінің санын одан әрі арттыруды, бомбалауды тоқтатуды және жанжалдан біртіндеп шығуды қолдады. Осы уақытқа дейін Клиффорд Мемлекеттік хатшы Дин Раскпен келіспеді, ол "Вашингтон Пост" газетінің мәліметінше, "соғысты одақтастар жеңіп жатыр" және "Америка жеңіске жетуге ниет білдірсе, жеңіске жетеді" деп сенді. Ол соғысқа қарсы болған себебін былай еске алды: "Біздің шектеулермен соғысты жеңе алмайтынымызды түсіндім, мен бұл шектеулер дұрыс деп ойладым, және біз Солтүстік және Оңтүстік Вьетнамның орманды жерлерінде біздің адамдарымыздың өмірін және қазынамызды тек ысыраптаймыз деп ойладым". Ол қызметтен кеткеннен кейін, 1969 жылдың шілдесінде "Foreign Affairs" журналында өзінің көзқарасын анық білдірді: "Біздің жасайтын еш нәрсеміз де біздің жауынгерлік әскерлерімізді кері қайтарудан артық болмас еді. Сонымен қатар, біз әскери күшіміз арқылы басқа да нәрсеге қол жеткізе аламыз деп үміттенбеуіміз керек, сондықтан да бізді жұмыстан шығаратын уақыт келді. Мен Пентагоннан кетіп бара жатқанда осыны айттым". Джонсон әкімшілігі Вьетнам соғысының көлеңкесінде аяқталса да, Клиффорд өзінің қысқа мерзімдегі Қорғаныс министрі қызметін абыроймен аяқтады. Ол АҚШ Конгресімен жақсы қарым-қатынаста болды, бұл оған оның кейбір ұсыныстарын мақұлдауға көмектесті. Ол өз міндеттерін тез және тиімді орындады және Вьетнамдағы АҚШ-тың араласуын бастапқыда азайтуды жақсы басқарды; шын мәнінде, ол Джонсонға деэскалация стратегиясын қолдауға күшті ықпал етті. Ол Вашингтондағы заңгерлік практикасына оралу үшін қызметтен кеткен кезде, халықаралық шиеленістердің төмендеуіне үміт білдірді, Вьетнамдағы қарсыласудың ұрыс даласынан конференциялық үстелге ауысуына және Кеңес Одағының стратегиялық ядролық қаруды шектеуді талқылауға дайын екендігіне тоқталды.
Clifford took office committed to rethinking Johnson's Vietnam policies, and Vietnam policy consumed most of his time. He had argued against escalation in 1965 in private counsel with the president, but then provided public support for the president's position once the decision was made. At his confirmation hearing, he told the Armed Services Committee of the U. S. Senate that the limited objective of the U. S. was to guarantee to the people of South Vietnam the right of self determination. He opposed ending the U. S. bombing of North Vietnam at the time, but acknowledged that the situation could change. In fact, on March 31, 1968, just a month after Clifford arrived at the Pentagon, Johnson, in an effort to get peace talks started, ordered the cessation of bombing north of the 20th parallel, an area comprising almost 80 percent of North Vietnam's land area and 90 percent of its population. In the same address, Johnson announced that he would not be a candidate for reelection in 1968, surprising everyone, Clifford included. Soon the North Vietnamese agreed to negotiations, which began in Paris in mid May 1968. Later, on October 31, 1968, to encourage the success of these talks, the President, with Clifford's strong support, ordered an end to all bombing in North Vietnam. Clifford, like McNamara, had to deal with frequent requests for additional troops from military commanders in Vietnam. When he became secretary, the authorized force in Vietnam was 525,000. Soon after moving into his Pentagon office, Clifford persuaded Johnson to deny General William Westmoreland's request for an additional 206,000 American troops in Vietnam. At the end of March 1968, however, Johnson agreed to send 24,500 more troops on an emergency basis, raising authorized strength to 549,500, a figure never reached. Even as he oversaw a continued buildup, Clifford preferred to emphasize the points Johnson had made in his March 31, 1968, address: that the South Vietnamese army could take over a greater share of the fighting, that the administration would place an absolute limit on the number of U. S. troops in Vietnam, and that it would take steps, including the bombing restrictions, to reduce the combat level. Eventually Clifford moved very close, with Johnson's tacit support, to the views McNamara held on Vietnam just before he left office—no further increases in U. S. troop levels, support for the bombing halt and gradual disengagement from the conflict. By this time Clifford clearly disagreed with Secretary of State Dean Rusk, who believed, according to The Washington Post, "that the war was being won by the allies" and that it "would be won if America had the will to win it." He later recalled how he turned against the war: "I found out that we couldn't win the war with the limitations that we had, which I thought were correct limitations, and I thought all we were going to do was just waste the lives of our men and our treasure out in the jungles of North and South Vietnam." After he left office, Clifford, in the July 1969 issue of Foreign Affairs, made his views very clear: "Nothing we might do could be so beneficial as to begin to withdraw our combat troops. Moreover we cannot realistically expect to achieve anything more through our military force, and the time has come to begin to disengage. That was my final conclusion as I left the Pentagon ". Although the Johnson Administration ended under the cloud of the Vietnam War, Clifford concluded his short term as Secretary of Defense with his reputation actually enhanced. He got along well with the U. S. Congress, and this helped him to secure approval of at least some of his proposals. He settled into his duties quickly and efficiently, and capably managed the initial de escalation of U. S. involvement in Vietnam; indeed, he apparently strongly influenced Johnson in favor of a de escalation strategy. As he left office to return to his law practice in Washington, Clifford expressed the hope and expectation that international tensions would abate, citing the shift in the Vietnam confrontation from the battlefield to the conference table, and the evident willingness of the Soviet Union to discuss limitations on strategic nuclear weapons.
Шіркеу комитеті
1975 жылғы 5 желтоқсанда Клиффорд Шіркеу комитетіне Ұлттық қауіпсіздік кеңесі мен Бас барлау директоры – Орталық барлау агенттігі емес – жасырын операцияларға қатысу немесе қатыспау туралы шешім қабылдау құқығына ие болуын ұсынды.
On Friday, December 5, 1975, Clifford recommended to the Church Committee that the National Security Council and a Director General of Intelligence—not the Central Intelligence Agency—be the ones with the authority to decide whether or not to engage in covert action.
Үндістанға арнайы президенттік елші
Клиффордтың заңгерлік тәжірибесі мен лоббилік қызметі оны бай етті, және ол ықпалының кеңдігі мен шексіз байланыстарының арқасында Вашингтондағы "супер-заңгерлердің" бірі саналды. Клиффордтың кеңсесі Ақ үйге қарап тұрды, бұл оның астанадағы ұзақ тәжірибесін көрсететіндей болды. 1980 жылы президент Картер оны Үндістанға арнайы өкілі етіп тағайындады. Клиффорд Тегерандағы АҚШ елшілігінен ұрланған тұтқындарды босату мәселесінде келіссөздер жүргізудегі кедергісі үшін Иранның жаңадан құрылған аятолла Хомейни режимін соғыспен қорқытты. Сонымен қатар, ол Вашингтондағы бір кешкі ас мәжілісінде президент Рональд Рейганды "жақсы ниетті ақымақ" деп атады. 1982 жылдан 1991 жылға дейін Клиффорд First American Bankshares төрағасы болды, ол Вашингтондағы ең ірі банкке айналды. Банк номиналды түрде араб инвесторларына тиесілі болды, бірақ Федералдық резервтің алаңдауын басу үшін Клиффорд көрнекті американдық азаматтардан тұратын директорлар кеңесін құрды, олар күнделікті басқаруды жүзеге асырды. 1991 жылы Нью-Йорк округінің прокуроры Роберт М. Моргентау (Манхэттен округімен бірдей) оның кеңсесі BCCI-нің First American-ға жасырын түрде иелік еткенін көрсететін дәлелдер тапқанын мәлімдеді. Моргентау Клиффорд пен оның серіктесі Роберт А. Алтманның федералдық реттеуші органдарды қасақана жаңылыстырған-жанғылысқандығын анықтау үшін үлкен қазылар алқасын шақырды, олар екеуі де BCCI-нің сыртқы бақылауға ие болмайтынын мәлімдеген еді. Price Waterhouse жүргізген аудит First American-ның номиналды инвесторлары мен Федералдық резерв арасындағы келісімдерге қайшы келетінін көрсетті, көптеген инвесторлар BCCI-ден көп сомада қарыз алған. Одан да маңыздысы, олар First American акцияларын кепіл ретінде ұсынған. Олар пайыз төлемегенде BCCI акциялардың бақылауын алды. Кейіннен есептеулер бойынша BCCI осылайша First American акцияларының 60 пайызынан астамын иеленді. First American инвесторларының іс жүзінде BCCI үшін номиналды тұлғалар екендігіне бұрыннан күдік болған. Алайда, аудит BCCI-нің First American-ға жасырын және заңсыз түрде иелік еткенін нақты растады. АҚШ Сенаторлары Джон Керри мен Хэнк Браун дайындаған "АҚШ Сенатының Сыртқы қатынастар комитетіне баяндамасында" BCCI-нің АҚШ банктерін құпия түрде сатып алу стратегиясының кілті реттеуші органдардың күдігіне қарамастан, көрнекті американдықтарды белсенді пайдалану болды, олардың арасында Клиффорд та болды деп көрсетілді. Өзінің ұзақ жылдар бойы адал мінез-құлқымен мақтанған Клиффорд өзінің қиын жағдайын "Мен өзімді ақымақ немесе жемқор көрсетудің арасында таңдау жасауым керек" деп The New York Times газетінің тілшісіне айтқанда баяндады.
Clifford's legal practice and lobbying work made him wealthy, and he was considered one of Washington's "superlawyers" due to the reach of his influence and seemingly limitless connections. Clifford's office overlooked the White House, emphasizing his long experience in the capital. In 1980, President Carter appointed him as special presidential emissary to India. Clifford made waves by threatening the newly established regime of Ayatollah Khomeini of Iran with war for its intransigence in negotiating the release of the hostages seized from the U. S. embassy in Tehran. He also referred to President Ronald Reagan as an "amiable dunce" at a Washington dinner party. From 1982 to 1991, Clifford served as chairman of First American Bankshares, which grew to become the largest bank in Washington, D. C. The bank was nominally owned by a group of Arab investors, but in order to assuage fears from the Federal Reserve, Clifford had assembled a board of distinguished American citizens to exercise day to day control. In 1991, Robert M. Morgenthau, the District Attorney for New York County (coterminous with the borough of Manhattan), disclosed that his office had found evidence that BCCI secretly owned First American. Morgenthau convened a grand jury to determine whether Clifford and his partner, Robert A. Altman, had deliberately misled federal regulators when the two men assured them that BCCI would have no outside control. An audit by Price Waterhouse revealed that contrary to agreements between First American's nominal investors and the Federal Reserve, many of the investors had borrowed heavily from BCCI. Even more seriously, they had pledged their First American stock as collateral. When they missed interest payments, BCCI took control of the shares. It was later estimated that in this manner, BCCI had ended up with 60 percent or more of First American's stock. There had long been suspicions that First American's investors were actually nominees for BCCI. However, the audit was solid confirmation that BCCI secretly—and illegally—owned First American. A "Report to the Committee on Foreign Relations of the United States Senate", prepared by U. S. Senators John Kerry and Hank Brown, noted that a key strategy of "BCCI's successful secret acquisitions of U. S. banks in the face of regulatory suspicion was its aggressive use of a series of prominent Americans", Clifford among them. Clifford, who prided himself on decades of meticulously ethical conduct, summed his predicament up when he sadly told a reporter from The New York Times, "I have a choice of either seeming stupid or venal."
Жеке өмір және өлім
1931 жылы 3 қазанда Клиффорд Марджер Пепперл "Марни" Кимболлға (20 сәуір 1908 - 14 сәуір 2000) үйленді. Олардың үш қызы болды: Марджер Клиффорд (лақапы: Гери), Джойс Клиффорд Берланд және Рэндалл Клиффорд Уайт. Клиффорд өзін христиандық сионист деп жариялаған. 1997 жылы PBS телеарнасының "Труман" атты деректі фильмінде соңғы, дені әлсіз күйде пайда болғаннан кейін көп ұзамай, Клиффорд 1998 жылы 10 қазанда 91 жасында дүние салды. Ол Вирджиния штатының Арлингтон округіндегі Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
On October 3, 1931, Clifford married Margery Pepperell "Marny" Kimball (April 20, 1908 – April 14, 2000). They had three daughters: Margery Clifford (nickname: Gery), Joyce Clifford Burland and Randall Clifford Wight. Clifford was a self proclaimed Christian Zionist. Not long after a final, frail appearance in the 1997 PBS television documentary Truman, Clifford died on October 10, 1998, at the age of 91. He was buried at Arlington National Cemetery, in Arlington County, Virginia.
Мұра
Кларк Клиффорд бірден-бірге ұлттық тұлғаға айналды, Ақ үйдің қарапайым теңізші әскери көмекшісінен Президент Труманның басты кеңесшісі мен стратегияшысына дейін өсті. Оның табысы қажырлы еңбегінен, өткір ақылынан, басшысына тең келетін покер шеберлігінен, баспасөзді ұстау қабілетінен, сәттілікке толы мүмкіндіктерді дереу пайдалану дағдысынан және Джордж Кеннан сияқты басқалар ұсынған жақсы идеяларды анықтап, жаңарту және насихаттау қабілетінен туындады. Осылайша ол күшпен ұсынған, бірақ іс жүзінде өзі жасамаған, соның ішінде 1947 жылғы Труманның қайта сайлану стратегиясы жөніндегі ұсынысы мен Клиффорд-Элсидің "Қышқы соғыс стратегиясы" атты еңбектері үшін танылды. 1960 жылы президенттікке үміткер Джон Ф. Кеннедидің сенімді кеңесшісі болды, мемлекеттік қызметке талмайтынын мәлімдеп, оған қол жеткізуге көмектесті. Оның беделі мен заңгерлік тәжірибесі одан әрі өрге көтерілді, соңында Линдон Джонсон оны қорғаныс министрі етіп тағайындады, ол елді Вьетнам тұзағынан шығаруға тиіс болды. Тарихшы Уолтер Айзексон Клиффордтың көп жағынан 1940-шы және 1950-ші жылдардың басында Американың сыртқы саясатын қалыптастырған төрт данагөй – Диан Ачесон, Аверелл Харриман, Роберт А. Ловетт және Джон Дж. Макклойға ұқсас екенін айтады. Алайда, Айзексон былай дейді: "Клиффорд данагөй болуға талпынған адам болып қалды, өйткені ол партиялық махинатор және манипулятор репутациясынан ешқашан толыққанды арыла алмады". 1995 жылы Тони Голдвин HBO телефильмі "Труман" да Клиффорд рөлін ойнады. 2002 жылы Дональд Сазерленд HBO телефильмі "Соғысқа жол" да Клиффорд рөлінде сомдалды.
Clark Clifford emerged as a national figure almost overnight, moving from a low level naval aide in the White House to President Truman's top adviser and strategist. His success came from hard work, a good mind, poker skills to match those of his boss, the ability to stroke the press, the knack to immediately seize on serendipitous opportunities, and the ability to identify, reshape and promote good ideas first proposed by others, such as George Kennan. He thus gained fame for papers that he presented forcefully, but did not actually write, including his 1947 proposal on Truman's reelection strategy and the Clifford Elsey papers on Cold War strategy. He became a trusted advisor to presidential candidate John F. Kennedy in 1960, assuring his access by indicating he wanted no public office. His reputation – and his law practice – continued to soar until finally Lyndon Johnson appointed him Defense Secretary to lead the nation out of the Vietnam trap. Historian Walter Isaacson argues that in many ways Clifford resembled the four wise men who shaped American foreign policy in the 1940s and early 1950s – Dean Acheson, Averell Harriman, Robert A. Lovett, and John J. McCloy. However, Isaacson argues, "Clifford remained a Wise Man wannabe because he could never quite shake his reputation as a partisan wheeler dealer and manipulator." In 1995, Tony Goldwyn portrayed Clifford in the HBO television film Truman. In 2002, Donald Sutherland portrayed Clifford in the HBO television film Path to War.
Шығармалары
1991 жылы Клиффордтың "Президентке кеңесші" (Ричард Холбрукпен бірге жазылған, кейін АҚШ-тың Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі) естеліктері, оның аты BCCI жанжалына қатыстылық танытқан кезде жарық көрді.
In 1991, Clifford's memoirs Counsel to the President (co authored with Richard Holbrooke, later U. S. Ambassador to the United Nations) were published just as his name was implicated in the unfolding BCCI scanda.