Дэвид Максвелл Файф: Британ саяхатшысы және заңгерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық заңгер және консервативті саясаткер (1900–1967)

Дэвид Патрик Максвелл Файф, 1-ші Килмуир графы (29 мамыр 1900 – 27 қаңтар 1967), 1942–1954 жылдары сэр Дэвид Максвелл Файф, ал 1954–1962 жылдары Килмуир виконты ретінде танымал болған британдық консервативті саясаткер, заңгер және судья. Ол өте еңбекқор және дарынды заңгерлік мансабын саяси амбициялармен қатар алып жүрді, осының арқасында ол Бас солиситор, Бас прокурор, Ішкі істер министрі және Ұлыбританияның Лорд-канцлері лауазымдарына жетті. Нюрнберг процесінде айыптау тарапынан болған кеңесшілердің бірі ретінде ол кейіннен Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияны жасауға қатысты. Ішкі істер министрі ретінде ол 1950 жылдары Ұлыбританияда гомосексуалистерге қарсы күресті күшейтті және полиция қызметкерін өлтіргені үшін Дерек Бентлиге берілген өлім жазасын жеңілдетуден бас тартты. Оның саяси амбициялары 1962 жылдың шілдесінде Гарольд Макмилланның кабинеттік қайта құруы кезінде күйреп кетті.

Ерте өмір

Эдинбургте туған, Абердин грамматикалық мектебінің директоры Уильям Томсон Файфтың екінші әйелі Изабелла Кэмпбеллдің, Дорнох, Сазерленд округындағы Дэвид Кэмпбеллдің қызы, білім алған. Ол Джордж Уотсон колледжінде және Оксфордтың Балиол колледжінде оқыды, онда саясатқа деген қызығушылығының арқасында, Ұлылар бойынша үшінші сынып диплом алды. Оксфордта оқығанда ол Стуббс қоғамының мүшесі болды. Оның академиялық білімі 1918-1919 жылдары Шотландия гвардиясында қызмет еткен кезінде, Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына байланысты тоқтап қалды. Бітіргеннен кейін ол Британдық одақтастық одағында сэр Патрик Ханнонның саяси хатшысы болып жұмыс істеді, бос уақытында заңды оқыды. Ол Грей Иннге қабылданды және 1922 жылы адвокаттыққа бекітілді. Ол Ливерпульде Джордж Линскидің шәкірті болды, содан кейін оның кеңсесіне практикалық жұмысқа кірді. Максвелл Файф кейіннен өзінің мақсаты отыздан кейін - патшаның кеңесшісі (silk), қырықтан кейін - министр, ал елуден кейін заңгер мамандығының ең жоғары сатысына жеткенін жазды. Саяси мансабын бастамас бұрын ол 1924 жылы Виган округынан консерватор ретінде парламентке сайлануға түсті, бірақ бұл округті жеңу мүмкін емес еді. Ол 1929 жылға дейін Спен аңғарындағы сайлау округін дамытты, содан кейін партия Үндістандағы Саймон комиссиясынан болмаған кезде либералды депутат сэр Джон Саймонға қарсы шықпауға шешім қабылдады. Максвелл Файф ақыры 1935 жылдың шілдесінде Ливерпульдің Батыс Дерби округындағы парламент сайлауында жеңіске жетті. Ол 1936 жылдан 1942 жылға дейін Олдхэмнің рекордері болды. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол майор шындығымен Бас прокурор департаментіне жіберілді. 1940 жылдың қыркүйегінде әуе шабуылынан ауыр жарақат алды. 1941 жылдың мамырында Максвелл Файф Консервативтік партиясының соғыстан кейінгі проблемалар комитетінің төрағасы Раб Батлердің орынбасары болды, соғыстан кейінгі саясатты әзірлеу үшін. Батлер 1944 жылғы Білім туралы заңды қабылдаумен айналысқан кезде 1943 жылдың шілдесінен 1944 жылдың тамызына дейін төрағалықты Батлерден қабылдады (Раб Батлердің саяси мансабы (1941–1951) қараңыз). Максвелл Файфтың мұндай өлім жазалары нацистермен күресудің ең жақсы тәсілі деп сенгені күмәнді, өйткені ол кейін Нюрнберг процесінде жұмыс істеді; алайда, сол кезде үкімет мүшесі ретінде ол премьер-министр Черчилльтің басшылығына бағынудан басқа амалы болмады, ол нацистік басшыларға тез әділдік жасауды үнемі талап етті. Еуропадағы соғыс аяқталғаннан кейін және коалиция 1945 жылдың мамырында таратылғаннан кейін Максвелл Файф қысқа уақытқа Черчилльдің уақытша үкіметінде бас прокурор болды. Кейбір адамдар Файфтың қалай әрекет ететініне күмәнмен қарады, өйткені қарсы тергеу оның күшті жағы деп есептелмеді. Алайда, Герман Герингті тергеудегі оның әрекеті тарихтағы ең танымал тергеулердің бірі болды. Максвелл Файф 1947 жылғы партияның өнеркәсіптік хартасын әзірлеуде жетекші рөл атқарды және консервативтік партия ұйымы туралы комитетке төрағалық етті, нәтижесінде Максвелл Файфтың есебі (1948–1949) жарық көрді. Есеп сайлау шығыстарын қаржыландыру жауапкершілігін кандидаттан сайлау округінің партиясына ауыстырды, бұл жергілікті қауымдастықтарға кандидаттардан үлкен жеке сыйлықтар талап етуді қиындату арқылы депутаттардың әртүрлілігін кеңейту мақсатымен жасалды. Іс жүзінде бұл сайлау округтері партияларына көбірек билік беру және кандидаттарды біркелкі ету әсерін тигізген болуы мүмкін. Ол сэр Энтони Иденді Ұлыбританияның Еуропадағы көшбасшы болу мүмкіндігін жойған жағымсыз ұстанымы үшін сынға алды. Иден мұны әрқашан жоққа шығарды және Максвелл Файфқа қарсы жала жабу ісін қарастырды. Сэр Перси Силлито 1953 жылы бас директор лауазымынан кеткен кезде Максвелл Файф оның орнын алмастыруды сэр Эдвард Бриджес төрағалық еткен мемлекеттік қызметшілердің комитетіне тапсырды. Комитет Дик Уайт пен сэр Кеннет Стронгті ұсынды. Максвелл Файф комитеттің Уайтты таңдауын қолдады, Черчилльге ішкі тағайындау қызмет моралі үшін жақсы болатынын айтты. Файфтың ішкі істер министрі лауазымына тағайындалуы еркек гомосексуалистер үшін қорқыныш атмосферасын тудырды. Ол гомосексуалды әрекеттерді қылмыстық деп санайтын қолданыстағы заңнаманы қатаң қолдады және "Англияны еркектердің осы жаман әдетінен тазарту" науқанын бастады, полиция бақылауы және тұзаққа түсіру арқылы еркек гомосексуалистерді тұтқындаудың күрт өсуіне әкелді, агенттерді пайдалану арқылы провокаторлар, тыңдалған телефондар, жалған құжаттар және ордерлердің болмауы. 1939 жылы содомия немесе өрескел әдепсіздік үшін 1276 қылмыстық іс тіркелді, ал ол ішкі істер министрі лауазымына тағайындалғаннан кейін бір жыл өткен соң қылмыстық істер саны 5443-ке өсті. Беделл де атап көрсетеді: "Мүмкін, ол комитетке тапсыру арқылы мәселені шелгісі келді. Мүмкін, ол Вольфенден қарсы шешім шығарады деп ойлады, себебі Вольфенденнің гей ұлы, Джереми болды". Килмур либерализацияға қарсы болды, тіпті Лордтар палатасында (Лорд Арран ұсынған) 1965 жылы заң жобасы енгізілген кезде де. Беделл айтады: "Оппозиция үшін Лорд Килмур Лондондағы барлық жасырын есіктердің артында жұмыс істейтін "буггерлер клубтарына" рұхсат беруге қарсы ескертті". Ішкі істер министрі лауазымында ол Дерек Бентлидің дарға асылуына байланысты дауға қатысты. Алайда, көптеген мәселелер бойынша ол консервативтік партияның прогрессивтік қанатында болды, 1953 жылы дене жазасын қайта енгізу туралы ұсыныстарға қарсы шықты. Алайда, Иден Черчилльдің ізбасары болары белгілі болғаннан кейін, ол Лорд канцлер лауазымын іздеді және Лордтар палатасына және "жүнмен қапталған орындыққа" көшті. Лорд Килмур саяси Лорд канцлер болды, сот функцияларымен шектеліп қалмады. Ол көптеген үкіметтік мәселелермен айналысты, соның ішінде Мальтаның конституциясы, ол Ұлыбританияның бір бөлігі болуын қалады, және Шектеулі практикалар сотының құрылуы. Лауазымда өткізген сегіз жыл ішінде ол Лордтар палатасына 24 апелляция бойынша ғана судья ретінде отырды. Лорд Килмур 1956 жылы Сидни Сильверманның жеке мүшелік заң жобасына қарсы шықты, ол өлім жазасын жоюды көздеді. Ол оны "ел үшін апатқа және халық үшін қауіпке" айналатын "ақылсыз және қауіпті шара" деп сипаттады. Алайда, Килмур өлім жазасының ауқымын шектеуді ұсынған және 1957 жылғы Қылмыстық істер заңына әкелген кабинеттік комитеттің төрағасы болды. Ол Ұлыбританияға иммиграцияның салдарынан қорқып, 1956 жылы кабинетке есеп ұсынды. Лорд Килмур 1956 жылғы Суэц каналы дағдарысындағы әскери араласуды Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасының 51-бабында көзделген өзін-өзі қорғау ережелерімен дұрыс деп санайды. Зейнеткерлікке шығудың ауыртпалығын жеңілдету үшін. Ол Макмилланға оны аспазға қарағанда аз хабарламамен жұмыстан босатып отырғанын айтқан, ал Макмиллан Лорд канцлерлерді алудың аспазды алудан оңай екенін жауап берді.

Born in Edinburgh, the only son of William Thomson Fyfe, Headmaster of Aberdeen Grammar School, by his second wife Isabella Campbell, daughter of David Campbell, of Dornoch, co. Sutherland, he was educated at George Watson's College and Balliol College, Oxford, where, perhaps owing to his interest in politics, he achieved a third class degree in Greats. Whilst at Oxford, he was a member of the Stubbs Society. His academic education was paused during his service in the Scots Guards in 1918–19, at the end of the World War I. After graduation, he worked for the British Commonwealth Union as political secretary to Sir Patrick Hannon MP, studying law in his spare time. He entered Gray's Inn and was called to the bar in 1922. He became a pupil of George Lynskey in Liverpool then joined his chambers to practise. Maxwell Fyfe later wrote that his ambition was to be a silk (King's Counsel) in his thirties, a minister in his forties and at the top of the legal profession in his fifties. Not pausing before beginning his political career in earnest, he stood as a Conservative for Wigan in 1924, an unwinnable parliamentary seat. He cultivated the more winnable Spen Valley until 1929 when the party resolved not to oppose sitting Liberal Member of Parliament (MP) Sir John Simon while he was absent on the Simon Commission in India. Maxwell Fyfe was eventually elected to Parliament in Liverpool West Derby in a by election in July 1935. He was Recorder of Oldham from 1936 to 1942. and, at the outbreak of World War II in September, he was deployed to the Judge Advocate General's department with rank of major. He was badly injured in an air raid in September 1940. In May 1941 Maxwell Fyfe became deputy to Rab Butler's chairmanship of the Conservative Party Post War Problems Committee to draft policies for after the war. He took over as chairman from Butler between July 1943 and August 1944 while Butler was busy passing the Education Act 1944 (see Political career of Rab Butler (1941–1951)). Whether Maxwell Fyfe believed such executions were the best method of dealing with the Nazis may be doubted, in view of his later work at the Nuremberg Trials; at the time, however, as a member of the government he had little choice but to follow the lead of the Prime Minister, Churchill, who repeatedly urged that summary justice be visited upon the Nazi leaders. When the war in Europe ended and the coalition was dissolved in May 1945, Maxwell Fyfe was briefly Attorney General in Churchill's caretaker government. There were misgivings in some quarters as to how Fyfe would perform, cross examination not being regarded as one of his strengths. However, his cross examination of Hermann Göring was one of the most noted cross examinations in history. Maxwell Fyfe played a leading role in drafting the party's Industrial Charter of 1947 and chaired the committee into Conservative Party organisation that resulted in the Maxwell Fyfe Report (1948–49). The report shifted the responsibility of funding electoral expenditure from the candidate to the constituency party, with the intention of broadening the diversity of MPs by making it harder for local associations to demand large personal donations from candidates. In practice, it may have had the effect of lending more power to constituency parties and making candidates more uniform. he criticised Sir Anthony Eden for a negative stance that derailed the UK's opportunity to become a leader in Europe. Eden always rejected this and considered a libel action against Maxwell Fyfe. When Sir Percy Sillitoe resigned as DG in 1953, Maxwell Fyfe delegated the shortlisting of a successor to a committee of civil servants chaired by Sir Edward Bridges. The committee put forward Dick White and Sir Kenneth Strong. Maxwell Fyfe endorsed the committee's preference for White, observing to Churchill that an internal appointment would be good for the morale of the service. Fyfe's assumption of office as Home Secretary heralded a reign of fear for male homosexuals. A stern advocate of existing legislation criminalising homosexual acts, he started a campaign to “rid England of this male vice this plague” by dramatically increased arrests of male homosexuals through police surveillance and entrapment via the use of agents provocateurs, tapped telephones, forged documents and the absence of warrants. From 1,276 in prosecutions in 1939 for actual or attempted sodomy or gross indecency, a year after he had assumed the office of Home Secretary prosecutions had soared to 5,443. As Bedell also notes: "Perhaps he thought, by handing over to a committee, to shelve the issue. Perhaps he assumed Wolfenden would find against, in which case, he chose a curious chairman, because Wolfenden had a gay son, Jeremy." Kilmuir still opposed liberalisation when a bill was introduced in the Lords (by Lord Arran) in 1965. Says Bedell: "For the opposition, Lord Kilmuir warned against licensing the 'buggers' clubs' which he claimed were operating behind innocent looking doors all over London." During his tenure as Home Secretary, he was embroiled in the controversy surrounding the hanging of Derek Bentley. However, on most issues he was on the progressive wing of the Conservative Party, opposing the proposals in 1953 for the re introduction of corporal punishment. However, once it was clear that Eden was to be Churchill's successor, he sought the office of Lord Chancellor. and moved to the House of Lords and the "woolsack". Lord Kilmuir was a political Lord Chancellor, not restricting himself to his judicial role. He worked on many government issues including the constitution of Malta, which he wanted to become part of the UK, and the creation of the Restrictive Practices Court. In his eight years in the post he only sat as a judge on 24 appeals to the House of Lords. Lord Kilmuir opposed Sydney Silverman's 1956 private member's bill to abolish capital punishment. He described it as "an unwise and dangerous measure, the presence of which on the statute book would be a disaster for the country and a menace to the people". However, Kilmuir chaired the cabinet committee that recommended limiting the death penalty's scope and which led to the Homicide Act 1957. He feared the consequences of immigration to the United Kingdom and presented a report to the cabinet in 1956. Lord Kilmuir contended that the military intervention in the 1956 Suez Crisis was justified under the self defence provisions of Article 51 of the United Nations Charter. to cushion the blow of retirement. He is said to have complained to Macmillan that he was being sacked with less notice than would be given to a cook, to which Macmillan replied that it was easier to get Lord Chancellors than good cooks.

Үкіметтен кейін

Үкіметтен кейін Килмуир Плесси компаниясы директорлар кеңесіне қосылды, бірақ оның денсаулығы жақсырақ болмай қалды. Ол 1967 жылдың 27 қаңтарында Сүссекстің Уитхэм ауылында қайтыс болды және кремацияланды. Оның күлі Уитхэмдегі Әулие Михаил және Барлық Періштелер шіркеуіне қойылды. Оның өліміндегі мүлігі 22 202 фунт стерлинг құрады. Оның ұлдарына ғана берілетін лауазымдары тоқтатылды, себебі ол тек қыздар өсірді.