Уильям Баллантайн: Соңғы заңгерлердің бірі және ханзадеге жасаған құрметті қызметі
William Ballantine
Уильям Баллантайн (1812-1887) – ағылшын заңгер, қылмыстық сот жүйесінде жұмыс істеген. Дикенс, Теккерей сияқты жазушылармен байланысы болды, шебер тергеуші ретінде танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сержант Уильям Баллантайн (3 қаңтар 1812 – 9 қаңтар 1887) – ағылшын құқық сақтаушысы, 1870 жылдардағы заң реформаларынан кейін жойылған құқықтық лауазым иесі.
Serjeant William Ballantine SL (3 January 1812 – 9 January 1887) was an English Serjeant at law, a legal position defunct since the legal reforms of the 1870s.
Ерте мансап
Лондонның Камден қаласында Тоттенхэм Корт Роудтағы Хоуленд көшесінде туған, полиция судьясының ұлы Баллантайн Санкт-Пол мектебінде білім алып, 1834 жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол Қылмыстық сотқа қосылып, сот жүйесі бойынша сапар шекті, бұл оған Гертфордшир, Кент, Суррей, Суссекс және Эссекс округтерінің соттарына бару қажеттігін тудырды. Жас кезінде ол театр және әдебиеттік ортамен жақсы таныс болды, Чарльз Диккенс, Уильям Мейкпис Такерей және Энтони Троллоп сияқты көптеген жазушылармен кездесті, және осы тәжірибесі оған, әсіресе қылмыстық істерде, үлкен заңдық практиканы құруға көмектесті. 1840 жылдардың соңында Баллантайн бірнеше танымал істерге қатысып, өзінің шеберлігін көрсеткен қатаң қарсы тергеуші ретінде танылды. Осы кезеңде оның басты қарсыласы Сержант Пэрри (1816–1880) болды.
Born in Howland Street, Tottenham Court Road in Camden, London, the son of a police magistrate, Ballantine was educated at St Paul's School, and called to the Bar in 1834. He joined the Criminal Court and travelled the judicial 'Home Circuit', which necessitated him attending courts in Hertfordshire, Kent, Surrey, Sussex and Essex. As a young man he had a wide familiarity with dramatic and literary society, meeting many writers, including Charles Dickens, William Makepeace Thackeray and Anthony Trollope, and this background helped to obtain for him a large legal practice, particularly in criminal cases. In the late 1840s, Ballantine became known as a formidable cross examiner, having become involved in several famous cases, where he was able to display these skills. His great rival at during this period was Serjeant Parry (1816–1880).
Заңгер
Баллантайн 1856 жылы заң сержанты болды, осылайша сол шендегі ақ коф немесе бас киім киюге құқылы болды (суретті қараңыз). Ол соттардағы соңғы сержанттардың бірі болды, бұл атақ және лауазым 1873 жылғы сот реформаларында жойылды. 1860 жылдары ол бірнеше резонанстық істерді қабылдады.
Ballantine became a Serjeant at law in 1856, being then entitled to wear the white coif or cap of that rank (see illustration). He was one of the last Serjeants in the courts, that title and position being abolished in the judicial reforms of 1873. During the 1860s, he took on a number of high profile cases.
Мордаунт ажырасу туралы сот
Баллантайн әйеліне қарсы сол кездегі әйгілі ажырасу ісінде сэр Чарльз Мордаунттың адвокаты болды. Леди Мордаунт күйеуінен әлдеқайда жас болғандықтан, оған баласының әкесі емес екенін мәлімдеді. Ол патшаға бірнеше еркекпен, соның ішінде Уэльс ханзадасымен 'көп рет, ашық күндіз' адалсыздық жасағанын мойындады. Осы мәлімдемелердің нәтижесінде Уэльс ханзадасы сотқа шақырылып, іс бойынша куәлік беруі қажет болды. Оны сотқа шақыруға болғанымен, куәлік беруге мәжбүрлеу мүмкін емес еді; оның анасы, королева Виктория, оған сотқа бармауға кеңес берді. Бірақ ханзада сотқа келіп, сұрақтарға жауап беруге келісті. Леди Мордаунттың адвокатының сауалдарына ханзада өзі мен леди Мордаунттың арасында 'ешқандай ұятсыз жақындық немесе қылмыстық әрекет' болмағанын жоққа шығарды. Бұл мәлімдеме ханзада жалған куәлік бергеніне сендіріп, жалпы пікір қалыптастырды. Баллантайн, Лорд Мордаунттың адвокаты ретінде, талапкер, Уэльс ханзадасын қарсы сұраққа алуға құқылы болды. Бірақ ханзаданы ұяттан сақтау үшін ол Оның Шаңыралығына ешқандай сұрақ қоймайтынын жариялады, осылайша ханзаданың абыройын сақтап қалды. Дегенмен, Баллантайн істі ұтып ала алмады, өйткені ол қазылар алқасын леди Мордаунттың кінәлі екеніне көндіре алмады.
Ballantine served as Counsel for Sir Charles Mordaunt in the then notorious divorce case against his wife. Lady Mordaunt, who, much younger than her husband, informed him that he was not the father of her child. She admitted to him that she had committed adultery with a number of men, including the Prince of Wales, 'often, and in open day.' It became clear that because of these revelations that the Prince of Wales would have to be summoned to court to give evidence in the case. Although he could be subpoenaed, he could not be forced to give evidence; Queen Victoria, his mother, advised him not to attend the court. However, the Prince agreed to attend the court, and to be questioned. After delicate questioning by Lady Mordaunt's counsel, the Prince denied that 'any improper familiarity or criminal act' had taken place between himself and Lady Mordaunt. It was generally believed that by stating this the Prince had perjured himself. Ballantine, as counsel for Lord Mordaunt, the plaintiff, was entitled to cross examine the Prince of Wales. Instead, in an attempt to save the Prince from any embarrassment, he declared that he had no questions for His Royal Highness, thus saving the Prince's honour. However, Ballantine lost the case because he had failed to convince the jury that Lady Mordaunt was guilty.
Зейнеткерлік
1880-жылдардың басында Баллантайн заңнан зейнеткерлікке шығып, жазу және саяхат жасаумен айналысты, соның нәтижесінде бірнеше томдық естеліктер жариялады. Театр мен журналистикаға деген қызығушылығы оны Лондон қаласында көпке таныс ете білді. Ол өткір тексеруші ретінде танымал болғанымен, әріптестері Баллантайнды "үлгілі заңгер" деп санамады. "The Law Times" газетінде жарық көрген қысқаша хабарламада Баллантайн "тіпті өзінің нашар өмірбаянында да, келешек ұрпаққа пайдалы болатын ешқандай сабақ қалдырмады" делінген. Алайда, сол нөмірде оның өмірі мен мансабына арналған толық некролог жарияланған, ол "[ ] оның ерекше мінезі болды, бұл оған көпшіліктің пікірінше бірегей орын берді. Адам табиғатын жақсы білуінің арқасында ол қылмыстық істерде жақсы прокурор немесе қорғаушы бола алды. Ол – шебер тексеруші, әдемі сөйлейтін, қылмыскерлердің ниеттері мен мақсаттарын анықтауда ұстаз еді" деген сөздермен аяқталады. Ол 1887 жылдың 9 қаңтарында Маргейт қаласында 75 жасында қайтыс болды. Баллантайнның жеке өмірі богемиялық деп есептелді; ол көп ақша тапса да, кедей күйде көз жұмды. Барристер және саясаткер сэр Эдвард Кларк Баллантайнның өмірінің соңғы жылдарын "Болоньяда жер аударылуда өткізді, ұлының берген жәрдемақысынан ғана кедейліктен сақталды, ал Бар мүшелерінің алтауы осы жәрдемақыны жомарттықпен толықтырды" деп жазды.
In the early 1880s, Ballantine retired from the law in order to write and travel, publishing several volumes of reminiscences. His interest in the theatre and journalism made him a familiar sight around London. Although he was recognised as an incisive cross examiner, Ballantine was not regarded by his peers as being 'a model legal mind.' The Law Times, in a brief notice, stated that Ballantine "left behind him scarcely any lesson, even in his own poor biography, which the rising generation could profitably learn." But in the same issue there is a full obituary with a detailed description of his life and career, ending with "[ ] he had an individuality of character which gave him a position almost unique in the estimation of the public. His intimate acquaintance with human nature made him an excellent prosecutor or counsel for the defence in criminal trials. [ ] He was a skilful cross examiner, an amusing speaker, and a great adept in the art of penetrating the motives and designs of criminals." He died at Margate on 9 January 1887, aged 75 years. Ballantine's private life was considered Bohemian; and though he earned large sums, he died poor. Barrister and politician Sir Edward Clarke wrote that Ballantine spent the latter part of his life "in exile at Boulogne, only being saved from poverty by the allowance made him by his son, which was generously supplemented by six members of the Bar".
Отбасы
1841 жылы 4 желтоқсанда ол Лондондық Генри Гайлстың қызы Элизаға үйленді. DNB оның баласы болмағанын хабарлайды, бірақ басқа да көптеген дереккөздер оның Оңтүстік-Шығыс аймағындағы адвокат және Парламент депутаты Уильям Генри Уолтер Баллантайнның әкесі екенін көрсетеді.
On 4 December 1841, he married Eliza, daughter of Henry Gyles of London. The DNB reports that he left no issue, but a variety of other sources record that he was the father of William Henry Walter Ballantine, an attorney on the South Eastern Circuit and a Member of Parliament.