Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және судья (1872–1950)
British politician and judge (1872–1950)
Дуглас МакГарел Хогг, 1-ші виконт Хейлшам (28 ақпан 1872 – 16 тамыз 1950) – британдық заңгер және консервативті саясаткер, екі рет Лорд-канцлер қызметін атқарған, сонымен қатар бірқатар басқа да кабинеттік лауазымдарды иеленген. 1930 жылдардың басында Стенли Болдуиннің партия басшысы лауазымына мүмкін болатын ізбасар ретінде қарастырылған ол, өзінің буынындағы ең көрнекті консервативті саясаткерлердің бірі саналды.
Douglas McGarel Hogg, 1st Viscount Hailsham, (28 February 1872 – 16 August 1950) was a British lawyer and Conservative politician who twice served as Lord Chancellor, in addition to a number of other Cabinet positions. Mooted as a possible successor to Stanley Baldwin as party leader for a time in the very early 1930s, he was widely considered to be one of the leading Conservative politicians of his generation.
Ерте өмір
Лондонда туған Хогг, саудагер және қайырымдылық шараларын қолдаушы Квинтин Хогг пен Алиса Анна Хоггтың (құрметті Грэм, 1918 жылы қайтыс болған) ұлы болды. Оның екі әкесі де, 1-ші баронет сэр Джеймс Хогг және Уильям Грэм, Парламент мүшелері болған. Ол Чим мектебінде және Итон колледжінде оқыды, содан кейін отбасылық қант саудагерлік фирмасында сегіз жыл жұмыс істеді, Батыс Үндістан мен Британдық Гвианада болды. Бур соғысы кезінде 19-шы (Бервик және Лотиан) атты әскер бөлімінде қызмет етіп, жараланды және орденмен марапатталды.
Born in London, Hogg was the son of the merchant and philanthropist Quintin Hogg and of Alice Anna Hogg, née Graham (d. 1918). Both of his grandfathers, Sir James Hogg, 1st Baronet, and William Graham, were Members of Parliament. He was educated at Cheam School and Eton College, before spending eight years working for the family firm of sugar merchants, spending time in the West Indies and British Guiana. During the Boer War he served with the 19th (Berwick and Lothian) Yeomanry, and was wounded in action and decorated.
Заң мансабы
Оңтүстік Африкадан оралған соң, ол 1902 жылы Линкольн қонақүйінде адвокаттыққа қабылданды. Барда өмірінің салыстырмалы түрде кеш кезеңінде, кіші адвокат ретінде бастағанына қарамастан, ол азаматтық және коммерциялық құқық салаларында үлкен тәжірибе жинақтады. Кейінірек оның ұлы 1914 жылға қарай Хогг жылына 14 000 фунт стерлинг (2018 жылғы баға бойынша шамамен 1,4 миллион фунт стерлинг) табатынын сендірді. Сэр Джон Саймон кейінірек оның туралы былай деп жазды: "Хоггтың барда көшбасшы болу үшін қажетті барлық қасиеттері болды: күрделі фактілерді нақты түсіну, оларға қолданылуға тиіс заң принциптерін анық көру, қарастырылып отырған жағдайға қатысты тұғырлы ұстаным, сондай-ақ, ол сөйлеген сот алдында қолдау табуға мұқият есептелген, инабатты және келісімге шақыратын мінез-құлық пен ықпалды күш болды. Ол ешқашан қысылған жоқ, және ешқандай адвокат оның істің қиындықтарына дайындалу жолын ашуда одан шебер болған жоқ." 1917 жылы ол Корольдің кеңесшісі болып тағайындалды, ал 1920 жылы Линкольн қонақүйінің төрешісі және Уэльс принцінің Бас прокуроры болды. 1903 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол әкесі құрған Корольдік политехникалық институтына көп уақыт арнады.
Returning from South Africa, he was called to the bar at Lincoln's Inn in 1902. Despite starting at the bar relatively late in life, as a junior barrister, he built up a large practice in both common law and commercial law. His son later believed that Hogg was earning £14,000 per annum (around £1.4m at 2018 prices) by 1914. Sir John Simon later wrote of him: "Hogg had all the qualities that go to make a leader at the bar: an accurate grasp of complicated facts, a clear view of the principles of law which had to be applied to them, a sturdy attitude in the face of the situation with which he had to deal, and a manner which was genial and conciliatory with a persuasive force behind it well calculated to win assent from the tribunal he was addressing. He was never at a loss, and no counsel was more adept at preparing the way to meet the difficulties of the case." He was appointed King's Counsel in 1917, and became a bencher of Lincoln's Inn and Attorney General to the Prince of Wales in 1920. After his father's death in 1903 he also devoted considerable time to the Royal Polytechnic institution, which his father had founded.
Саяси ахуал
Хогг әлі заңгерлік қызметте жүрген кезінде консервативті саясатқа қатыса бастады. Ол Маркони жанжалы кезінде консерваторлардың либералдарға қарсы заңдық шабуылдарына қатысты. Хоггтың ұлы Квинтин кейіннен 1914 жылдың наурыз айындағы Curragh оқиғасы шамасында, ол алты жасында шай ішуден кейін ересектерге таныстырылып, "Уинстон Черчилль кім?" деп сұрағанын еске алды. Черчилль сол кезде либералдық кабинеттің жетекші мүшесі болды және протестанттық Ольстерге қарсы әскери және теңіз шараларын қолдануы мүмкін болғандардың бірі еді; Хоггтың інісі Иан сол кезде Curragh-тағы 4-ші гусар полкінде қызмет ететін. Хогг ұлына, біреудің өлімін тілеу – жамандық екенін айтқанын (бірақ Квинтин жазғандай, оған ешқашан мұндай нәрсе айтпаған), егер ол біреудің өлімін тілесе, ол Уинстон Черчилль болатынын жеткізді. Хогг кейіннен бұл оқиғаны есіне алмағанын мәлімдеді, бірақ 1920 жылдары ұлы еске салғанда мойындады; ол мен Черчилль сол кезде (консервативті) кабинет мүшелері еді. 1914 жылдың тамызында соғыс басталғанда, Хоггты Лондон саябағындағы адамдар шатастырып, Черчилль деп ойлап, құттықтады, себебі олардың сыртқы келбеті шамалы ұқсас еді. Хоггқа Мэрилебон округінен консервативтік партиядан кандидат болу ұсынылды, бірақ 1918 жылғы сайлауға дейін, үміткерлік үшін отырған депутатпен (Сэр Самуэль Скотт) күресудің орнына бас тартты.
Hogg began to be involved in Conservative politics while still at the bar. He was involved in the Conservatives' legal attacks against the Liberals during the Marconi scandal. Hogg's son Quintin later recalled that, probably around the time of the Curragh Incident in March 1914 when he was six years old, he had been presented to the adults at the close of a tea party, and had asked "Who is Winston Churchill?" Churchill, a leading member of the Liberal Cabinet at the time, was one of those apparently threatening some kind of military and naval action against Protestant Ulster; Hogg's brother Ian was then serving with the 4th Hussars at the Curragh. Hogg replied that he had always told his son that it was wicked to wish somebody dead (he had, Quintin recorded, never actually told him any such thing) but that if he did wish anyone dead it would be Winston Churchill. Hogg later claimed not to recollect the occasion, when his son reminded him of it in the 1920s; he and Churchill were (Conservative) Cabinet colleagues by then. On the outbreak of war in August 1914 Hogg was cheered by bystanders in a London park, who mistook him for Churchill, to whom he bore a slight physical resemblance. Hogg was approached to be the Conservative Party candidate for Marylebone, but stood down before the 1918 election rather than fight the sitting member (Sir Samuel Scott) for the nomination.
Бас прокурор: 1922-1924 жылдар
Ллойд Джордж коалициясы (консервативті-либералдық) 1922 жылдың қазан айында Карлтон клубында өткен мәжіліс нәтижесінде тарап кетті. Бонар Лоу таза консервативті үкімет құрды, бірақ Коалицияның көптеген жетекші мүшелері қызметке тұрудан бас тартқандықтан, заң қызметкерлері жетіспеді. Сол кезде ол әлі парламент депутаты болмаған Хогг бас прокурор болып тағайындалды. Парламентке кірмеген Гарольд Макмиллан Дерби графы мен Девоншир герцогінің (Макмилланның қалың жұбайының әкесі) арасындағы келесі әңгімені жазды: «Ах, – деді лорд Дерби, – сіз тым пессимистсіз. Олар керемет кішкентай адамды тапты. Сол адвокаттардың бірі, білесіз. Ол барлық жұмысты істейді». «Есімі кім?» – деді герцог. «Шошқа», – деді лорд Дерби. Ол маған бұрылып: «Сен Шошқаны білесің бе? Мен Джеймс Пиггті білемін [ол Суртистерді көп оқитын]. Басқа Шошқаны білмеймін», – деді. Ол сэр Дуглас Хогг екен! Бұл шынымен Троллоп романынан алынған көрініс болды. Бонар Лоу Хоггтың Сент-Марилебон округінен консервативті кандидат ретінде таңдалуын қамтамасыз етті. 1922 жылдың қараша айында өткен жалпы сайлауда ол қарсылықсыз Төменгі палатаға сайланды, онда Лоу үкіметі сенімді көпшілікке ие болды. Сондықтан Хогг өзінің парламенттік мансабын алдыңғы қатарда бастады және бірнеше күн ішінде Ирландия еркін мемлекетінің конституциясын құруға қатысты заң жобасын палатада өткізуге көмектесуге тиіс болды. Ол қызметке келгеннен кейін төрт апта ішінде лорд-канцлер Кейв пен Невилл Чемберленге (Денсаулық сақтау министрі) жұмыссыздардың делегациясына Болдуиннен (Қаржы министрі) жауап дайындауға көмектесуге тура келді. Ол әлі Кабинеттің толық мүшесі болмаса да, құпия кеңеске ант берді және (сол кездегідей) рыцарьдық атақ алды (1922 жылдың желтоқсанында). Хогг 1923 жылдың мамырында Стэнли Болдуин алғаш рет премьер-министр болғанда бас прокурор қызметін жалғастырды. Хогг осы уақыттың көп бөлігін Сассекстегі ауылдық үйінде өткізді, онда ол округтің белгілі бір тұлғасына айналды. 1923 жылдан бастап ол округтің әділет судьясы болды. Кейіннен Лорд-канцлер болғаннан кейін де ол кейде Льюесте қарапайым судья ретінде отыра берді. Консерваторлар 1923 жылдың желтоқсанындағы сайлауда көпшілігін жоғалтты, нәтижесінде парламентте ешбір партия жеңіске жетпеді. Хогг 1924 жылдың қаңтарында Рамсей Макдональд басқарған алғашқы Лейборист үкіметі билікке келгенге дейін бас прокурор қызметін атқаруын жалғастырды. Хогг оппозицияда белсенді парламенттік рөл атқарды. Невилл Чемберлен Макдональдты тағайындаған дебаттарда Хоггтың сөйлеген сөзі «үлкен әсер қалдырып, біздің партияны қатты жігерлендірді» деп жазды. 1924 жылдың қазан айында Макдональдтың үкіметін құлатқан Кэмпбелл ісі бойынша дебаттарда да солай болды. Бұл жолы Чемберлен «Хоггтың қорытындысы нағыз шеберлік болды. Осы уақытқа дейін мен екінші тараптың айғақтарынан қатты алаңдадым және Хоггты естігеннен кейін ғана үкіметке қарсы іс-әрекеттің қаншалықты мықты екенін түсіндім».
The Lloyd George Coalition (Conservative Liberal) collapsed as a result of the Carlton Club meeting in October 1922. Bonar Law formed a purely Conservative government but found himself short of law officers after many leading members of the Coalition refused to serve. Hogg, not yet an MP, was appointed Attorney General. Harold Macmillan, who was not yet an MP, records the following exchange between the Earl of Derby and Duke of Devonshire (Macmillan's father in law):'Ah,' said Lord Derby, 'you are too pessimistic. They have found a wonderful little man. One of those attorney fellows, you know. He will do all the work.' 'What's his name? ', said the Duke. 'Pig,' said Lord Derby. Turning to me, the Duke replied, 'Do you know Pig? I know James Pigg [he was a great reader of Surtees]. I don't know any other Pig.' It turned out to be Sir Douglas Hogg! This was a truly Trollopian scene. Bonar Law arranged for Hogg to be selected as Conservative candidate for the safe seat of St Marylebone. He was returned unopposed to the House of Commons in the November 1922 general election, at which Law's government won a comfortable majority. Hogg therefore began his Commons career on the front bench, and within days had to help pilot through the House the bill which set up the Irish Free State constitution. Within four weeks of entering office he also had to assist Lord Chancellor Cave and Neville Chamberlain (Minister of Health) to write a reply from Baldwin (Chancellor of the Exchequer) to a delegation of the unemployed. Though not yet a full member of the Cabinet, he was sworn of the Privy Council and received the (then) customary knighthood (in December 1922). Hogg continued as Attorney General when Stanley Baldwin became Prime Minister for the first time in May 1923. Hogg spent much of this time at his country home in Sussex, where he had become a prominent county figure. He was a justice of the peace for the county from 1923. Even when he later became Lord Chancellor he sometimes continued to sit as an ordinary magistrate at Lewes. The Conservatives lost their majority in the December 1923 election, which returned a hung Parliament. Hogg continued as Attorney General until the first Labour government, under Ramsay MacDonald, took office in January 1924. Hogg maintained an active Commons role in opposition. Neville Chamberlain wrote that Hogg's speech during the debate which installed MacDonald "made a great impression and heartened up our party immensely". The same was true in the debate on the Campbell Case in October 1924, which brought down MacDonald's government. This time Chamberlain wrote that "Hogg's summing up was a real tour de force. Until then I confess to having been rattled by the special pleading on the other side and only when I heard Hogg did I realise how strong the case against the Govt still remained."
Бас прокурор қайтадан
Кейінірек 1924 жылдың қазан айында Хогг қайтадан Бас прокурор болып тағайындалды, бұл жолы консерваторлар билікке оралған кезде ол Министрлер кабинетіне енді. Хогг кабинет отырыстарына белсенді қатысқанмен, оның негізгі міндеті үкіметке заңдық мәселелер бойынша кеңес беру болды, ал басқа министрлер оны көбінесе заңгер-саясатшы деп қарады. 1925 жылдың қазан айында Гарри Поллиттті және тағы бірнеше британдық коммунисті мемлекетке қарсы қызметтері үшін ұстау және соттау жауапкершілігі Хоггке жүктелді, алайда бұл еңбектің нәтижесін көбінесе белгілі Ішкі істер министрі Уильям Джойнсон Хикске жатқызды. Хогг 1926 жылғы жалпы ереуілге қатысты заңдық мәселелер бойынша да кеңес берді. Хогг әріптестерінің арасында беделді болды, және пікірсайыстардағы қаталдығына қарамастан, қарсыластары оны жақтырмады деу қиын. Невилл Чемберлен 1926 жылы оның туралы: «Ол ең жақсы, адал, тура және керемет миға ие адамдардың бірі. Сонымен қатар, ол – бірінші сыныпты күрескер» деп жазған (Дневник письма, 338). Кеншілер ереуілі (техникалық түрде тоқтату) жалпы ереуілден кейін де жалғасты, бірақ көптеген жұмыссыздыққа және жұмыста қалғандардың ұзақ сағат жұмыс істеуге, жалақының төмендеуіне және аудандық (ұлттық емес) жалақы келісімдеріне келісуге мәжбүр болуымен аяқталды. Бас прокурор ретінде Хогг 1927 жылғы Сауда даулары заңын Парламент арқылы өткізді. Бұл заң жаппай пикеттеуді және екіншілік ереуілдерді (дауға қатыспаған басқа кәсіподандардың ереуілі) заңсыз деп жариялады, сондай-ақ кәсіподақ мүшелерінің кез келген саяси төлемді «құрастыруын» міндеттеді (яғни, мүшелер Лейбористік партияға жарнасымен қатар қайырымдық жасауды қаласа, оны белсенді түрде таңдауы керек). Бұған қоса, мемлекеттік қызметкерлердің кәсіподақтарына Кәсіподақтар конгресіне қосылуға тыйым салынды. Үкімет қызметінің барысында Хогг болашақ Ішкі істер министрі және тіпті Премьер-министр болуға лайық деп есептелді. 1928 жылы Остин Чемберлен өзінің әпкесіне Сыртқы істер министрлігінде туындаған қиын заңдық мәселелер туралы жазды, онда Хейлшем «шешім қабылдауға көмектесе алмады, егер сіз оны білсеңіз, бұл мәселелердің қаншалықты шешуге қиын екенін түсінуіңіз мүмкін еді».
Later in October 1924, Hogg was reappointed Attorney General, this time with a seat in the Cabinet, when the Conservatives were returned to power. Although Hogg played a full part in cabinet debates, his main responsibility was to advise the government on legal matters, and other ministers seem to have regarded him mainly as a lawyer–politician. He was the minister responsible for the arrest and prosecution of Harry Pollitt and a number of other British communists for subversion in October 1925, though credit was generally attributed to the better known Home Secretary, William Joynson Hicks. Hogg also gave legal advice over the general strike of 1926. Hogg was popular among his colleagues, and despite his fierceness in debate he was not particularly disliked by his opponents. Neville Chamberlain wrote in 1926 that he was 'one of the best, straight and loyal and possessed of a wonderful brain. Moreover, he is a first class fighting man' (Diary Letters, 338). The Miners' Strike (technically a lockout) had continued after the General Strike, but had ended with large scale unemployment while those still employed were forced to accept longer hours, lower wages, and district (rather than national) wage agreements. As Attorney General, Hogg guided the Trade Disputes Act of 1927 through the House of Commons. This made mass picketing and secondary strikes (i. e. strikes by other unions who were not party to the dispute in hand) illegal and directed that union members had to "contract in" any political levy (i. e. members had to actively choose if they wished to make a donation to the Labour Party alongside their subscription). It also forbade civil service unions from affiliating with the Trades Union Congress. Over the course of the government, Hogg began to be tipped as a future Home Secretary and perhaps even Prime Minister. In 1928 Austen Chamberlain wrote to one of his sisters about knotty legal issues that he faced at the Foreign Office, over which Hailsham 'was unable to help me to a decision, which if you knew him would alone be sufficient to show you how extremely difficult of solution these problems are'.
Лорд-канцлер лауазымының бірінші кезеңі
Виконт Кейв 1928 жылдың басында лорд-канцлер лауазымынан зейнетке шықты. Хоггқа бұл қызмет ұсынылды, бірақ ол «премьер-министр болу мүмкіндігін толығымен жояды» деген себеппен қабылдағысы келмеді және Невилл Чемберленнен көмек сұрады (1928 жылдың 26 наурызы) Болдуиннен кейін «У. Черчилльдің» премьер-министр болғанын көргісі келмегендіктен. Чемберлен келісті және Черчилль мен оның досы лорд Биркенхед болашақта Хогг үкіметінде Чемберленге қарағанда қызмет етуге көбірек келісетінін ойлады (Хогг пен Чемберлен екеуі де премьер-министр болғысы келмейтінін бір-біріне инабатсыздықпен жеткізді). Дегенмен, Болдуин Хоггтың лауазымын қабылдауын талап етті. Ол өзінің қабылдауға құлшынбауынан бөлек, пэерлік атағы оның үлкен ұлы Квинтин Хоггтың саяси амбицияларына да кедеріл келтіруі мүмкін екенін білді, ол Оксфорд университетінде студенттік саясатқа қатысып жүрген еді – және олай болды. 1928 жылдың 29 наурызында Хогг лорд-канцлер болды, ал 5 сәуірде ол Сассекс графтығындағы Хейлшамның бароны Хейлшам атанды. Парламент 1929 жылдың мамыр айында аяқталған кезде Остин Чемберлен Хейлшамның пікірін «Менің ойымша, ол кабинет мүшелерінің кез келгенінен де жақсы» деп жазды (Күнделікті хаттар, 322, 330). Ол 1929 жылғы сайлауда үкімет күтпеген жеңіліске ұшырағанға дейін бір жылдан астам уақыт Ұлы мөрді ұстады. Сол жылғы туған күнге орай (3 маусым) ол Сассекс графтығының виконты Хейлшам болып жарияланды.
Viscount Cave retired as Lord Chancellor early in 1928. Hogg was offered the job but did not want to accept, on the grounds that it "barred any chance of the premiership" and appealed to Neville Chamberlain for help (26 March 1928) on the grounds that he did not want to see "W. Churchill" become Prime Minister after Baldwin. Chamberlain agreed, and felt that Churchill and his friend Lord Birkenhead were more likely to agree to serve in a future Hogg government than under Chamberlain (both Hogg and Chamberlain protested unconvincingly to one another that they did not particularly want to be Prime Minister). However, Baldwin insisted that Hogg accept the promotion. Besides his own reluctance to accept, he was also aware that a peerage might also inhibit the political ambitions of his elder son, Quintin Hogg, who was already active in student politics at Oxford University—as indeed it did. On 29 March 1928, Hogg became Lord Chancellor, and on 5 April he was created Baron Hailsham, of Hailsham in the County of Sussex. As the parliament ended in May 1929, Austen Chamberlain wrote that Hailsham's judgement was 'I think as good as that of any member of the Cabinet' (Diary Letters, 322, 330). He held the Great Seal for just over a year until the government's unexpected defeat in the 1929 election. In that year's Birthday Honours (3 June) he was promoted to Viscount Hailsham, of Hailsham in the County of Sussex.
Қарсылық: 1929-1931 жылдар
1929-1931 жылдары Хейлшем Лордтар палатасындағы Оппозиция көшбасшысы болды. Ол Болдуиннің басшылығына шабуыл жасалғанда, оған айқын қолдау көрсетпеді және оның өзі басшылыққа таласатыны туралы қауесеттерді жоққа шығаруға ештеңе жасамады. Бұрынғы партиялық қамшысы лорд Бейфорд 1931 жылдың наурыз айында: «Қазіргі уақытта айтылып жүрген жалғыз мүмкін ұсыныс – Хейлшем партияны жетектесін, ал Невилл [Чемберлен] – Өкілдер палатасының басшысы болсын» деген пікірді білдірген (Real Old Tory Politics, 245-бет). Бұрынғы лорд-канцлер ретінде Хейлшем заң лорды ретінде қызметін жалғастырды. Сэр Джон Саймон Лордтар палатасындағы бірнеше маңызды істерді атап өтті, онда оның сот шешімдері «ақыл-ойының айқындығын және тиісті тілді қолдану шеберлігін» көрсетті: Адди – Дюмбрекке қарсы (бала-заңбұзушыға келтірілген жарақат, 1929); Толли – Фрайға қарсы (құлық, 1931); Свадлинг – Куперге қарсы (өз кінәсімен келтірілген зиян, 1931). 1931 жылы Хейлшем Сассекс округі крикет клубының президенті болды.
Between 1929 and 1931, Hailsham was Leader of the Opposition in the House of Lords. He did not give strong support to Baldwin when the latter's leadership was attacked, and apparently did nothing to quash speculation that he might become leader himself. The former party whip Lord Bayford thought in March 1931 that 'the only possible suggestion made at present is that Hailsham should lead the party and Neville [Chamberlain] be leader in the Commons' (Real Old Tory Politics, p245). As a former Lord Chancellor Hailsham continued to sit as a Law Lord. Sir John Simon identified a number of significant cases in the Lords in which his judgments 'illustrated his power of lucid reasoning and his command of appropriate language': Addie v. Dumbreck (injury to child trespasser, 1929); Tolley v. Fry (defamation, 1931); Swadling v. Cooper (contributory negligence, 1931). Hailsham became president of Sussex County cricket club in 1931.
Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы: 19311935
1931 жылдың тамыз-қазан айларында құрылған Ұлттық үкіметтің шағын төтенше кабинетіне Хейлшамға орын ұсынылмады, және Джон Рамсден бұл жағдайды оның оппозицияда Болдуинге адал болмауымен байланыстырады. Хейлшамның бұрынғы лауазымы бос болған жоқ, себебі лейбористтік лорд-канцлер лорд Санки Ұлттық үкіметке қосылған болатын; осыдан кейін Хейлшамға лорд-приви-мөрдің атақсыз лауазымы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. 1933 жылы Крикет клубының (MCC) президенті ретіндегі қызметі крикетке деген ынтасымен және Мэрилебонмен бұрынғы сайлау округіндегі байланысымен үйлесім тапты. 1938 жылдың 31 қазанында ол үкіметтен толығымен кетіп қалды, оның үлкен ұлы Квинтин қосымша сайлауда Парламентке сайланғанынан кейін төрт күн өткен соң. Күнделік жазушы Чипс Ченнон Хейлшамды Гилберт пен Салливанның лорд-канцлеріне ұқсас деп есептеді, бірақ Лорд Деннинг кейінірек еске салғандай, ол «Мистер Пиквикке» ұқсағанмен, «Демосфендей сөйлейтін» еді.
Hailsham was not offered a seat in the small emergency Cabinet of the National Government of August–October 1931, a fact which John Ramsden attributes to his disloyalty to Baldwin in opposition. Hailsham's previous job was not available, as the Labour Lord Chancellor Lord Sankey had joined the National Government; Hailsham was therefore offered, and refused, the sinecure post of Lord Privy Seal. His presidency of the MCC in 1933 combined an interest in cricket with his earlier constituency connection with Marylebone. He had to retire from the government altogether on 31 October 1938, four days after his elder son Quintin had been elected to the Commons at a by election. The diarist Chips Channon thought that Hailsham looked like Gilbert and Sullivan's lord chancellor in his robes, but, as Lord Denning later recalled, if he 'looked like Mr. Pickwick', he also 'spoke like Demosthenes'.