Говард де Уолден баронының тарихы

Кіріспе

Барон Говард де Уолден – Англия жұртының ақсүйек атағы. Ол 1597 жылы Елизавета I патшайымы адмирал лорд Томас Ховардқа жазған шақыру қағазы арқылы құрылған. Томас Ховард – Норфолк герцогының 4-ші ұлы, оның екінші әйелі, құрметті Маргарет Одлидің қызы, ал Маргарет Одли – Уолденнің 1-ші бароны Томас Одлидің қызы.

Тарих

1588 жылы испандық армаданы жеңудегі рөлі үшін бұл атақ берілген деп айтылады. Кейіннен ол Елизавета I-нің мұрагері, король Джеймс I-ден Саффолк графы атағын алды, және бұл атақ оның еркек ұрпақтарында одан әрі жалғасты. Алайда, Говард де Уолден барондығы 1688 жылы Суфолк графының 3-ші графы Джеймс Говардтың қайтысымен Говард отбасынан шығып, 1803 жылы оның төрт жасар шөбересі Чарльз Эллиске өтті, бірақ бұл алдында ол қысқа мерзімге Бристольдің 4-ші графына тиесілі болды. Аталған атақ 1688 және 1784 жылдар аралығында 3-ші графтың екі қызының – Леди Эссекс Говард (бірінші некеден болған қызы) және Леди Элизабет Говард (екінші некеден болған қызы) – мұрагерлері арасында тоқтатылды. Леди Эссекс Говард 1-ші барон Гриффинге үйленді және олардан ұрпақтар дүниеге келді. Оның немересі, құрметті Энн Гриффин, 2-ші барон Гриффиннің жалғыз тірі қалған қызы болды, ал оның ұлы Джон Гриффин Уитвелл, кейіннен фельдмаршал Джон Гриффин Гриффин (1749 жылы тегін өзгертті), анасының бауыры, 3-ші барон Гриффин заңды мұрагерсіз қайтыс болғаннан кейін барондықтың жартысын мұралады. 1784 жылы барондық оның пайдасына қайта жандандырылды. 1788 жылы жаңа 4-ші барон Говард де Уолден сондай-ақ 1-ші барон Брейбрук атанды, бұл атақ оның туысы Ричард Альдсворт Невиллге, күшті Гренвилл отбасының қызына үйленген кісіге берілді (сол арқылы Вильям Питт кішінің туысы). 1797 жылы Говард де Уолден және Брейбрук лордының мұрагерсіз қайтысымен Говард де Уолден барондығы 3-ші графтың кіші қызы, леди Элизабет Фелтонның өкіліне өтті. Оның қызы Элизабет Фелтон Бристольдің 1-ші графы Джон Хервиге екінші әйел болып тұрмысқа шықты, ал олардың немересі Фредерик Херви, 4-ші граф Бристоль (1730–1803) болды. Ол графтық атағын екі үлкен ағасының қайтысынан кейін ғана мұралады. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның екінші, бірақ ең үлкен аман қалған ұлы 5-ші граф атанды және ақырында 1-ші Бристоль маркизі болды. Алайда, Говард де Уолден барондығы Герви отбасынан да шығып, 1803 жылы оның шөбересі Чарльз Эллиске, 6-шы барон Говард де Уолденге, сондай-ақ 2-ші барон Сифордқа тиесілі болды. Эллис отбасы өз байлығын Ямайка колониясындағы Монпельердегі қант плантацияларына қарыз болды, бірақ Чарльз Англияда тұрды және оған дейін сонда бармаған сияқты. Отбасының Англиядағы меншігіне Лондонның Оудли скверіндегі үй және Сассекстегі Сифордтағы меншік кірді. Жас Лорд Говард де Уолден (1799–1868), төрт жасында атағын арғы атасынан мұра еткен, ақырында леди Люси Кавендиш Скотт Бентинкке, Уильям Бентинктің кіші қызы, 4-ші Портленд герцогы, және Джон Бентинктің қарындасы және мұрагері, 5-ші Портленд герцогына үйленді. Баласыз әпкесі, Виконтесса Оссингтонмен бірге ол 1879 жылы Портленд герцогының Мэрилебондағы Лондондық мүлкін мұралады. 18-ші ғасырдың ортасынан бері беріліп келе жатқан үйлерді жалға беру 1870 жылдардан бастап үлкен қаржылық табыс әкеле бастады және Говард де Уолден отбасын елдегі ең байлардың біріне айналдырды. Чарльз 1868 жылы қайтыс болды, ал оның мұрагері Лондон мұрасын алу үшін 1899 жылы анасының қайтысына дейін күтуге мәжбүр болды. Осы уақыт аралығында қарыздармен ауырланған Ямайкадағы меншік 1891 жылы оның кіші інісі Эвелинге берілді. 7-ші барон Фредерик Джордж (1830–1899), 4-ші жеңіл драгундық әскерде қызмет еткен сарбаз болды. 46 жасында ол өзінен 25 жас кіші, әдемі Бланш Холденге үйленді, кейіннен одан ажырасып, сол кездегі қоғамда қыңырлық тудырды. Олардың жалғыз баласы Томас Эвлин Эллис (1880–1946) 1899 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін 8-ші барон Говард де Уолден атанды. Ол Эллис есімін орнына Скотт Эллис деп қабылдады және Уэльстің сахналық өнерін насихаттауға ерекше қызығушылық танытқан спортшы және драматург болды. Оның әжесінен қалған Лондондық меншігі оны Англиядағы ең бай адамдардың біріне айналдырды, ал оның негізгі резиденциялары Бельгрев-сквердегі Сифорд үйі, Лондон және Уэльстегі Чирк қамалы болды. Ол сондай-ақ Британдық әскери бөлімнің бір бөлігі ретінде Екінші Бур соғысына қатысты. Оның орнын ұлы Джон Скотт Эллис, 9-шы барон Говард де Уолден және 5-ші барон Сифорд (1912–1999) басқарды. 1999 жылы барон Сифордтың барондық орнына оның туысы ауысқан кезде, Говард де Уолденнің барондығы 9-шы баронның төрт қызы мен мұрагерлері арасында тоқтатылды, олар Лондондағы едәуір мүлікті де бірге мұралады. 2004 жылғы 25 маусымдағы корольдік жарлық бойынша королева Хауард де Уолденнің барондығын үлкен қызы Хазел Черниннің (1935 жылы туған) пайдасына қайта жандандырды. 1957 жылы ол граф Франц Йозеф Черниннің ұлы Джозеф Чернинге тұрмысқа шықты. Ол Богемия патшалығының (қазіргі Чехия) ең көне және ең көрнекті отбасыларының бірінен шыққан. Чернин отбасының ақсүйек атақтары – freiherr және императорлық граф – 1607 және 1623 жылдары қасиетті Рим императорларымен берілген. Әйелі арқылы ол бес қызы мен ұлы Питер Чернинге (1966 жылы туған) ие, ол атаққа мұрагер. Бұрынғы барондарға тиесілі болған негізгі меншік – Сафрон Уолдендегі Оудли Энд үйі, бұл Томас Говард, 1-ші Саффолк графы, анасының әкесі Томас Оудли, 1-ші барон Оудлиден алған, 4-ші барон Говард де Уолден және 1-ші барон Брейбрук оны туысы Ричард Альдворт Невиллге, 2-ші барон Брейбрукке қалдырған кезде атақтан бөлінді. Орталық Лондондағы кең аумақты жерлеріне ие болғандықтан, Говард де Уолден отбасы Ұлыбританиядағы ең бай отбасылардың бірі болып саналады, 2016 жылы олардың таза байлығы шамамен 4 миллиард фунт стерлингке бағаланды, сол жылы Sunday Times Rich List баронша Говард де Уолденді Ұлыбританиядағы ең бай әйелдердің бесіншісі деп атады.

The title was reputedly granted for the admiral's role in the defeat of the Spanish Armada in 1588. He subsequently went on to obtain the title of Earl of Suffolk from Elizabeth I's successor, King James I, which latter title continues in his male line descendants. However, the barony of Howard de Walden eventually passed out of the Howard family with the death in 1688 of James Howard, 3rd Earl of Suffolk, and it came briefly to the 4th Earl of Bristol before passing in 1803 to his great grandson, the four year old Charles Ellis. The title actually fell into abeyance between 1688 and 1784, between the heirs of the 3rd Earl's two daughters — Lady Essex Howard (a daughter by his first marriage) and Lady Elizabeth Howard (a daughter by his second marriage). Lady Essex Howard married Edward Griffin, 1st Baron Griffin, and had descendants. Her granddaughter, the Hon. Ann Griffin, was the only surviving daughter of the 2nd Baron Griffin, and her son John Griffin Whitwell, later Field Marshal John Griffin Griffin (he changed his surname in 1749), inherited one half or a moiety of the barony when his maternal uncle the 3rd Baron Griffin died without legitimate issue. In 1784, the barony was called out of abeyance in his favour. In 1788, the new 4th Baron Howard de Walden was also created 1st Baron Braybrooke with special remainder to a kinsman, Richard Aldsworth Neville, who had married a daughter of the powerful Grenville family (and thus a cousin of William Pitt the Younger). At the death of Lord Howard de Walden and Braybrooke in 1797 without any issue, the barony of Howard de Walden passed to the only other heir—the representative of the 3rd Earl of Suffolk's younger daughter, Lady Elizabeth Felton. Her daughter Elizabeth Felton had married as his 2nd wife John Hervey, 1st Earl of Bristol, and their grandson was Frederick Hervey, 4th Earl of Bristol (1730–1803). He had inherited the earldom only upon the death of two older brothers. At his death, his second but eldest surviving son inherited the earldom as 5th Earl and eventually became the 1st Marquess of Bristol. However, the barony of Howard de Walden passed out of the Hervey family too, to a great grandson, Charles Ellis, 6th Baron Howard de Walden, who inherited in 1803 also became 2nd Baron Seaford. The Ellis family owed their wealth to sugar plantations at Montpelier in the Colony of Jamaica, although Charles lived in England and does not seem to have visited there until in his mid forties. The family's English properties comprised a house in Audley Square, London, and an estate at Seaford in Sussex. The young Lord Howard de Walden (1799–1868), aged four when he inherited the title from his great grandfather, eventually married Lady Lucy Cavendish Scott Bentinck, youngest daughter of William Bentinck, 4th Duke of Portland, and sister and co heiress of the reclusive John Bentinck, 5th Duke of Portland. With her childless sister, Viscountess Ossington, she inherited the Duke of Portland's London estate in Marylebone in 1879. Building leases granted from the mid 18th century began to make huge financial returns from the 1870s and quickly made the Howard de Walden family one of the wealthiest in the country. Charles died in 1868 and his heir had to wait until the death of his mother in 1899 before receiving his London inheritance. Meanwhile the indebted Jamaican estates were conveyed to his younger brother Evelyn in 1891. The 7th Baron, Frederick George (1830–1899), was a soldier with the 4th Light Dragoons. Aged 46 he married Blanche Holden, a beauty 25 years younger than he, whom he subsequently divorced, to the scandal of the day. Their only child, a son Thomas Evelyn Ellis (1880–1946) became the 8th Baron Howard de Walden on his father's death in 1899. He adopted the name of Scott Ellis instead of Ellis and was a keen sportsman and playwright with a particular interest in promoting the Welsh performing arts. The London estate which came through his grandmother made him one of the wealthiest men in England and his main residences were Seaford House in Belgrave Square, London, and Chirk Castle in Wales; he was also involved in the Second Boer War as part with the British military. He was succeeded by his son John Scott Ellis, 9th Baron Howard de Walden and 5th Baron Seaford (1912–1999). In 1999, while a cousin succeeded as Baron Seaford, the barony of Howard de Walden fell into abeyance among the 9th Baron's four daughters and co heiresses, who also jointly inherited substantial estates in London. By royal warrant dated 25 June 2004, the Queen called the barony of Howard de Walden out of abeyance in favour of the eldest daughter, Hazel Czernin (born 1935). In 1957, she had married Joseph Czernin, son of Count Franz Josef Czernin. He is descended from one of the oldest and most prominent families of the Kingdom of Bohemia (in modern day Czech Republic). The Czernin family's noble titles of freiherr and imperial count were granted by the Holy Roman Emperors in 1607 and 1623, respectively. By her husband, she has five daughters and a son, Peter Czernin (born 1966), who is heir to the title. The principal estate owned by previous barons—Audley End House at Saffron Walden in Essex—which had been obtained by Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk, from his maternal grandfather Thomas Audley, 1st Baron Audley, was separated from the title when it was left by the 4th Baron Howard de Walden and 1st Baron Braybrooke to his relative Richard Aldworth Neville, 2nd Baron Braybrooke. Due to their substantial Central London landholdings, known as the Howard de Walden Estate, the Howard de Walden family is one of the wealthiest in Britain, with a net worth of about £4 billion in 2016, in which year Baroness Howard de Walden was ranked the fifth richest woman in Britain by the Sunday Times Rich List.