Кіріспе
Рикардо Алонсо "Панчо" Гонсалес (9 мамыр 1928 - 3 шілде 1995), кейде Ричард Гонсалес деп те аталатын американдық теннисші. Ол 15 ірі жекелей турнирде жеңіске жетті, оның ішінде 1948 және 1949 жылдары екі рет АҚШ Ұлттық жекелей чемпионатында және 13 кәсіби Гранд Слем турнирінде жеңімпаз атанды. Сондай-ақ, ол 1957, 1958 және 1959 жылдары Чемпиондар турнирінде үш рет жеңіске жетті. 1948 жылы Нед Поттер, ал 1949 жылы Поттер мен Джон Оллифф оны әлемдегі бірінші әуесқой теннисші деп сақтады. Гонзалес 1950-ші және 1960-шы жылдардағы кәсіби теннисшілердің ішіндегі маңызды тұлға болды, 1954 және 1961 жылдар аралығында әлем чемпионаттарында жеңіске жетті; ол 1952 және 1961 жылдар аралығында әлемдегі бірінші ракетканы иеленді. Гонзалес – жанкешті және қатал мінезді бәсекелес. Ол жиі төрешілермен және промоутерлермен келіспеушілікке түсетін. Дегенмен, ол жанкүйерлердің сүйіктісі болды және көптеген көрермендерді тартты. Мектепке бармауы және кейде заңмен ұсақ-түйек дауларға қатысуы салдарынан, ол 1940-шы жылдардағы теннис ортасынан шеттетілді. Теннис іс-шараларының штаб-пәтері Лос-Анджелес теннис клубы болды, ол жас Джек Крамер сияқты басқа да үздік ойыншыларды жаттықтырды. Сол кезде Оңтүстік Калифорния теннис қауымдастығының төрағасы және Калифорния теннисіндегі ең ықпалды адам – Перри Т. Джонс болды. Джонс, Калифорния теннисінің басшысы, ондаған жылдар бойы тенниспен айналысқан адамдарды шектеуші және оқшаулаушы көзқарастарды бейнелейтін авторитарлық көшбасшы ретінде сипатталды. Гонзалес үміткер болғанымен, Джонс оның мектептен қашқанын білгеннен кейін, турнирлерге қатысуына тыйым салды. Ақырында ол 15 жасында ұрлық жасағаны үшін тұтқындалып, бір жылға түзету мекемесіне жіберілді. Содан кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталар кезде Әскери-теңіз күштеріне қосылып, екі жыл қызмет етті және 1947 жылы жаман мінез-құлқы үшін қызметтен босатылды. 1947 жылы Әскери-теңіз күштерінде ойнауға мүмкіндік болмағандықтан және 19 жасар, көбіне белгілі емес ойыншы болғанына қарамастан, Гонзалес Батыс жағалауында негізінен ойнап, ұлттық рейтингте 17-орынға ие болды. Алайда сол жылы ол Форст-Хиллстегі АҚШ чемпионатында ойнау үшін шығысқа кетті. Ол британдық Дэвис кубогының ойыншысы Дерек Бартонды жеңіп, үшінші ракетка Гарднар Муллойға бес сеттік матчта жеңіліп, бесінші сетте 4-3 есебімен алға шықты. Осыдан кейін, жылдың соңғы ірі турнирінде, Лос-Анджелес теннис клубында өткен Тынық мұхитының оңтүстік-батыс чемпионатында ол өзінің мансабын Гранд Слем турнирінде жеңіске жеткен үш ойыншы – Ярослав Дробный, Боб Фалькенбург және Фрэнк Паркерді жеңді, жартылай финалда Тед Шредерден жеңілді. 1948 жылы Келесі жылы Перри Т. Джонс Гонзалеске қарсылығын тоқтатты және оның ірі турнирлерде ойнауына демеушілік етті. АҚШ чемпионатында ең үздік американдық ойыншы Шредер соңғы сәтте ойнамай қалуды шешті және Гонзалес турнирде 8-ракетка болды. Көптеген байқаушыларды таңғалдырғандай, ол финалда оңтүстік африкалық Эрик Стерджессті тікелей сетпен жеңіп, өзінің күшті сервісі мен волейімен жеңіске жетті. "Нью-Йорк таймс" газетінде сол алғашқы жеңістің тарихы былай басталды: "Теннис тағында қазіргі заманның ең жоғары рейтингті аутсайдері отыр". Ол кездегі тұлғасы кейінгі жылдардағы тұлғасынан айтарлықтай өзгеше болды. "Американ Лаун Теннис" журналында былай деп жазылған: "Көпшілік әдемі, қара терілі мексикалық-америкалық жас жігітті құттықтады, ол әрдайым балалықтай күлімсіреп, қиын күресте ұтып алған, маңызды серв алдында допты сүйді және әлемдегі ең қызықты тәжге қол жеткізген кезде жүйкелілікті көрсету үшін адам болды". Бұл Гонзалестің сол жылғы жалғыз ірі турнирдегі жеңісі болды, бірақ бұл оған жылды американдық ойыншылардың біріншісі ретінде аяқтауға мүмкіндік берді. Гонзалес Нед Поттердің әлемдегі бірінші әуесқой теннисшісі деп сақтады. 1949 жылы Гонзалес Уимблдонда нашар өнер көрсетті, онда екінші орын алды, бірақ төртінші раундта Джефф Браунға ұтылып, кейбір баспасөздің мазағына ұшырады. Гонзалес "сыр чемпионы" деп аталды және оның есіміне байланысты, оның сол кездегі қос ойыншы серіктесі Франк Паркер оны итальяндық ірімшік горгонзоладан кейін "Горгонзалес" деп атай бастады. Бұл ақырында "Горго" деп қысқартылды, бұл лақап атымен кейіннен оны кәсіби турнедегі әріптестері таныды. (Жек Крамер өзінің өмірбаянында оны алғаш рет "сыр чемпионы" деп атаған Нью-Йорк әлемдік телеграмының теннисші жазушысы Джим Бурчард екенін айтады.) Гонзалес 1949 жылы АҚШ чемпионатында қайтадан жеңіске жетті. Шредер, бірінші ракетка, Гонзалеске қарсы мансабында тоғыз матчтың сегізін жеңген және үлкен үміткер болды. Гонзалес Шредерді жеңген жалғыз рет, оның мұрны қос ойыншы серіктесінің ракеткасымен кеше күйдірілген. Өте керемет финалда, "барлық уақыттағы 11-ші ең ұлы матч" деп аталған матчта, Гонзалес 1 сағат 15 минуттық бірінші сетте 16-18 есебімен жеңіліп, бірақ соңында бесінші сетте жеңіске жетті. Ол қайтадан жылды АҚШ-тың бірінші әуесқой теннисшісі ретінде аяқтады. Гонзалес Джон Оллиффтің әлемдегі бірінші әуесқой теннисшісі деп сақтады.
Ricardo Alonso "Pancho" González (May 9, 1928 – July 3, 1995), known sometimes as Richard Gonzales, was an American tennis player. He won 15 major singles titles, including two U. S. National Singles Championships in 1948 and 1949, and 13 Professional Grand Slam titles. He also won three Tournament of Champions professional events in 1957, 1958, and 1959. He was ranked world amateur No. 1 in 1948 by Ned Potter and in 1949 by Potter and John Olliff. Gonzales was a prominent professional champion in the 1950s and 1960s, winning world professional championship tours between 1954 and 1961; he was the world number one ranked male tennis player professional between 1952 and 1961. Gonzales was a determined competitor with a fierce temper. He was often at odds with officials and promoters. However, he was a fan favorite who drew many spectators. Due to his lack of school attendance and occasional minor brushes with the law, he was ostracized by the tennis establishment of the 1940s. The headquarters for tennis activity was the Los Angeles Tennis Club, which actively trained other top players such as the youthful Jack Kramer. During that time, the head of the Southern California Tennis Association, and the most powerful man in California tennis was Perry T. Jones. Jones, the head of California tennis, was described as an autocratic leader who embodied much of the exclusionary sensibilities that governed tennis for decades. Although Gonzales was a promising junior, once Jones discovered that the youth was truant from school, Jones banned him from playing tournaments. Eventually he was arrested for burglary at age 15 and spent a year in detention. He then joined the Navy just as World War II was ending and served for two years, finally receiving a bad conduct discharge in 1947. 1947
Despite his lack of playing time while in the Navy, and as a mostly unknown 19 year old in 1947, Gonzales achieved a national ranking of No. 17 by playing primarily on the West Coast. He did, however, go East that year to play in the U. S. Championships at Forest Hills. He beat the British Davis Cup player Derek Barton and then lost a five set match to third seed Gardnar Mulloy, despite leading 4–3 with a break in the fifth set. Following that, in the last major tournament of the year, the Pacific Southwest, played at the Los Angeles Tennis Club, he beat three players that would end their careers with Grand Slam singles titles, Jaroslav Drobný, Bob Falkenburg, and Frank Parker, before losing in the semifinals to Ted Schroeder. 1948
The following year, Perry T. Jones relented in his opposition to Gonzales and sponsored his trip East to play in the major tournaments. The top ranked American player, Schroeder, decided at the last moment not to play in the U. S. Championships and Gonzales was seeded No. 8 in the tournament. To the surprise of most observers, he won it fairly easily by a straight set victory over the South African Eric Sturgess in the finals with his powerful serve and volley game. As The New York Times story of that first win began, "The rankest outsider of modern times sits on the tennis throne." His persona at the time was strikingly different from what it would become in future years. American Lawn Tennis wrote that "the crowd cheered a handsome, dark skinned Mexican American youngster who smiled boyishly each time he captured a hard fought point, kissed the ball prayerfully before a crucial serve, and was human enough to show nervousness as he powered his way to the most coveted crown in the world." This was Gonzales's only major tournament victory of the year, but it was enough to let him finish the year ranked as the number one American player. Gonzales was ranked world No. 1 amateur by Ned Potter. 1949
In 1949, Gonzales performed poorly at Wimbledon, where he was seeded second but lost in the fourth round to Geoff Brown, and was derided for his performance by some of the press. Gonzales was called a "cheese champion" and, because of his name, his doubles partner of the time, Frank Parker, began to call him "Gorgonzales", after gorgonzola, the Italian cheese. This was eventually shortened to "Gorgo", the nickname by which he was later known by his colleagues on the professional tour. (Jack Kramer, in his autobiography, says that it was Jim Burchard, the tennis writer for the New York World Telegram who first called him a "cheese champ".) When Gonzales returned to the United States Championships in 1949, he repeated his victory of the previous year. Schroeder, the top seed, had beaten Gonzales eight times in nine matches during their careers and was heavily favored. The only time he had beaten Schroeder, Gonzales was playing with a nose that had been broken the day before by his doubles partner's tennis racquet during a misplayed point at the net. In a tremendous final that has been called the 11th greatest match of all time", Gonzales lost a 1 hour and 15 minute first set 16–18 but finally managed to prevail in the fifth set. Once again he finished the year as the number one ranked U. S. amateur. Gonzales was ranked world No. 1 amateur by John Olliff
Life on the tour was not easy. Most of the matches were played indoors on the tour's portable canvas surface. "One night", Gonzales recalled later, "I sprained an ankle badly. The next night in another town I was hurting. I told Jack I couldn't play. He said to me, 'Kid, we always play.' Jack had a doctor shoot me up with novocaine, and we played. That's just the way it was. The size of the crowd didn't matter. They'd paid to see us play." Kovacs, who possessed a big serve, played in the Philadelphia tournament but did not participate in the service speed measurements. Segura and Riggs participated in the test, but their results were not reported. Gonzales finished second to Segura in the 1951 U. S. Professional Championships at Forest Hills, organized by Riggs and Kramer, and authorized by the USPLTA. Gonzales did not play in the 1951 Cleveland International Professional title at Cleveland, won by Kovacs (and approved as the U. S. National Pro Championships by the Professional Players Association of Tennis, an organization formed that year and led by Budge). Though Gonzales won Wembley in 1951 (where Kramer was not entered), Segura was ranked the number one U. S. pro in the USPLTA rankings for 1951 and Kramer won the world series over Segura.
Турдегі өмір оңай болған жоқ. Көптеген матчтар турдың жылжымалы холсты бетінде жабық стадиондарда өтті. "Бір түні", - деп еске алды Гонзалес кейінірек, - "мен білегімді жарақаттадым. Келесі түні басқа қалада ауырып жаттым. Мен Джекке ойнай алмайтынымды айттым. Ол маған: 'Бала, біз әрдайым ойнаймыз' деді. Джек маған новокаинмен укол жасады, және біз ойнадық. Міне, солай болды. Көрермендердің саны маңызды емес. Олар бізді көру үшін төлеген". Үлкен сервісі бар Ковачс Филадельфия турнирінде ойнады, бірақ сервіс жылдамдығын өлшеуге қатыспады. Сегура және Риггс тестке қатысты, бірақ олардың нәтижелері жарияланбады. Гонзалес 1951 жылы Форст-Хиллстегі АҚШ кәсіби чемпионатында екінші орын алды, бұл турнир Риггс пен Крамер ұйымдастырды және USPLTA санкциялады. Гонзалес 1951 жылы Кливлендтегі халықаралық кәсіби титулға қатыспады, оны Ковачс жеңіп алды (және Профессионалды теннисшілер қауымдастығымен АҚШ Ұлттық кәсіби чемпионаты ретінде бекітілді, бұл ұйым сол жылы құрылып, Бадж басқарды). Гонзалес 1951 жылы Уэмблиде жеңіске жеткенімен (Крамер қатыспаған), Сегура USPLTA рейтингінде 1951 жылғы АҚШ-тың бірінші кәсіби теннисшісі болды және Крамер Сегураға қарсы әлемдік серияны жеңді.
Ricardo Alonso "Pancho" González (May 9, 1928 – July 3, 1995), known sometimes as Richard Gonzales, was an American tennis player. He won 15 major singles titles, including two U. S. National Singles Championships in 1948 and 1949, and 13 Professional Grand Slam titles. He also won three Tournament of Champions professional events in 1957, 1958, and 1959. He was ranked world amateur No. 1 in 1948 by Ned Potter and in 1949 by Potter and John Olliff. Gonzales was a prominent professional champion in the 1950s and 1960s, winning world professional championship tours between 1954 and 1961; he was the world number one ranked male tennis player professional between 1952 and 1961. Gonzales was a determined competitor with a fierce temper. He was often at odds with officials and promoters. However, he was a fan favorite who drew many spectators. Due to his lack of school attendance and occasional minor brushes with the law, he was ostracized by the tennis establishment of the 1940s. The headquarters for tennis activity was the Los Angeles Tennis Club, which actively trained other top players such as the youthful Jack Kramer. During that time, the head of the Southern California Tennis Association, and the most powerful man in California tennis was Perry T. Jones. Jones, the head of California tennis, was described as an autocratic leader who embodied much of the exclusionary sensibilities that governed tennis for decades. Although Gonzales was a promising junior, once Jones discovered that the youth was truant from school, Jones banned him from playing tournaments. Eventually he was arrested for burglary at age 15 and spent a year in detention. He then joined the Navy just as World War II was ending and served for two years, finally receiving a bad conduct discharge in 1947. 1947
Despite his lack of playing time while in the Navy, and as a mostly unknown 19 year old in 1947, Gonzales achieved a national ranking of No. 17 by playing primarily on the West Coast. He did, however, go East that year to play in the U. S. Championships at Forest Hills. He beat the British Davis Cup player Derek Barton and then lost a five set match to third seed Gardnar Mulloy, despite leading 4–3 with a break in the fifth set. Following that, in the last major tournament of the year, the Pacific Southwest, played at the Los Angeles Tennis Club, he beat three players that would end their careers with Grand Slam singles titles, Jaroslav Drobný, Bob Falkenburg, and Frank Parker, before losing in the semifinals to Ted Schroeder. 1948
The following year, Perry T. Jones relented in his opposition to Gonzales and sponsored his trip East to play in the major tournaments. The top ranked American player, Schroeder, decided at the last moment not to play in the U. S. Championships and Gonzales was seeded No. 8 in the tournament. To the surprise of most observers, he won it fairly easily by a straight set victory over the South African Eric Sturgess in the finals with his powerful serve and volley game. As The New York Times story of that first win began, "The rankest outsider of modern times sits on the tennis throne." His persona at the time was strikingly different from what it would become in future years. American Lawn Tennis wrote that "the crowd cheered a handsome, dark skinned Mexican American youngster who smiled boyishly each time he captured a hard fought point, kissed the ball prayerfully before a crucial serve, and was human enough to show nervousness as he powered his way to the most coveted crown in the world." This was Gonzales's only major tournament victory of the year, but it was enough to let him finish the year ranked as the number one American player. Gonzales was ranked world No. 1 amateur by Ned Potter. 1949
In 1949, Gonzales performed poorly at Wimbledon, where he was seeded second but lost in the fourth round to Geoff Brown, and was derided for his performance by some of the press. Gonzales was called a "cheese champion" and, because of his name, his doubles partner of the time, Frank Parker, began to call him "Gorgonzales", after gorgonzola, the Italian cheese. This was eventually shortened to "Gorgo", the nickname by which he was later known by his colleagues on the professional tour. (Jack Kramer, in his autobiography, says that it was Jim Burchard, the tennis writer for the New York World Telegram who first called him a "cheese champ".) When Gonzales returned to the United States Championships in 1949, he repeated his victory of the previous year. Schroeder, the top seed, had beaten Gonzales eight times in nine matches during their careers and was heavily favored. The only time he had beaten Schroeder, Gonzales was playing with a nose that had been broken the day before by his doubles partner's tennis racquet during a misplayed point at the net. In a tremendous final that has been called the 11th greatest match of all time", Gonzales lost a 1 hour and 15 minute first set 16–18 but finally managed to prevail in the fifth set. Once again he finished the year as the number one ranked U. S. amateur. Gonzales was ranked world No. 1 amateur by John Olliff
Life on the tour was not easy. Most of the matches were played indoors on the tour's portable canvas surface. "One night", Gonzales recalled later, "I sprained an ankle badly. The next night in another town I was hurting. I told Jack I couldn't play. He said to me, 'Kid, we always play.' Jack had a doctor shoot me up with novocaine, and we played. That's just the way it was. The size of the crowd didn't matter. They'd paid to see us play." Kovacs, who possessed a big serve, played in the Philadelphia tournament but did not participate in the service speed measurements. Segura and Riggs participated in the test, but their results were not reported. Gonzales finished second to Segura in the 1951 U. S. Professional Championships at Forest Hills, organized by Riggs and Kramer, and authorized by the USPLTA. Gonzales did not play in the 1951 Cleveland International Professional title at Cleveland, won by Kovacs (and approved as the U. S. National Pro Championships by the Professional Players Association of Tennis, an organization formed that year and led by Budge). Though Gonzales won Wembley in 1951 (where Kramer was not entered), Segura was ranked the number one U. S. pro in the USPLTA rankings for 1951 and Kramer won the world series over Segura.
1952 жыл
1952 жылы Гонзалес кәсіпқойлардың ең жоғарғы деңгейіне жетті. 1952 жылы ол Филадельфия Инквайер Мастерс турнирін жеңіп алды (онда ол Сегура мен Крамерді қос раундта екі рет жеңіп, Ковакспен екі ойынын тең бөлісті); Лос-Анджелестегі Дүниежүзілік кәсіби қатты корт турнирінде (Бадж мен Сегураны жеңіп); Англияның Скарборо қаласында (онда ол Бадж мен Сегураны жеңді); Уэмблиде, Англияда (онда ол Сегураны жартылай финалда жеңіп, содан кейін финалда Крамерді жеңіп, есеп 0-2 болғанда, ал бесінші сетте 1-4 есебімен жеңіліс жағдайынан шықты); Берлинде (онда Сегура мен Бадж оған тағы да жеңілді); Женевада (Сегураны жеңіп). Гонзалес Кливлендте финалист болды, оны P.P.A.T. АҚШ Ұлттық кәсіпқойы ретінде бекітті, онда ол тағы да Сегурадан жеңілді. 1952 жылы "Үлкен Панчо" (Гонзалес) "Кішкентай Панчо" (Сегура) үстінен жеңістер бойынша алғаш рет басымдыққа ие болды, және одан кейін олардың ұзақ мансабында Сегураға қарағанда оның басымдығы жалғасты. USPLTA 1952 жылдың соңында рейтингтерді жариялады, онда Сегураны АҚШ-тың №1 ойыншысы деп, ал Гонзалесті екінші орынға қойды (1951 жылы Крамер Сегураны 64 матчтан 28-іне жеңгенде, Крамердің АҚШ-тағы жетістіксіздігіне байланысты Сегураны АҚШ-тың №1 кәсіпқой ойыншысы деп санаған еді). Теннис залы Гонзалеске "Жоғары рейтинг: әлемдегі №1 (1952)" деген атақ берді. 1952 жылғы PPAT рейтингінде Сегура АҚШ-тың №1 кәсіпқойы, ал Гонзалес АҚШ-тың №2 ойыншысы болды.
1953 жыл
1953 жылы Гонзалес Креймердің (қазір промоутер болып жұмыс істейтін) үлкен кәсіби турнесінен шығарылды, онда Франк Седгман (бес Grand Slam турнирінде жеңіс одны) Креймердің өзіне қарсы, ал Кен Макгрегор (1952 жылғы Австралия Ашық чемпионатының жеңімпазы) Сегураға қарсы өнер көрсетті. Гонзалес Кливленд турнирінде Дон Баджді төрт сетте жеңіп, жеңіске жетті. Жеңісі үшін Гонзалес Кливлендтің «Пилснер» кубогымен марапатталды. 1953 жылы Уэмблиде және екі күннен кейін Парижде ол осы турнирлердің жеңімпазы Седгманнан ауыр жеңіліске ұшырады, ал «Tennis de France» журналы Седгманды 1953 жылғы маусымның соңында кәсіби теннисшілердің бірінші нөмірі деп атады. Маусым айында Кливленд U.S. Pro немесе Кливленд World Pro (осылай аталған) турнирінің ойыншылар комитеті Гонзалесті 1953 жылғы әлемнің бірінші кәсіби теннисшісі деп таныды, ал қазан айында Кен Макгрегор да оны бірінші нөмірге қойды.
1954 жыл
1953 жылдың соңында Креймер, сол кезде арқасының ауруына байланысты уақытша зейнеткерлікке шыққан ойыншы, Гонзалеспен 1954 жылғы АҚШ турнесіне қатысуға (жеті жылдық келісімшарт бойынша) қол қойды. Турнеде Паңчо Сегура, Фрэнк Седжман және Дональд Бадж де ойнады (соңғысы 1954 жылдың наурыз айында Карл Эрнмен ауыстырылды, ол турненің соңғы апталарында орын алды). Келесі матчтарда Гонзалес Сегураны 30–21 есебімен, ал Седжманды да осылай жеңді. Осы турнен кейін Гонзалес 27 сәуірден 2 мамырға дейін Кливленд Аренасында өткен «Кливленд World Pro» немесе «Кливленд U. S. Pro» турнирін жеңіп алды, онда Пейлстерден басқа барлық үздік ойыншылар қатысты. Гонзалес Кливлендтегі жеңісі үшін «Кливлендтің Пилснер» кубогымен марапатталды. 1954 жылдың маусым айының басында Гонзалес Калифорниядағы Лос-Анджелес теннис клубында Джек Крамер ұйымдастырған АҚШ кәсіби чемпионатында жеңіске жетті. Гонзалес бірінші нөмірлі сірікпен ойнады және Седжман мен Сегураны жеңді, соңғысымен бес сеттен тұратын тартысты финалда өткізілді. Осылайша Гонзалес USPLTA Бенрус кубогын өміріндегі жалғыз рет жеңіп алды. Кейбір жазушылардың пікірінше, Гонзалес бір жылдың ішінде екі рет АҚШ-тың кәсіби чемпионы атанды, бұл теннистегі бірегей жетістік. Содан кейін Гонзалес Қиыр Шығыс турнесіне қатысты (1954 жылдың қыркүйек-қазан айлары), ол Жапония, Корея, Филиппин және Гонконг қалаларын қамтыды. Ол Седжманнан кейін екінші орын алды және 14 айлық зейнеткерлік демалысынан кейін жекелей турнирге оралған Сегура мен Крамерді аз айырмамен жеңді. Сол жылы Гонзалес тағы да сәттілікке жетті: ол 1954 жылдың қараша-желтоқсан айларында Седгманды 16–9, Макгрегорды 15–0, ал Сегураны 4–2 есебімен жеңіп, Австралия турнесін жеңіп алды. Жыл соңында австралиялық Динни Пейлстен жеңілгенімен, Гонзалес 1954 жылы әлемнің бірінші ракеткасы екенін анық көрсетті. Желтоқсан айында Халықаралық кәсіби теннис қауымдастығы Гонзалесті 1954 жылғы бірінші кәсіби ойыншы деп сақтады.
19551956 жыл
1955–56 жылдары Гонзалес Тони Трабертті 74 матчтан 27 есебімен жеңді. Гонзалеспен өткен матчтарынан соң 40 жыл өткенде, Траберт сұхбаттасушы Джо Маккоулиге: «Гонзалестің сервісі олардың турнесінде шешуші фактор болды – ол соншалықты жақсы болды, оған көптеген жеңіл ұпайлар сыйлады. Траберт өзінің жақсырақ соққылары болғанымен, Панчоның күшті, ағылшынды сервісіне тең келе алмады» деді. Осы жылдары Гонзалестің жарысқа қабілеттілігінің көп бөлігі, ол үнемі жеңіп тұрған ойыншылардан әлдеқайда аз төленгеніне деген ашуынан туындады. Мысалы, 1956 жылы ол кәсіби тур үшін 15 000 АҚШ долларына кепілдік алды, ал оның қарсыласы, жақында кәсіпқой болған Тони Траберт 80 000 АҚШ долларына кепілдік алды. Бірақ Гонзалесті қаншалықты ұнатпаса да, Крамер Гонзалестің турдегі жұлдыз екенін және олсыз турдың мүлдем болмайтынын білді. Тур туралы Крамер былай деп жазады: «Гонзалес әдетте ең танымал болса да, ол турды насихаттауға көмектеспейтін еді. Ойыншылар оның жеке басындағы жағымсыздықтарына төзімділік таныта алатын, бірақ оның командаға көмектесуден бас тартуы оларды ең көп ренжітетін. Шындығында, көптеген ойыншылар Гонзалесті қатты ұнатпады. Седжман бірде Гонзалеспен төбелес етіп жаздады. Траберт пен Горго бір-бірін жек көретін. Ол тек Лью Ходпен жақсы қарым-қатынаста болды». Траберт Маккоулиге берген сұхбатында: «Мен оның теннис шеберлігін бағаладым, бірақ оны адам ретінде ешқашан құрметтемедім. Оның себепсіз адамдарды жамандыққа салатынын жиі көрдім. Ол жалғыздыққа бейім, көбінесе көңілі тоңған, иығында үлкен жүк болғандай, бізбен жолға жиі шықпайтын. Оның орнына ол белгіленген уақытта келіп, ешкімге ештеңе айтпастан түнге қарай жоғалып кететін. Біз барлық жанкүйерлерге автограф беріп, келесі қалаға аттанатынбыз. Панчо емес. Ол кортта өте кәсіби және керемет ойыншы болды» деді. Гонзалес 1955 және 1956 жылдары Кливлендте жеңіске жетті, екі турнирде де VASSS (Van Alen Simplified Scoring System, яғни үстел теннисінің ұпай санау жүйесі) қолданылып, екі жылдың да финалында Сегураны жеңді. Гонзалес Оңтүстік Америка турнесінде Трабертке алты матчта жеңіліп, бірақ жабық кортта өткен үш матчта жеңіске жетті. Гонзалес 1956 жылдың тамызының басында Лос-Анджелес Мастерс турнирін жеңіп алды, шешуші матчта Седжманды жеңді. Седжман 1956 жылдың алғашқы бес жарым айында жарысқа қатыспады. Гонзалес пен Траберт 1956 жылы Ролан Гарроста бес сеттен тұратын финалда кездесті, онда Траберт бесінші сетте жеңіске жетті. 1956 жылы Уэмблиде өткен әлем чемпионатына қатысып, Гонзалес Седжманмен төрт ұзақ сеттен тұратын классикалық финалда жеңіске жетті: «Матч үш сағатқа жуық созылып, сағат 12.35-те аяқталды. BBC телеарнасы оны соңына дейін көрсетті». (Уэмбли финалын Ұлыбританияда BBC телеарнасы ұлттық деңгейде көрсету қалыпты жағдай еді). Lawn Tennis and Badminton журналы мен Халықаралық кәсіби теннис қауымдастығы Гонзалесті 1955 жылғы әлемдегі №1 кәсіби теннисші деп таныды. Кливленд турнирінің ұйымдастырушысы Джек Марч Гонзалесті 1956 жылғы әлемдегі №1 кәсіби теннисші деп атады.
1957 жыл
1956 жылдың соңында Крамер Кен Роузволлды Гонзалеске қарсы әлемдік серияда ойнау үшін шақырды. 1957 жылдың басында Гонзалес өзінің туған жерінде Роузволлға қарсы алғашқы он матч өткізу үшін Австралияға ұшты. Гонзалес оң қолының алақанында "жарты доллар" сияқты кистаны дамытқан болатын, және газеттерде оның теннис карьерасы аяқталуы мүмкін деген пікірлер тарады. Крамердің жеке дәрігері оған инъекциялар жасады, соның нәтижесінде киста біртіндеп кішірейе бастады. Дегенмен, Гонзалес Роузволлды алғашқы матчта жеңгенімен, киста әлі де ауыруды тудырып, турдың австралиялық бөлігінде 7:3 есебімен жеңіске жетті. Роузволл серияның жалпы есебіне енбеген турнирде Гонзалеске қарсы жеңіске жетті. Ақпан айының соңында Нью-Йоркте тур ашылған кезде киста айтарлықтай кішірейді, және Гонзалес Роузволлды 50:26 есебімен жеңді. Гонзалес 1957 жылғы Форст Хиллз Чемпиондар турнирінде 5:0 есебімен жеңіске жетіп, Седгманды бес сеттен тұратын шешуші матчта жеңді. Бұл оқиға CBS телеарнасында бүкіл елге таратылды. Гонзалес Кливленд турнирінде де жеңіске жетіп, Траберт пен Сегураны жеңді, сондай-ақ Лос-Анджелес Мастерс турнирінде де жеңімпаз атанды. Крамер Роузволл Гонзалеске лайықты қарсылық көрсетпейтінінен және осылайша турдың қаржылық табысын құртатынынан қатты уайымдады. Ол өзінің ойыншы немесе промоутер ретіндегі мансабында тұңғыш рет Гонзалестен Австралияда Роузволлды "көтеруін" сұрады, бұл үшін оның табыстан алатын үлесі 20 пайыздан 25 пайызға дейін өсті. Гонзалес тартынды, бірақ келісті. Төрт матчтан кейін Гонзалес 3:1 есебімен алда болғанда, Гонзалес Крамерге "Баланың көтерілуіне тырысып ойнағанда мен өзімді ұстай алмаймын. Мен шоғырлана алмаймын. Бұл мені тым қатты мазалайды" деді. Алайда, сол кезде Роузволл Гонзалеспен толыққанды бәсекелесе алатыны анық болды, сондықтан Крамер Гонзалеске әдеттегі ойынына оралуын және қосымша бес пайызын сақтап алуын айтты. Гонзалес турдың австралиялық бөлігінде Роузволлдан 5:1 есебімен басымдыққа ие болды. Гонзалес Роузволлға қарсы өмірінде 24:14 есебімен жеңіске жетті. Сол жылы Гонзалес Калифорнияның жоғары сотына арыз жазып, Крамермен жасасқан жеті жылдық келісімшартын жарамсыз деп жариялауды сұрады. Өзінің талабын дәлелдеу үшін Гонзалес белгіленген 20 пайыздың орнына 25 пайыз төленгенін көрсетті. Сот судьясы Леон Т. Дэвид Гонзалестің пікірін сенімсіз деп тапты және Крамердің пайдасына шешім шығарды. Гонзалес 1960 жылға дейін Крамермен жасасқан келісімшартымен байланысты болды. Гонзалес 1957 жылғы маусымда Джек Марчпен әлемдегі бірінші про ретінде танылды. Сондай-ақ, Гонзалес 1957 жылдың қазан айында Адриан Квисттің кәсіби және әуесқой теннисшілердің біріктірілген рейтингінде бірінші орынды иеленді.
1958 жыл
Гонзалес өзінің үстемдік құрған жылдарында кездескен ең қиын сынақ Лью Хоадтан – әуесқой ретінде төрт «Үлкен дулыға» (Grand Slam) турнирін жеңіп алған, күшті жас австралиялықтан келді. 1958 жылғы әлемдік серия аясында Гонзалес пен Хоад (оның кәсіби мансабының алғашқы жылы) 87 рет тікелей кездесті. Хоад Австралия сериясын 8:5 есебімен жеңіп, алғашқы 27 матчтың 18-інде жеңіске жетті. Ол Гонзалесті кәсіби әлем чемпионы лауазымынан ығыстыруға жақын болды. Алайда Гонзалес артқы соққысын жаңартты және жетілдірді. Сонымен қатар, Хоад наурыз айының басында арқасы ауырып, жоғары деңгейде ойнау мүмкіндігі төмендеді, бұл турдағы нәтижелердің өзгеруіне себеп болды. Гонзалес 1958 жылғы серияны 51 жеңіспен, Хоадтың 36 жеңісіне қарсы жеңді. Қаңтар айында Гонзалес жылдың ең табысты турнирі саналған Kooyong Tournament of Champions турнирінде үшінші орын алды, Хоадқа есе жіберді. Мамыр айында Хоадтың аяғының жарақаты нашарлаған кезде Кливлендтегі финалда Хоадты жеңді. Гонзалес бұл жеңісі үшін тарихи алтыншы «Кливленд трофейінің» Pilsner сыйлығын алды. Гонзалес 1958 жылғы Forest Hills Tournament of Champions турнирін 5:1 есебімен жеңіп, шешуші матчта Розуоллды жеңді. Ол Ролан Гаррос әлем чемпионатының жартылай финалында Хоадтан жеңілді. Гонзалес Уэмблиде өткен әлемдік кәсіби жабық чемпионаттың жартылай финалында Седжманнан жеңілді, ал бұрын Сидней мастерс жартылай финалында да одан жеңілген еді. Джек Марч Гонзалесті 1958 жылғы әлемнің бірінші ракеткасы деп атады, ал Джек Крамер де Гонзалесті 1958 жылғы әлемнің бірінші кәсіби теннисшісі деп санайды.
1959 жыл
Гонзалес 1959 жылы 4 ойыншыдан тұратын Дүниежүзілік кәсіби чемпионат турнирінде Хоадпен тағы да кездесті, нәтижесінде Панчо Хоадқа қарсы 13 жеңіс және 15 жеңіліс тіркелді. Бірақ Гонзалес жаңа өскен Купер мен Андерсонға қарсы тамаша көрсеткіштерді көрсетіп, әлем чемпионатының атағын сақтап қалды. Турнир сериясы мамыр айының соңында аяқталды, ал Гонзалес 1959 және 1960 жылғы баспасөз материалдарында «әлем чемпионы» деп жарияланды. 1960 жылы «Бостон Глобус» газетінде жарияланған кәсіби турдың жарнамасында Гонзалес «әлем чемпионы» деп аталды. Гонзалес Хоадты жеңіп, Кливленд титулын сақтап қалды, бұл матч 4 ойыншыдан тұратын турда өткенімен, Ampol Open Trophy турнирінің бір бөлігі емес еді. 1959/1960 жылдардағы Ampol Open Trophy турнирінің әлемдік сериясында Гонзалес ұпайлар бойынша Хоадтан кейін екінші орынды иеленді. Ол төрт турнирде жеңіске жетті (Сидней Маркс атлетикалық алаңы, Л.А. Теннис клубының шеберлері, Торонто газондық теннис клубының О’Киф турнирі, Ampol White City TOC), Форест Хиллз Чемпиондар турнирінің финалында Хоадқа есе жіберіп, бірақ White City Чемпиондар турнирін жеңіп, финалда Хоадты жеңді. Гонзалес желтоқсандағы Ampol сериясының соңғы және шешуші турнирі – Qantas Kooyong турнирінен бас тартты, себебі АҚШ-та мерекелерді өткізуді қалаған.
Джек Крамер 1959 жылғы жеке кәсіби рейтингісінде (Крамердің ұпайлық рейтингісінен өзгеше) Гонзалесті әлемнің бірінші ракеткасы деп атады, Седгманды екінші, Розуоллды үшінші, ал Хоадты төртінші орынға қойды. «L’Équipe» журналының редакторы Роберт Рой 1959 жылы Гонзалесті бірінші, ал Хоадты бесінші орынға қойып, Крамермен келісті. Джек Марч Гонзалесті 1959 жылғы маусымның кәсіби рейтингісінде бірінші орынға, ал Хоадты екінші орынға қойды.
1960 жыл
Гонзалес 1960 жылғы Дүниежүзілік кәсіби чемпионатта Роузволл, Сегура және жаңадан келген кәсіпқой Алекс Олмедомен кездесті (Траберт де бастапқыда бірнеше матч ойнады). Гонзалес өзінің ең жақсы формасында болды, Роузволлды 20:5 есебімен жеңіп, Сегура мен Ольмедоны оңай жеңді. 1960 жылдың 13 ақпанында Уайт-Плейнсте Сегураға қарсы өткен матчта Гонзалес 33 эйс берді. 1960 жылдың сәуір айында «1954 жылдан бері әлемнің кәсіби теннис чемпионы Панчо Гонзалес 1 мамыр күні Джек Крамердің гастрольдік труппасынан кететінін растады. Бірақ, егер ол турнелерге қатыспаса, кейін бірнеше кәсіби турнирде ойнауы мүмкін» деп хабарланды. Гонзалес қайтадан турнеге қатысып, 1961 жылғы Әлем сериясінде өнер көрсетті. Гонзалес пен Хоад 1960 жылы бір-бірімен ойнаған жоқ. Крамер Гонзалесті 1960 жылғы әлемнің бірінші нөміріндегі кәсіби теннисші деп бағалады, Седжманды екінші, Роузволлды үшінші, ал Хоадты төртінші орынға қойды – бұл үшінші жыл қатарынан сақталған рейтинг.
1961 жыл
1961 жылғы әлем чемпионатында Роузволл қатыспады, ол ойнаудан бас тартты. Гонзалес Андрес Гименоны, Трабертті (Хоадты ауыстырған), Седжманды (сондай-ақ Хоадты ауыстырған), Хоадты (аяғы сынғандықтан шығып қалған), Барри МакКейді, Ольмедоны және Бутч Бухольцті жеңді. Ең үздік екі ойыншы, Гонзалес және Гимено чемпионды анықтау үшін жеке-жеке серияда кездесті. Гонзалес Гименоны бір сеттен тұратын матчтарда 21-7 есебімен жеңді. Гонзалес Кливлендте Гимено мен Седжманды жеңіп алды (Хоад пен Роузволл қатыспады). Жыл соңында Гонзалестің үстемдігі төмендеп бара жатқаны байқалды. Ол Ролан Гарростағы қызыл сазды француз чемпионатының финалында Роузволлға есе жіберді, ал Уэмблидегі жабық ағаш кортта Хоадқа жартылай финалда ұтылды. Содан кейін Гонзалес зейнетке кетті.
1962-1963 жылдар
Гонзалес 1962 жылы кәсіби турнирлерде ешқашан ойнаған жоқ. 1963 жылы ол АҚШ кәсіби чемпионатында ғана қатысты, ол сол жылы қасиетті Forest Hills корттарында өтті. Гонзалес қатысқаны үшін жалақы алған жалғыз ойыншы болғандықтан, әріптестерін қатты ренжітіп, ашуландырды. Кәсіби турдың қиындықтарын қатты тәжірибемен білген Гонзалес турнирге қатысуы үшін 5000 АҚШ долларын алдын ала талап етіп, алды. Жақсы формада болмаған, жартылай зейнеткерлікке шыққан Гонзалес бірінші раундта Алекс Олмедодан жеңілді.
1964 жыл
Гонзалес 1964 жылы кәсіби тенниске оралып келді. Осы кезде Род Лавер кәсіби сапқа қосылған еді. 1964 жылдың мамыр айының басында Гонзалес Гимено мен Андерсонды жеңіп, Кливлендтегі әлемдік кәсіби турнирді жеңіп алды, бұл оның тоғызыншы Кливленд титулы болды. 1964 жылғы Гонзалестің ең сәтті турнир жеңісі, мүмкін, мамыр айының соңында Уайт-Плейнсте өткен U.S. Pro Indoors турнирінде болды. Турнир барысында Лавер мен Хоадты жеңіп, бір сеттен артта қалған Гонзалес, бес сеттен тұратын финалда Роузволлдан 2:0 және 1:4 есебімен қалып қойды. Үшінші сетте екі брейкпен қалып қойған Гонзалес ойынды өзгертіп, 3 сағат 11 минутқа созылған финалда бес сетте жеңіске жетті. Гонзалес маусымдық ұпайлар сериясында Роузволл мен Лаверден кейін үшінші орынды иеленді, бұл серияға Австралия турнирлері кірмеді.
1965-1967 жылдар
1964 жылы жақсы қайта оралуға қарамастан, Гонзалес енді ең үздік кәсіпқой емес еді. 1965 жылдың қаңтар айында Гонзалес Сиднейде өткен «Жаңа Оңтүстік Уэльс Про» турнирінде Лавер мен Розуоллды жеңіп, жеңіске жетті. Гонзалес сондай-ақ Лавер мен Розуоллды жеңіп, 1965 жылы Далласта CBS TV Pro турнирін сазды кортта ұтып алды. Бұл турнир жылдың ең табысты турнирі болды және CBS телеарнасы арқылы бүкіл елге көрсетілді. Гонзалес АҚШ турнирлерінің сериясы бойынша кәсіби турда $18,945 табыс тапты, Даллас турнирінде жеңгені үшін алған $8,000 жүлдесіз. Дегенмен, Гонзалес сол жылы Еуропада ойнаған жоқ, ал Лавер, Розуолл, Гимено және Бухольц жыл соңына қарай Гонзалестен көбірек жүлде ақшасы тапты. 1960 жылдардың соңында Гонзалес күші әлсіреп бара жатқанмен, әлі де көп көрермен тартатын ойыншы болды. Лавер сол 60-жылдардың соңындағы жылдары ең үздік ойыншы еді.
1968 жыл
1968 жылғы сәуірде ол кәсіби ойыншы ретінде британдық Марк Коксқа еңіліс тиген алғашқы адам болды. 24 жастағы Кокс Гонзалесті Боурнмут қаласында өткен Ұлыбританияның қатты корт чемпионатында бес сетте, екі жарым сағатта жеңді. 1968 жылғы French Open – Гонзалес 40 жасқа толғанда өткен тұңғыш ірі ашық турнир болды. Ол бірнеше жыл бойы жартылай зейнеткерлікте болғанына және турнир сервиси мен волейге басымдық беретін ойыншыларға қиындық тудыратын баяу саз кортта өткеніне қарамастан, Гонзалес 1967 жылғы чемпион Рой Эмерсонды ширек финалда жеңіп шықты. Ал жартылай финалда Род Лаверге еңіліс тиді. 1968 жылғы Уимблдон турнирінің үшінші турында жеңіліске ұшырады, бірақ кейін 1968 жылғы АҚШ ашық чемпионатының төртінші турында екінші нөмірлі Тони Рошті жеңіп, голландиялық Том Оккермен өткен эпикалық матчта жеңіліске ұшырады. Гонзалес 1968 жылғы NTL рейтингінде үшінші орынды иеленді және сегіз ойыншыдан тұратын құрамдағы ең үздік төрт WCT ойыншысымен бірге Мэдисон Сквер Гардендегі маусымдық кәсіби финалға қатысуға шақырылды. Гонзалес Роузволлға қарсы тартысты жеңіс одісін тойлады, содан кейін жартылай финалда Гименонды жеңіп, финалда Рошке еңіліс тиді.
1969 жыл
1969 жылы Гонзалеске сол уақытқа дейін өткен ең ұзақ матчта жеңіске жету кезегі келді, бұл матч өте ұзақ және қиын болғандықтан тай-брейк есебінің пайда болуына әкелді. 41 жасында Уимблдонда Гонзалес өзінің қарсыласын құрметтеген, Гонзалестен 16 жас кіші пуэрторикалық Чарли Пасареллмен кездесті. Пасарелл 46 геймдік ұзақ алғашқы сетті жеңіп алды, содан кейін күн батып бара жатқанда, 41 жастағы Гонзалес матчты тоқтатуды талап етті. Төреші келіспеді, ал Гонзалес наразылық білдіріп, екінші сеттің барысын өз еркімен жеңіліске ұшыратып жіберді. Демалыс кезінде төреші ойыншылардың тоқтауы керек екеніне келісті. Гонзалес Орталық кортты тастап келе жатқанда, көрермендер наразылық білдірді. Келесі күні Гонзалестің күшті сервісі, жылдам ойыны және оның жанкештілігі қайтадан көрінді. Пасарелл Гонзалестің жасының үлкендігін пайдаланып, оның аяқтарына жұмсақ сервіс беруге тырысып, оны жиі лобтармен шаршатуға ұмтылды. Гонзалес үш сетті қатарынан жеңіп, қайтадан өзінің басымдығын көрсетті. Бесінші сетте Гонзалес Пасарелдің өзіне қарсы болған жеті матч-пойнтін сейіп, екі рет 0-40 есебінен қайта оралып, 5 сағат 12 минутқа созылған матчта жеңіске жетті. Бұл матч (көптеген жағдайда тай-брейк есебінің енгізілуіне байланысты) 2010 жылғы Уимблдон чемпионатындағы 11 сағат 183 геймдік Иснеp – Махут матчына дейін өткізілген ең ұзақ матч болып сақталды. 1969 жылдың соңында Гонзалес Лас-Вегаста өткен Говард Хьюз ашық турнирінде және Лос-Анджелесте өткен Тынық мұхитының оңтүстік-батыс ашық турнирінде Джон Ньюкомб, Кен Розуолл, Стэн Смит (екі рет), Клифф Ричи және Артур Эш сияқты ойыншыларды жеңіп алды. Ол 1969 жылы 46 288 АҚШ долларымен ең көп табыс тапқан американдық теннисші болды.
1970 жыл
Рой Эмерсон, әлемдегі ең үздік ойыншылардың көпшілігі кәсіпқой болған 1960-шы жылдары 12 ірі турнирде жеңіске жеткен австралиялық теннисші, 1968 жылдың басында 31 жасында кәсіби спортқа көшті, ал бір жыл бұрын Франция чемпионатында жеңімпаз атанған еді. Гонзалес 40 жасында 1968 жылғы Франция ашық чемпионатының ширек финалында Эмерсонды бес сетте жеңді. Келесі жылдары Гонзалес Эмерсонды тағы 11 рет жеңіп, оған өте сирек жеңіліпті. Бірақ 1970 жылы Флорида штатының Майами қаласында өткен Чемпиондар турнирінде Эмерсон Гонзалесті үш сетке дейін жеңді. Гонзалес 40 жасында да кейде турнирлерге қатысып тұрды. Ол кейде әлемнің бірінші ракеткасы Род Лаверді де жеңе алатын. Олардың ең әйгілі кездесуі 1970 жылғы қаңтарда Мэдисон Сквер Гарденде 14 761 көрерменнің алдында өткен 10 000 АҚШ доллары бәс тігілген матч болды. Австралиялық Лавердің барлық «Үлкен дулыға» турнирлерін бір жылда жеңіп алғаннан кейін, 41 жастағы Гонзалес Лаверді бес сетте жеңіп шықты.
1971 жыл
Гонзалес әлі де "серв және волейбол" стиліндегі ойыншы ретінде танымал болғанына қарамастан, 1971 жылы, ол 43-ке толып, Джимми Коннорс 19 жаста болғанда, Тынық мұхитының оңтүстік-батыс ашық турнирінде осы жас, дарынды ойыншыны өз базалық сызығынан ойнатып жеңді. Осы шамада Гонзалес Лас-Вегасқа көшіп, "Цезарь сарайының" теннис директоры болып жұмыс істеді, және балалық шағынан бергі досы Чак Патені Pro Shop-ты басқаруға алды.
1972 жыл
1972 жылы Гонзалес кәсіби турнирде жеңіске жеткен ең үлкен ойыншы болып тарихта қалды, ол USLTA Indoor Circuit аясында өткен Des Moines Open турнирінде 24 жастағы Жорж Говенді жеңіп алды. Оған 44 жасқа толуға үш ай қалғанда бұл жеңіс оның еншісіне бұйырды. 1972 жылдың маусым айында Гонзалес 44 жасында Королева клубы чемпионатының жартылай финалына өтті, Джон Пейшке қарсы ойында бір сетпен алға шықты, бірақ төреші сызық судьясын ауыстыру туралы дау кезінде оны турнирден шеттетуге мәжбүр болды.
1973 жыл
Тамыз айында Оңтүстік Оранжда Гонзалес Джон Ллойд, Сэнди Майер және Пол Геркенді (барлығы да өзінен жиырма жасқа кіші ойыншылар) жеңіп, жартылай финалда Виджай Амритраджға ұтылып қалды. Гонзалес соңғы Гранд Слем жекелей турнирінде АҚШ Ашық чемпионатының бірінші турында Том Оккерге жеңіліп қалды. Қыркүйек айында Гонзалес Лос-Анджелесте өткен Тынық мұхитының оңтүстік-батыс чемпионатының екінші турында Джимми Коннорсқа жеңілді.
Жеке және отбасылық өмірі
Гонсалестің ата-анасы Мануэль Антонио Гонсалес және Кармен Алире Алонсо 1900 жылдардың басында Мексиканың Чиуауа штатынан АҚШ-қа көшіп келді. Гонсалес 1928 жылы дүниеге келді, ол жеті баланың үлкені болды. Крамер: «Горго адамдар ойлағандай кедей мексикалық америкалық емес еді. Ол бай отбасынан емес, бірақ менің отбасым сияқты тұрақты орта таптан шыққан. Оның керемет анасы болды және отбасылық адалдық сезімі әрқашан жылы болды. Мүмкін, бала кезінде оны жақсы тәрбиелеген шығар. Оның мексикалық тегіне байланысты оның кемсітілуіне өкіну керек». Дегенмен, басқа деректерге сәйкес, Гонсалестің әкесі үй бояушысы болып жұмыс істеді және ол алты бауырымен бірге жұмысшы табының ауданында өсті. Гонсалес өзінің өмірбаянында: «Біздің үйде көптеген ыңғайлылықтар болған жоқ. Тамақ көп емес еді, бірақ қарапайым және тойымды болды, біз ешқашан аш болған емеспіз. Киімдеріміз тек киім ғана еді – арзан, бірақ таза». Гонсалестің сол жақ бетінде ұзын жарақат болды, оның өмірбаянына сәйкес, 1940 жылдардағы бұқаралық ақпарат құралдарының кейбір өкілдері оны мексикалық америкалық пачуко деп есептеп, пышақпен ұрысқа қатысқан деп айтқан. Бұл Гонсалестің бұқаралық ақпарат құралдарына деген ашуын одан әрі күшейтті. Алайда, бұл жарақат 1935 жылы, жеті жасында болған қарапайым көшедегі оқиғадан туындаған. Ол скутерін тым жылдам айдап, өтіп бара жатқан машинаға соғылып, есіктің тұтқасымен бетін кесіп алған. Осының салдарынан ол екі апта ауруханада жатты. Гонзалесті достары мен отбасысы «Ричард» немесе «Рикардо» деп атады. Жұмысшы табының испандық ата-анасының баласы болған жас Ричард сол замандағы әлеуметтік әділетсіздіктерді жақсы білген. Ол «Панчо» лақап атын ұнатпаған, өйткені ол мексикалық американдықтарына қарсы қолданылатын қарапайым сөз болған. Испандық қоғамда «Панчо» есімі дәстүрлі түрде «Франсиско» деген есімді адамдарға ғана беріледі, Гонзалестің теннис қарсыласы Панчо Сегура сияқты. Гонсалес өмір бойы нәсілдік мәселелермен күрескен. Өліміне алты ай қалғанда ол ағасы Ральфке 1948 жылы Мексика үкіметінің АҚШ азаматтығынан бас тартып, Мексика үшін ойнау туралы ұсынысын қабылдауы керек еді деп айтқан. Оның американдық WASP әріптестерімен турнедегі қарым-қатынасы оның өміріне дейін оны мазалаған. Тегі «Гонсалес» деп дұрыс жазылғанмен, оның ойыншылық карьерасының көп бөлігінде оны «Гонзалес» деп атаған. Тек өмірінің соңында испан тіліндегі дұрыс жазу жиі қолданыла бастады. Гонсалес ABC телеарнасының телекомментаторы болды, бұл турнирлерде сирек кездесетін жағдай. Ол лайықты, бірақ ынтасыз комментатор ретінде сипатталды, қазіргі заманғы теннисшілер туралы ойлы пікірлер айтты – көбінесе жомарт, кейде қатал, бірақ әрқашан шыншыл. Ол Беверли-Хиллсте тіс гигиенисі Беттиге үйленді және бір қызы болды. Оның соңғы әйелі Рита Андре Агассидің үлкен әпкесі, олардың бір ұлы болды. Прайс мақаласына сәйкес, Ританың әкесі Майк Агасси Гонзалесті соншалықты жек көріпті, оны өлтіруді ойлаған. Гонсалес жас Ританы баптап, ол әкесінің күніне 5000 доппен жаттығу режиміне қарсы шығып, 1984 жылдың 31 наурызында Гонзалеспен тұрмысқа шықты. Осыған дейін Майк Агасси, тенниске құмар болған, бірде Чикагодағы Гонсалестің кәсіби матчының бірінде төреші болып жұмыс істеген. Гонсалес Агассиді қателіктері үшін соншалықты сөккендіктен, Агасси одан кетіп, трибунаға отырған. Андре Агасси оның жерлеу рәсіміне төлеген. Гонсалес актер Роберт Редфордпен теннис ойнаған.
Бағалау және теннис мұрасы
Өзінің кәсіби мансабында Гонзалес АҚШ-тың кәсіби чемпионатында тоғыз рет жеңіп алды, оның ішінде екі рет бір жылы, бұл теннис тарихындағы бірегей жетістік. Ол 1954 жылы Лос-Анджелесте USPLTA нұсқасында U.S. Pro, тағы сегіз рет Кливленд U.S. Pro нұсқасында, төрт рет Лондондағы Уэмблиде кәсіби титулды және үш рет Чемпиондар турнирінде (1957 Forest Hills, 1958 Forest Hills, 1959 Sydney White City), үш рет Лос-Анджелес Мастерс (1956, 1957, 1959), үш рет U.S. Professional Indoor (1950 Филадельфия, 1952 Филадельфия, 1964 White Plains) жеңіске жетті, сонымен қатар жеті рет бас-басқа кәсіби турларда кәсібиге айналған ең жақсы әуесқойларды ұтып шықты. Осы уақыт ішінде Гонзалес жеңуге деген өршілі, оның күшті сервісі және керемет желілік ойынымен танылды, бұл комбинация соншалықты күшті болды, сондықтан 1960 жылғы кәсіби турдың ережелері қысқа уақытқа өзгертілді. Жаңа ережеге сәйкес, сервер өзінің алғашқы соққысын жасамас бұрын қайтарылған серв қайтаруға тиіс болды, осылайша Гонзалес өзінің әдеттегі сервисі мен волей ойынын ойнамайды. Ол жеңіп шықты, ал ереже қайта өзгертілді. Крамер сонымен қатар сервистік сызықты базалық сызықтың артындағы бір аулаға жылжытуға тырысты; Гонзалес өзгеріске қарамастан тағы да жеңіп алды. Гонзалестің кәсіби карьерасының көп бөлігі теннистің Ашық дәуірі басталғанға дейін өтті, сондықтан ол 1949 жылдың аяғынан бастап (кәсібиге айналғаннан кейін) 1968 жылдың сәуірінде ашық дәуірдің басталуы аралығында Гранд Слем турнирлерінде бәсекеге түсе алмады. Род Лавер сияқты басқа да ұлы ойыншылар туралы айтылғандай, Гонзалес егер оған сол 18 жыл ішінде сол турнирлерде бәсекелесуге рұқсат берілген болса, ол бірнеше қосымша Гранд Слем титулын жеңіп алатын еді. Мысалы, Джек Крамер Форст Хиллз мен Уимблдонның теориялық чемпиондары туралы мақаласында Гонзалес тек осы екі турнирде қосымша 12 атақ жеңіп алатын еді деп болжады. 1952 жылдан 1961 жылға дейін Гонзалес осы кезеңнің ең үздік ойыншысы деп саналды, кейбіреулер ол Билл Тильденнен барлық уақыттағы ең үздік деп аталды. Гонзалес спорт тарихындағы ең үздіктердің бірі болып саналады. Ол әлемдегі No 1 теннисші деп кейбір рейтингтерде 1952 жылдан 1961 жылға дейін бағаланды. Теннис атақ-даңқының залы Гонзалестің "дүниедегі No 1 орынды иеленіп, 1952 жылдан 1960 жылға дейін биік орынды сақтап қалғанын" айтады. Сол дәуірдегі теннис рейтингтерін теннис жазушылары, промоутерлері және ойыншылары құрастырған. Тек 1946, 1959, 1960 және 1964-1968 жылдары турнирлік серияларға негізделген ұпай жүйесі болды, ол кәсіптік ойын үшін 1-ші орынды анықтады. Гонзалес 1965 жылғы маусымның американдық бөлігінде 1 ақшалай жеңімпазы атанды. Гонзалес 1968 жылы WCT / NTL кәсіби турлар чемпионатының финалында екінші орын алды, финалда Мэдисон Сквер Гарденде Тони Рошпен жеңілді. Гонзалес карьерасы бойынша жарты миллион доллар ақшалай сыйлық алған алғашқы теннисші болды. 1965 жылдың ортасына қарай ол өнімдерді жарнамалаудан, көріністерден және сабақтардан түскен табысты қоспағанда, 740 000 АҚШ долларын тапты. Өзінің өмірбаянында Гонзалес 19 жасында 2 метрге дейін биік болғанын және салмағы да аз болғанын жазған. Басқа көздер оны әдетте бір-екі сантиметрге қысқа деп есептейді, бірақ кез-келген жағдайда ол өзінің ең көрнекті бәсекелестерінен, әсіресе Панчо Сегура, Кен Роузволл және Род Лаверден биіктікте айқын артықшылыққа ие болды, олардың барлығы кем дегенде 5 немесе 6 сантиметрге қысқа болды. Тони Траберт, Гонзалеспен 101 матчтық турнеде қатты ұрысып, оны ұнатпаған, "Мен оның теннис қабілетін бағаладым, бірақ оны ешқашан адам ретінде құрметтемедім" деп, ол Лос-Анджелес Таймс газетіне "Гонзалес - теннис білген ең керемет табиғи спортшы. Оның 6 фут 3 дюймдік аяқ-қолын алаңға қалай жылжытатыны сенімсіз. Ол үлкен мысық сияқты. Панчоның рефлекстері мен реакциялары - Құдай берген таланттар. Ол бір бағытта қозғала алады және екінші бөлікте оның әлсіз жағына доп соғылғанын көреді, ол физикалық механизмін кері қарай лақтырып, ракеткасымен допқа жету үшін уақытында жетеді". Гонзалес тобымен қысқа уақытқа гастрольде болған жарқын Гасси Моран Гонзалесті көру "өзінің жеке аспанында қарауылдап жүрген құдайды көру" сияқты екенін айтты. Артур Эш Гонзалеске "өзінің жалғыз құрметіне ие болған" деп ат қойды. Аллен Фокс "Панчо Гонзалес, егер барлық уақыттағы ең жақсы ойыншы болмаса, ең жақсылардың бірі болды" деді. 1972 жылы барлық уақыт ұлыларының арасында ойдағы турнир туралы мақалада Джин Скотт төртінші сеуденді Гонзалес жартылай финалда Билл Тильденді жеңіп, содан кейін финалда Род Лэйверді жеңу үшін өзінің сервісін пайдаланды. Теннис комментаторы, журналисі және автор Буд Коллинз, "Теннис тарихының" (2016) редакторы сақтық танытады. Ол Гонзалестің "ең жақсы ойыншы болғанымен, тіпті жақсырақ болғанын" жазады. Алайда, ол Род Лавердің "мүмкін ең ұлы ойыншы болар еді" дейді және Билл Тильденді "әлдеқанда ең ұлы ойыншы" деп атайды. 1978 жылы Эллсуорт Вайнс өзінің "Теннис мифологиясы және әдісі" атты жобасында барлық уақыттағы топ 10 ойыншысын бағалап, Гонзалеске үшінші орын берді, Будж мен Крамерден кейін. Джек Крамер, керісінше, 1940 жылы әлемдік деңгейдегі ойыншы болған және Гонзалестің кәсіби мансабының алғашқы жылында оны қатты жеңген, Гонзалес Лавер немесе Сампрастан жақсы болғанына сенетінін айтты, сонымен қатар Бобби Ригс Гонзалесті үнемі жеңіп шығарды және Ригсті Гонзалестен жоғары бағалады, "Ұзақ турда - мен оның Гонзалесті жеңетініне сенемін - Бобби тым жылдам, оның Панчо үшін тым көп бақылауы болды". Джек Крамер Лавердің 1960 жылдардың соңында бір-екі жыл бойы "толыққанды жеңіліссіз" болғанын жазды, бірақ Лавер мен сәл ересе Гонзалес арасында "нақты салыстыру" жасауға болады және Крамер Гонзалестің Лаверді үнемі жеңе алатынына "сенімді". Крамер Гонзалестің Лаверден жоғары тұруының дәлелі ретінде Гонзалестің 1970 жылдың қаңтарында Нью-Йорктің Мэдисон Сквер Гарденінде 14 761 көрерменнің алдында бес сеттік матчта жеңгенін келтірді, осы кезде Гонзалес 41 жаста болса, Лавер әлі де әлемнің No 1 ойыншысы болып саналды. Екінші жағынан, Гонзалес осы матч болған кезде де топ-10 ойыншылардың бірі болды және Лавер бұл турнирде жеңіске жетіп, Гонзалесті тікелей сеттерде жеңді. Олардың кездескен жеті жыл ішінде Лавер 26–32 есе жеңіске жетті, ал Гонзалес 36–42 жаста болды. Лавердің өркендеген кезеңі 60-шы жылдардың соңында болса, Гонзалестің өркендеген кезеңі 50-ші жылдардың ортасы мен соңында болды. Гонзалестің ұзақ өмір сүруі осы бәсекелестікке мүмкіндік берді. Алайда, жалпы есептік көрсеткіш олардың арасындағы он жылдық айырмашылыққа байланысты Лавердің пайдасына бұрылуы мүмкін. 1964 жылғы маусымда Гонзалес Лаверге қарсы жеңіске жетті. 2007 жылы Гонзалес бен Хоад екеуі де қайтыс болғаннан кейін Крамер олардың екеуіне де жоғары баға берді, оларды Винес, Будж, Гонзалес, Хоад және Федерер ретінде барлық уақыттағы топ бес ойыншының қатарына қосты. Крамер өзінің тур менеджері болған жылдары Гонзалес пен Хоадпен бәсекелестік қарым-қатынасқа түскен, бірақ уақыт олар туралы оның бағасын жұмсартты. 1986 жылдың басында Солтүстік Калифорнияда жарық көрген Inside Tennis журналы "Ғасыр турнирі" деп аталатын ұзақ мақалаға төрт нөмірін арнады, ол барлық уақыттағы ең ұлы ойыншыны анықтауға арналған ойдағы турнир. Олар Крамер, Будж, Перри және Ригс сияқты 37 теннис сардарынан және Буд Коллинс сияқты сарапшылардан ең жақсы 10 ойыншыны тізімдеуді сұрады. 37 сарапшының тізімінде барлығы 25 ойыншы аталды. Журнал содан кейін оларға берілген ұпайлардың жалпы саны бойынша оларды төмендетіп тізімдеді. Жалпы ұпай бойынша алғашқы сегіз ойыншы, алғашқы орынға берілген дауыс санымен: Род Лавер (9), Джон МакЭнро (3), Дон Будж (4), Джек Крамер (5), Бьорн Борг (6), Панчо Гон...
Құрметтер
Гонзалес 1968 жылы Ньюпортта Халықаралық теннис даңқы залына енгізілді. Калифорния мемлекеттік университеті, Лос-Анджелес 2013 жылы өздерінің теннис орталығына Рози Касалс/Панчо Гонсалес атынан теннис орталығы деп атады.
Үлкен турнирлер бойынша нәтижелер кестесі
Карьера SRCарьера W LКарьера Жеңіс %Grand Slam турнирлеріӘуесқойлықКәсібиАшық дәуір2 / 1744–1575%1947194819491950–1967196819691970197119721973АвстралиялықAAAБәсекеге қатыса алмады3RAAAA0 / 12–167%ФранцуздықAASFБәсекеге қатыса алмадыSFAAAAA0 / 29–282%УимблдонAA4RБәсекеге қатыса алмады3R4RA2R2RA0 / 510–567%АҚШ2RWWБәсекеге қатыса алмадыQF4R3R3R1R1R2 / 923–777%Pro Slam турнирлеріКәсіби13 / 2765–1482%195019511952195319541955195619571958195919601961196219631964196519661967АҚШ ПроААРУФВВВВВВВВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАВАVA
Жалғыз ойын: 2 (2 атақ)
НәтижесіЖылЧемпионатКөрші бетҚарсыласЕсепЖеңіс 1948 АҚШ чемпионатыШөп Эрик Стерджесс6–2, 6–3, 14–12Жеңіс 1949 АҚШ чемпионатыШөп Тед Шрёдер16–18, 2–6, 6–1, 6–2, 6–4
Жеке ойындары: 19 (13 атақ, 6 екінші орын)
НәтижесіЖылШампионатКөрпешеОппонентЕсепЖеңіс/Жеңіліс 1950 Уэмбли Про Үңгір Welby Van Horn6–3, 6–3, 6–2Жеңіліс 1951 АҚШ Про Шөп Панчо Сегура3–6, 4–6, 2–6Жеңіс 1951 Уэмбли Про Үңгір Панчо Сегура6–2, 6–2, 2–6, 6–4Жеңіліс 1952 АҚШ Про Үңгір Панчо Сегура6–3, 4–6, 6–3, 4–6, 0–6Жеңіс 1952 Уэмбли Про Үңгір Jack Kramer3–6, 3–6, 6–2, 6–4, 7–5Жеңіс 1953 АҚШ Про Үңгір Don Budge4–6, 6–4, 7–5, 6–2Жеңіліс 1953 Уэмбли Про Үңгір Frank Sedgman1–6, 2–6, 2–6Жеңіс 1954 АҚШ Про Үңгір Frank Sedgman6–3, 9–7, 3–6, 6–2Жеңіс 1954 АҚШ Про Цемент Панчо Сегура6–4, 4–6, 2–6, 6–2, 6–4Жеңіс 1955 АҚШ Про Үңгір Pancho Segura21–16, 19–21, 21–8, 20–22, 21–19Жеңіс 1956 АҚШ Про Үңгір Pancho Segura21–15, 13–21, 21–14, 22–20Жеңіліс 1956 Франция Про Клей Tony Trabert3–6, 6–4, 7–5, 6–8, 2–6Жеңіс 1956 Уэмбли Про Үңгір Frank Sedgman4–6, 11–9, 11–9, 9–7Жеңіс 1957 АҚШ Про Үңгір Pancho Segura6–3, 3–6, 7–5, 6–1Жеңіс 1958 АҚШ Про Үңгір Lew Hoad3–6, 4–6, 14–12, 6–1, 6–4Жеңіс 1959 АҚШ Про Үңгір Lew Hoad6–4, 6–2, 6–4Жеңіс 1961 АҚШ Про Үңгір Frank Sedgman6–3, 7–5Жеңіліс 1961 Франция Про Клей Ken Rosewall6–2, 4–6, 3–6, 6–8Жеңіліс 1964 АҚШ Про Шөп Rod Laver6–4, 3–6, 5–7, 4–6