Кіріспе
Rudolph Ernst Boesch) (1928 - 2019) - АҚШ Әскери-теңіз күштерінің SEAL мүшесі және «Survivor» реалити-шоуында екі рет қатысқан. Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында туып өскен Боеш 17 жасында АҚШ Әскери-теңіз флотына қатарына қосылды. 1951 жылы Су астындағы диверсиялық топтың (UDT) «бақа» шебері болды, екі UDT тобында қызмет етті. Ол алғашқы SEAL мүшелерінің бірі болып таңдалды және 1962 жылы жаңа құрылған SEAL Team TWO командасының бас кемешісі болды. 1968 және 1970 жылдары Боеш Вьетнам соғысы кезінде екі жауынгерлік тапсырманы орындады, онда батылдығы үшін «Қола жұлдыз» орденімен марапатталды. Сол кезде және кейін Боеш SEAL Team TWO командасында физикалық және операциялық стандарттарды белгіледі. 1987 жылы ол АҚШ Арнайы операциялар күштерінің аға кеңесшісі болды. «Буллфрог» аталған, әлі де активтік қызметтегі ең тәжірибелі SEAL мүшесі Боеш дене шынықтыру жаттығуларымен және әскери келбетімен күштең ішінде кең танылды. 45 жыл үздіксіз қызметтен кейін 1990 жылы әскери-теңіз флотынан мастер-шеф аға офицері шенімен зейнеткерлікке шықты. 72 жасында «Survivor: Borneo» жарысының ең үлкен қатысушысы болған Боеш үшінші орынды иеленді. Бұл бағдарлама 2000 жылдың жазында американдық теледидардағы ең жоғары рейтингті шоу болды, ал оның қатал мінезі мен саяси тұрғыдан дұрыс емес «Рудизмдерімен» ол шоудың ең танымал қатысушыларының біріне айналды. Боеш 75 жасында «Survivor: All Stars» бағдарламасына қатысып, тағы да жас рекордын жаңартты. Ол өзінің танымалдығын пайдаланып, 2002 жылы «Combat Missions» шоуын жүргізу сияқты басқа да телешоуларға қатысты. 2019 жылы Альцгеймер ауруынан көз жұмды.
Rudolph Ernst Boesch (/b//ɒ//ʃ/ BOSH; January 20, 1928 – November 1, 2019) was a United States Navy SEAL, and two time competitor on the reality competition show Survivor. Born and raised in Rochester, New York, Boesch enlisted in the United States Navy at age 17. He became an Underwater Demolition Team (UDT) Frogman in 1951, serving on two UDT Teams. He was chosen as one of the first SEALs, becoming chief of the boat of newly created SEAL Team TWO in 1962. Starting in 1968 and 1970, Boesch completed two combat deployments during the Vietnam War, where he earned the Bronze Star for heroic action. During that time and later, Boesch set physical and operational standards at SEAL Team TWO. In 1987, he became Senior Enlisted Advisor for United States Special Operations Command. Designated the "Bullfrog", the longest serving SEAL still on active duty, Boesch achieved considerable renown within the force for his physical fitness training regimens and his military appearance. After 45 years of continuous service, he retired from the Navy in 1990 as a master chief petty officer. The oldest competitor on the inaugural Survivor: Borneo at 72 years of age, Boesch finished in third place. The program was the top rated show on American television during summer 2000, and with his gruff, cantankerous manner, and his politically incorrect "Rudyisms", he became one of the show's most popular contestants. Boesch set the age record again when he competed on Survivor: All Stars at 75. He parlayed his fame into several other television appearances, including hosting the show Combat Missions in 2002. He died from Alzheimer's disease in 2019.
Ерте өмір
Боеш 1928 жылғы 20 қаңтарда Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында австриялық иммигранттар Клара (үй шаруасымен айналысатын әйел) мен Августтың (қасапшы) ұлы болып дүниеге келді. Боеш ата-анасының Орталық Еуропадағы тәрбиесі оған тәртіп пен еңбекқорлықты сіңіргенін айтты. Ол Рочестердегі католик бастауыш мектебінде оқыды; кейін ол ондағы қарындастардың "сенің бойыңа білімді күшпен құйғанын" еске алды. Біз математика, география, адалдық сияқты түрлі пәндерді оқыдық. Міне, біз осыларды үйрендік. Боештің әкесі Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс әскері қатарында шайқасқан, бұл оның да әскери қызметке түсуіне түрткі болды.
Әскери мансап
Боеш теңіз жаяу әскеріне қосылуға тым жас болғандықтан, орта мектепті тастап, 1945 жылдың сәуір айында 17 жасында АҚШ Теңіз күштеріне қатарына енді. Нью-Йорктегі Сампсон Теңіз оқу орталығындағы жаттығу лагерінен кейін Екінші дүниежүзілік соғыс оқу аяқталмастан бітіп қалды, бірақ ол Қытайға жіберілді. Ол бірнеше адаммен бірге Гонконгтағы Виктория портында тоқтатылған кемеге күзетшілік жасады. Содан кейін ол Лондонға барып, жағалаудағы қызметке орналасты. Боеш 1950-1951 жылдар шамасында тойда болашақ әйелі Марджбен танысты. Олар 1955 жылы үйленді және келесі жылдары үш қызы болды. Ол осы аралықта 2-ші және кейін 21-ші UDT командаларында Ричард Марцинкомен бірге қызмет етті. Командаға алғашқы мүмкіндік сол жылы Куба зымыран дағдарысы кезінде туды, олар кез келген жағдайға дайындықпен ұсталды. Орр Келлидің 1995 жылғы «Әділ күреспе: Теңіз түйелерінің шайқас және оқиғалары» атты кітабында команда мүшесі Марцинконың ешқашан орындалмаған, Гавана портына парашютпен түсіп, стратегиялық нысаналарға шабуыл жасау миссиясы туралы айтылады, сондай-ақ президент Джон Ф. Кеннедидің олардың дайындығы туралы тікелей сұрақтарына Боештің жауап беруі жазылған. 1968 жылы Боеш Меконг дельтасындағы Мы Тхо қаласындағы взвод басшысы ретінде Вьетнам соғысына жіберілді. Вьетнамдағы Теңіз түйелерінің негізгі жауынгерлік міндеті – барлау жүргізу, шабуылдар мен тұтқындаулар жасау болды. 1995 жылы Боештің өзінің айтуынша, ол сол турнеде осының барлығын істеді. Соғыс кезінде Теңіз түйелерінің тағы бір маңызды міндеті – Оңтүстік Вьетнамның арнайы күштерін оқыту болды. Боеш сонымен қатар Адирондакстағы «Hurricane Bobsled Club» клубымен Лейк Плэсидтегі жарыстарға қатысты. Вьетнамдағы қызметінен кейін Боеш Теңіз түйелерінің 2-ші командасында физикалық және операциялық стандарттарды белгіледі. 1987 жылы Арнайы операциялар бас қолбасшылығы (SOCOM) құрылғанда, оның алғашқы бас қолбасшысы генерал Джеймс Дж. Линдсей BMCM Боешті SOCOM-ның алғашқы аға кеңесшісі қызметіне тағайындады. Зейнеткерлікке шығар алдында Боеш «Chief SEAL» (немесе «Bull Frog») атағын алды, бұл әлі де активтік қызметтегі ең тәжірибелі Теңіз түйесін анықтайтын атақ. Теңіз күштерінің активтік қызметтегі Теңіз түйелерінің (Frogmen) арасында Bull Frog – BUD/S оқуын аяқтағаннан бері ең көп қызмет еткені. 1990 жылдың 1 тамызында Теңіз күштерінен командалық бас офицер ретінде зейнеткерлікке шыққаннан кейін оған «Қорғаныс жоғары қызметі» медалі табысталды. Боештің Теңіз түйесі ретіндегі өмірі мен мінезі көптеген кітаптарда және басқа басылымдарда сипатталған. Редактор Билл Фосетт өзінің 1995 жылғы «Аңшылар мен атушылар: Вьетнамдағы АҚШ Теңіз күштерінің ауызша тарихы» атты кітабында оның оқиғасын 30 беттік естелік ретінде жариялады. 1998 жылы жазған «Good to Go: The Life and Times of a Decorated Member of the U.S. Navy's Elite SEAL Team Two» атты мемуарларында бұрынғы Теңіз түйесі Гарри Констанс Боештің оқудан өтетін Теңіз түйелеріне түсініксіз кіріспе бергенін және кейіннен оған қиындық тудыратын басшыларды қамтитын лауазымды қабылдамауға кеңес бергенін айтады. 1999 жылы History арнасында Теңіз түйелері туралы көрсетілген деректі фильмде Боештің суреті көрсетілді. 2000 жылдардың басындағы сұхбатта Теңіз түйесі Боешті «Арнайы операциялар туралы жүріп жатқан Киелі кітап» деп атады. Боеш физикалық жаттығуға құштар адам болды, оның әскери билетінде «ПТ» діні ретінде жазылған, және ондаған жылдар бойы адамдар жарақаттанғандай болып немесе бұталарға жасырынып, оның ауыр жүгірулерінен қашуға тырысқан. 2011 жылы «SEAL Team Six: Memoirs of an Elite Navy SEAL Sniper» атты мемуарларында бұрынғы Теңіз түйесі Говард Е. Васдин 1980 жылдардың соңында Теңіз түйелерінің 2-ші командасына тағайындалғанын айтады, онда Боеш, 60 жасқа жуық болса да, жаттықтырушылармен бірге кедергілер курсынан жүгірді; содан кейін ол одан кейін аяқтаған әр адамды оны қайтадан жүгіртті. Тіпті Боештің сыртқы келбеті де ерекше болды: Васдин оны әскери форманың үлгісі деп сипаттайды. Жалпы, Вьетнамдағы Теңіз түйелерінің операциялары туралы жазған бұрынғы Теңіз түйесі Т. Л. Босилжевац Боеш Теңіз түйелерінің көп бөлігін бейнелейтінін және «командаларда түрлі-түсті тұлғалар көп, бірақ тіпті олардың арасындағы ең жақсыларын қарастырғанда Руди Боеш – аңыз. Барлығымыз Рудиді танимыз, ал Руди де баршаны таниды [соның ішінде] Теңіз күштерінің жоғары шенді офицерлерін». Осы басқа есептерде де Боеш Теңіз түйелері арасындағы аңыз ретінде танылады. Соңғы сынақта қатысушылар сағаттап ыстық күн астында құдайдың мүсініне қол тигізіп тұруға тиіс болды. Ричард стратегиялық қадам жасап, сынақтан ертерек шығып кетті, ал Руди төрт сағат бойы бәсекелесіп, шаршап, мүсіннен қолын абайсызда түсіріп, осылай шығарылып қалды. Бұл 23 жасар Келли Виглсуортқа жеңіс сыйлады, ол Боештың Финалдық кеңесте Хэтчтен жеңілуіне мүмкіндік беретініне сеніп, оны ойыннан шығарды. Хэтчтің қимылына наразы болғанына қарамастан, Боеш Финалдық кеңесте Хэтчке дауыс берді, осылайша Хэтч «Survivor» жеңімпазы атанды. Кейін ол «мен үшін нағыз аман қалу бөлігі – ондағы жас балаларға шыдау болды. Мен олардың тілін түсінбеймін» деді, ал финалды 50 миллионнан астам адам тамашалады. Бағдарламаның эпизодтары эфирге шыққан кезде Боеш қатысушылардың ең танымал тұлғаларының біріне айналды, оның сүйіктілігі демографиялық топтардың барлығына тарады. «Руди» бейнесі оның қатал, ренішті мінезіне, флаттоп шашына және аралдағы өмірге қатысты қатал көзқарасына, сондай-ақ ол сөзіне адал адам болғанына негізделген. Финалдық эпизод келгенде және төрт қатысушы қалғанда, көрермендердің 69 пайызы Рудидің жеңіске жеткенін қалады. Боеш камера алдында «Мен Хэтчті үйіме кіргізбеймін; оны отбасыммен таныстырмаймын» деп айтты және кейбір «Жасыл береттер» кедергілер курсын салуға келген кезде «Сол «Жасыл береттер» келгенде, Хэтчтің гомосексуал екенін білдірдім». «Survivor» бағдарламасының алғашқы маусымынан кейін Боештің қатысуына қатысты екі даулы мәселе туды. Бірі – шығарылған қатысушының бағдарлама өндірушісі Марк Бернетт оны емес, Рудині дауыс беруге кеңес бергенін айтуы болды, өйткені ол көрермендерге көбірек ұнайды. Бұл Бернетт пен CBS тарапынан күшпен жоққа шығарылды. Боеш жүздерше адамдардың да осы рөлде жұмыс істегенін және ол Бернеттпен жеке таныс еместігін айтты, ал Бернетт «Survivor» басталғаннан кейін ғана Боештің бұрынғы қатысуын білгенін мәлімдеді. Білдегінен ауырған буыннан зардап шеккеннен кейін және команда екінші рет иммунитет сынына ұтылғаннан кейін, басқа мүшелер оның жасы мен бәсекелесу қабілетіне алаңдады. 3–2 дауыспен ол бағдарламадан екінші болып шығарылды, 17-орынды иеленді.
The Second World War ended before the training completed, but he was still sent to China. For a while he and a few others guarded a decommissioned ship in Victoria Harbour, Hong Kong. That was followed by a period of shore duty in London. Boesch met his future wife, Marge, at a wedding circa 1950–1951. They married in 1955 and had three daughters in the following years. Meanwhile, he served in UDT Team 2 and later UDT Team 21 alongside Richard Marcinko. One of the first opportunities for the team came later that year during the Cuban Missile Crisis, when they were put on alert for possible action. Orr Kelly's 1995 Never Fight Fair: Navy SEALs' Stories of Combat and Adventure contains a description by Marcinko, also a member of the team, of a near suicidal mission that never took place – to parachute into Havana Harbor and attack strategic targets – and of Boesch fielding direct calls from President John F. Kennedy inquiring as to their readiness. In 1968, Boesch was sent on a combat deployment to the Vietnam War, as a platoon chief based in Mỹ Tho in the Mekong Delta. The general combat mission of SEALs in Vietnam was to do intelligence gathering and to conduct raids and ambushes and make prisoner grabs. In Boesch's own 1995 retelling, he did all those things on that tour. Another primary mission for SEALs during the conflict was to train South Vietnamese special forces. Boesch also competed with the Hurricane Bobsled Club of the Adirondacks in competitions at Lake Placid. During and after his stint in Vietnam, Boesch set physical and operational standards at SEAL Team Two. With the creation of Special Operations Command (SOCOM) in 1987, its first Commander in chief General James J. Lindsay selected BMCM Boesch to serve as SOCOM's first Senior Enlisted Advisor. Before his retirement, Boesch was designated the "Chief SEAL" (a. k. a. "Bull Frog"), a title identifying the longest serving SEAL still on active duty. Of the Navy SEALs (known as Frogmen) on active duty, the Bull Frog is the one with the greatest amount of service since completing BUD/S training. Upon his retirement from the Navy on August 1, 1990, as a command master chief petty officer, he was awarded the Defense Superior Service Medal. Boesch's time and character as a SEAL has been described in a number of books and other publications. Editor Bill Fawcett included his story as the opening, 30 page recollection in his 1995 Hunters & Shooters: An Oral History of the U. S. Navy SEALs in Vietnam. In his 1998 memoir, Good to Go: The Life and Times of a Decorated Member of the U. S. Navy's Elite SEAL Team Two, former SEAL Harry Constance describes Boesch as giving a no nonsense introduction to SEALs in training and then later giving him informal advice not to take a posting that would involve troublesome superiors. A 1999 documentary on the SEALs on the History channel featured Boesch In an early 2000s interview, a SEAL said that Boesch was "a walking Bible on Special Operations." Boesch was a physical training fanatic whose dog tag listed "PT" as his religion and who through the decades gained a reputation for leading grueling runs that men would look for ways to avoid by faking injuries or hiding in bushes. In his 2011 memoir, SEAL Team Six: Memoirs of an Elite Navy SEAL Sniper, former SEAL Howard E. Wasdin tells of being assigned to SEAL Team TWO in the late 1980s, where Boesch, though nearly 60 years old, nevertheless ran with the trainees over an obstacle course; he then made every person who finished behind him run it again. Even Boesch's physical appearance made a mark: Wasdin refers to him as an exemplar of military form;
Overall, in his history of SEAL operations in Vietnam, former SEAL T. L. Bosiljevac writes that Boesch symbolizes much of what the SEAL teams represent and that, "There are a lot of colorful personalities among the teams, but even considering the best of those, Rudy Boesch is a legend. Everybody knows Rudy, and you can bet that Rudy knows everyone in return [including] some of the Navy's top brass." Several of these other accounts have also referred to Boesch as a legend within the SEALs. In the final challenge, competitors had to stand in the hot sun for hours while touching an idol. Richard made a strategic move to drop out of the challenge early, while Rudy fatigued himself by competing for four hours, before inadvertently dropping his hand from the idol, which led to his elimination. This left 23 year old Kelly Wiglesworth the challenge victor, and she voted Boesch out of the game as she believed she had a better chance of defeating Hatch than Boesch at the Final Tribal Council. Despite his resentment about Hatch's move, Boesch still voted for Hatch at the final tribal council, so Hatch became the first Survivor winner. He later said, "the real survival part [for me] was putting up with the young kids who were there. I don't speak their language." and the finale was watched by over 50 million people. As the show's episodes aired, Boesch became one of the cast's most popular contestants, and his appeal extended across all demographic groups. The "Rudy" persona was based around his gruff, cantankerous manner, his flattop haircut and stoic approach to life on the island, and to his being a man of his word. By the time the final episode arrived and four contestants were left, 69 percent of the viewing public wanted Rudy to win. Boesch would proclaim in front of the cameras, "I wouldn't allow Hatch in my home; wouldn't allow him to meet my family" and, referring to when some Green Berets came to build an obstacle course, "When them Green Berets were here, I made sure they knew Hatch was queer." Following the initial season of Survivor, there were two elements of controversy raised that involved Boesch. One was a claim from a voted out contestant that show producer Mark Burnett had at one point influenced tribal council members to vote her out and not Rudy, because he had more appeal to viewers. This was adamantly denied by Burnett and CBS. Boesch said several hundred others had also worked on the show in that capacity and that he had not known Burnett personally, and Burnett said he had not realized Boesch's earlier involvement until after Survivor had begun. After he complained of pain from an injured ankle and the tribe lost its second straight immunity challenge, other members became concerned about his age and ability to compete. In a 3–to–2 decision, he became the second person voted off the show placing 17th.
"Survivor" сериалынан кейінгі атақ
[[File:US Navy 100401 N 2013O 001 Хьюстон қаласынан жарылғыш заттарды жоюдың бас технiгi Дэниел Мартiн және Колумбус қаласынан келген Gunnery Sgt. Тони Смит, зейнеткерлiк жастағы ботсвайнер шеберi (SEAL) Руди Боешпен 2010 жылғы "Dining Out" шарасында бас сержант корпусының 117 жылдығын атап өткен кезде әңгiмелеседi. Оның көк түстi униформасы көптеген ленталар, медальдар мен жолақтарымен көзге түседi, сонымен қатар Вирджиния штатында оның қызметiне мақтау жариялағаннан кейiн Вирджиния Делегаттар палатасынан тұрғылықты қол шапалақтарды алды. 2001 жылдың ақпан айында Blue Box Toys өзiнiң Elite Force әскери тарихы жинағы үшiн Боештің әрекеттiк фигурасын шығарды. Ол сондай-ақ WMS Gaming-тен Survivor ойын автоматында пайда болуға лицензия алды, онда (бiрнеше жылдан кейiн шыққанда) оның бонусын ұтқанда шоудан оның видеоклипi көрсетiледi. Оның Джефф Германның көмегiмен жазылған "Руди кiтабы: Руди Боештің ақыл-ойы мен даналығы" атты кiтабы 2001 жылдың соңында жарық көрді және оны насихаттау үшiн он екі қалалық кiтап турнесіне шықты. Бұл оның "Survivor" бағдарламасындағы уақытының есебi де, толық өмiрбаяны да емес, керiсiнше, әртүрлi тақырыптар бойынша ойлар жинағы болды. 2000 жылы ол JAG телесериалының "Принцесса және старшина" эпизодында контр-адмирал (содан кейiн JAG басшысы) А. Дж. Чегвидденнiң Navy SEAL оқытушысы рөлiнде пайда болды. Сенiмсiз дерек көзi: дата=2022 жылғы қазан. 2001 жылы ол History арнасының Modern Marvels бағдарламасының "Survivor Guide Week" бөлiмiн жүргiздi. Оның рөлi шөлде тұрып, әртүрлi жағдайларда қалай аман қалуға болатынын түсiндiретiн сарапшыларды таныстырудан тұрды. Variety журналы оның жүргiзушiлiк мiндеттерiн "бiр өлшемдi" деп сипаттап, "қорқынышты көрiнедi және қатаң әрекет етедi, оның жалғыз жұмысы - ережелердi түсiндiру және шығарылымдарды бақылау" деп жазды.
Кейінгі қызметі
Боештің мансабы соншалықты танымал болды, ол туралы SEAL-ға қатысты романдарда айтылды, соның ішінде С. М. Ганнның 2004 жылғы «SEALs Sub Strike: Operation Black Snow» және Чарльз Инграмның 2007 жылғы «Deep Siege» романдары. Оның формасы Флоридадағы Ұлттық Теңіз Флотының UDT SEAL мұражайында қойылған, бұл оның SEAL-дардағы рекордтық қызметінің және «Survivor» бағдарламасындағы даңқының айғағы. Боештің 53 жыл бірге өмір сүрген әйелі Мардж 2008 жылдың 1 қарашасында ұзақ аурудан кейін қайтыс болды. «Survivor: Gabon» бағдарламасының 8-ші эпизодында Мардж естелігіне арналған көрсетім болды. Боеш «Survivor» көрермендері арасында ең танымал қатысушылардың бірі болып қала берді, бағдарламаның алғашқы он маусымынан кейін жүргізілген сауалнамада ол үздік ондыққа кірді. 2015 жылы Боеш Xfinity-дің «Survivor Hall of Fame»-іне Джерри Манти және Бенджамин «Coach» Уэйдпен бірге енген үш қатысушының бірі болды. 2015 жылғы естелік сұхбатында Пробст бірінші маусымның нәтижесі, «ең жақсы және қолдауға лайық жігіт» Боеш жеңіске жетпегенде, ал жамандыққа толы Хэтч жеңгенде, бағдарламаның көрермендерге тартымдылығы жеңімпаздың жеке қасиеттеріне емес, ойынның өзіне байланысты екенін көрсетті және бағдарламаның ұзақ жылдар бойы сәтті болуын түсіндірді. Боеш Naval Amphibious Base Little Creek-тегі жылдық Rudy Run SEAL Challenge-ін ұйымдастырып, Naval Special Warfare Foundation қайырымдылық қорына қаражат жинады. Оның өкілі Premier Speakers Bureau болды. Боештің гомосексуалдарға қатысты айтқан сөздері кейбір адамдарды ашуландырды, бұл «Survivor» бағдарламасының алғашқы маусымына дейін жетеді. Ол 2012 жылы SEAL-дың 50 жылдығында және 2013 жылы «Survivor: Caramoan» маусымының финалында жасаған гомофобиялық пікірлері үшін сынға ұшырады. 2015 жылы Боеш Вирджиния Бичтегі зейнеткерлер үйінің тұрғыны болып, әріптес тұрғындарын дене шынықтыруға негізделген шараларға жетекшілік етті.
Өлім
2019 жылдың тамызында Боеш Альцгеймер ауруынан зардап шекті және күндіз-түні күтімді қажет етті. 2019 жылдың 1 тамызында оның қайтыс болғаны туралы жалған хабарлар тарады, бірақ оның отбасы оларды жоққа шығарды. Боеш 2019 жылдың 1 қарашасында 91 жасында дүние салды. The New York Times оның даңқын былай сипаттады: "Бұрынғы теңізші, ол CBS-тің танымал реалити-шоуындағы ең қарт және, мүмкін, ең тікелей ойыншы болды, 1-ші маусымның сүйіктісіне айналды". "Survivor" бағдарламасының жүргізушісі Джефф Пробст Twitter-де былай жазды: "Survivor отбасы бір легенданы жоғалтты. Ол – барлық уақыттағы ең танымал және жақсы көрілетін ойыншылардың бірі. Сонымен қатар, ол 45 жыл бойы Теңіз күштерінің арнайы жасағында қызмет етіп, еліне адал болды. Руди – нағыз американдық батыр". "Survivor: Island of the Idols" бағдарламасының 2019 жылдың 6 қарашасындағы эпизодының соңында оның құрметіне арналған қысқа, үнсіз экран көрсетілді.