Вольф жергілікті университетке қабылданды және 1888 жылы 25 жасында Гейдельберг университетінен Ph.D. дәрежесін алды. Өмірінде Гейдельбергтен тыс өткізген жалғыз маңызды уақыты – Стокгольмдегі бір жылдық аспирантурасы болды. 1890 жылы ол Гейдельберг университетіне оралып, жеке доцент лауазымын қабылдады. Астрономиядан танымал лекторы болған ол басқа институттардан келіп түскен ұсыныстарды қабылдамады. 1902 жылы ол Астрономия кафедрасының меңгерушісі және жаңа Landessternwarte Heidelberg Königstuhl обсерваториясының директоры болып тағайындалды және 1932 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымдарда қызмет етті. Жаңа обсерватория салынып жатқан кезде Вольф обсерваторияның астрофизикалық бөлімінің құрылысын және жабдықталуын қадағалауға тағайындалды. Ол тек қабілетті басшы ғана емес, табысты қаржы жинаушы екенін де дәлелдеді. Америкаға жаңа үлкен телескоптардың құрылысын зерттеуге жіберілгенде, ол телескоптардың жобаларымен қатар, американдық меценат Кэтрин Вулф Брюстің 10 000 долларлық грантын да алып оралды. Содан кейін ол американдық астроном және аспап жасаушы Джон Брэширден екі линзалы телескоп тапсырыс берді. Параллель линзалары және f/5 фокустық қатынасы бар бұл құрал, Брюс қос астрографы деп аталды және обсерваторияның негізгі зерттеу телескопына айналды. Вольф сонымен қатар спектроскопияға пайдаланылатын обсерваторияның алғашқы рефлекторлық телескопына қаржы жинады. 1910 жылы Вольф Карл Цайсс оптикалық фирмасына планетарий деп аталатын жаңа құрал жасауды ұсынды. Бірінші дүниежүзілік соғыс бұл өнертабыстың дамуына кедері келтірді, бірақ Карл Цайсс компаниясы бейбітшілік орнағаннан кейін жобаны жаңартты. Алғашқы ресми көрсетілім 1923 жылғы 21 қазанда Мюнхендегі Германия мұражайында өтті. Америкаға сапары барысында Вольф салыстырмалы түрде жаңа астрофотография саласы туралы көбірек білуге қызығушылық танытты. Ол американдық астроном және астрофотограф Э. Э. Барнардпен танысты, және олар өмір бойы сөйлесіп, бәсекелесіп, ынтымақтасып, дос болды. Вольф Барнардтың 1923 жылы қайтыс болғаннан кейін оның қазасы туралы ұзақ некролог жазды.
Wolf attended his local university and, in 1888, at the age of 25, was awarded a Ph. D. by the University of Heidelberg. He spent one year of post graduate study in Stockholm, the only significant time he would spend outside of Heidelberg in his life. He returned to the University of Heidelberg and accepted the position of privat docent in 1890. A popular lecturer in astronomy, he declined offers of positions from other institutions. In 1902 he was appointed Chair of Astronomy and Director of the new Landessternwarte Heidelberg Königstuhl observatory, positions he would hold until his death in 1932. While the new observatory was being built Wolf was appointed to supervise the construction and outfitting of the astrophysics half of the observatory. He proved to be not only a capable supervisor but also a successful fundraiser. When sent to America to study the construction of the large new telescopes being built there he returned not only with telescope plans but also with a grant of $10,000 from the American philanthropist Catherine Wolfe Bruce. Wolf immediately designed and ordered a double refractor telescope from American astronomer and instrument builder John Brashear. This instrument, known as the Bruce double astrograph, with parallel lenses and a fast f/5 focal ratio, became the observatory's primary research telescope. Wolf also raised money for a reflector telescope, the first for the observatory, used for spectroscopy. In 1910 Wolf proposed to the Carl Zeiss optics firm the creation of a new instrument which would become known as the planetarium. World War I intervened before the invention could be developed, but the Carl Zeiss company resumed this project after peace was restored. The first official public showing was at the Deutsches Museum in Munich, Germany on 21 October 1923. During his trip to America Wolf was interested in learning more about the relatively new field of astrophotography. He met the American astronomer and astrophotographer E. E. Barnard, and the two became lifelong correspondents, competitors, collaborators and friends. Wolf wrote a long obituary for Barnard upon his death in 1923.
Кейінгі өмір және өлім
Гейдельберг университеті Вольфтың басшылығымен астрономия саласында кеңінен танымал болды. Вольф өзі де белсенді зерттеуші болды, өмірінің соңына дейін астрономияның көптеген салаларында көптеген мақалалар жазды. Ол 1932 жылғы 3 қазанда Гейдельбергте 69 жасында қайтыс болды. Одан соң әйелі мен үш ұлы қалды. Оның ашқан жұлдыздарының ішінде – "Вольф 359", кейіннен Күн жүйесіне ең жақын жұлдыздардың бірі болып табылатын әлсіз қызыл ергежейлі жұлдыз бар. Ол өмір бойы осы каталогқа дұрыс қозғалысқа ие жұлдыздарды қосып отырды, нәтижесінде каталог 1500-нен астам жұлдыздан тұрады, бұл оның барлық бәсекелестерінен әлдеқайда көп. Бұл жұлдыздар маңызды, себебі Барнард жұлдызы және Вольф 359 сияқты жарықтылығы төмен және дұрыс қозғалысы жоғары жұлдыздар әдетте Жерге салыстырмалы түрде жақын болады, сондықтан Вольф каталогындағы жұлдыздар астрономиялық зерттеулер үшін әлі де танымал нысандар болып табылады. Э. Э. Барнард пен Вольф қолданған әдістерді Фрэнк Элмор Росс және Джордж Ван Бисбрук 20 ғасырдың ортасына дейін жалғастырды. Одан бері астрономиялық зерттеулер үшін фотопластинкалар біртіндеп жоғары сезімтал электронды фотодетекторлармен алмастырылды.
Heidelberg University became well known for astronomy under Wolf's leadership. Wolf himself was an active researcher, contributing numerous papers in many areas of astronomy up to the end of his life. He died in Heidelberg on 3 October 1932, at the age of 69. He was survived by his widow and three sons. Among the stars he discovered is Wolf 359, a dim red dwarf that was later found to be one of the nearest stars to the Solar System. He continued to add proper motion star discoveries to this catalog throughout his life, with the catalog eventually totaling over 1500 stars, many more than all of his competitors combined. These stars are significant because stars with low luminosity and high proper motion, such as Barnard's Star and Wolf 359, are usually relatively close to the Earth and thus the stars in Wolf's catalog remain popular subjects for astronomical research. The methods used by E. E. Barnard and Wolf were continued by Frank Elmore Ross and George Van Biesbroeck through the mid 20th century. Since that time photographic plates have been gradually replaced with more sensitive electronic photodetectors for astronomical surveys.
Астероидтар
1891 жылы Вольф өзінің алғашқы астероидін, 323 Brucia астероидін ашып, оны Кэтрин Вольф Брюстің құрметіне атады. Ол астероидтерді табуды автоматтандыру үшін астрофотографиялық техникаларды алғаш рет қолданды, бұл бұрынғы визуалды әдістерден өзгеше болды, нәтижесінде астероидтерді табу жылдамдығы күрт артты. Оның көптеген жаңалықтарының ішінде 1906 жылы 588 Ахилл (алғашқы троялық астероид), сондай-ақ тағы екі троялық: 659 Нестор және 884 Приам бар. Ол 1918 жылы 887 Алинда астероидін де тапты, ол қазір Жер орбитасын қиып өтетін Амор астероиді ретінде танылады (кейде осы астероидтың құрметіне аталған Алинда отбасының негізін қалаушысы деп саналады). Вольфтың сол кездегі рекордтық ашылу санын оның шәкірті Карл Вильгельм Рейнмут 1933 жылғы 24 шілдеде асырып түсті.
In 1891, Wolf discovered his first asteroid, 323 Brucia, and named it after Catherine Wolfe Bruce. He pioneered the use of astrophotographic techniques to automate the discovery of asteroids, as opposed to older visual methods, as a result of which asteroid discovery rates sharply increased. Among his many discoveries was 588 Achilles (the first Trojan asteroid) in 1906, as well as two other Trojans: 659 Nestor and 884 Priamus. He also discovered 887 Alinda in 1918, which is now recognized as an Earth crossing Amor asteroid (or sometimes classified as the namesake of its own Alinda family). Wolf's then record number of discoveries was surpassed by his pupil Karl Wilhelm Reinmuth on 24 July 1933.
Марапаттар мен құрметтер
1912 жылы француз астрономиялық қоғамы – Société astronomique de France-тің ең жоғары сыйлығы – Prix Jules Janssen. 1914 жылы Корольдік астрономиялық қоғамның алтын медалі. 1930 жылы Брюс медалі. Айдағы Вольф кратері, сондай-ақ негізгі белдеудегі 827 Вольфия және 1217 Максимилиана астероидтары оның құрметіне аталған. Кіші планета 1152 Павона Иоганн Палиса мен Макс Вольфтың ынтымақтастығын еске алу үшін олардың есімдерімен аталған. Бұл атауды швед астрономы Брор Ансгар Асплинд ұсынған. Павона атауы "Palisa" және "Wolf" (Pa, Wo) сөздерінің латын тіліндегі әйелдік жұрнақпен біріктірілуінен құралған.
Prix Jules Janssen, the highest award of the Société astronomique de France, the French astronomical society, in 1912. Gold Medal of the Royal Astronomical Society in 1914. Bruce Medal in 1930. The lunar crater Wolf as well as the main belt asteroids 827 Wolfiana and 1217 Maximiliana were named in his honor. Minor planet 1152 Pawona is named after both Johann Palisa and Max Wolf, in recognition of their cooperation. The name was proposed by Swedish astronomer Bror Ansgar Asplind. Pawona is a combination of "Palisa" and "Wolf" (Pa, Wo) joined with a Latin feminine suffix.
Вольф есімді басқа астрономдар
Марек Вольф, чех астрономы, сонымен қатар кіші планеталарды ашқан. Кіші планеталар орталығы оны "М. Вольф" деп тіркесе, Макс Вольфтың ашқандарын "М. Ф. Вольф" деп тіркеді. Шарль Вольф, француз астрономы және Вольф-Райет жұлдыздарын бірге ашқан. Немец астрономдары Кристиан Вольф және Ульрих Вольф (Берлиндегі әуесқой), сондай-ақ американдық астроном Крис Вольф та кіші планеталарды ашқан.
Marek Wolf, a Czech astronomer who is also a discoverer of minor planets. He is credited as "M. Wolf" by the Minor Planet Center, while the discoveries by Max Wolf are credited with "M. F. Wolf". Charles Wolf, a French astronomer and co discoverer of the Wolf Rayet stars. German astronomers Christian Wolf and Ulrich Wolff (amateur from Berlin), as well as American astronomer Chris Wolfe have also discovered minor planets.