Даффи Дак: Warner Bros. мультфильмінің кейіпкері

Кіріспе

Warner Bros. кинотеатрлық мультфильмінің кейіпкері

Даффи Дак – аниматорлар Текс Эвери мен Боб Клампетттің Леон Шлезингер Продакшнс үшін жасаған құрамындағы кейіпкер. Адам кейпіндегі қара қаз ретінде бейнеленген ол Looney Tunes және Merrie Melodies мультсериалдарында пайда болды, онда ол көбінесе Багс Банни, Порки Свиг немесе Спиди Гонзалесқа қарсы тұратын рөлде бейнеленеді. Ол 1930 жылдардың соңында пайда болған жаңа "бұрала" кейіпкерлерінің біріншісі болды, ол онжылдықтың басында Mickey Mouse, Porky Pig және Popeye сияқты бұрынғы танымал болған қарапайым кейіпкерлерді ығыстырды. Даффи алтын ғасырда 130 қысқа фильмде ойнады, бұл оны Looney Tunes/Merrie Melodies мультфильмдеріндегі үшінші ең көп кездесетін кейіпкер етіп, Багс Баннидің 167 және Порки Свигтің 153 қатысуынан кейін орналастырды. Warner Bros. мультфильмдерінің дерлік барлық режиссерлері, әсіресе Боб Клампетт, Роберт МакКимсон және Чак Джонс, Даффи Дак кейіпкеріне өзіндік ерекшелік қосты. Ол TV Guide журналының ең ұлы 50 мультфильм кейіпкерлерінің тізімінде 14-орынды иеленді.

Шығу тегі

Даффи алғаш рет 1937 жылдың 17 сәуірінде шыққан «Поркидің қаз аулауында» пайда болды. Мультфильмді Текс Эвери режиссерлік етті, анимациясын Боб Клампетт жасады. «Porky's Duck Hunt» – стандартты аңшы мен жемқор жұбы, бірақ Даффи (осы қысқа фильмде есімсіз эпизодтық рөлде болғанымен) кино көрермендер үшін жаңалық болды: өзіне сенімді, толығымен шексіз, ұрысқақ кейіпкер. Клампетт кейінірек есіне алды: «Сол кезде көрермендер мультфильм кейіпкерлерінің мұндай іс-әрекеттер жасауына дайын болмаған. Сондықтан ол кинотеатрларда жарылыс сияқты болды. Адамдар кинотеатрдан шығып, осы ақымақ қаз туралы әңгімелесіп шықты». Осы ертедегі Даффи антропоморфты емес, қара қазға көбірек ұқсайды. Шын мәнінде, кейіпкердің жылдар бойы өзгермеген жалғыз ерекшелігі – Мел Бланктың дауыстық бейнелеуі; және ақ мойын сақинасы бар қара қауырсыны. Бланктың Даффи кейіпкерін сомдауы бір кезде түпнұсқа актерінің бір анимациялық кейіпкерді ең ұзақ сомдауы бойынша әлемдік рекордты құрған: 52 жыл. Даффидің дауысының пайда болуы, оның тілдің ұшымен айтуы, әлдебір дау-дамазда болып келген. Жиі айтылатын «ресми» оқиғаға сәйкес, ол продюсер Леон Шлезингердің тілдің ұшымен айту әдетінен үлгі алған. Алайда, Мел Бланктың «Бұл әлінің бәрі емес!» атты автобиографиясында ол осы кең таралған пікірге қарсы шығып, «Менің ойымша, мұндай кең жақ сөйлеуіне кедергі келтіретін болар, әсіресе 'с' дыбысы бар сөздерде. Сондықтан 'despicable' сөзі 'desth picable' болып өзгеретін» деп жазған. Даффидің сұйық, асыра басылған тілдің ұшымен айтуы уақыт өте дами түсті, сондықтан ол ертедегі мультфильмдерде көрініс таппайды. «Daffy Duck & Egghead» мультфильмінде Даффи тілдің ұшымен айтпайды, тек жеке түсірілген «The Merry Go Round Broke Down» әнін орындағанда ғана ең көңілсіз тілдің ұшымен айтуын естуге болады. «The Scarlet Pumpernickel» (1950) мультфильмінде Даффидің ортаңғы аты бар, Дюма – Александр Дюмаға сілтеме жасайтын, өршіл сценарийдің авторы. Сонымен қатар, «Baby Looney Tunes» эпизодындағы «The Tattletale» эпизодында Даффи «Даффи Хорацио Тиберий Дак» деп аталады. «The Looney Tunes Show» (2011) сериалында «Армандо» және «Шелдон» деген ойдан шығарылған есімдер қолданылады.

Daffy first appeared in Porky's Duck Hunt, released on April 17, 1937. The cartoon was directed by Tex Avery and animated by Bob Clampett. Porky's Duck Hunt is a standard hunter/prey pairing, but Daffy (barely more than an unnamed bit player in this short) was something new to moviegoers: an assertive, completely unrestrained, combative protagonist. Clampett later recalled:
"At that time, audiences weren't accustomed to seeing a cartoon character do these things. And so, when it hit the theaters it was an explosion. People would leave the theaters talking about this daffy duck." This early Daffy is less anthropomorphic and resembles a normal black duck. In fact, the only aspects of the character that have remained consistent through the years are his voice characterization by Mel Blanc; and his black feathers with a white neck ring. Blanc's characterization of Daffy once held the world record for the longest characterization of one animated character by their original actor: 52 years. The origin of Daffy's voice, with its lateral lisp, is a matter of some debate. One often repeated "official" story is that it was modeled after producer Leon Schlesinger's tendency to lisp. However, in Mel Blanc's autobiography, That's Not All Folks!, he contradicts that conventional belief, writing, "It seemed to me that such an extended mandible would hinder his speech, particularly on words containing an s sound. Thus 'despicable' became 'desth picable.'" Daffy's slobbery, exaggerated lisp was developed over time, and it is barely noticeable in the early cartoons. In Daffy Duck & Egghead, Daffy does not lisp at all except in the separately drawn set piece of Daffy singing "The Merry Go Round Broke Down" in which just a slight lisp can be heard. In The Scarlet Pumpernickel (1950), Daffy has a middle name, Dumas as the writer of a swashbuckling script, a nod to Alexandre Dumas. Also, in the Baby Looney Tunes episode "The Tattletale", Granny addresses Daffy as "Daffy Horatio Tiberius Duck". In The Looney Tunes Show (2011), the joke middle names "Armando" and "Sheldon" are used.

Даффидің алғашқы жылдары, 1937-1940

Текс Эвери мен Боб Клампетт 1937 жылы Даффидің алғашқы нұсқасын жасады. Даффи суға секіріп, домалап, "Ууууу!" деп айғайлап, өзінің мәртебесін орнатты. Аниматор Боб Клампетт Даффи Дак кейіпкерін дереу ұстап алып, 1930 және 1940 жылдары мультфильмдер сериясына қосты. Алғашқы Даффи – өте шалқар және еңгешекті, ол әрқашан экранда "Ху-ху! Ху-ху!" деп қысылған дауыспен секіріп жүреді. (Мел Бланк өзінің автобиографиясында осы еңгешекті мінез-құлықтың Хью Герберттің сөздерінен шабыттанғанын, олар Даффи үшін едәуір күшейтілгенін айтты.)

Екінші дүниежүзілік соғыс Даффи, 1941-1945

Даффи сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше соғыс тақырыбындағы қысқа фильмдерде де пайда болады, өзінің шексіз еркіндігіне адал болып қалады. Ол "Құрастырмалы Даффи" (1943) фильмінде Даффидің металл темір қалдықтарын жеуге ниеттенген нацистік ешкімен күреседі, "Даффи Командос" (1943) фильмінде Адольф Гитлердің басына алып балғамен соққы береді және "Ұшақпен Даффи" (1944) фильмінде Гитлер, Геббельс және Герингті ақылмен жеңіп шығады. Күдіреттісі, осы соғыс оқиғаларынан кейін ғана Даффи "Драфт Даффи" (1945) фильмінде әскери қызметке шақырылады, ол "әскерге алу бюросынан келген кішкентай адамнан" қашуға тырысады.

Даффидің "Елгі" эволюциясы 19461952

Даффи Дудлз (режиссер ретінде оның алғашқы Looney Tunes мультфильмі) үшін Роберт МакКимсон Даффиді сәл баяулатты, оны тағы да дөңгелек және аз серпімді етіп қайта жасады. Студия сонымен қатар Багз Баннидің ептілігінің бір бөлігін үйрекке сіңіріп, оны аузымен де, ақымақтығымен де шебер етіп жасады. Даффи Порки Тонымен жұптастырылды; бұрынғы қарсыласы оның тыныш серігіне айналды. 1940-жылдардың соңында Warner Bros. мультфильмдерінің қысқаметражды фильмдерін бірнеше жыл бойы, жоғары басшылық тек үш топ (МакКимсон, Фриз Фреленг және Джонс) болуы керек деп шешкенге дейін, Артур Дэвис МакКимсонға ұқсас Даффиді ұсынды. МакКимсон Джонстың Даффисімен үйлестіруді аяқтаған үш топтың соңғысы ретінде танымал, тіпті "Мені балтамен сұрама" (1958) сияқты кейінгі мультфильмдерде де "ақылдан безген" Даффиге тән белгілер бар. "Ешқашан бұрынғыдай емессің" мультфильмінен бастап Даффидің мінезі ақымақтықтан арылып, ашкөздікке ұласты.

Даффимен тәжірибе жүргізу 1953-1964

Даффидің ақымақтық күндері аяқталғаннан кейін, МакКимсон оны әртүрлі рөлдеріне қарай жаман немесе жақсы етіп жасауды жалғастырды. МакКимсон осы Даффиді 1946 жылдан 1961 жылға дейін пайдаланды. Дегенмен, МакКимсон да Джонстың ізін көп жағынан «People Are Bunny» (1959) және «Ducking the Devil» (1957) сияқты мультфильмдермен ұстанды. Фриз Фреленгтің нұсқасы Чак Джонстың үлгісімен, 1957 жылғы «Show Biz Bugs» сияқты қазды көбірек жанына жақын етуге тырысты. Мұнда Даффи өте сезімтал және Багске қызғанады, бірақ оның театр директоры мен көрермендер назар аудармайтын шынайы таланты бар. Бұл мультфильм Даффидің Багске ғашық көрермендерге тамаша көріну үшін бензин ішіп, нитроглицерин, оқ-дәрі және уран-238 (жасыл ерітіндіде) жұтып, жоғары-төмен секіріп, «жақсы шайқап», соңында бүкіл мүмкін емес қоспаны жарылысқа ұшыратын отты тамызғышпен жұтып алуға тырысатын көрініспен аяқталады. Багс Даффиге көрермендердің осы номерді ұнатып, одан да көп көруге ниеттенгенін айтқанда, енді көкке қарай көтеріліп бара жатқан Даффи (демек, жұмаққа), ол осы номерді бір рет қана орындай алатынын айтады. Кейбір телеарналар, ал 1990 жылдары TNT кабельдік арнасы, кішкентай балалар осы қауіпті әрекетті қайталауы мүмкін деп қорқып, оны монтаждап шығарды.

Даффи мен Поркидің жұптасуы танымал фильмдердің пародияларында, 1951-1965

Багс Банни Warner Bros. компаниясының ең танымал кейіпкері болғанымен, режиссерлер Даффиді де жиі пайдаланды. Көптеген мультфильмдерде ол танымал фильмдер мен радио сериалдарының пародияларында ойнайды, ал Порки Пиг көбінесе комедиялық көмекші рөлінде болады. Мысалы, 1946 жылғы «Ұлы шошқа банкінің тонауы» фильмінде Боб Клампеттің «Туаси қаз» («Дик Трейси») рөлінде Даффи, ал 1950 жылғы «Скарлет Пумперникл» фильмінде Даффи батыр, ал Порки Пиг жауыз рөлінде. 1951 жылғы «Drip Along Daffy» фильмінде Даффи Хопалонг Кассиди кейіпкерінің атымен аталған батырлар фильміне түседі, онда ол «Батыр типті қаһарман» деп, ал Порки Пиг «Комедиялық жеңілдету» деп таныстырылады. 1953 жылғы «24½ ғасырдағы Дак Доджерс» фильмінде, Бак Роджерстің пародияснда, Даффи Марвин Марспен сөздермен (және оқтармен) айқасады, ал Порки Пиг Даффидің серігі рөлін сақтайды. 1956 жылғы «Ракеталық отряд» фильмі «Драгнет» және «Ракеталық отряд» фильмдерінің пародияс болып табылады. Даффи «Суперменнің оқиғалары» телесериалының пародияс «Ступор Дак» рөлін де ойнады. 1958 жылғы «Робин Гуд Даффи» фильмінде қаз аңызға айналған заңнан тыс Робин Гуд рөлінде ойнайды, ал Порки Пиг Фрайр Так рөлінде. Пародиялармен шектелмей, Даффи әлеуетті клиентті бірдеңе сатып алуға мажбүрлейтін сатушы рөлін де ойнайды: «Fool Coverage» фильмінде Даффи Порки Пигке 1,000,000 долларлық апаттан сақтандыру полисін сатуға қол жеткізеді, ол тек мүмкін емес жағдайларда ғана жұмыс істейді. Өкінішке орай, Даффи үшін барлық жағдайлар орын алады.

Бэгс пен Даффидің жұптасуы, 1951-1964

Бэгстің жұлдыздылыққа көтерілуі Warner Bros. аниматорларын Даффиді қоянның қарсыласы ретінде қайта жасауға итермеледі, оның қатты қызғаныш, өзіне сенімсіздік және назарды қайта тартып алуға деген құштарлығы болды, ал Бэгс салқынқандылығын сақтап, қаздың қызғанышына көңілсіздікпен қарады немесе оны өзінің пайдасына қолданды. Даффидің кез келген құнмен жұлдыздылыққа жетуге деген ұмтылысы 1940 жылы Фреленгтің «Сіз суреттерде болуыңыз керек» мультфильмінде көрсетілді, бірақ бұл идеяны Чак Джонс ең табысты пайдаланды, ол қазды тағы да өзгертіп, оны жіңішке және шалаң жұмбақ етіп жасады. Джонстың «Аң ауы трилогиясында» (немесе «Қоян маусымы/Қоян маусымы трилогиясы») – «Қоян оты», «Қоян дәмдеуі» және «Қанатты! Қоян, Қасқыр!» (әрқайсысы 1951, 1952 және 1953 жылдары жарық көрді) Даффидің назар аудару әрекеттері мен шаршағыссыздығы Багс Банниге бақытсыз Элмер Фаддты қаздың тұмсығын қайта-қайта атуға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, осы мультфильмдерде Даффидің «Сен жеңілтексің!» деген сөздері жиі естіледі. Джонстың Даффи өзін өзімшіл емес, өзін сақтаушы деп санайды. Алайда, бұл Даффиге кері соқпайтын ештеңе істеуге келмейді, ол эгосы мен мақтанышын күйдіруге көбірек бейім, тіпті құйрық қауырсындарын да. Чак Джонс Даффи Дактың жаңа мінезін өзінің әріптес аниматоры Боб Клампеттен алған деп есептеледі, ол Даффи сияқты, өзін жарнамалауға бейім болған. «Нәсілді қоян Даффи» мультфильмінде Даффи, Багс және Элмер тағы да «Жекпе-жек пен бұршақ сабағы» ертегісінің пародияснда (Элмер алып ретінде) бірігіп жұмыс істейді; «Жұлдыз болып қанағаттанбаймын» мультфильмінде Даффи Багс Банниді басып озуға тырысады; ал «Миллионер» және «Бұл сіздің өміріңіз» телешоуларының пародияснда «Миллиондық қоян» Даффи өзінің басты қарсыласы Багс Банниді сүйікті телешоуы ұсынған 1,000,000.00 долларлық жүлде үшін жеңіп алуға тырысады, ал «Бұл өмір ме?» мультфильмінде Даффи шоуда құрметті қонақ болу үшін Багс Банниді басып озуға тырысады; осы төрт мультфильмнің барлығында Даффи өзінің тым сезімтал мінезінің (Даффидің салауатты ақыл-ойы мен ойлау қабілетін нашарлатады) және назарға деген құштарлығының салдарынан жеңіліске ұшырайды.

Bugs's ascension to stardom also prompted the Warner Bros. animators to recast Daffy as the rabbit's rival, intensely jealous, insecure and determined to steal back the spotlight, while Bugs either remained cool headed but mildly amused and/or indifferent to the duck's jealousy and/or used it to his advantage. Daffy's desire to achieve stardom at almost any cost was explored as early as 1940 in Freleng's You Ought to Be in Pictures, but the idea was most successfully used by Chuck Jones, who redesigned the duck once again, making him scrawnier and scruffier. In Jones' "Hunting Trilogy" (or "Duck Season/Rabbit Season Trilogy") of Rabbit Fire, Rabbit Seasoning and Duck! Rabbit, Duck! (each respectively launched in 1951, 1952, and 1953), Daffy's attention grabbing ways and excitability provide Bugs Bunny the perfect opportunity to fool the hapless Elmer Fudd into repeatedly shooting the duck's bill off. Also, these cartoons reveal Daffy's catchphrase, "Youuu're deththpicable!" Jones' Daffy sees himself as self preservationist, not selfish. However, this Daffy can do nothing that does not backfire on him, more likely to singe his tail feathers as well as his ego and pride than anything. It is thought that Chuck Jones based Daffy Duck's new personality on his fellow animator Bob Clampett, who, like Daffy, was known as a loud self promoter. In Beanstalk Bunny Daffy, Bugs and Elmer are once again teamed up in a parody of Jack and the Beanstalk (with Elmer as the giant); in A Star Is Bored Daffy tries to upstage Bugs Bunny; while in the spoofs of the TV shows The Millionaire and This Is Your Life, The Million Hare Daffy tries to defeat his arch rival Bugs Bunny for a $1,000,000.00 prize given out by his favorite TV show and This Is a Life? Daffy tries to upstage Bugs Bunny in order to be the guest of honor on the show; in all four of these cartoons Daffy ends up a loser because of his own overemotional personality (which impairs Daffy's common sense and reasoning ability) and his craving for attention.

Даффи жалғыз

Киносыншы Стив Шнайдер Джонстың Даффи нұсқасын "қандай да бір босатылған ішкі құштарлық" деп атайды. Джонс кейіпкердің өзінің нұсқасы "біз айтуға қорқатын барлық нәрсені көрсетеді" деді. Эпизодта Даффиді құдайға ұқсайтын аниматор мазалайды, оның қасты қылқалы ортаны, дыбыстық жолды және тіпті Даффидің өзін өзгертеді. Даффи өзгерістерге кім жауапты екенін сұрағанда, камера артқа тартылып, Багс Бэнниді көрсетеді. Duck Amuck фильмі түсірілім өнерінің классикасы ретінде кеңінен мойындалды, себебі ол кейіпкердің тұлғасы сыртқы түріне, ортаға, дауысына және сюжетке қарамастан дербес таныла алатынын көрсетеді.

Даффи Қанат Шоуы

The Bugs Bunny Show-дың ұзақ жылдар бойы танымал болуы және CBS және ABC телеарналарында оның әртүрлі нұсқалары көрсетілгеннен кейін, NBC 1978 жылдың күзінде The Daffy Duck Show атты жарты сағаттық сериалды эфирге шығаруға тапсырыс берді. Бағдарламаға белгілі бір атаулары енгенімен, серияда көрсетілген мультфильмдердің көп бөлігі 1960-шы жылдардың соңындағы Depatie Freleng шығармаларынан алынған. Бағдарлама NBC телеарнасында екі жыл көрсетілді, содан кейін 1981 жылы "Даффи/Спиди Шоу" деп аталды және тағы екі жыл эфирде болды. Соңында, NBC сериалды жапты, ал көптеген мультфильмдер CBS және ABC телеарналарындағы Bugs Bunny шоуларының тізіміне қайта енгізілді.