Кіріспе
Мексикалық саясаткер және генерал Мигель Грегорио де ла Луз Атеногенс Мирамон и Тарело, Мигель Мирамон деп аталатын, (29 қыркүйек 1831 – 19 маусым 1867) – Мексиканың консервативті генералы, Реформа соғысы кезінде жиырма жеті жасында Мексика президенті болған, 1859 жылдың ақпаны мен 1860 жылдың желтоқсаны аралығында қызмет еткен. Ол Мексиканың тәуелсіздік соғысынан кейін дүниеге келген алғашқы мексикалық президент болды. Мексика-Америка соғысының басында әскери мектепте курсант болған Мирамон Американың Мексика қаласына шабуыл жасаған кезінде Молино-дель-Рей шайқасында және Чапультепек шайқасында қатысты. 1855 жылы либералды Аютла жоспарының жеңісінен кейін Мирамон консервативті президент Феликс Мария Зулоага бастаған Реформа соғысына қосылғанға дейін консервативті қарсы төңкерістерге қатысты. Соғыстың алғашқы жылы Мирамонның консервативті жеңістерімен белгіленді, бұл баспасөздің оны "Жас Маккабей" деп атауына себеп болды. Консервативтілердің орташа фракциясы либералдармен келісімге келу үшін Зулоаганы құлатып жібергеннен кейін, консервативті өкілдер хунтасы Мирамонды президент етіп сайлады. Мирамон консервативтерді соғыстың қалған бөлігінде жетектеп, Бенито Хуарес Екінші Федеративтік Республиканың президенті ретінде қызметін сақтаған Веракрустың либералды астанасына қарсы екі қоршауды басқарды. Екінші қоршау АҚШ Әскери-теңіз күштері Мирамонның теңіз күштерін тоқтатып алғаннан кейін сәтсіз аяқталды, содан кейін либералдардың жеңістері жинақталып, соғыс 1860 жылы аяқталды. Мирамон елден қашып, Еуропаға жер аударылып, Испания сарайында қабылданады. Ол 1862 жылы Екінші француз интервенциясының басында Мексикаға оралып, Екінші Мексика империясына көмек көрсетті. Император Максимилиан либералды болғандықтан, империяға қарсы консервативті оппозицияны басу үшін Мирамонды Пруссияға әскери тактиканы оқуға жіберді. Империяның құлдырауы басталғанда, Мирамон Мексикаға оралып, 1867 жылдың мамыр айында Екінші Мексика империясының құлауына дейін Максимилианға қосылды. Мексиканың жаңадан құрылған үкіметі Мирамонды, Максимилианды және Томас Мехианы сотқа беріп, өлім жазасына кесті. Олар 1867 жылдың 19 маусымында атылды.
Miguel Gregorio de la Luz Atenógenes Miramón y Tarelo, known as Miguel Miramón, (29 September 1831 – 19 June 1867) was a Mexican conservative general who became president of Mexico at the age of twenty seven during the Reform War, serving between February 1859 and December 1860. He was the first Mexican president to be born after the Mexican War of Independence. A cadet in military school at the beginning of the Mexican–American War, Miramón saw action at the Battle of Molino del Rey and the Battle of Chapultepec during the American invasion of Mexico City. After the triumph of the liberal Plan of Ayutla in 1855, Miramón participated in a series of conservative counter coups until his efforts merged with the wider Reform War led by conservative president Félix María Zuloaga. The first year of the war was marked by a series of conservative victories achieved by Miramón, leading the press to dub him "Young Maccabee". After a moderate faction of conservatives overthrew Zuloaga in an effort to reach a compromise with liberals, a conservative junta of representatives elected Miramón as president. Miramón would lead the conservatives for the rest of the war, leading two sieges against the liberal capital of Veracruz, where Benito Juárez maintained his role as president of the Second Federal Republic. The second siege failed after the United States Navy intercepted Miramón's naval forces, and liberal victories accumulated hereafter, ending the war in 1860. Miramón escaped the country and went into exile in Europe, being received at the Spanish court. He returned to Mexico in 1862 during the early stages of the Second French intervention, offering his assistance to the Second Mexican Empire. Emperor Maximilian was a liberal and in order to diffuse conservative opposition to the Empire, he sent Miramón to Prussia, ostensibly to study military tactics. As the Empire began to falter, Miramón returned to Mexico, and joined Maximilian until the fall of the Second Mexican Empire in May 1867. The restored Mexican government had Miramón, Maximilian and Tomas Mejía court martialed and sentenced to death. They were shot on June 19, 1867.
Ерте өмір
Мирамон 1831 жылы 29 қыркүйекте Мексика қаласында, француз тегінің бір бөлігіне ие, өте дәстүрлі отбасында дүниеге келді. Оның әдесі Беарн провинциясынан болған. Ол полковник Бернардо де Мирамон мен оның әйелі Кармен Тарелоның ұлы еді. Ол он екі баланың бірі болды және 1846 жылы 10 ақпанда әскери колледжге қабылданды. Бірнеше айдан кейін Мексика-Америка соғысы басталды. Америкалықтар Мексика қаласына енген кезде Мирамон өзі де шайқасқа қатысты. 1847 жылдың қыркүйек айының алғашқы апталарында ол Молино-дель-Рей шайқасы мен Чапультепек шайқасында болды, онда жарақаттанды және соңғы шайқаста тұтқынға алынды. Соғыс аяқталғаннан кейін 1848 жылдың маусым айында босатылды. Әскери училищенің курсында ол капралдан артиллерия лейтенантына дейін ретті түрде жоғарылау сатыларынан өтті. 1852 жылы ол Халискода қызмет етсе, 1853 жылы Мексика департаментінде генералдар Мариано Салас пен Росас Ланда басқарған әрекеттерге қатысты. Одан кейін ол көптеген активті қызметтерде болды және тез өрледі, 6 шілдеде 1855 жылы подполковник атағын алды, ал сол айдың 30-ында толық құқықты подполковник болып тағайындалды.
Реформа
Ла Реформа кезеңінде Мирамон 1855 жылы либералдық Аютла жоспары жеңіске жеткеннен кейін консерваторлардың әртүрлі қарсы төңкерістеріне қатысты. 1856 жылы ол Антонио де Харо и Тамаризге Zacapoaxtla қаласында қосылды және Лома-де-Монтеродағы 10-шы және 11-ші батальондардың басында шайқасты. 10 наурызда Пуэбланың Goteras de Puebla жеріндегі шайқасқа қатысты, бірақ қала түскен кезде жасырынған. 1856 жылдың қазан айында Пуэблада жарияланған консервативтік көтерілісте ол екінші қолбасшы болды. Мың сарбазымен ол алты мыңдық әскерге қарсы қаланы қырық үш күн қорғады, либералдық күштерге елеулі зиян келтірді. Қала соңында түскен кезде Мирамон басылудан бас тартты, керісінше, жүз елу адамды бастап қашып, 1857 жылдың 18 қаңтарында Толука қаласын басып алды, бірнеше артиллериялық құралдарды тартып алып, содан кейін Темаскальтепек қаласына беттеді, онда жараланып, жеңілді. Ол түрмеге қамалды, бірақ қыркүйекте оңтүстіктегі реакциялық күштерге қосылғаннан кейін қашып кетті. Екінші қолбасшы ретінде ол Куернавака қаласын басып алды және 1858 жылдың қаңтарында Мехико қаласына келді, онда Феликс Зулоага басқарған Такубая жоспары Игнасио Комфорттың либералдық үкіметін құлатты, сонымен қатар Реформа соғысы деп белгілі болған соғыстың бастауын берді.
Ертедегі рөлі
Мирамон алғашқы шабуылда және 1858 жылы болған консервативті жеңістер сериясында маңызды рөл атқарды. 1858 жылдың 10 наурызында Мирамон Саламанка шайқасында қолбасшы болды, ол елдің ішкі аймақтарын консерваторлар үшін ашты. 24 шілдеде Мирамон мен Томас Мехиа Гуанахуатоны басып алды, ал 12 қыркүйекте Сан-Луис-Потосиді басып алды. Солтүстік либералдық қолбасшысы Сантьяго Видаурри 29 қыркүйекте Ауалулько шайқасында жеңілді. Қазан айына қарай консерваторлар өздерінің күшінің шыңына жетті. 1858 жылдың 20 желтоқсанында, билікке алғаш келгеннен кейін шамамен бір жыл өткен соң, Зулоага либералдық үкіметпен келісімге келуді қалаған консерваторлардың орталық фракциясы бастаған өзіне қарсы қарсылыққа тап болды. Мигель Мария де Эчегарей Айотлада ұлтқа сәйкес конституция жасау үшін конгресс шақыру жоспарын жариялады. Зулоага көтерілісті басу үшін шаралар қабылдады, астанадағы күштерге жеке басшылық етті және көтерілісшілермен кез келген байланысты тыйымлады. Ол Эчегарейді айыптаған манифест жариялады, ол армиядағы лауазымынан айырылды. Мануэль Добладо да тұтқындалды. 23 желтоқсанда Мануэль Роблес Пезуэла Аётола жоспарының өңделген нұсқасын жариялады және астанада біршама әскери қолдау тапты. Зулоага егер қарсылық оның жеке тұлғасына болса, отставкаға кететінін ұсынды, бірақ егер жоспар оның консервативті принциптерін құлатуға бағытталған болса, келіспеді. Мирамонға жоспарды басқару ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Аётола жоспары, шын мәнінде, консервативті принциптерді тастауға тырыспаған, бірақ либералдармен келісімге келіп соғысты аяқтауға ұмтылған, аталған фьюзионисттік партияның, орталық фракциясының бір тармағы болды. Мануэль Роблес Пезуэла 24 желтоқсан күні таңертең президенттікке кіріскенде ұлттық сарайға келді. Роблес Пезуэла өз жоспарына адалдық таныту үшін комиссарларды жіберді және консервативті батыр Мигель Мирамонды ескермейтін, бірақ консерваторлардың қаталдықтарын ренжітетін өкілдерден тұратын хунта құруға кірісті. Алайда Роблес ақырында Мирамонға өкілдік беруге келісті. 1858 жылдың 30 желтоқсанында хунта жиналып, президент сайлауын бастады. Мирамон 50 дауыспен Роблестің 46 дауысына қарсы жеңіске жетті, бірақ соңғысы Мирамон астанаға келгенге дейін уақытша президент ретінде әрекет етуге уәкілдік алды. Осы уақытта президенттік лауазымда отырған Зулоага 1859 жылдың 31 қаңтарында президенттікті Мирамонға ресми түрде тапсыруға келісті. Мирамон оның ойын өзгертуіне жол бермеу үшін оны елдің ішкі аймақтарына жіберді.
Төрағалық
Мирамонның ең маңызды әскери міндеті енді Веракрусты басып алу болды. 16 ақпанда ол өзінің әскерін, соғыс министрімен бірге, астанадан жетектеп шықты. Осы аралықта Агуаскалиентес және Гуанахуато либералдардың қолына түсті. Батыстағы либерал әскерлерін Деголладо басқарды, ал штаб-пәтері Морелияда орналасқан, ол енді либералдардың қару-жарақ сақтайтын қоймасы болды. Консерваторлар, бұл кезде ылғалды климаттың әсерін сезініп, 29 наурызға дейін Веракрусты қоршаудан бас тартты. Деголладо сәуір айының басында Мексика қаласына тағы бір шабуыл жасады, бірақ оны Такубаяда Леонардо Маркес толық жеңді. Ол көп мөлшерде соғыс материалдарын басып алды, сонымен қатар шайқастан кейін жазаланғандардың арасында дәрігерлерді де атқылап, жамандыққа ұшыратты. 6 сәуірде АҚШ Хуарес үкіметін мойындады, ал 12 шілдеде либералдық үкімет шіркеудің мүлігін мемлекеттік меншікке алды және монастырларды жапты. Монастырларды сатудан түскен қаражат либералдық соғыс күштеріне қаржыландыру көзі болды, бірақ күтілгендей көп емес, себебі спекулянттар жағдай тұрақталғанда сатып алуды күтті. Мирамон қараша айында либералдық күштермен кездесті, нәтижесінде бітімге келісілді және 1857 жылғы Конституция мәселесі мен құрылтайлық конгресс мүмкіндігін талқылау үшін конференция өтті. Бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталып, 12-сі күні жаулық қайта басталды, содан кейін Деголладо Лас-Вакас шайқасында жеңілді. 1859 жылдың 14 желтоқсанында Хуарес үкіметі Мексікадағы үш маңызды сауда жолы арқылы тауарларды, соның ішінде әскерлерді тасымалдауға мәңгілік құқықтар берген Маклейн-Окампо шартын жасады, сондай-ақ американдықтарға белгілі бір экстерриториалдық құқықтар берілді. Бұл шарт консерваторлардың, еуропалық баспасөздің және Хуарес кабинетінің мүшелерінің наразылығын тудырды, бірақ АҚШ Сенаты шартты бекітпегендіктен мәселе шешілді. Осы уақытта Мирамон Веракрусты тағы бір қоршауға алуға дайындалды, 8 ақпанда астанадан шығып, әскери министрімен бірге әскерін жеке басқарды, мексикалық генерал Марин басқаратын шағын теңіз эскадрильясымен кездесуге үміттене отырып, Гаванадан келуді күтті. Бірақ АҚШ Әскери-теңіз күштері оны тоқтатуға бұйрық алды. Мирамон 2 наурызда Медельинге келді және қоршауды бастау үшін Мариннің шабуылын күтті. Бірақ американдық "Indianola" кемесі Веракрусты шабуылдан қорғау үшін Сан-Хуан-де-Улуа бекінісіне жақын орналасты. 6 наурызда генерал Мирамон және Маркиз де ла Аванадан тұратын Марин эскадрильясы Веракрусқа келді, бірақ АҚШ Әскери-теңіз күштерінің капитаны Джарвис оларды тұтқынға алды. Кемелер, сондай-ақ қазір тұтқындалған генерал Маринмен бірге Нью-Орлеанға жіберілді, бұл консерваторларды шабуылдаушы күштен және Мирамонға жеткізуге арналған артиллерия, қару-жарақ және азық-түліктерден айырды. Мирамонның Веракрусты қоршауға алу әрекеті 20 наурызда тоқтатылды, ал ол 7 сәуірде астанаға оралды. Консерваторлар ішкі аймақта да жеңіліске ұшырады, сәуірдің соңына дейін Агуаскалиентес және Сан-Луис-Потосиді жоғалтты. Деголладо либералдық науқанды басқару үшін ішкі аймаққа жіберілді, өйткені олардың жауы ресурстарынан таусылып қалды. Ол Ураганы генерал-квартирмейстер қызметіне тағайындады. Урага әскерлерін бөліп, Мирамонды оқшаулау үшін стратегиялық түрде шығаруға тырысты. Бірақ мамырдың соңында Урага Гвадалахараға шабуыл жасау қатесіне жол берді, Мирамонның әскері оның артында болды. Шабуыл сәтсіз аяқталып, Урага тұтқынға түсті. Бірақ Мирамон 10 тамызда Сиалода жеңілді, нәтижесінде оның қолбасшысы Томас Мехиа тұтқынға алынды, ал Мирамон Мексика қаласына қайтты. Апаттан кейін Мирамон президенттік лауазымынан кетті, бірақ консервативтік хунта оны екі күндік үзілістен кейін қайтадан президенттікке сайлады. Тамыздың соңында либералдар шешуші соңғы шайқасқа дайындалды. Астана елден оқшауланды. Гвадалахараны 17 000 либералдық әскер қоршап тұрды, ал қаладағы консерваторлардың саны 7 000 болды. Консервативтік командир Кастильо бір оқ атпай берілді және әскерлерімен бірге қаладан кетуге рұқсат алды. Осы аралықта 10 қарашада Леонардо Маркес Кастильоның берілуін білмей, оны нығайтуға тырысты. 3 қарашада Мирамон дағдарысқа қарсы тұру үшін көрнекті азаматтарды қамтитын соғыс кеңесін шақырды, ал 5 қарашада олар соңына дейін күресуге шешім қабылдады. Консерваторлар қаржы тапшылығымен және дезертирлердің көбеюімен күресіп жатты. Дегенмен, Мирамон 9 желтоқсанда Толукадағы либералдық штабқа шабуыл жасағанда жеңіске жетті, нәтижесінде олардың барлық күштері тұтқынға алынды. Бірақ генерал Гонсалес Ортега күшейтулермен астанаға жақындады. Шешуші шайқас 22 желтоқсанда Сан-Мигель Калпулальпанда өтті. Консерваторлардың 8 000 әскеріне қарсы либералдардың 16 000 әскері қарсы тұрды. Мирамон жеңіліске ұшырады және астанаға қайта шегінді. Енді соғыс кеңесі капитуляциялауға келісті. Консервативтік үкімет қаладан қашып кетті, ал Мирамон жағалауға баруды көздеді, ал Маркес Мичоакан тауларына қашты. Жеңіске жеткен либералдар 1 қаңтарда 1861 жылы 25 000 әскермен қалаға кірді, ал Хуарес 11 қаңтарда астанаға келді.
Uraga split his troops and attempted to lure Miramón out strategically to isolate him, however On late May however, Uraga then committed the strategic blunder of attempting to assault Guadalajara with Miramón's troops behind him. The assault failed and Uraga was taken prisoner. Miramón was routed however, on August 10, in Sialo, which resulted in his commander Tomas Mejía being taken prisoner, and Miramón retreated to Mexico City. In response to the disaster, Miramón resigned as president, but the conservative junta only elected him president again after a two days interregnum. By the end of August, liberals were preparing for a decisive final battle. The capital was cut off from the rest of the country. Guadalajara was surrounded by 17,000 liberal troops while the conservatives in the city only had 7000. The conservative commander Castillo surrendered without firing a shot, and was allowed to leave the city with his troops. Meanwhile, Leonardo Márquez was routed on 10 November, attempting to reinforce Castillo without being aware of his surrender. Miramón on November 3 convoked a war council including prominent citizens to meet the crisis and by November 5 it was resolved to fight until the end. The conservatives were now struggling with a shortage of funds, and increasing defections. Nonetheless, Miramón gained a victory when he attacked the liberal headquarters of Toluca on 9 December, in which almost all of their forces were captured. General Gonzalez Ortega however approached the capital with reinforcements. The decisive battle took place on December 22, at San Miguel Calpulalpan. The conservatives had 8000 troops and the liberals 16,000. Miramón lost and retreated back towards the capital. Another war council now agreed to surrender. The conservative government fled the city, and Miramón intending to head towards the coast and Márquez escaped into the mountains of Michoacan. The triumphant liberals entered the city with 25,000 troops on 1 January 1861, and Juárez entered the capital at January 11.
Екінші Мексика империясы
Жағалауға бағыт алғанда Мирамон Джалапа маңындағы Джико қаласында тоқтатылды, бірақ ол кездейсоқ құтқарылды, ал оның екі серігі Диас және Ордонес либералдардың қолына түсті. Мирамон Жалапада жасырынды, кейін француздық «Меркуре» пароходымен Еуропаға кетті. Соғыс кезінде Мирамонның британдық азаматтарға қарсы қаржылық шабуылдарына жауап ретінде британ үкіметі француз үкіметіне шағым түсірді. Хуарес Мирамонның тұтқындалуын да талап етті. 1861 жылдың 2 желтоқсанында Мирамон Испания сарайында қабылданып, құрметке бөленді. Ол Еуропада ұзақ қалмады және француз, испан және ағылшын күштерінің үшжақты экспедициясы кезінде қайтып келді. Экспедициялық күштер оны жылы қабылдамады, олар сол кезде тек қарызды жинау миссиясында болды және Хуарес үкіметін құлатпау ниеті болмады. Ағылшын өкілі Данлоп Мирамонды тұтқындап, Кубаға жер аударды, оның Мексикаға қайтуына тыйым салды. Бірақ Франция Мексика үкіметін құлатып, Хуан Алмонте сияқты консерваторлардың көмегімен марионеттік мемлекет құруды көздегені белгілі болғаннан кейін үшжақты коалиция ыдырады. Француздар 1863 жылдың 10 маусымында астанаға кірді. 16 маусымда француз үкіметі 35 мексикалық азаматтан Жоғарғы үкімет құрамын жасауды ұсынды, оларға жаңа үкіметтің атқарушы органы ретінде қызмет ететін үштік сайлау міндеті жүктелді. Үштікке Хуан Альмонте, архиепископ Лабастида және Хосе Мариано Салас кірді. Хунта сондай-ақ 215 мексикалық азаматты таңдап алды, олар Хунта-супериормен бірге үкімет түрін шешетін Атақтылар жиналысын құрады. 11 шілдеде жиналыс Мексиканың конституциялық монархия болып, Габсбургтер әулетінен Фердинанд Максимилианның Мексика тағына отыруына шақыру қаулысын қабылдады. Осыдан кейін атқарушы билік ресми түрде Мексика империясының регенттігіне айналды. Осы кезде Мирамон солтүстік шекара арқылы елге қайта кірді, 1863 жылдың 28 шілдесінде Мексика қаласына келді және регенттікке қызметін ұсынды. Максимилиан 1864 жылдың сәуір айында Мексика тағына отырды және бір айдан кейін елге келді. Иронияға орай, консерваторлардың оны билікке әкелудегі рөлін ескере отырып, Максимилиан реформа соғысы үшін күрескен прогрессивті заңдарды қабылдауға сенген либерал болды. Осыған консервативті оппозицияны бейтараптандыру үшін ол консервативті генералдарды елден жіберді, соның ішінде Мирамонды Пруссия армиясының ұйымдастырылуын зерттеу үшін Берлинге жіберді. Мирамон Мексикаға тек 1866 жылдың 9 қарашасында, империя әлсіреген кезде ғана оралды. Максимилиан тақтан бас тартып, елден кетеді деген қауесет тарады, және Мирамон өзін реформа соғысы кезінде болғандай консервативті әскерлердің басына қоюды жоспарлады, бірақ Мирамон келгенде Максимилиан әлі де билікте болды және империяға адал болуға шешім қабылдады, Мирамон оған өз қызметтерін ұсынды. Ол Максимилианға тақтан бас тартпауға кеңес берді және тіпті өмірін құрбан ете отырып, оның үшін күресуге ұсынды. Оризабадағы кеңесте оның орнынан түсуіне қарсы шешім қабылданғаннан кейін Максимилиан Мексика қаласына қайтуға ниеттенді, алдымен Пуэбла қаласында үш аптаға жуық уақыт тұрып, науқанға дайындық жасады. Ел үш үлкен әскери округке бөлінді: батыс, Колимадан солтүстікке қарай орналасқан провинцияларды, соның ішінде Дуранго мен Чихуахуаны қамтиды; шығыс, Агуаскалиентестен және Тампикодан солтүстікке қарай созылып жатыр; және орталық, Чиапасқа дейінгі барлық қалған жерлерді қамтиды. Батыс округтің қолбасшылығын қабылдаған Мирамон өз армиясын құруға кірісті, бірақ қолданылатын құралдарға көп мән бермеді, бірақ шығыстағы Мехия шамамен 4000 адамды басқарды; Маркес орталықты басқарып, Мичоаканда Мендестің қол астында 4000 әскері болды, ал Пуэбла қаласында 2000 әскері болды. Максимилиан жоғары қолбасшылықты қабылдады және жаңа ұлттық армияның және милицияның белсенді құрылуына бұйрық берді. Өкінішке орай, империя үшін Батыс және Шығыс әскери округтер республикашылардың қолында болды, сондай-ақ Пуэбладан оңтүстікке қарай орналасқан аймақ, ал қалған бірнеше орталық провинциялар жау топтарымен басып алынды және республикашыл әскерлердің шабуылына ұшырады. Қаржы мен ресурстар да жетіспеді. Осы уақытта Республика әскерлеріне АҚШ-тан қару-жарақ пен қаржы ағылып жатты. 1867 жылдың 27 қаңтарында Мирамон Агуаскалиентес қаласын жеңіспен басып алды және Хуарес қаласын басып алуға жақын болды, бірақ губернатор Аузаның шегінуі оны құтқаруға мүмкіндік берді. Мирамон одан әрі алға жылжуды жоспарламады, ол мәжбүрлі несиеге және республикашылар арасында тудырған алаңдаушылыққа қанағаттанды, ол Сан-Луис-Потосидегі Кастильомен қосылу үшін шегінді. Республикалық генерал Мариано Эскобедо оның ниетін анықтап, 1 ақпанда Сан-Хасинтода тоқтатып, толық жеңіліске ұшыратты. Мирамон Кастильомен бірге қашып, Керетаро қаласында паналады. Республикашылар бұл кезде Гуанахуато және содан кейін Морелия қалаларын басып алды. Империялық әскерлер Мичоакандан Сан-Луис-Потоси шекарасына шегінді және Керетароға қайта оралды.
Керетаро қоршауы
Максимилиан министр Агирре, Леонардо Маркес және Лопеспен бірге Керетаро қаласындағы әскерге 50 мың песо сомасымен, 1600 адам және 12 зеңбірекпен қосылды. Максимилиан 19 ақпанда Керетароға жетті, оны Мирамон және басқа да генералдар салтанатты түрде қарсы алды. Олар келгеннен кейін бірнеше күн өткен соң әскерді тексеру өтті, онда 39 зеңбірекпен 9000 сарбаз, оның ішінде 600-ға жуық француз болды. Мирамон жаяу әскерге басшылық етті, Кастильо мен Касанова әрқайсысы дивизия алды, Мендес резервтік бригаданың құрамына кірді, онда Лопес полковник болып қызмет етті, Мехия атты әскердің бастығы, Рейес инженерлердің, Арельяно артиллерияның бастығы болды. Бас штабтың бастығы Маркеске ең жоғары орын берілді, бұл Мирамонның наразылығын тудырды. Максимилиан, Мирамон, Маркес, Мехия және Мендес Империяның "бес сиқырлы М" деп танылды. 22 ақпанда өткен алғашқы соғыс кеңесінде республикашылармен бірден шайқасуға келісілді, олардың күштері күшейе бермес бұрын, бірақ тарихшы Банкрофттың айтуынша, жеңіске жетуге мүмкіндік берген бұл стратегия Маркестің тілегімен қабылданбады. Либералдар Керетароны қоршауға ала бастағанда, Маркес Империяның бақылауындағы Мехико қаласына қашуды, күштерін жинап, либералдық армиямен соңғы шешуші шайқаста кездесуді ұсынды, бірақ бұл мүмкін емес деп танылды. 5 наурызда республикашыл әскерлер Керетароны қорғаушыларды көріп, қоршауға дайындала бастады. Шайқас басталғаннан кейін Маркес Мексикаға шегіну жоспарын қайта көтерді, бірақ Мирамон және басқалары оған қарсы болды. Мирамон 17 наурызда Сан-Грегорио төбесін қайтару үшін қарсы шабуылға басшылық етуді жоспарлады. Бірақ шабуылға белгіленген уақыт келгенде, Империя штаб-пәтеріне шабуыл жасалып жатқаны туралы жалған дабыл соғылды, нәтижесінде қарсы шабуыл кейінге шегерілді. Мирамон енді батыс жақтан қоршауды бұзу жоспарын қолдады, соның арқасында қажет болған жағдайда шегінуге мүмкіндік туады. Маркеске Мексикаға барып, күш сұрау тапсырылды. Мирамонға алаңдатуды қамтамасыз ету міндеті жүктелді, және 22 наурызда ол аңғарға экспедиция ұйымдастырып, азық-түліктерді қолға түсірді. Маркес 1200 атты әскермен түнгі уақытта жолға шықты, ал Мирамон енді Керетародағы бас генерал атанды. Империялық әскерлер республикашылдардың тағы бір шабуылын тойтарып, олардың 2000 сарбазы қаза тапқаннан кейін, Мирамон марапаттау рәсімінде медальдардың бірін алып, императорды шайқастағы батылдығы үшін марапаттауды ұсынды, Максимилиан оны қабылдап, ең құнды марапаты ретінде тақты. 1 сәуірде Мирамон Сан-Грегорио төбесіне қарсы шабуыл жасады, бірақ күштердің жетіспеуі шабуылды шешуші нәтижелерсіз қалдырды. Маркестен хабар келмегендіктен, Мексика қаласына не болғанын білу үшін миссия жіберілді. Мирамон Максимилианды да кетуге шақырды, бірақ ол қалуды жөн көрді. Миссия сәтсіз аяқталды, және енді бас офицерлер ашық түрде капитуляциялауға шақырды. Империялық әскерлер Керетародан жол табуды жоспарлады, ал дайындық ретінде Мирамон 27 сәуірде Симатарио төбесіне шабуыл жасауды жоспарлады, онда 2000 сарбазбен алға жылды. Империялық әскерлер республикашылдарды таратып, мыңдаған сарбазды тұтқынға алды, бірақ келесі қадамды жоспарлауда маңызды уақытты жоғалтты, ал республикашыл резервтері жеңіліске ұшырады. Империялық әскерлер жаудың шебін бұзып, Сьерра-Горда тауларына қашып, мүмкін болса жағалауға жетуді көздеді. Бұл жорық 15 мамырға жоспарланды. Бірақ Империялық әскерлердің жоспарларын орындауға үлкерместен бұрын, полковник Мигель Лопес сатқындық жасады, және 14 мамыр түнінде ол алтын сомасына айырбастау үшін республикашыл әскерлеріне Керетаро қақпаларын ашты. Түнде жау әскерлерінің шабуылына тап болған Мирамон қарсы тұрды, бірақ оны бетінен атты, және достық күштер оны Керетаролық дәрігер доктор Лисеяның үйіне жеткізді, ол Мирамонды республикашылдарға тапсырды.
Әскери соттың соты және өлім жазасы
Максимилиан, Мирамон және Мехиа француз интервенциясының басында, сатқындық және басып кірушілерге қарсы қабылданған 1862 жылғы Жарлықты бұзғаны үшін сотталды. Сот аяқталған соң, 14 маусым күні кешке бір ауыздан кінәлі деп танылды және өлім жазасы берілді. Мирамонның әйелі, екі баласымен бірге президент Хуарес алдында жылап, есінен айырылып құлады. Максимилиан Еуропадағы туыстарына Мирамонның әйелі мен балаларына қарауды сұрап хат жазды. Үш айыпталған 19 маусым күні таңертең Керетародан тыс, Серро-де-лас-Кампанасқа әкелінді. Мирамон мен Мехиа Максимилианның жанында тұрды, бірақ ол Мирамонға: "Батыл әскерге оның билеушісі құрмет көрсетеді; маған сізге арнаулы орын беруге рұқсат етіңіз" деді, содан кейін Мирамон орталыққа қойылды. Атуға дейін ол өзін сатқын деп айыптауды жоққа шығаратын қысқа мәлімдеме жасады. Үшеуі де таңғы сағат жеті шамасында атылды.