Кіріспе
Ағылшын композиторы және академигі Питер Александр Гёр (; 10 тамыз 1932 жылы туған) – ағылшын композиторы және ғалым. Гёр 1932 жылы Берлинде дүниеге келді. Ол дирижер және композитор Уолтер Гёрдің ұлы, Арнольд Шёнбергтің шәкірті. Жиырмасыншы жасында ол соғыстан кейінгі британ композиторларының Манчестер мектебінің маңызды тұлғасы ретінде көзге түсті. 1955–56 жылдары Парижде Оливье Мессьеннің шеберлік класына қатысты. Алтысыншы жылдардың басында Гёр авангардтың жетекшісі саналғанмен, оның модернизмге және кез келген ағым немесе мектепке қатысты ерекше көзқарасы тез арада байқалды. Фортепиано триосы (1966), «Арден өлмелі» (1966) операсы, «Триптих» (1968–70) музыкалық театр туындысы, «Метаморфоза/Би» (1974) оркестрлік шығармасы және №3 (1975–76) скрипкалық квартеті сияқты бірқатар туындыларында Гёрдің жеке дауысы ашылды, ол сериялық әдісті ерекше қолдануынан және Шёнберг пен Мессьеннің екіталай мұрасынан алынған элементтердің үйлесімінен туындады. 1976 жылғы «Салма IV» псалмының «ақ ноталы» нұсқасынан бастап, Гёр қазіргі музыкалық зерттеулердің технологиялық басымдықтарына қарсы, музыкалық пайымдаулардың нысаны ретінде таныс материалдарды қолдана отырып, композициялаудың дәстүрлі жолдарына қайта оралуға шақырды.
Peter Alexander Goehr (; born 10 August 1932) is an English composer and academic. Goehr was born in Berlin in 1932, the son of the conductor and composer Walter Goehr, a pupil of Arnold Schoenberg. In his early twenties he emerged as a central figure in the Manchester School of post war British composers. In 1955–56 he joined Olivier Messiaen's masterclass in Paris. Although in the early sixties Goehr was considered a leader of the avant garde, his oblique attitude to modernism—and to any movement or school whatsoever—soon became evident. In a sequence of works including the Piano Trio (1966), the opera Arden Must Die (1966), the music theatre piece Triptych (1968–70), the orchestral Metamorphosis/Dance (1974), and the String Quartet No. 3 (1975–76), Goehr's personal voice was revealed, arising from a highly individual use of the serial method and a fusion of elements from his double heritage of Schoenberg and Messiaen. Since the luminous 'white note' Psalm IV setting of 1976, Goehr has urged a return to more traditional ways of composing, using familiar materials as objects of musical speculation, in contrast to the technological priorities of much present day musical research.
Жастар және оқу
Александр Гёр 1932 жылғы 10 тамызда Берлинде дүниеге келді. Ол бірнеше айлық болғанда отбасы Ұлыбританияға көшіп келді. Александр өте музыкалық отбасынан шыққан: анасы Лаэлия классикалық білім алған пианист, ал әкесі Шёнбергтің шәкірті және Шёнбергтің, Мессианның (ол 1953 жылы Ұлыбританияда «Турангалила» симфониясының премьерасын өткізді) және Монтевердидің алғашқы дирижері болды. Бала кезінде Александр Мэтьюс Зейбер мен Майкл Типпетт сияқты композиторлармен бірге өсті. Ол сондай-ақ әкесінің әріптесі, композитор Аллан Грейден сабақ алды. Бұл жағдайлар Гёрдің болашақта композитор болатынын анық көрсеткенімен, әкесі оның композиторлық қабілетін көптеген жағдайда қолдамады. Ол бастапқыда Оксфорд университетінде классиканы оқымақшы болды, бірақ оның орнына Ричард Холлмен Манчестердегі Корольдік музыка колледжінде композицияны оқыды. Композиция сабақтарында Гёр жас композиторлар Питер Максвелл Дэвис және Харрисон Биртвистлмен, сондай-ақ пианист Джон Огдонмен достық қарым-қатынас жасады, олармен бірге «New Music Manchester Group» тобын құрды. Гёрдің дамуындағы маңызды оқиға – оның әкесі дирижерлік еткен Мессианның «Турангалила» симфониясының Ұлыбританиядағы премьерасын тыңдауы болды. Мессианның музыкасымен танысқанда туған батыс емес музыкаға (мысалы, үнді рагасына) деген қызығушылық, Питер Максвелл Дэвис пен Харрисон Биртвистлмен ортақ ортағасырлық ладтарға деген қызығушылық Гёрдің алғашқы музыкалық ойларына үлкен әсер етті. Оның алғашқы танымал шығармалары осы жылдарға жатады: «Бабельге арналған әндер» (1951) және «Пианоға арналған соната», Op. 2, ол сол жылы қайтыс болған Прокофьевтің естелігіне арналған. 1955 жылы Гёр Манчестерден Парижге Мессианмен оқуға кетті және 1956 жылдың қазанына дейін Парижде қалды. Париждің музыкалық өмірі Гёрге үлкен әсер етті, ол Пьер Булезбен жақын дос болып, сол жылдардағы сериалдық авангард қозғалысына қатысты. Гёр Булездің «bloc sonore» техникасымен тәжірибе жасады, әсіресе 1956–57 жылдардағы алғашқы Струнный квартетінде. Булез елуінші жылдардың соңында Гёрге кеңесші болды, оның жаңа композицияларын Париждегі Мариньи театрындағы концерттерінде орындады. Ақырында Гёрдің сезімталдығы Булездің сериалдығынан алыстады. Гёрді ең көп алаңдатқан нәрсе – елуінші жылдардың ортасында сериалдық музыка Антон Веберннің он екі тондық туындыларына негізделген стильдік тазалыққа ұмтылған культке айналғаны болды. Кез келген басқа музыкаға сілтеме жасауға тыйым салынды және оған қарсы шықты, ал стильдік таңдау сериалдық музыканың комбинаторлық заңдарымен ауыстырылды: Таңдау, талғам мен стиль – бұл жаман сөздер; жеке стиль, біреулер қайталаудың нәтижесі деп айтуы мүмкін, ал қайталауды жою Веберннің соңғы туындыларында анықталғандай классикалық сериалдықтың негізгі қағидасы болып табылады немесе солай саналады. [ ] Мұның бәрі теріс стильдік принцип ретінде қарастырылуы мүмкін: сезімталдық, драмалық немесе экспрессивті элементтерді, тіпті музыканы құрайтын барлық нәрсені саналы түрде жою.
Choice, taste and style were dirty words; personal style, one could argue, is necessarily a product of repetition, and the removal of repetition is, or was believed to be, a cornerstone of classical serialism as defined by Webern's late works [ ] All this may well be seen as a kind of negative style precept: a conscious elimination of sensuous, dramatic or expressive elements, indeed of everything that in the popular view constitutes music.
Ұлыбританияға оралу, 1956-76
Ұлыбританияға оралғаннан кейін, Гёр 1957 жылы әкесінің дирижерлігімен «Тұфан» кантатасы орындалып, композитор ретінде үлкен жетістікке жетті. Бұл – Сергей Эйзенштейннің еңбектерінен шабыттанған, зор, амбициялы туынды. Бұл Гёрдің музыкалық емес, көптеген шабыт көздерінің бірі. Дыбыстық әлемі Веберннің он екі тондық кантаталарынан туындаған сияқты көрінеді, бірақ ол Прокофьевтің Эйзенштейн кантаталарының күшті гармониялық кернеуі мен толық дыбыстық қуатына ұмтылады. Кантата жанры – Гёр мансабы бойына қайта-қайта зерттейтін жанр. Шындығында, «Тұфанның» сәттілігінен кейін Гёрге хор, баритон және оркестр үшін «Саттердің алтыны» жаңа кантатасын тапсыру жүзеге асты. Алайда, жаңа туынды, әсіресе әншілерге ұнамады, олар оны орындау мүмкін емес деп тапты. Шындығында, орындаудың қиындығы – «Саттердің алтынының» 1961 жылы Лидс фестивалінде сыншылар тарапынан қабылданбауының себебінің бірі. Дегенмен, бұл сәтсіздік Гёрге конструктивті әсер етті: ол сыншылар мен орындаушылардың нашарлығынан туындаған сынды қабылдамай, авангард композиторының және оның музыкасының орны туралы сұрақтарға шынайы бетбұрды: Егер адам қаласа, музыка өзіндік және жете жарауы керек дей алады; бірақ жаңа туындыны орындаудан нағыз ләззат алмаған адамдар осындай көзқарасты қалай сақтай алады? [ ] Музыка туралы оны құрайтын идеялар тұрғысынан, құрылымы мен техникасы туралы, эстетикасы, этикасы немесе саясаты туралы сөйлесе аламыз. Бірақ біз есте ұстауымыз керек, бұл шындыққа сай болсын болмасын, композиторлар үшін және композиторлардың ісін ұнататындар үшін өте маңызды, талқыланатын нәрсе – музыканың өзі емес, оның орны, оның бар болған жері. Осыған қарамастан, Гёр хорлық шығармалар жазуын жалғастырды. Жаңа музыкаға берілген хор дирижері Джон Аллдиспен достығынан күш алып, 1962 жылы «Екі хор» шығармасын жазды, онда алғаш рет модальділік пен сериализмнің үйлесімі қолданылды, бұл келесі 14 жыл бойы оның негізгі техникалық құралы болды. Оның экспрессивті бостандыққа мүмкіндік беретін сериализм үлгісін іздеуі оны әйгілі «Кішкентай симфония», Op. 15 (1963) шығармасына жеткізді. Бұл – күтпеген жерден қайтыс болған дирижер-композитор әкесіне арналған естелік, ол Мусоргскийдің «Көрмедегі суреттер» («Pictures at an Exhibition») шығармасының («Катакомбалар») бөліміне ұқсас, бірақ тікелей цитаталамаған аккордтар тізбегіне негізделген (әкесі Гёр осы ерекше бөлімнің гармониялық талдауын жасаған). Сериализмге бұл икемді көзқарас, гармониялық фонды блок-сонормен және модальділікпен біріктіру, Гёрдің толық сериализмнің шектеулеріне балама ретінде дамытқан жазу стилінің жарқын мысалы. Бұрын Гёрдің музыкасын орындауға көмектескен Булездің «Кішкентай симфонияны» бағдарламалаудан бас тартқаны бекер емес: 1963 жылға қарай Гёр өзінің париждік кезеңіндегі стильден мүлдем айырылған еді. Алпысыншы жылдары Гёр Питер Максвелл Дэвис және Харрисон Биртвистлмен бірге Уилтширде Уордур замкінің жазғы мектебін құрды (1964), ал ең бастысы – Гёрдің опера және музыкалық театрға қызығушылығының бастауы болды. 1966 жылы ол өзінің алғашқы операсын – «Арден өлуге тиіс» (Arden Muss Sterben) деп атады, бұл жакобтық моральдық пьесаның Брехт стиліндегі қойылымы, ол қазіргі саяси және әлеуметтік мәселелерге байланысты болды. Гёрдің Эрих Фридтің рифмаланған дуплеттерде жазылған мәтінін шеберлікпен пайдалануы қарапайым музыкалық идеялардың идеясын барынша пайдаланып, оларды тұрақты түрде зұлым және сарказмды әсерге айналдырады. 1967 жылы ол Музыкалық театр ансамблін құрды, ал 1971 жылы музыкалық театр үшін үш бөлімнен тұратын циклді – «Триптихті» аяқтады, оған «Наботтың жүзімдігі» (1968) және «Көлеңке ойыны» (1970) кірді, екеуі де Музыкалық театр ансамблі үшін жазылған, ал кейінірек «Иерусалим туралы соната» (1971) Testimonium, Иерусалим тапсырысы бойынша Израиль камералық оркестрі мен Гэри Бертини орындады. Алпысыншы жылдардың соңында Гёрдің беделді академиялық қызметтері де басталды. 1968–69 жылдары ол Бостондағы Жаңа Англия музыка консерваториясында композитор болып жұмыс істеді, содан кейін Йель университетінде музыка профессоры болып оқыды. Гёр 1970–71 жылдары Саутгемптон университетінде қонақ лекторы ретінде Ұлыбританияға оралды. 1971 жылы ол Лидс университетінің музыка профессоры болып тағайындалды. Гёр 1976 жылы Лидстен кетіп, Кембридж университетінің музыка профессоры болып тағайындалды, онда ол зейнеткерлікке шыққанға дейін 1999 жылға дейін оқыды. Кембриджте ол Тринити Холлдың мүшесі болды.
If one wishes, one can just say that music has to be autonomous and self sufficient; but how to sustain such a view when people who sing for pleasure are deprived of true satisfaction in the performance of new work? [ ] We can talk about music in terms of the ideas that inform it; we can talk about structure and techniques; we can talk about aesthetics or ethics or politics. But we have to remember that while all this, realistic or not, is of great importance to composers and to anyone who likes to follow what composers are doing, what is being discussed is not the music itself but the location of the music, the place where it exists. Despite this, Goehr continued to compose choral works. Encouraged by his friendship with the choral conductor John Alldis, who was strongly committed to new music, Goehr composed his Two Choruses in 1962, which used for the first time the combination of modality and serialism which was to remain his main technical resource for the next 14 years. His search for a model of serialism that could allow for expressive freedom led him to his famous Little Symphony, Op. 15 (1963). It is a memorial to Goehr's conductor/composer father, who had unexpectedly died, and it is based upon a chord sequence subtly modelled upon (but not quoting) the "Catacombs" movement from Mussorgsky's Pictures at an Exhibition (Goehr senior had made a close harmonic analysis of this unusual movement). This flexible approach to serialism, integrating harmonic background with bloc sonore and modality is very representative of the type of writing that Goehr developed as an alternative to the strictures of total serialism. It is no coincidence that Boulez—who had earlier facilitated the performance of Goehr's music—refused to programme Little Symphony: by 1963 Goehr had neatly departed from the style of his Parisian days. The sixties saw Goehr founding the Wardour Castle Summer School in Wiltshire with Peter Maxwell Davies and Harrison Birtwistle in 1964, and most importantly, the beginning of Goehr's preoccupation with opera and music theatre. In 1966 he wrote his first opera, Arden Must Die (Arden Muss Sterben), a thoroughly Brechtian setting of a Jacobean morality play which had uncomfortably contemporary political and social resonances. Goehr's striking setting of a text composed by Erich Fried in rhyming duplets makes the most of the idea of simple musical ideas that are continually distorted to a sinister and sarcastic effect. In 1967 he founded the Music Theatre Ensemble, and in 1971 he completed a three part cycle for music theatre—Triptych—made up of three works: Naboth's Vineyard (1968) and Shadowplay (1970) were both explicitly written for Music Theatre Ensemble while the later Sonata about Jerusalem (1971) was commissioned by Testimonium, Jerusalem and performed by the Israel Chamber Orchestra and Gary Bertini. The end of the sixties also saw the beginning of a string of prestigious academic appointments for Goehr. In 1968–9 he was composer in residence at the New England Conservatory of Music, Boston, and went on to teach at Yale University as an associate professor of music. Goehr returned to Britain as visiting lecturer at Southampton University (1970–71). In 1971 he was appointed West Riding Professor of Music at the University of Leeds. Goehr left Leeds in 1976 when he was appointed Professor of Music at Cambridge University where he taught until his retirement in 1999. In Cambridge he became fellow of Trinity Hall.
1976-96 жылдар
Гёрдің Кембриджге тағайындалған жылы оның шығармашылығындағы өрбу нүктесімен сәйкес келді. 1976 жылы Гёр IV Забурдың «ақ нота» бойынша жазылған нұсқасын жасады. Бұл туындының қарапайым, жарқын модальды дыбыстылығы соғыстан кейінгі сериализмнен түпкілікті үзіліс және көбірек ашықтығы бар дыбыстық кеңістікке ұмтылысты білдірді. Гёр өзінің модальды гармониялық тілін ұзақ уақыттан бері қолданылмай келген фигуралы баспен үйлестіре отырып, гармониялық қарқынды басқарудың жолын тапты, осылайша өте ерекше өткен мен қазіргі заманның бірігіне қол жеткізді. Келесі жиырма жылғы туындылары Гёрдің осы жаңа тілді оның шығармаларындағы тұрақты элементтер болған идеялар мен жанрларды зерттеу үшін пайдалануға деген құштарлығын көрсетті, мысалы симфониялық форманы зерттеу: Гёр Sinfonia (1979) және Chaconne-ы бар Симфония (1987) шығармаларында симфониялық формаға қайта оралды. Дегенмен, осы жылдардағы шығармашылығының ең көп тараған бөлігі – көптеген мақсатты вокалдық партиялар. Осы жылдардағы көптеген вокалдық композициялардың ортақ ерекшелігі – әлеуметтік-саяси тақырыптарды зерделеуге арналған аллегория ретінде тақырыптарды таңдау. «Мұсаның өлімі» (1992) Мұсаның өлімге наразылығын Холокост құрбандарының тағдыры туралы аллегория ретінде қолданады; ал «Ұлы Бабыл құлады» (1979) кантатасы және «Күнді көріңдер» (1985) операсы – «Ұлы Бабыл» осы еңбектердің эскизі саналады, екеуі де 1543 жылғы Мюнстердегі анабаптистер көтерілісінен алынған мәтіндер арқылы зорлық төңкерісінің тақырыптарын зерттейді. Сондай-ақ, «Sing, Ariel» сияқты саяси емес туындылар да бар, ол Мессьеннің стильделген құстар әнін еске түсіреді және ағылшын поэзиясының түрлі-түсті жиынтығын көрсетеді, ал «Арианна» (1995) операсы – Монтевердидің жоғалған «L’Arianna» операсы үшін жазылған Ринуччини либреттосы бойынша жазылған, бұл итальяндық Ренессанс дәуірінің дыбыстық кеңістігін ерекше көрсетеді. Шындығында, Гёрдің Монтеверди музыкасына деген қызығушылығы «Мұсаның өлімі» кантатасына дейін жетеді, оны ол «Варез арқылы естілген Монтеверди» деп сипаттады. «Арианна» – Гёрдің өткенді жаңадан ойлап табуын тыңдаушылар ести алатын және тани алатын музыкалық процеске айналдыру ниетін ең анық көрсететін туынды. Мен құруға тырысатын әсер – ашықтық: тыңдаушылар партитураның тізбектеліп келетін және бір уақыттағы өлшемдерінде ескіні жаңадан және жаңаның ескіден пайда болатынын сезінуі керек. Біз мифологиялық және ежелгі оқиғаны 17 ғасырдың ақыны қазіргі заманғы театр сахнасында түсіндіріп беруін көруіміз керек.
The impression I aim to create is one of transparency: the listener should perceive, both in the successive and simultaneous dimensions of the score, the old beneath the new and the new arising from the old. We are to see a mythological and ancient action, interpreted by a 17th century poet in a modern theatre.
1996-2014 жылдар
Гёрдің соңғы он бес жылдық шығармашылығы оның бұрынғы туындыларындай кеңінен талданбағанмен, олар композиторлық жолының ең қызықты кезеңін білдіреді. Соңғы онжылдықтың ең жарқын туындысы – 1999 жылы Дортмунд операсында тұсаукесер өткен «Кантан және Дамаск барабаны» операсы. Бұл опера жапондық Но театрының екі пьесасынан тұрады, оларды қысқа, көңілді киоген интерлюдиясы бөліп тұрады. Гёр үшін дәстүрлідей, жапондық мәтіндер 15 ғасырға дейін жетеді және композитор оларды музыкаға бейімдеген. Әуендік тілі шығыстық экзотикаға құмарланбастан, Но театрындағы музыка мен драма арасындағы байланысты жандандырады. «Кантан және Дамаск барабаны» экспрессивтік синтезді іздеуді жалғастырады, бұл жолы ол батыс пен шығысты, өткен мен қазіргі заманды біріктіреді. Келесі жылдары Гёр көбінесе камералық музыкаға ден қойды. Бұл, әлдебір себеппен, операларын сахналаудағы қиындықтарға жауап болған болуы мүмкін: камералық музыкаға операға қарағанда аз қаржы жұмсалады, бұл орындаушыларға және концерт алаптарына еркін таңдау жасауға, ал композиторға орындау сапасын бақылауға мүмкіндік береді. Камералық музыка арқылы Гёр бұрын-соңды болмаған ырғақты және гармониялық тікелейлікті сезінеді, ал оның музыкасы әрқашан басқа уақыттар мен кеңістіктердің музыкалық және көркемдік бейнелерімен сіңіп тұрады. «Пианинолық квинтет» (2000) және «Виолончель мен фортепианоға арналған фантазия» (2005) Равельге тән бай дыбыстармен толқыды. «Симметриялық бұзылыстарға жетеді» (2007) фортепианолық пьесалар жинағы ерте Бергтің рухымен шабыттанған, жасырын барокколық сюита. «Каркассонға жорық» (2003) неоклассицизм мен Стравинскиймен сырбаздық жасайды, ал скрипка мен кларнетке арналған «Манере» (2008), ортағасырлық грегориандық ән фрагментіне негізделген, музыкалық әшекейлеу өнеріне жасалған әдеттегі саяхат. 2008 жылы Павел Хаасқа арналған ескерткіш ретінде «Since Brass nor Stone» (2008) шығармасы жазылды, ол атауын Шекспирдің сонетінен алған. Бұл туынды Гёрдің соңғы камералық музыкасының тапқырлығын көрсетеді. Бір сыншы оның дыбыс әлемін «ұшыққан фугалық үлгілермен, күрделі, нәзік перкуссиямен үйлесімде, сиқырлы, тоқыраған текстуралар бағы» деп сипаттады. Опералық жанрдан шамамен он жыл үзіліс жасағаннан кейін, Гёр «Уәделенген соң» (2008–09) операсымен қайта оралды, ол 2010 жылы Англиялық гастрольдік операсымен тұсаукесер өткізілді және Шекспирдің «Король Лир» пьесасына негізделген. Сол жылы BBC тапсырысымен оркестрге арналған «Адам құлағанда» (When Adam Fell) шығармасы жарық көрді, ол Бахтың «Durch Adam's Fall ist alles Verderbt» хоралынан алынған хроматикалық басқа негізделген, алғаш рет Гёрге оның ұстазы Оливье Мессиан таныстырған. «Қараңғы баспалдақтарға/Әкелер бақылайды» (To These Dark Steps / The Fathers are Watching, 2011–12) тенор, балалар хоры және ансамбль үшін жазылды, Израиль ақыны Габриэль Левиннің Ирак соғысы кезінде Газаға жасалған бомбалау туралы мәтіндерінде негізделген, алғаш рет Гёрдің 80 жылдық мерейтойына арналған концертте орындалды. «Largo Siciliano» (2012) – скрипка, мүйіз және фортепианоның ерекше үйлесімімен дыбыстық тепе-теңдіктің шеберлігі үшін мақталған трио, «күңгірт меланхолиядан бастап, ешқайда жоғалып кеткендей сезілетін аяққа дейін». «Жолдар арасындағы» (between the lines, 2013) камералық симфониясы, Бирмингем қазіргі заманғы музыка тобымен ұзақ жылдық байланыстың нәтижесінде жазылған соңғы тапсырыс, Арнольд Шенбергтің жеке камералық симфониясының тікелей ықпалымен жазылған, үзіліссіз орындалатын төрт бөлімнен тұрады. 9. 2004 жылы Гёр Плимут университетінің құрметті докторлық дәрежесімен марапатталды.
Эклектизм және синтез
Гёрдің көптеген шығармалары – әртүрлі элементтерді синтездеуді зерттеуге арналған туындылар. Мысалы, «Су тасқыны» (1957–58) Эйзенштейннің фильмге арналған жазбаларынан шабыттанды, ал ол өзі Леонардо да Винчидің жазбаларына негізделген. Басқа туындыларға шабыттанған нәрселер Бетховеннің кешкі фортепианолық сонатасының формальды пропорцияларынан («Метаморфоза/Би», 1973 4) Гойяның суретінен («Колосс немесе Паника», 1990), Бертольт Брехттің зұлым юморынан («Арден өлмелі», 1966) немесе жапондық Но театрынан («Кантан және Дамаск барабаны», 1999) ауқымды. «Су тасқыны» аяқталмаған жобадан бастау алғандай (Эйзенштейн жоспарланған фильмін аяқтаған жоқ), Гёрдің көптеген туындылары басқа суретшілер қалдырған фрагменттер мен аяқталмаған жобалардың синтезін қамтиды. «Моисейдің өлімі» кантатасы Шёнбергтің аяқталмаған «Моисей мен Арон» операсымен үйлеседі; «Арианна» операсы (1995) Монтевердидің жоғалған операсының либреттосын қоюды білдіреді, ал Франц Кафканың өлімінен кейін жарияланған прозалық фрагменттері «Квадрильдің заңы» (1979), «Жерде, ауада» (1997) және «Қош ән» (1990) туындыларында пайда болады немесе шабыттандырады. Таза музыкалық-техникалық деңгейде Гёрдің ұзақ жылдар бойғы мақсаты – Бірінші Вена мектебі мен Екінші Вена мектебінің контрапункттік қатаңдығы мен мотивтік жұмысын күшті гармониялық ырғақ пен дыбыстық сезіммен біріктіру болды. Гёрдің Париж консерваториясында Мессьеннің сабақтарына қатысу үшін ғана емес, сонымен қатар Шёнбергтің шәкірті, композитор Макс Дойчтан контрапункт пен сериалды зерттеу үшін Парижге баруы туралы мәлімет бар; одан да қызығы, Дойч жас жігіт Мессьенмен де оқуға ниетті екенін естігеннен кейін Гёрді үйінен қуғандығы туралы аңыз бар. Гёрдің Мессиенге деген қарызы өте зор, бұл Гёрдің өмір бойы сериалдылық пен тоналдылыққа интеграция ретінде модальдылыққа адалдығынан, сондай-ақ оның көбінесе құс әнінен шабыттанған мелодиялық жазуынан, әсіресе «Sing, Ariel» кантатасында көрінеді.
Өткенмен байланысу
Гёрдің музыкалық өткенге деген қызығушылығы бос әдет немесе музыкалық консерватизмнің белгісі емес, керісінше, өзінің музыкалық тамырларын шын ниетпен және үнемі жаңарып отыратын зерттеуі. Гёрдің пікірінше, өткеннің музыкасы жаңа музыкалық тіл іздеуге кедергі келтірмейді: композитордың санасында шашыраңқы естеліктер бірігіп, жаңа, саналы, шығармашылық идеяға айналады. Суретші өзінің туған дәстүрімен байланысты, және бұл байланыс уақытпен немесе прогреске байланысты емес. Бұл көзқарас Гёрдің "барлық өнер жаңа, және барлық өнер консервативті" деген керемет тұжырымында айқын көрінеді. Ал "Кіші симфония" Мусоргскийдің "Көрмеден суреттер" атты туындысынан "Катакомбалар" бөлімінің аккордтық құрылымын гармониялық тіреу ретінде пайдаланады.
In the composer's mind, vague memories fuse and grow into a new, conscious, creative idea. An artist is related to the tradition from which he comes, and this bond has little to do with time or progress. This attitude is concisely expressed by Goehr's striking assertion that "all art is new and all art is conservative". and the earlier Little Symphony uses the chordal structure of Mussorgsky's Catacombs from Pictures at an Exhibition as a harmonic backbone.
ХХ ғасырдың алғашқы модернист композиторлары
Уолтер Гёр Шенбергпен оқыған және Сейбер, Типпетт сияқты білікті композиторлармен үнемі бірге болды. Гёрдің осы буынға, әсіресе Шенбергке деген алғысының күшті болуы, оның елуінші жылдардағы Дармштадт мектебінің авангардына (оның досы және ұстазы Пьер Булездің белсенді қатысқан) қарама-қарсылық реакциясымен байланысты болды.
Барокко және классикалық дәстүр музыкасы
Гёрдің осы музыкаларға деген қызығушылығы, әрине, оның Шенберг мұрасының бір бөлігі. Шенберг сияқты, Гёр де қазіргі композицияны кез келген музыкалық дәстүрден тәуелсіз практика деп қарастырудан бас тартады, ең болмаса, ол дәстүрде музыкалық тілді жаңарудың элементтерін іздейді. Александрдың музыкадағы құрылым мен гармонияны басқару жолын табуға жасаған тырысы, жетпісінші жылдардың соңында оны модальдық және сериализмнің өзіндік үйлесімімен бірге, кеш барокко дәуіріндегі фигуралы бас практикасын жаңаша түсінуге жетеледі. Бұл оның IV псалмға жасаған музыкалық қойылымында және одан кейінгі байланысты туындыларда көрініс береді: IV псалм ноталары бойынша Фуга және Романза (1976 және 1977 жылдар). Гёр сондай-ақ симфония, классикалық концерт және барокко сюитасы сияқты классикалық формаларды қайта жаңартуға мұрағатталған (оның 1961 жылғы Suite Op. 11 жұмысынан бастап 2007 жылғы Symmetry Disorders Reach жұмысына дейін). Карл Филипп Эммануэль Бахтың музыкалық әшекейлеу туралы трактаттары және Монтеверди, оның ренессанс полифониясын ерте барокконың хомофонияға және гармонияны басқаруға қарайтын тенденциясымен біріктіруі, Гёрдің гармониялық экспрессивті сериалистік практикаға деген ұмтылысын анық көрсетеді.
Палата
Сюита, Op. 11
Струнный квартет № 2, Op. 23
Струнный квартет № 3, Op. 37
Музыкалық құрбандық (И. С. Б. 1985), Op. 46
Квинтет «Қараңғы бес нысан», Op. 62
Ансамбль үшін «Тұрақты идеялар», Op. 63
«Мыс та, тас та емес», струнный квартет және соққы аспаптары үшін фантазия, Op. 80
String Quartet No. 2, Op. 23
String Quartet No. 3, Op. 37
a musical offering (J. S. B. 1985) , Op. 46
Quintet Five objects Darkly, Op. 62
Idées Fixes for ensemble, Op. 63
Since Brass, nor Stone , fantasy for string quartet and percussion, Op. 80
Вокалдық
Толқын (кантата), Op. 7
IV Псалм, Op. 38a
Квадрильдің заңы, Op. 41
Ариэльке ән айт (кантата), Op. 51
Мұсаның өлімі (кантата), Op. 53
Үш ән, Op. 60
Psalm IV, Op. 38a
Das Gesetz der Quadrille, Op. 41
Sing Ariel (cantata), Op. 51
The Death of Moses (cantata), Op. 53
Three Songs, Op. 60
Оркестрлік
Кішкентай симфония, Op. 15
Бір бөлімді симфония, Op. 29
Метаморфоза/Би, Op. 36
Синфония, Op. 42
Шаконды симфония, Op. 48
Колосс немесе үрей, Op. 55
Шлуссгезанг, Op. 61
Symphony in One Movement, Op. 29
Metamorphosis/Dance, Op. 36
Sinfonia, Op. 42
Symphony with Chaconne, Op. 48
Colossos or Panic, Op. 55
Schlussgesang, Op. 61