Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сөзді болжау ойыны
Word guessing game
Шарада (/UK//ʃ//ə/'/r//ɑː//d//z/, /US//ʃ//ə/'/r//eɪ//d//z/) – бөлмеде немесе кештерде ойналатын сөзді болжау ойыны. Алғашқыда бұл ойын әдеби шарадалардың сахналық түрі болған: бір адам сөздің немесе тіркестің әр буынын ретімен сомдайтын, содан кейін бүкіл тіркесті бірге көрсетіп, қалғандары болжайтын. Тағы бір нұсқасы – командалар бірлесіп сахналарды сомдап, қалғандары тапқан. Бүгінде актерлерден сөйлеуге тыйым салып, белгілі бір қол-жестілерді пайдалану жиі кездеседі. Қалампырлар мен көрнекі ойын-қалжыңдар бұрын да, қазір де кең таралған.
Charades (/UK//ʃ//ə/'/r//ɑː//d//z/, /US//ʃ//ə/'/r//eɪ//d//z/) is a parlor or party word guessing game. Originally, the game was a dramatic form of literary charades: a single person would act out each syllable of a word or phrase in order, followed by the whole phrase together, while the rest of the group guessed. A variant was to have teams who acted scenes out together while the others guessed. Today, it is common to require the actors to mime their hints without using any spoken words, which requires some conventional gestures. Puns and visual puns were and remain common.
Оқиғалар
XIX ғасырдың басында француздар «әрекет ету» немесе «әрекеттік шарад» ойынын бастады – жазбаша сипаттама драматикалық қойылымдармен ауыстырылды, бұл ойынды Англия аристократиясы Англияға әкелді. Осылайша термин біртіндеп әрекеттік шарадтарға қатысты жиі қолданыла бастады, олардың мысалдары Уильям Теккерейдің «Ванти-Фейр» және Шарлотта Бронтенің «Джейн Эйр» романдарынан табылады. Теккерейдің сөзімен айтқанда, шарадтар «біздің арамыздағы әдемі әйелдерге сұлулықтарын көрсетуге, ал ақылды әйелдерге – зиялылықтарын танытуға мүмкіндік береді» деп бағаланды. Бұл Беккинің әнші француз маркизасы рөліндегі ойыны арқылы көрсетілді, бұл Лакосттың 1705 жылғы «Филомель» трагедиялық операсын және XIV Людовиктің сүйіктісі мен әйелін еске түсірді. Кітаптағы маңыздылығынан басқа, бұл көріністер кейіннен жанрдың үлгілері деп есептелді. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін «әрекеттік шарадтар» ең танымал формаға айналды және жазбаша шарадтар ұмытылып, қазіргі қысқа атауын алды. Теккерейдің сахналары – тіпті «пантомима» деп аталғандары да – актерлердің диалогтарын қамтыды, бірақ «соқыр» немесе «мим шарадтар» біртіндеп танымал бола бастады және сипаттамалық сөздерін жоғалтты. Шарадтардағы әуесқойлық актерлік өнер сөздің кез келген анық немесе нашар алдауды сипаттау үшін қолданылуына әкелді, бірақ уақыт өте келе «шарад» кез келген қойылым үшін (тіпті өте білікті және сәттілер үшін де) жиі қолданыла бастады және бастапқыда салондық ойынмен байланысы жоғалды. Шарадтардың әрекеттік формасы көптеген телешоуларға айналды, соның ішінде американдық «Ойын ойна», «Movietown», «RSVP», «Пантомима сұрақтары», «Жұлдыздарды жеңіңіз», «Атақты шарадтар», «Шоумендер» және «Дене тілі»; британдық «Бізге бір ишара беріңіз»; канадалық «Партия ойыны» және «Ақымақтық әрекеттер»; австралиялық «Атақты ойын». Ұлыбританияның BBC Radio 4 арнасында «Менде жауабы жоқ» бағдарламасы ескі жазбаша және ауызша форманың нұсқасын «Дыбыстық шарадтар» деп атайды. 1939 жылғы «Мистер Вонгтың құпиясы» фильмінде ойын «Көрсеткіштер» деп аталады.
In the early 19th century, the French began performing "acting" or "acted charades"—with the written description replaced by dramatic performances as a parlor game—and this was brought over to Britain by the English aristocracy. Thus the term gradually became more popularly used to refer to acted charades, examples of which are described in William Thackeray's Vanity Fair and in Charlotte Brontë's Jane Eyre. Thackeray snarked that charades were enjoyed for "enabling the many ladies amongst us who had beauty to display their charms, and the fewer number who had cleverness, to exhibit their wit". acted out by Becky in the role of a singing French marquise, recalling both Lacoste's 1705 tragic opera Philomèle and an arriviste lover and wife of Louis XIV. Apart from its importance in the book, the scenes were subsequently considered models of the genre. By the time of the First World War, "acting charades" had become the most popular form and, as written charades were forgotten, it adopted its present, terser name. Thackeray's scenes—even those said to be "in pantomime"—included dialogue from the actors but truly "dumb" or "mime charades" gradually became more popular as well and similarly dropped their descriptive adjectives. The amateurish acting involved in charades led to the word's use to describe any obvious or inept deception, but over time "a charade" became used more broadly for any put on (even highly competent and successful ones) and its original association with the parlor game has largely been lost. The acted form of charades has been repeatedly made into television game shows, including the American Play the Game, Movietown, RSVP, Pantomime Quiz, Stump the Stars, Celebrity Charades, Showoffs and Body Language; the British Give Us a Clue; the Canadian Party Game and Acting Crazy; and the Australian Celebrity Game. On Britain's BBC Radio 4, I'm Sorry I Haven't a Clue performs a variant of the old written and spoken form of the game as Sound Charades. In the 1939 movie The Mystery of Mr. Wong, the game is called "Indications".